Siz: Karının yatağından çıkıp benim tenimdeki kokuyu silmeye çalışma. Ben senin kaçamağın ya da "orospun" olmayacağım Ateş. ​Ateş: Bir daha kendine o lafı yakıştırırsan yemin ederim çıkarım karşına, seni nefessiz bırakana kadar öperim. Durmam için yalvarırsın bana. ​Siz: Karşıma çıkman için önce beni bulman gerekiyor. ​Ateş: Emin ol ki bulurum. ​Siz: Bulamazsın. Ateş: Şu an yatağında uzanmış, tavanı izlerken bu cümlenin imkansızlığına inanmaya çalışıyorsun. Ama unutma, ben senin nefes alışındaki o kesikliği bile ezbere biliyorum. ​Siz: Sadece tahmin yürütüyorsun. Beni tanıdığını sanman ne kadar acınası. ​Ateş: Seni tanımıyorum, seni yaşıyorum. Aramızdaki mesafe sadece bir yanılsama. Şimdi... Ateş: Bana bir fotoğrafını at ​Siz:Atmayacağımı, buna asla cesaret edemeyeceğimi biliyorsun Ateş. Ayrıca neden atayım? Kendi karınla yetinmelisin. ​Ateş: Ahu ile beni aynı cümleye kurman sadece vaktini boşa harcatır. Ben senin şu anki halini merak ediyorum. Saçların hala nemli mi? ​Siz:İnadımın bu kadar kolay kırılmayacağını öğrenmiş olmalısın. ​Ateş: Kolay olan hiçbir şey benim ilgimi çekmedi, biliyorsun. Eğer atmazsan, yarın kapının önünde bizzat çekmek zorunda kalırım. ​Siz: Tehditlerin artık beni korkutmuyor. Ateş: Öyleyse neden mesajı okur okumaz doğrulup oturdun? Neden telefonunu sıkan parmakların titriyor? Ben senin korkun değil, gerçeğinim. ​Siz: Sen sadece zihnimdeki bir yanılsamasın. Ateş: O zaman neden o yanılsamanın her kelimesi canını yakıyor? Neden başka birinin ceketine sığınarak benden kaçmaya çalışıyorsun? (00:33) ​Siz: Kaçmıyorum! Sadece senin o boğucu dünyandan nefes almak için dışarı çıkıyorum. Başka tenler, başka kokular... Belki de benim sandığım kadar vazgeçilmez değilsindir, Ateş. ​Ateş: Ne zırvalıyorsun sen?

Formula 1`de geçen bir kurgu

“Bazı kapılar yanlış çalındığında hayat değişir… Gökçe’nin hikâyesine hazır olun.” bu benim ilk kitabım lütfen bunu bilerek okuyun

17 yılın sonunda gerçek ailesine kavuşan Alya önceden çektiği acıları unutabilcek mi acaba ?

Onyedi yıl boyunca hayat, Efsun için sadece aşılması gereken keskin engellerden ve dinmeyen bir fırtınadan ibaretti. Adı gibi büyüleyici ama bir o kadar da hüzünlüydü hayatı; her mevsimi kış, her günü bir vazgeçişti.Çocukluğunu kimsesizliğin soğuk duvarları arasında, hayata dair umutlarını tek tek kaybederek bıraktı. Tam her şeyin bittiğini sandığı anda, bir el uzandı ona; kalbinin kırık parçalarını birleştiren dostluklar ve imkansız bir aşkın sıcaklığıyla yeniden nefes almaya başladı.​Ancak kader, Efsun Güz için en acı senaryoyu en sona saklamıştı. ​Yıllardır her gece hayalini kurduğu, "neden bırakıldım?" diye sorduğu gerçek ailesi kapısına dayandığında; Efsun`un yorgun ruhu artık bu ağır kavuşmayı taşıyamayacak kadar bitkin düşmüştü. Unutulan Veda; son nefeste gelen bir mucizenin, telafisi olmayan keşkelerin ve bir genç kızın sessiz vedasının hikayesi. Bazı vedalar asla unutulmaz, çünkü onlar aslında hiç yaşanamamış kavuşmaların mezarıdır.

Abisinin arkadaşını kendi abisi gibi gören aynı zamanda da ona kıl olan Mihra bir süre sonra istemsizce hisler beslemeye başlar. Mahir de Mihra’ya karşı boş değildir. Başta sadece denemek amaçlı olsalarda kısa bir süre sonra bir araya gelmeleri için büyük bi sebep çıkar..

Bazı insanlar hayatına gürültüyle girmez. Ne büyük cümleler kurar, ne de iz bırakmak için uğraşır. Sadece bir an durur, bakar… ve geçer. Arelya için bu, sıradan bir gündü. Baran içinse fark etmemesi gereken bir bakıştı. İkisi de bunun bir başlangıç olduğunu bilmiyordu. Bu hikâye, söylenmeyen cümlelerin, ertelenen adımların ve zamanında fark edilen küçük anların hikâyesi.

