"Bir şey söyle Gülşehide!" Uzun zaman sonra sevdiği adam tarafından ismi telaffuz edilince içinden bir şeyler kopup gitmişti sanki. Duyduğu çatırtı, yüreğinden ayrılan buz parçasına ait olmalıydı. Bakışlarını genç adamın yüzüne tırmandırdı. Hiçbir zaman uzun uzun bakamadığı yüzün her santiminde öfke belirtisi vardı, gözleri ise ayrı bir hikayeydi. Son cümlesindeki ses tonundan da anlayabildiği üzere kırgın ve bitkin bir adamın gözleriydi bunlar. Genç adamın bakışlarını çekmemesinden cesaret alarak iki alev çukurundan çekemedi gözlerini. Şimdiye kadar bunu yapmaktan hep haya etmişti. Ama yiğitliği kadar iffetine ve ahlakına da şahit olduğu adam bakışlarını çekmeyerek ona bir şeyler anlatmak ister gibiyken nasıl çekebilirdi bakışlarını? Harelerinin güzelliği yutkunmasına sebep oldu, bir an tüm yaşananları unutarak baktı genç adama. Sevdiğine kavuşmuş bir kadın gibi, birazdan gülümseyecekler ve birbirlerine sımsıkı sarılacaklarmış gibi baktı. Aklından geçenler onu şaşırtırken adamın bakışlarının da bir anlığına yumuşadığını fark etmişti. Evet, o da onun gibi hissetmiş olmalıydı. Hayır, bu kendini kandırmaktan başka bir şey değildi. Cihangir ona karşı filizlenen hislerini koparıp atalı çok olmuş olmalıydı. Kim kendisini bırakıp giden bir kadını hayırla yâd ederdi ki? İstiğfar çekerek bakışlarını önüne indirdi ve bu efsunlu ana son verdi. Cihangir odadan çıkmak üzere hareketlendi. Onunla konuşmak isterken, olanları anlatıp bir mazeret sunsun ve yüreğindeki yerine geri konsun isterken Gülşehide`nin aralarına ördüğü duvar buna mani oluyordu. Ne ileri gidebiliyordu ne geri. Konuşmadığı yetmiyormuş gibi bir de sevdasını hararetlendiren bakışlar atıyordu ona. Derdi neydi bu kadının? Tekrar sinirlendiğini hissediyordu ancak bu sefer siniri kendisineydi. Kadının onun yüreğindeki yeri değişmemişti ki. Kadının yapacağı açıklama ancak zihnindeki dengeleri düzeltebilirdi. Boğazını temizledi. "Şimdi gidiyorum, tekrar geleceğim." dedi. "Yalnız kalacağın bu süre zarfında sorularıma vereceğin cevapları düşünmek için yeterince fırsatın olacak." Kapıdan çıkmadan önce son bir şey söylemek için masanın üstünde elleri ile oynayan kadına döndü. Gülşehide baksaydı, adamın boynundaki hareketlenmeye şahit olacaktı. "Bir dahakine bu kadar tahammülkâr olmayacağım, Gülşehide."

İstanbul’un sessiz boğaz kıyısında, yılların tozunu üzerinde taşıyan eski bir yalı vardı. Zamanın unuttuğu bu yerde, duvarların arasında saklı sırlar, toprak kokusuyla karışmış eski sayfalarda hayat bulmayı bekliyordu. Ayla elinde büyükannesinden kalma yıpranmış günlüğüyle yalıya ilk adımını attığında, geçmişin ve geleceğin ince bir çizgide buluştuğunu henüz bilmiyordu. O an, hayatının en büyük macerasının başlangıcıydı. Aşkın, gizemin ve çözülmeyi bekleyen sırların...

