Manken olan alev bir gün türkiyeye iş için gider işte zaten ne olursa da o zaman olur "Mafya " " Mafya mı " "Mafya hoşunamı giti "

“Bazı yangınlar söndüğünde başlar, bazı küller ise ömür boyu soğumaz." Nilüfer altı yaşındayken, dünyası babasının tutuşturduğu bir kibrit çöpüyle paramparça oldu. O gece yükselen alevler, sadece bir evi değil; sekiz yaşındaki Karan’ın ailesini, çocukluğunu ve yüzünün yarısını yuttu. Nilüfer, babasının günahını bir zincir gibi boynunda taşıyarak büyüdü. Yıllar sonra, geçmişin küllerinden doğan o çocuk, şimdi devleşmiş bir öfkeyle geri dönüyor. Ancak Nilüfer’in karşısındaki adam, omuzlarında ağladığı çocukluk aşkı değil; aynaya her baktığında kaybettiği hayatını gören, kalbi buz tutmuş bir yabancı.

Bazı hikâyeler bitmez. Sadece şekil değiştirir. Bu kitap, bir aşkın neden yarım kaldığını değil, o yarım kalmışlığın bir insanı nasıl tamamladığını anlatıyor. Sessizliklerin konuştuğu, gitmenin de kalmak kadar cesaret istediği bir hikâye. Çünkü bazı insanlar hayatına son olmak için değil, seni kendine getirmek için girer.

Kapının girişin de bulunan aynadan son kez kendimi kontrol ettiğimde, Leyloş’un diktiği bu fıstık yeşili elbisenin bronz tenime bu kadar yakışacağını tahmin etmemiştim. Alnıma düşen perçemlerimi kulağımın arkasına yerleştirdikten sonra terliklerimi giyindim. Ayakkabılığın üzerine bıraktığım telefonumu elime aldığım gibi kendimi dışarı attım. Evimin biraz ötesinde park halinde duran arabayı fark ettiğim de gülümsemeden edemedim. Dikiz aynasından beni fark ettiğin de radyo da çalan şarkının sesini açtı. “Saçların gül kokulu, yanakların allı yar.. Gülüşlerin süt beyaz, dilin şeker ballı yar Seni gören bu gönlüm, alev alev yandı yar Cananım yar… gülüm yar…” Arabanın camından kafasını çıkardığın da şarkıya eşlik ediyordu. Gülümsediğim de onun da gülmesiyle gözlerimi kaçırdım. Kanlıca’nın dar sokakların da yürürken Poyraz’da arabasıyla peşimden geliyordu. “Gül’üm… gel bırakayım seni.” dediğinde omzumu kaldırdım. “Anneannemin dükkanına gidiyorum, görmesin seni şimdi gelemem Poyraz.” “Gül’üm… görürse görsün da! Bıktım, usandım seviyorum kızım seni!” Elimle susması için işaret yaparken o şarkının sözlerini söylemeye başlamıştı. “Sevdan karlı dağ gibi seviyorum seni yar…” Utanmıştım. “Biri duyacak şimdi Poyraz,-“ “Duysunlar Gül’üm… ben bu kızı seviyorum ulan! Herkes duysun herkes!” Gülümsediğim de gözlerinin içine baktım. “ben de seni seviyorum Allah’ın delisi!” dediğim de sokağın ortasında kalakaldı. Arkamı dönüp ona baktığım da hala orada olduğunu görünce gülmeden edemedim. “Allah’ın delisi.” diye mırıldandım yeniden.

“Meva ,adaletin beyaz yüzüydü Arel ise suçun siyah gölgesi .” Adalet mi kazanacaktı ,yoksa aşk mı ?

Bir gece uyandığınızda, mutfağınızda bir yabancıy görseydiniz ne yapardınız? Peki ya bu yabancı, yillardır aranan bir katil olsaydı... Annesinin kaybı ile içine kapanan ve kurmaya çalıştığı yeni düzene ayak uydurmak için çabalayan Ahu`nun hayatı, Çağın`ın onun evine girmesinden sonra tepetaklak olacaktır. Geçmişini öğrenmek ve kendine bir kimlik yaratmak uğruna bir yola çıkan Çağiın, bu yolda karşılaştığ Ahu sayesinde hiç bilmediği şeyler ögrenecektir. Bir masumun göründüğü kadar masum, bir suçlunun da göründüğü kadar suçlu olmadığını anlatan bu hikayede; Suçlar, suçlular, masumlar ve sırlar. Hepsi, gizemli bir perdenin arkasında saklanıyor.