Tostlarımla anormal hayatlarımız

Bu adamın örgüte ihnanet etmeyeceği tartışma konusu ama ona güveniyorum o ihanet etmez onun aşağılık biri olmadığına eminim

Doğduğunda yetimhaneye sol göğsünde bir izle bırakılan Lidya’nın bu iz yüzünden sürükleneceği gerçekleri görmeye hazırmısınızız;))

Ekim, sevilmemeyi küçük yaşta öğrenmişti; sessizliğin içinde büyüyen bir çocuktu. Yaman ise hayatın en karanlık yüzünü, babasının annesini gözleri önünde öldürdüğü gün tanıdı. Küçük kardeşiyle birlikte hayatta kalmayı öğrenirken, çocukluğunu kaybetti. İkisi de yaralıydı, ikisi de eksikti. Ama aynı karanlığın içinden geçerken birbirlerine tutunmayı öğrendiler. Bu hikâye, kötü bir hayatta bile insanın başka bir insanda nefes almayı bulabileceğini anlatıyor. Bazen kurtuluş, kaçmak değil; aynı acının içinde el ele durabilmektir. Bazen insan birine âşık olmaz. Sadece onunla ayakta kalabildiğini fark eder.

Tek kişi iki farklı hayat,ölüm sizlerle birlikte,sizce ölüm ne kadar yakınımızda peki ya bu lakabı alan biride bize yakın mıdır ?

Bir isim, hayatımızı nasıl değiştirir? Hiç düşündünüz mü? Ben çok düşündüm. Aklım erdiğinden beri ismimi düşündüm. Hayatımı düşündüm . Neden? dedim. Ama bu işim içinden çıkamadım. Artık çıkmakta mümkün değil. Ben kim miyim? Ben Ateş Koroğlu. Ve bu da benim nasıl ateşlerde yanıp köze dönüştüğümün hikayesidir. Koroğlu ailesinin 4. Prensi, veliahtı olan Ateş Koroğlu. Her şey iyi hoştu ama küçük bir ayrıntıya kadar ben erkek değilim. İsmini, cinsiyeti ve hayatını erkek gibi yaşayan ve bu hayata zorlanan bir Ateş değil. Ben bir KÖZ`üm. Ateşlerde yanıp ve yakan bir kız iken, Ateşlerde yanıp ve yakan bir erkek olmak zorundayım. Peki kalbim. O ne olacak? Ya aşık olduğum adam. Yakmak zorunda olduğum adam. Bir kız iken , erkek arkadaş olmak. Olmak zorunda kalmak. Hepsi ve daha fazlası... Yakalım mı? Yanalım mı? Hikayeme hoş geldiniz.

Bazen yeni bir kişi eskilerden daha iyidir. 11. sınıfa yeni gelen çocuk...

Kalp sadece sevmekten ibaret miydi? Seven dahimi sever miydi? Sevmek kolaydır ama gerçek sevgiyi yaşatmak zordur Gerçek sevgi ne mi güven saygı sevgi sadakat ama hepsi karşılıklı Olması gerçek sevgiyi değil cenneti yaşamaktır Karşılıksız sevgi ise daima yıpratır bende bu evlilikten birini yapmıştım. ******************************************************************** Kutay Tuna Çelik çok zengin ve büyük oldukça tanınan bir mafya, aynı zamanda Rus kökenli bi çok dil bilen kendi şirketinin sahibi. ailelerinizin isteği üzerine evlendirildiniz fakat bunun altında yatan gerçekler vardı. Kutayın affetmemekte yemin ettiği ihanetti onu bir gün ihanet edildiği bi kişiyi affettiğini görmek o kişiyi gerçekten sevmiş olurdu.Kutay sinir hastası ve psikopat biridir bazı durumlarda, onu sakinleştirmek imkansız denecek kadar zordur. Leyla hep masum ve şirin biriydi , güzeller güzeli ve iyi kalp bi doktordu fakat babasının verdiği kararla o halinden eser kalmamıştı zayıf noktası babasıydı zengin bi hayat ve çocukluk geçirmişti ve ona hayatta bütün imkanlar sunulmuştu hep istediğini yapabilen güçlü bi kadın olmuştu ama bu onun gerçek aşkı bulabileceği anlamına gelmezdi., Hayata en korktuğu şey zayıf noktasından vurulmasıydı ve güvensizlik ne olursa olsun bunları affetmeyi sevmeyecekti kaderini kendi elleriyle belirlemiş bir kadın kızlar annesinin kaderini yaşar…

"İstanbul`da kendi küçük pastanemde hayatımı kurmuş bir kızken, bir gecede her şey elimden alındı. Yıllar önce terk edilmiş bir çocukken, yıllar sonra Mardin`in iki büyük aşiretini barıştırmak için bana ait olmayan bir evliliğe sürüklendim. Onlar için benim kaderim buydu... Ama ben, Cahan. Kimsenin barışı için kurban olmamaya kararlıyım. Ve bu, benim isyanımın hikâyesi."

