Gerçek bir hikayeden esinlenmiştir Mahalle ve Asker kurgusu karışık ! "Usta şair nede haklıymış Leyla; Aynı şehirde sen varsın , ben varım ama biz yokuz." Haklıydı belki de biz diye bişey olmicakdı hiçbir zaman

Bazı hakikatler vardır; kelimeler yaklaştıkça geri çekilir, cümleler çoğaldıkça anlam eksilir. Tıpkı apaçık bir haksızlığın mahkeme salonunda belgelerle, izlerle, tanıklarla kendi adına konuşması gibi… Gerçek, delilleriyle öylesine nettir ki savunmaya ihtiyaç duymaz. İşte benim kalbim de öyleydi: Kendi içimde kurulmuş bir mahkemede, aşkım çoktan hükmünü vermişti. Söze hacet yoktu; bakışlarım tanıktı, susuşlarım belge. “İzahtan varestedir” der hukuk; açıklamadan muaf, tartışmaya kapalı demektir. Benim ona yönelişim de öyleydi. Ne bir başlangıç cümlesine ihtiyaç duydu ne de uzun bir itirafa. Bir anın ağırlığında saklı kalan anlam gibi, bir denizin ancak dalmayı göze alanlara açtığı derinlik gibi… Aşkım, dikkatle bakanın görebileceği bir berraklıktaydı. Mantık susmuş, sezgi hüküm sürmüştü. Anlam, sessizlikte kristalleşmişti. Çünkü bazı duygular, kelimelerin önüne set çeker. Bir tartışmada sessiz kalan duruş, bir kararda gözlerden taşan kararlılık nasıl her şeyi anlatırsa; ben de onu sevdiğimi anlatmadım, yaşadım. Hayatın kimi anları, sözün yetersizliğini öğretir. Bir yüzleşmede bakışların konuşması, bir yanlış anlaşılmada savunmaya sığınmadan susmak, bir hedefe yürürken yalnızca eylemlerin iz bırakması… İşte benim ona âşık oluşum da o anlardandı. Açıklamaya kalkmak, bir denklemi gereksiz değişkenlerle karmaşıklaştırmak olurdu. Oysa hakikat, sade ve ağırdır; kendi ağırlığını taşır. Benim kalbim de kendi gerçeğini taşıdı. Ona âşık olmam, bir cümlenin değil bir varoluşun ifadesiydi. Konuşulmadı belki; ama her bakışta yankılandı. Söylenmedi; ama her susuşta çoğaldı. Çünkü bazı gerçekler, kelimelerle değil varlıklarıyla konuşur. Ve insan, sadece o hakikatin izini takip eder. Ben de ettim. Ve anladım ki bazı aşklar, izaha kalkışıldığında küçülür; oysa sessizlikte büyür, derinleşir, billurlaşır. Bu yüzden aşkım, açıklamadan muaftı. Tartışmaya mahal bırakmazdı. Vardı. Yeterdi. Ona âşık olmam, gerçekten de, izahtan varesteydi.

Kim olduğunu çözemedim…

Gökyüzünün başka rengi de varmış ! Geç farkettim taşın sert olduğunu . Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış . CAHİT SITKI TARANCI

Çocukluk aşkım Atlas Demir`i bulmak için çıktığım yolda başıma gelenler...

Babasının şehir dışına çıkmasını duyan duru heycanlanır ama babası bazı kurallar koyar ama o sevgilisiyle kuralları çiğner

Çocukluktan başlayan aşk Çünkü bazı gidişler küçücük bir kalpte büyük kırıklar bırakır. TUGAY VE LİDYA

Aşkın ne demek olduğunu iki kişi de birbirni bulduktan sonra anladı aşkı tatılar bütün zorlukları beraber aştılar.Ne olursa olsun bir oldular ve her daim ne olursa olsun ağlarken bille mutlu,neşeli ve tutkulu oldular.

Bir kez,sevip bin defa ölmektir aşk. Derlerdi inanmazdım. Haklılarmış. Ben Lavinya,bir adamı sevmekten çok,onun verdiği umutlara tutunan o kadınım. Her defasında biraz daha yaklaşan ümit veren ama asla kalmayan bir adamdı o. Yıllar sonra gelen bir kavuşma,bir mucize gibi görünsede bu kaderin sedece karanlık bir oynuydu ama ben bunu anlamamıştım.

06.09.2022 herşeyin bittiği ve aslında herşeyin başladığı tarih...

Eğlenmek için konsere giden Ela, orada yanlış bir notaya âşık oldu. Çünkü konserde göz göze geldiği çocuk onun üvey abisiydi. Yanlış kişiye âşık olmanın ne kadar doğru hissettirebileceğini öğrenmek ister misin?

İttifak toğumları ekilmeye başladı. İki kraliyet birleşmek için nişan hazırlıkları yapıldı. Monoco Kraliyetinden Helena Shara kraliyetine gelir. İki prens arasında küçük prens ile nişanlanmak üzere saraya yerleşir. Entrikanın ve romantizmin bol olduğu bu sarayda sırlar çoğalır. Duvarlar arkasında ne olduğunu kimse bilemez. Ama dikkat edin duvarlar ince aman sizi kimse duymasın.