Hiçbir şekilde sevgi görmemiş bir kızı mafya kaçırır ve ona hiç görmediği sevgiyi gösterir. "Sen benimsin" "Sen benim zarar vericeğim son kişisin"

Müjgan Alkaya, otuzlarının başında bir doktordur. Bir gece ansızın küçük kuzeni, geçirdiği kaza yüzünden felçli kalmıştır ve artık yürüyemeyecektir. Müjgan kardeşten öte sevdiği kuzenini iyileştirmek için onlarca doktor gezmiştir fakat olumlu sonuç alamamıştır. En son çare olarak başarılı bilim insanı olan,hem yakın arkadaşının ağabeyi hem de eski sevgilisi Atilla`dan yârdım istemiştir. İstenilen bir yardım hem eski aşıkları tekrar bir araya getirmiş hem de varolduklarını bile bilmediği sırları aydınlatmaya başlatmıştır...

Sesizce attığım adımlar ,artık sesiz değildi…

SEİN GKMGLMCGKMLFBMVLDGMTOIJKPĞFFMBFDBÖSDLŞG

Bu gerçek ailem kitabı farklı beş karıştırılmış çocuk ama iki çocuk ailesinden çalındı

Lina Martin, İzmir`de sıradan bir hayatın gölgesine sıkışmışken, eline geçen birkaç fotoğraf tüm geçmişini yerle bir eder. Hiç tanımadığı babası ve varlığından haberi olmadığı abisinin, bir örgütle bağı olduğunu öğrendiğinde, kaderi artık ona ait değildir. Hukuk fakültesini bir kalkan gibi kullanarak Korhan`a giden Lina`nın tek amacı vardır: Geçmişini yok edenleri bulmak ve intikamını almak. Ama örgüt, göründüğünden çok daha acımasızdır. Kanla çizilmiş kuralları, aile bağlarını yasaklayan soğuk bir düzeni vardır. Lina bu dünyanın içine her adım attığında, daha fazla bataklığa saplandığını hisseder. Ve yolu, örgütün kurucu ailesinin tek varisi Karan Koral ile kesiştiğinde her şey değişir. Soğuğun ortasında alev gibi bir adam. Yakıcı, tehlikeli, ölüm kadar yakın. Onun yanında durmak Lina`ya güç verse de, aynı zamanda yaşamla ölüm arasındaki hattı inceltir. Çakallara karşı çakal gibi oynamak isteyen Lina, geçmişin sırlarını açığa çıkarırken, kendini de en büyük tehlikeye atar. Fakat bilmediği bir şey vardır: Bu oyunda herkes kendi geçmişinden kaçmaktadır ve bazen en büyük düşman, insanın kendi kanında saklanır.

Nova. Söndürülmeye çalışan bir yıldız Atlas. O yıldızı parlatabilecek bir sevda Aşk mı kazanacak yoksa hayatın gerçekleri mi?

Dışardan duyduğum tıkırtı sesiyle kapıma doğru ilerledim. Karşı daireden sesler geliyordu. Bildiğin kadarıyla Leyla teyzeler tatile gitmişlerdi birkaç haftalığına. Nereden geliyordu bu sesler? Korkuyla kapı deliğine doğru ilerledim. Gördüklerim bir anda kalbimde deprem etkisi yaratmış ve nefes alışverişlerim hızlanmaya başlamıştı. Hızla kapıyı açtım. "Eralp, napıyorsun burada? Sen Leyla teyze ve Yeliz ile gitmemiş miydin?" Kaşlarını çatıp bana baktı. Ayakta duramıyor gibi duruyordu. Elinde anahtar vardı ama pek kapıyı açabiliyor gibi durmuyordu. "Sen kimsin?" Söyledikleriyle gözlerimi devirdim. Beni hiç görmüyordu zaten. Onun için vardım ama yoktum. Aynı Ateş ve gölgesi gibi. • silikAnlar: Dün gecenin ne kadarını hatırlıyorsun? Seninle iddiaya girdik hatırlayıp hatırlamayacağın hakkında. İddiayı hatırlıyor musun bari? eralpkaya: Kimsin? Böyleydi işte bizim ilişkimiz. Aylardır onu deli gibi seviyordum ama o bir kez bile beni hatırlamamıştı. Onun için ben kimdim ki? - TΛLIΛ SΣTΛ -

