Bir düşmanlık vardı. Ve bitmesi benim elindeydi. Ne yazık ki sadece benim elimdeydi.

Herşey o iddia ile başladı.

Düşmanlık kanla yazıldı… ama kalpler başka bir savaşa sürüklendi. Zerya Karahan ve Azad Demirhan… İki düşman aşiretin gölgesinde büyüyen iki isim. Onlar için birbirine bakmak bile yasaktı. Ama kader, yasakları severdi. Bir gece… bir kurşun… ve geri dönüşü olmayan bir karşılaşma… Zerya, düşmanına güvenmek zorunda kaldığında hiçbir şey eskisi gibi kalmayacaktı. Çünkü bazı savaşlar dışarıda değil, insanın içinde başlardı. Ve en tehlikelisi… kalbin düşmana yenilmesiydi.

Karadeniz`in kıyısındaki küçük bir kasabada yaşayan genç bir kız, bir gün babasıyla balık avına çıkar. Hava başta sakindir, ancak dönüşe geçecekleri sırada aniden şiddetli bir fırtına çıkar. Dev dalgalar tekneyi savurur ve babası tekneyi kontrol etmeye çalışırken büyük bir dalga tekneyi alabora eder. Gözlerini açtığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Geçmişinden geriye yalnızca silik anılar kalmıştır. Ailesine ne olduğunu öğrenmek için çıktığı yolculukta yeni insanlarla tanışacak, dostluklar kuracak ve sandığından çok daha büyük sırların içine sürüklenecektir. "Baba bu denize düşsem beni nereye götürür?" Demiştim küçükken şimdi beni nereye getirdiğini anlıyordum. "İstediğin yere babam." Demişti Kader dememişti.

🩰🥊 Kariyerini bale üzerine inşa eden bir kadının küçüklüğünden beri ilgi alanı ve hayali olan boksu hâlâ takip etmesi üzerine tanıdığı bir boksörle karşılaşması sonucu hayatının değişmesi.

Vampir okuluna seçilen 15 insandan biri olsaydın? 🩸🩸🩸

Bazı hayatlar resetlenmez, sadece kaybolur.

Babamın şiddetiyle geçen günlerin ardından kapı çaldığında içimde korku büyümüştü. Karşımda duran adam sıradan biri değildi; Ediz Ege Karahan’dı. Sert bakışlarıyla babama meydan okurken bana karşı yumuşak davranıyordu. İlk kez biri babamın yanında bana güven hissettirdi. Ediz, yaralarımı fark ettiğinde içimde utançla birlikte garip bir huzur doğdu. Babamın küçültücü sözlerine karşı çıkıyor, bana “yanımda güvendesin” diyordu. Onun varlığı babamın karanlığını sarsıyordu. Babam beni aşağılamaya devam etti, evin içinde gerginlik büyüdü. Ediz ise babama karşı sertleşti, kimliğini açıkladı. Karahanlılar ailesinden olduğunu söylediğinde babamın yüzü gerildi. O an anladım ki bu adam sıradan biri değil, babamın korktuğu biriydi. Sonrasında yaşananlar beni daha da yordu. Babamın sertliğiyle karşı karşıya kalırken Ediz’in koruyucu tavrı içimde yeni bir umut filizlendirdi. Onun sözleri, bakışları ve yanımda oluşu bana ilk kez güven duygusunu tattırdı. Bayıldığımda gözlerimi açtığım yer artık babamın evi değildi. Ediz beni kendi evine getirmişti. Yaralarımı dikmiş, yanımda kalmıştı. Onun sesini duyduğumda içimdeki korku biraz olsun hafifledi. Bana hayatımın değişmesi gerektiğini söyledi. Babamın yanında mutlu olmadığımı biliyordu. Ben hâlâ korku ve güvensizlik içindeydim, ama Ediz’in varlığı bana yeni bir kapı aralıyordu. Onun yanında ilk kez nefes alabildiğimi hissettim. Bu kapı evlilikten açılan bir kapıydı ve ben o kapıdan içeri adımımı çoktan atmıştım...

Bir voleybolcu kiz ve futbolcu erkek arasında geçen bir hikâye. Küçüklüklerinde birbirlerine birşeyler hissederler ve kader onları uzun zaman sonra bir araya getirir.

o beni tanımamıştı o sevgilisini tanımamıştı cidden beni unutmuştu insan sevdiğini nasıl unutur ki Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı kayıplar ise asla gerçekten kaybolmaz… Özüm, geçmişine dair boşluklarla yaşayan genç bir kadındır. Hafızasında eksik kalan parçalar, hayatının en karanlık anına uzanan bir sırla doludur. O günü hatırlamaz… ama o gün, her şey değişmiştir. Güven ise cevaplardan çok sorularla yaşayan biridir. Özüm’ün hayatına girişi, yalnızca bir karşılaşma değil; çok daha büyük bir zincirin ilk halkasıdır. Aileler arasında gömülmüş eski bir düşmanlık, yıllar önce yaşanan bir felaket ve aynı güne bağlanan kırık kaderler… Hepsi yeniden yüzeye çıkmak üzeredir. Ve en tehlikeli gerçek şudur: Bazı insanlar birbirine tesadüfen değil, geri dönmek üzere bağlanır.