Gece genç yaşta sokaklardan ringe yükselmiş,sert yumrukları ve sesiz duruşuyla ünlü bir boksördür...

Tek istediğim normal bir hayattı . Gerçi artık istiyor muyum meçhul.

Gerçek bir aşk hikayesi

Eski bir davanın açılmasıyla kurbanın kardeşiyle tanışan Zeynep sonunda bir aşk yaşayacağını bilmeden bir yola başvurur. Bu yolda hayatını değiştiren bir adamın olacağını bilmeden.

Bazı hislerin adı yoktur. Söylenmezler, beklerler. Bakışlarda büyür, sessizlikte derinleşirler. Tusem Akar, sakinliğiyle kendi dünyasına sığınmış bir kızdır. Hayatı kitaplar, yağmurlu günler ve annesinin sessiz sevgisiyle akar. Ayaz Sarkın ise kalabalıkların içinden gelen, özgüveniyle tanınan ama sevmeyi sessizce öğrenen bir gençtir. Onların hikâyesi büyük cümlelerle başlamaz. Bir bakışla, bir duruşla, yarım kalan kelimelerle ilerler. Adı Konmamış Hisler, iki insanın birbirini incitmeden sevme çabasını, ayrılığın sessiz ağırlığını ve geri dönmenin cesaretini anlatan gerçekçi bir aşk hikâyesi. Abartıdan uzak, duygudan ağır. Okuyana acele etmemeyi, beklemeyi ve doğru zamanda kalmayı hatırlatan bir roman.

Aynı şehir, aynı ofis, farklı iki yalnızlık. Ne başlamış bir aşkları vardı, ne de unutabildikleri bir bakış. Aralarındaki mesafe sadece yaş farkı değildi. Bazı insanlar kaderde yazmaz… Sadece iz bırakır.

Güven aşk romantik adalet sarsilmak karar

Orta Çağ`da yaşayan .... Gerçek ailesini bulmak için başka krallığa yola çıkar. Fakat gittiği krallıkta annesine çektirdikleri esaretin intikamını almaya yemin eder. Zamanla bu yemine başka insanlarda katılır. (Düzenlemeler yapılacak)

Uzun zaman sonra hapisten çıkan Demir Yılmaz`ın yer altı dünyasına girmesi ile karşılaştığı Asena Aktaş ile birlikte yer altı dünyasını yok edeceklerdir...

Bazı hayatlar dilek tutularak değil,acıya rağmen yaşanır.

TESADÜFEN KARŞILAŞMAK Hayat bazen istediğimiz gibi gitmez.Ama bazı tesadüfler varki hayatını değiştircek gibi tesadüfler.

Bazı hayatlar yönünü kaybetmez, Hiç yönü olmamıştır. Raven, karanlığın adını koymadan onunla yaşamayı öğrenmiş bir kızdır. Sessizlikle büyür, gölgelerle düşünür, kendi sesini bile yabancı hisseder. Hayat, önüne koyduğu her yolu bir pusula gibi gösterir; ama hiçbir ibre gerçekten ileriye bakmaz. Onu anlayan biriyle karşılaştığında, bunun bir tesadüf olduğuna inanmak ister. Yanında durmayı bilen, konuşmadan da var olabilen bir yabancı... Zamanla acının yerini alan bu yakınlık, Raven için ilk kez nefes almak gibidir. Fakat bazı bağlar iyileştirmez; sadece daha sessiz yaralar açar. Gerçeğe yaklaştıkça, karanlığın dışarıdan değil, çok daha derinden geldiğini fark eder. Ve insan bazen en büyük gölgeyle, onu aydınlatacağını sandığı yerde karşılaşır. Ve bazı insanlar kurtarıcı değildir. Sadece zifirin başka bir yüzüdür...