Bu kitap bir sosyal medya fenomeninin hayatını anlatmaktadır. `!!! sahneler, madde kullanımı ve argo kelimeler bulunur rahatsız olacaklar lütfen okumasın!!!` "Hiçbirimiz masum değiliz." İdil gün geçtikçe yorucu hayatının temposuna ayak uydurmakta zorlanırken aile bağlarının tamamen koptuğunu ve herkesin sadece işkolik şeklinde hayatına devam ettiğini fark eder. Onu sevenler ve sevmeyenler arasında sıkışıp kalır. Bir gün paylaştığı postun altına gelen bir yorumla her şey değişir. Hayatına yeni giren insanlar olduğu gibi onu tehdit eden mesajlar da almaya başlar. Bu mesajları atan kişiyi bulabilmek içinse illegal suç işleyen birilerinden yardım ister. Lakin her şey daha da zorlaşmaya başlar. Sırların kapısı açılırken, İdil hiç istemediği işlere bulaşmak zorunda kalır. Sosyal hayatında zorbalıklarla uğraşırken başına geleceklerden habersizdir. Bu kitap rahatsız olabileceğiniz unsurlar bulunmaktadır. Tatlış olduğu kadar vahşi bir kitaba giriş yapıyor bulunmaktasınız. "Kişiler ve kurgu tamamen hayal ürünüdür ve tüm hakları şahsıma aittir!!!"

HEPİMİZİN FARLI HAYATLARI FARKLI YOLLARI VARDIR BENİM NE HAYATIM NEDE YOLLARIM TAMAMLANDI HEPSİ YARIM KALDI

Bu yolda bakalim kim daha sansli cikacak ?

Alan`ın saçlarında neredeyse hiç eksik olmayan bir kurdele vardır. Sade, zarif ve özenle bağlanmış. Pek çok kişi onun tarzı olduğunu düşünür, kimileri de sadece bir alışkanlık. Ama o kurdele... sadece bir aksesuar değildir. Sessizce taşınan bazı şeyler vardır ya hani - konuşulmaz, gösterilmez ama hep oradadır. Alan`ın da öyle bir tarafı vardı Ailesinin ani ayrılığıyla sarsılan Alan Ölge, annesinden ayrılıp babasının yanına taşındığında sadece ev değil, tüm hayatı değişmeye başlar. Yeni bir şehir, yeni bir okul, yeni yüzler... Ancak bu yüzlerin ardında sırlar, fısıltılar ve maskeler vardır. Sessizliğin içinde saklanan gerçekler, Alan`ın geçmişindeki çatlaklarla birleşerek onu beklenmedik karanlıkların eşiğine getirir. Gördükleriyle gördüğünü sandıkları, tanıdıklarıyla aslında kim oldukları arasında kalırken, Alan kendini sadece yeni bir hayatın değil, çok daha derin bir oyunun içinde bulur. Ve bazı maskeler... çıkarıldığında her şey daha da karanlık olabilir.

Türk ama ailesi Rusya`da olan liya duman Babası Türk ama Rusya`da doğan ve yaşayan baran emir karahanlı

Diyarbakır’ın sert dağlarıyla, Batman’ın asi rüzgârları arasında yıllardır süren bir düşmanlık vardı. Bedirhan, kudretiyle saygı duyulan bir aşiret ağası; Zelal ise düşman aşiretin güzelliğiyle dillere destan kızıydı. Bir gece alınan karar, iki gencin kaderini çok değiştirecekti. Bedirhan, Zelal’i kaçırdı; çünkü aşkları, töreye ve kanla yoğrulmuş geleneklere meydan okuyordu. Bu yol, iki aşireti ateşe sürecek; aşkları ise hem en büyük güçleri hem de en büyük sınavları olacaktı. Oysa kader, hiç kimsenin tahmin edemeyeceği oyunlarla onları sınayacaktı.

Geri döndügü mahallede kapısını ilk açan yıllardır görmediği abisinin en yakın arkadaşıdır.Tanıdık bir tebessüm,geçmişten gelen güvenli bir sıcaklık taşır.Tanıdık bir yüzle başlayan sade ve içten bir hikaye.