“Herkes mi gider anne?” dedim kısık sesimle “Sen neden gittin, neden bıraktın beni? benim kimsem kalmadı komşu Nuray abla olmasaydı yetimhaneye gidecektim ben. O korudu, o sahip çıktı bana birde anne biliyormusun?” Sesim titremeye başladı boğazımın kuruduğunu hissettim “Uras ölmüş.”

"Bazı sırlar kanla yazılır, ancak gözyaşıyla silinir.". Selin Tayla için ölüm, bir son değil; babasından miras kalan vahşi bir hazdı. Ellerindeki kanın sıcaklığı, ruhundaki soğukluğu dindirmeye yetmiyordu. Ta ki karşısına o çıkana kadar: Yalın Valerius. Düşman bir ailenin veliahtı ve Selin’in çocukluğunun en derin, en can yakıcı yarası. Geçmişin tozlu raflarında saklanan Letâif, şimdi her iki ailenin de sonunu getirecek bir fırtınaya dönüşüyor. Aşk, bu karanlıkta bir kurtuluş mu olacak yoksa en büyük infaz mı?

Herkese güven zordu benim için. Hayatta hep doğru insanı bulamazdım. Vazgeçtiklerim vardı, sevipte vazgeçtiklerim. Hayatıma iyi gelenler vardı, iyi geliyor sandıklarım. Ve ben, ben artık doğru sevgi ve güveni buluyordum. Kendim deniyordum. Güven bulunan en zor şeydi. ________________________________________________ Çünkü hep geride kalanlar anılar olurdu. Herşey giderdi, herşey unutulurdu ama anılar gitmez, unutulmazdı. ___________________________________________ "Sen niye bu kadar tatlısın dansçı kız?" "Bilmem? Belki sadece yakışıklıma tatlıyımdır?" ___________________________________________ Söyle bakalım? Beni ne kadar seviyorsun?" Kafamı ona çevirdim ama boyu uzun olduğu için kafamı biraz kaldırmak zorunda kalmıştım. "Gözyaşı kadar." Dedim. Kaşları çatıldı. "Gözyaşı kadar?" "Hıhım. Gözyaşı dışardan küçük ve anlamsız, boş bir şey gibi gözüksede içi anlamlı ve de büyüktür. Ben de sana olan sevgimi gözyaşına benzetiyorum."

"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel`in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel`e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut`um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut`un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.

Üniversite 1. sınıfa giden Hülya`nın arkadaş grubunda ki Uygar`a olan platonik aşkı. Sonra Uygar tarafından ve bir çok kişi tarafından reddedilen Hülya`nın yabancı kişide aşkı bulması.

Leya, küçücük yaşta her şeyini kaybetti. Hayat ona en zor yolları seçtirdi; ama bazen insanı yıldızlara ulaştıran yol, en karanlık gecelerden geçer. Leya o karanlık geceleri onun sayesinde geçti..

"Her yetişkinin içinde bir çocuk yaşar. Ama bazı çocuklar hiç büyüyemez. Bazıları bir odada, bir gecede, bir cümlede kırılır. Ve o kırık, yıllarca kimse görmeden içinde taşınır. Bu hikâye; sessizliğiyle büyüyen bir kızın hikâyesi. Karanlık odalarda ağlamayı öğrenen, gözyaşlarını kimse duymasın diye yastığa gömen bir kızın. Kimse onun içindeki çocuğu görmedi. Kimse yaralarının nerede başladığını sormadı. Ta ki bir gün… geçmişin kapısı yeniden aralanana kadar. Bazı yaralar saklanabilir. Ama bazıları… bir gün mutlaka konuşur. Ve o gün geldiğinde ya kırılırsın ya da yeniden doğarsın.Her yetişkinin içinde, bir zamanlar susturulmuş bir çocuk yaşar. Kiminin dizleri kanamıştır, kiminin hayalleri. Bazı yaralar zamanla kabuk bağlar. Bazılarıysa büyüdükçe daha derine iner. Bu hikâye; karanlık odalarda tek başına ağlayan, sesi kimseye ulaşmayan ve artık iyileşmek için birinin elini tutmasını bekleyen bir kızın hikâyesi. Ama bazı hikâyeler sadece acıyı anlatmaz. Bazıları, insanın kendi karanlığından nasıl çıkacağını da gösterir. Belki de bu sayfaların arasında, sen de bir zamanlar susturulan o küçük çocuğun sesini duyacaksın. Ve o zaman anlayacaksın: Görülmek, duyulmak ve iyileşmek… sandığından daha mümkün."