“Türkiye’nin büyük uzay operasyonuna seçilen beş kişilik bir ekip, Ay’a çıkmak için hazırlanır. Fakat bu yolculuk pek de beklendiği gibi ilerlememektedir. Uzay boşluğundan bilinmeyen bir gezegene çekilen Hayal Ekibi’nin başına gelmeyen trajikomik olaylar kalmayacaktır.” Rotamız Ay’dı ama kaderimizde uzaylılara çekirdek çitlemeyi öğretmek varmış! Karşınızda Yıldız Arslan: Biraz fevri, bolca “dobra” ve belanın ta kendisi. Yanında ise her şeye rağmen ciddiyetini korumaya çalışan (ama başaramayan) bir Komutan… Asosa gezegeninde işler bildiğiniz gibi yürümüyor. Burada lazer silahları değil, anne terliği etkili; diplomatik krizler ise ancak “Turkish Kovboylar” dansıyla çözülüyor. Aşk, kahkaha ve galaksiler arası bir kaos… Kemerlerinizi bağlamayın, çünkü burada yerçekimi bile kafasına göre takılıyor! Fantastik ile bilimkurgunun kesiştiği bu eğlenceli roman, evrenler arası bir macerada kahkaha ile kaderi yan yana getiriyor.

Lavin, çocukluğunda geçirdiği geçici körlük sırasında, kimliğini bilmediği bir adamla tanışır. Onu hiç görmeden kurulan bu bağ, Lavin’in hafızasında güvenle özdeşleşen bir yere dönüşür. Görme yetisi geri geldiğinde yolları ayrılır ve Lavin, geçmişi geride bıraktığını düşünerek hayatına devam eder. Yıllar sonra bir yolculuk sırasında yaşanan beklenmedik bir durum, Lavin’i geçmişiyle yeniden yüz yüze getirir. Tanıdık bir ses ve yarım kalmış bir bağ, onu kaçamayacağı bir sürecin içine çeker. Geçmişle bugün iç içe geçerken, Lavin yaşadıklarını anlamlandırmaya ve kontrolü elinde tutmaya çalışır. LAVİN, görmeden kurulan bağların, sevgiyle karıştırılan güvenin ve geçildiği sanılan eşiklerin hikâyesidir.

"Selam Komiser Hanım. Sizin burada ne işiniz var? Bildiğim kadarıyla bu müze hafta sonları kapalı. Yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum?" Soğuk nefesini boynumda hissettiğimde ne yapacağımı şaşırmıştım. Bu adam nasıl buldu beni? Ben ne kadar da sessiz(!) ilerliyordum halbuki. Bir anda önüme çıkmasıyla attığım ufak çaplı çığlığımı kesmek amacıyla bir eliyle ağzımı kapatmıştı, diğer eliyle de ellerimi bileklerimden kavrayıp onu itmemi engellemişti. Her şey şaka gibiydi. Şaka gibi bir gün... *** Instagram: ruhumcekilmis Not: House Of Wax(Mumya Evi)`dan esinlenilmiştir.

Kaç insan daha hayallerine ulaşmak için bu kadar acı çeker ben çok çektim." benim için sadece hayalim olan dans vardı oysaki kimse dokunmasın bana gözlerimi kapatıp kendimi hayalime kaptırmak isterdim, ama hayat o kadar acımasız ki ... Olmadı Oldurmadılar

Müzisyen kurgusu

Aile. Çoğu Çocuğun onların yanında kendini en iyi ,en mutlu, en huzurlu hissettiği kişiler benim acılarım, pişmanlığım ve Ölümüm olacaktı. En büyük korkum ise bir gün bulunmak ya da renklere hapsolmaktı. Her yer rengarenkti. Ama benim rengim siyahtı. Renkler ise en büyük tramvam...

Beni Görmeden" Lidya, hayatının sıkıcı ve rutinleşmiş akışından sıkılmıştır. Bir gün, Umudunukaybetme adında birinin mesajlarıyla karşılaşır ve her şey değişir. Henüz bir yüzü, bir kimliği yoktur ama yazdığı her kelime Lidya’yı derinden etkiler. Görmeden tanımak, kelimelerle bağ kurmak… Korktuğu şeyin tam olarak ne olduğunu bilmeden, onunla daha da yakınlaşmayı ister. Ama bir soru vardır: Bunu yaşamak, gerçek bir aşka dönüşebilir mi?