Kim Taehyung, yeni başladığı lisede matematik öğretmeni olarak görev yapacaktı... Ancak matematikte oldukça zorlanan Jeon Jungkook yüzünden hiç beklemediği zorluklarla karşı karşıya kalacaktı.

“Annesinin ani evliliğiyle hayatı değişen bir kız… Aynı evde yaşamak zorunda kaldığı yabancı bir kalp… Farkına varmadan başlayan bir aşk.”

Kaybettiği arkadaşını yıllar sonra komiseri olarak bulur.

Yeni okul, yeni arkadaş ortamı, yeni aşklar. Ortaokuldan yeni mezun olmuş Han Jisung, kazandığı lisede ilk gününü geçirecekti. Sorunsuz geçen ilk günden sonra 9. Sınıfa alışması, sınıf arkadaşlarıyla olan dostlukları ve diğer sınıflarla baya hızlı sürmüşti derken 10. Sınıfa gelmişti. Zaman hızlı geçiyordu değil mi? Fakat 10. Sınıf hiç istediği gibi geçmedi Jisung’un. 12. Sınıflardan zorbalık görmeye başladı, sebepsizce. Birkaç arkadaşıyla arası bile bozuldu… Ama Jisung’un yine büyük nir çevresi vardı elbette.

Gün başlayınca hayat başlar sanırdım. Oysa hayat, sen olsan da olmasan da devam eden amansız bir döngüymüş." Herkesin bir yolu var; kiminin çiçekli, kiminin taşlı... Benimkisi ise görünmez dikenlerle çevrili. Bazen değil, hep düşünüyorum. Ellerimin içi kıymık dolu ve hayatın içerisinde bunun gerçekliğini arayan birisiyim. Sevmek ve sevilmek istiyorum; oysa bana öğretilen tek şey, başkalarının doğrularına göre şekillenmiş bir `iyi` olmaktı. Herkese karşı durmak değildi benim meselem. Benim meselem, fırtınanın ortasında kendi toprağıma tutunabilmekti.Ailem, abilerim, onayı alınmış hayatlar... Onlar dışarıdan parlayan birer başarı hikayesiyken, ben kendi karanlığımda nefes alacak bir boşluk arıyorum. Uzaklaşmak, bir kaçış değil; avuçlarımdaki kıymıklara rağmen kendi hayatımın iplerini elime alma savaşıdır. Bu, sadece bir gidişin değil, kendi sesini bulmaya çalışan bir ruhun hikayesi. "Peki ya siz, elleriniz kanasa da tutunur muydunuz hayata?

"Kamera kapandığında başlayan o gerçek hikaye, hiçbir yayının sığdıramayacağı kadar büyüktü." 🎬⭐️

Gece 01:17. Kasaba derin bir uykuda… ama bir şeyler uyanıyor. Lily’nin kalbi ilk aşkın ateşiyle çarpıyor. Aynı anda kapılar kırılıyor. Kırmızı gözler karanlığı yırtıyor. Senkrozonlar geliyor. Kaçış yok gibi. Ama Lily durmuyor. Elinde bir bıçak, bir araba, yaralı bir kol ve içindeki sönmeyen bir inat. Babası demişti: “Gerçekten sevdiğin bir şeyi bulduysan, ne pahasına olursa olsun koru.” Şimdi o söz gerçek oluyor. Gaz pedalına basıyor, camlar patlıyor, pençeler metali yırtıyor. Her virajda ölüm, her saniyede ateş. Sönersen biter. Ama Lily sönmüyor. Bu, aşkın ortasında patlayan bir kıyamet. Bu, hayatta kalmak için yanan bir irade. Sayfaları çevirirken kalbin de yanacak. Hazır mısın? 🔥 Başla sevebilirsin.

Benim hayatım bir kişi ile değişmişti. En yakın arkadaşımın hoşlandığı kişi abim çıkmıştı ... Peki ben bu gerçekle bunca olaydan sonra nasıl baş edecektim İlk kurgum yanlışlarım olabilir

Bazen bazı kapıların açılması için bazı kapıların kapanması gerekir. İnsan bunu ilk anda bir kayıp sanır; gidenin arkasından uzun uzun bakar, ne yapacağını bilemez. Oysa kapanan kapı, ardında bırakılan bir hayattan çok, taşınamayan bir ağırlıktır. Herkes her yere sığamaz; her umut her zamanda yeşermez. İki kişi tarafından aldatılmanın ağırlığını taşımaya çalışırken, görüş açıma giren bir çift kahverengi göz dağıttı dikkatimi. Uzun zamandır fark edilmenin ağırlığını taşıyan hareler içime oturuyordu. "İkimiz de mutsuz ailenin çocuklarıyız Toprak-" "Bu birlikte mutlu olamayız demek değil, mutsuz olursak da birlikte mutsuz oluruz." elleri yanaklarımı kavradı, alınlarımızı birleştirirken çaresizliği sesinden anlaşılıyordu, "Bize bunu yapma, sana bu kadar yaklaşabilmişken beni tekrar elinin tersiyle itme." hissettiği kırılganlık, sözcüklerin arasına sıkışmış bir yalvarış gibi titriyordu.