"Ama sen hiç olmamışız farzet..."

Hırs, insanı zehirleyen bir kördüğümdür. Avcı hırslıydı, av ise korkuyordu. Ama av, avcıdan değil, onu zehirleyen hırsından korkuyordu.

Hayat size en iyi ikinci şansı, sahte bir ölümle verirdi. Amata başlangıç demekti ve kız kendini öldürerek hayatını başlatmıştı.

25 yaşındaki Mina Çığ,yaşadığı bazı talihsiz olaylar yüzünden ağır depresyona girmiştir,hep olumsuz düşünür. Yaşam sebebinin olmadığını ve hiç bir şeyi hak etmediğini düşünür.

Bu kitap bir aile nin iki çocuklarını bırakıp gitmesini anlatıyor

Polisiye bir hikayedir keyifle okumanız dileğiyle

Eflâl İlzem Yıldırım Aşk… Herkes için bir başlangıç sayfası; benim içinse sonunu önceden bildiğim bir hikâye. İçimdeki en zayıf halka. İnsan neye yakınsa oradan kırılırmış ya, ben de hep en çok sevdiğim yerden çöktüm. Aşk, bana güç değil, eksiklik hatırlatır. Birine bağlandığım an, kendi ipimi başkasının eline teslim ettiğimi bilirim. O tutarsa nefes alırım, bırakırsa düşerim. Ve düşmek… işte ben buna ölüm derim. Kalbin hızla çarpması, adının dudaklarımdan dökülmesi, gözlerine bakınca içimde yükselen o sıcaklık… Bunların hepsi bana zaafımı hatırlatır. Çünkü ben kimseye bu kadar yaklaşmamalıydım. Yaklaştıkça kendimden uzaklaştım. Sevginin değerli olduğunu söylediler, ama kimse sevmenin bedelinden bahsetmedi. Kimse, insanın en çok sevdiği tarafından en kolay öldürülebileceğini söylemedi. Bazen düşünüyorum; belki de ben aşkı hiç anlamadım. Ya da fazla anladım ve ondan korktum. Çünkü benim için aşk bir kapı değil, bir uçurum. Bir adım atıp kendini bıraktığında tutan olmazsa, düşüşün sesi yalnızca sende yankılanır. O yüzden aşka yaklaşmak bile ölümün nefesini ensemde hissetmem demek. Belki de sorun bende. Belki de ben aşka dayanacak kadar güçlü değilim. Ama bildiğim tek bir şey var: Birine kalbimi verdiğimde, kendi mezarımı kazmaya başlıyorum. Ve aşk benim için hep aynı cümleyle biter: “Zaafım oldun… ve her zaaf gibi beni öldürdün.” İhanet, insanın kalbine saplanan en soğuk bıçaktır; acısı geç kalsa da izi hiçbir zaman silinmez. En çok güvendiğin, en fazla yaslandığın kişi tarafından yaralanmak, yalnızca bir duygunun değil, bir dünyanın yıkılmasıdır. Çünkü ihanet, sadece verilen bir sözün bozulması değil, aynı zamanda insanın kendine olan inancının da çatlamasıdır. Ardından kalan sessizlik, kırılmış bir güvenin ağırlığıyla daha da derinleşir. Ve insan, bir gün yeniden güvenir mi bilinmez ama ihanetin bıraktığı gölge, kalbin en gizli köşesinde hep kendini hatırlatır. (…) “Adı ‘İhanet Günceleri’ olabilir, ama satırlarında sevgi saklı; çünkü kalbim en karanlık sayfalarda bile umudu ve bağlılığı buluyor.”

Her gülen mutlu değildi . Her kadın çocuk , Her erkek adam olamadı. Hayat hiçkimseye adil davranmazken bazılarına daha acımasızdır . Livia sizi kendi hikayesiyle etkilemeye geldi , Her kadının içinde sessiz bir güç yatar...