Karşımda durmuş tip tip bana bakan adamı süzdüm, saçları hafif kısa ve kahverengiydi, teni açıktı ama güneşte yanmış gibi bir açıklık vardı. Gözleri ise kahve.Boyu ya 180 yasa 190 civarıydı. Adam sadece gözlerime bakıyordu fakat iletişim için değilde inceler gibi. Yavaşca konuştum "Kimsin?" boş boş bakamaya devam etti. "Kimsin sen?" yine cevap yok. "Kimsin diyorum be adam cevap ver." "gazeteci,niye bir gözün kahverengi bir gözün yeşil?" ne gazetecisi be? "Gazeteci degilim ben!" "Gazetecisin işte." imdat bu adam kendini öldürtecek. "Ben gazeteci değilim videografım bi kere" inşallah bu sefer anlamıştır. "Ne farkı var canım aynı şey" "Şimdi şöyle düşün: Kameraman, biri ona “Şurayı çek” der, o da çeker. Genelde televizyonda, haberlerde falan çalışır. Daha çok teknik iş yapar. Videograf ise kendi karar verir. Hem çeker, hem montaj yapar, müzik koyar, videoyu hazır hale getirir. Yani işin hem çekim hem düzenleme kısmı onda. En basit haliyle: Kameraman sadece çeker. Videograf videoyu baştan sona hazırlar. Anladın mı cinim?" sonda bana canım dediği için sinirle cinim dedim ama beklemedim şey sert kahkahasıdyı, ayrıca niye gözlerimi merak etmişti ki? "Gözlerin çok güzel gazeteci inşallah ömrümün sonuna kadar bakabilmek nasip olur."

Zümrüt Çiçeği, inanılan bir efsaneden öteye taşınan bir hikayeydi. Nesillerin taşıdığı bu hikaye, Karan ve Aksa için bir mecburiyetten ibaretti. Mecburiyet, bir öbür anlamıyla Zümrüt Çiçeğiydi. " Zümrüt çiçeği bu şehirde mecburiyetten ibaretti ve bundan sonra böyle olmayacak. O çiçeği sevda ile büyüteceğim, Aksa. Bu hikayede benim zümrüt çiçeğim sensin."

Komşum sınıf arkadaşım olacağını nerden bile bilirdim ve ablası abimin sevgilisi. (gizli aşk, kurgu.)🤍

evin yolunu arar gibi

Bazı şehirler insanın geçmişini saklar. Bazı rüzgârlar ise yıllar önce susturulmuş duyguları yeniden uyandırır. Ada, yıllar sonra Ankara’ya döndüğünde en zor şeyin geçmişle yüzleşmek olacağını sanıyordu. Yanılmıştı. Çünkü geçmişi, karşı dairesinde yaşıyordu. Baran… Bir zamanlar elini bırakmayan o çocuk, şimdi başka bir hayatın içindeydi. Ama bazı duygular zamanla silinmez, sadece derinlere gömülür ve ilk rüzgârda yeniden gün yüzüne çıkmayı beklerdi. Ve Ankara’nın rüzgârı, susturulan kalpleri hiç rahat bırakmazdı…

açıklama sonra yazacam

Lee Yu-ri Bae Dong-jin baek ah-jin

Lara Soydan için dünya, her an patlamaya hazır bir mayın tarlasıydı. Bir çatalın tabağa çarpması, bir nefesin ritmi, bir kapının gıcırtısı... Her ses, beynine saplanan sessiz bir ok gibiydi. Kuzey Tuna ise o tarlada koşan, kahkahalarıyla dünyayı inleten bir fırtınaydı. İkisi birbirine deliler gibi aşıktı. Ama aşk, bazen duymak istemediğin o tek bir sesin yarattığı yıkımı tamir etmeye yetmezdi. Boşanma belgelerinin üzerindeki o sessiz imza, aslında hayatlarının en büyük gürültüsünü koparmıştı. Şimdi Lara, kendi yarattığı sessiz koza ile Kuzey`in gürültülü dünyası arasında bir seçim yapmak zorunda: Ya mutlak sessizlikte tek başına kalacak ya da sevdiği adamın sesini duyabilmek için kendi ruhunu yeniden kodlayacak.

Ben buraya kaçmaya gelmedim. Ben buraya boyun eğmeye de gelmedim. Şanlıurfa`ya atandığımda herkes bana aynı şeyi söyledi: "Alışırsın." Ben alışmaya değil, yaşamaya geldim. O gün Şanlıurfa Kalesi`ne sadece manzarayı izlemek için çıkmıştım. Rüzgâr sertti. Taşlar sıcak. Ve ben düşüncelerimin içinde yürüyordum. Sonra birine çarptım. Gerçekten çarptım. Göğsüm sert bir bedene çarptı, dengem kaydı. Kolumdan tutan bir el düşmemi engelledi. Parmakları güçlüydü. Refleks gibi. Sahiplenir gibi. Başımı kaldırdım. Onu tanımıyordum. Ama bakışları... Bir yabancının bakışı gibi değildi. Gözleri üzerimde bir saniyeden fazla kaldı. Ne özür diledi ne geri çekildi hemen. Sanki o anı uzatmak ister gibi durdu. Sanki çarpışmamız bir kazadan fazlasıymış gibi. Elini kolumdan çektiğinde tenimde hâlâ sıcaklığı vardı. "Dikkat et," dedi sadece. Sesi düşüktü. Emir gibi değil. Ama alışkın olduğu belli bir tonla. Ben geri adım attım. "Yol ortasında durmasaydınız," dedim. Çekilmedi. Rüzgâr saçlarımı savururken gözlerim onunkilerden bir an bile kaçmadı. İlk defa bu şehirde biri bana böyle bakıyordu. Tanımadan. Sormadan. Sınır koymadan. O an adını bilmiyordum. Kim olduğunu bilmiyordum. Neye ait olduğunu bilmiyordum. Ama şunu biliyordum: O çarpışma sadece iki bedenin teması değildi. Bir şey yerinden oynamıştı. Ve ben... Geri çekilmedim.

Annesiz büyüyen bir erkek ve katil babasının öldürdüğü kadının oğluna aşık olan kız

İki genç in hatari