Bazı insanlar vardır yaşamak için sever, bazıları ise sevmemek için kaçar. Ama kader, kaçanları da bir gün aynı yola sürükler. Ukala tavırlarının ardına saklanan Aras ile yaralarını kimseye göstermeyen Ela`nın yolları kesiştiğinde Aras Ukala, kibirli ve kendinden fazlasıyla emin olan bu adamın hayatında hiçbir şeye ihtiyacı yok gibiydi. Ta ki karşısına, ona ilk kez kaybetmenin ne demek olduğunu hissettiren genç kadın çıkana kadar. Şimdi ikisinin arasında başlayan savaş; gururun, aşkın ve kırık kalplerin hikâyesine dönüşecekti.

Lâl, liseye başladığı ilk yılında, ailesi ile birlikte yeni bir şehre taşındı. Her şey yabancıydı: okul, insanlar, sokaklar... Bir kez daha kendini tanıtmaya, insanlara kendini göstermeye çalışıyordu. Ama konuşamıyordu. Sessizdi kelimeler, duyguları ona hiç kolay gelmemişti. Ve bu yüzden kimse onu anlamıyor, anlamak da istemiyordu. Lâl, dışlanan taraf olmaktan yorulmuştu, ama bir kez daha aynı döngüye hapsolmuş gibiydi. Yeni okulunda, yeni hayatında, bir yerlerde bir arkadaş, bir yer bulabilecek miydi? Belki de Lâl`i bu yalnız dünyasından sadece gerçek aşk kurtabilirdi? “Gözlerin konuştu, dünya duymadı; sen yine de susarak büyüdün.”

İnsanın elinde çocukken bebek olmalıydı benim elimden bebeğimi aldılar elime siyah bir kumaş verdiler arabamda vardı. Cenaze arabası. Kimse istediği hayatı yaşamıyordu.... Gloria`nın 6 yaşında yaşadığı trajedi bir tramva hâline gelmiştir. Karşısına çıkan kişi ona yaşadığı trajediyi hatırlatıyordu ama ondan uzakta duramıyordu. Var mısın bu sürükleyici kitabı okumaya...

Altı yaşında anne ve babasını kan davasına kurban veren Fesya`nın o gün gülüşü de toprağa gömüldü. Mardin`in ve Diyarbakır`ın en köklü iki aşiretinin tek kız torunu olan Fesya, gözlerden uzak büyütüldü. Kızıl saçları, mavi gözleri ve dillere destan güzelliği yıllarca saklandı. Çünkü bazı kızlar sadece sevilmez, uğruna savaşlar çıkar. Yıllar sonra İtalya`da kurduğu düzen, bir telefonla altüst oldu. Kuzeninin sevdiği kızı kaçırması, iki dost aşireti düşmanlığın eşiğine getirmişti. Bir yanda kan, bir yanda berdel vardı. Fesya, kardeşini son kez görmek için Diyarbakır`a döndüğünde kendini namluların, gözyaşlarının ve çaresizliğin ortasında buldu. Ve tam o anda, kardeşinin başına dayalı silahın arkasındaki adamla göz göze geldi. Asil Ağa... Adı kadar asil olmayan, namı korkuyla anılan, kalbini çoktan toprağa gömdüğünü söyleyen o adam... Bir karar verilecekti. Ya kan dökülecek... Ya da Fesya, hiç tanımadığı bir adamın kaderi olacaktı.

Eskiden çok yakın dost olan iki mafya lideri Hakan Kaya ile Cihan Aslan`ın düşmanlığı... Küçük yaşta okumaya yurt dışına gönderilen Sena Aslan, her şeyden habersiz babasının onu kandırması ile geri dönmüş ve zorla babasının dostu olan mafya liderinin oğlu ile evlendirir ancak kendisi avukat olduğu için hukuki yollardan boşanır... Ve sonra beklenmedik bir anda hayatının aşkı ile karşılaşır ancak o kişi herkesin tırsdığı mafya lideri ARAS KAYA dır...

Ressamsın ve ulke genelinde acimasizligi bilinen bir mafya sana aşık

Doğduğunda terk edilen engelli bir kızın hikayesi

Yeni şehir... Yeni duygular... İlk karşılaşma... ... Belki değişiklik yapmak bazen iyi gelir. Beklemek insanı çürütürmüş. Onu görünce anladım eskiyi unutmam gerektiğini... ... Bazen en güzel hikayeler, birbirinden çok farklı iki kalbin aynı yolda buluşmasıyla başlar.