" Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi dicekmisin" NOT: KİTABIMA BENZER BİR ŞEKİLDE YAZIPTA ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERMEKTEDİR!!!

Arkadaşına ulaşamadığı için arkadaşının abisine yazan, Dalya.

"Bazı sırlar, en yakınlarının gözü önünde işlenir." O, en yakın arkadaşım Elif’in abisiydi. Mesafeli, sert ve ulaşılamaz... Herkesle yatan, her kadına aynı gözle bakan sıradan bir adam olduğunu düşünürdüm. Ta ki o güne kadar... Okuduğum kitaplardaki o karanlık adamlar, Bora’nın tenime bıraktığı yakıcı izlerin yanında sadece birer hayalden ibaretti. O, hayal ettiğimden çok daha tehlikeli ve çok daha cüretkardı. "Sıra sende ufaklık... Bakalım o okuduğun sahneler kadar cesur musun?" Banyonun buğulu aynalarında yitip giden masumiyetimiz, Elif’in kapı kolunu çevirmesiyle sarsıcı bir gerçeğe dönüştü. Arkadaşımın abisiyle aramızdaki bu yasak tutku, ya bizi birbirimize bağlayacak ya da her şeyi yerle bir edecekti. Ama Bora , tüm kuralları yıkmak ve beni kendi karanlığına çekmek için gelmişti. Ve ben o karanlıkta kaybolmuştum...

Baba… Bazıları için iki hecelik basit bir sözcük, bazılarının korkulu rüyası, bazılarının olmazsa olmazı, bazılarının yaşama sevinci. Benimse eksikliğini duyduğum, özlediğim, yerinin asla dolmayacağı insan, babam... Benim bu yarama ilaç olan kişiler benim en değerlilerim. Üstelik iki kişi hariç hepimiz aynı yaraya sahibiz. Farklı aileler, aynı yara. Annem de o çok sevdiği kocası ölünce ardında kalan üç yavrusunu da umursamadan bizi terk edip gitti. Hakkımı helal eder miyim, orası meçhul. Peki, siz bu zor yolculuğumda bana eşlik edecek misiniz? Mutlu anıma, hüzünlü anıma, kızgın anıma kısacası olan her şeye tanıklık etmek ister misiniz? Eğer beni merak ediyorsanız ben Gece, Gece Karayel.

Çocukluktan süregelen şeyler bazen sadece sevdiğim yemekler ya da sevdiğimiz renkler mi olur? Kalbimiz çocukluktan beri aynı kişiyi sevemez mi? Peki bu sevgi alışkanlık mı olur aşk mı?

Ben Arya. Mezuniyet dedikleri şey, herkesin aynı anda çok mutluymuş gibi davrandığı kısa bir tiyatro. Alkışlar, fotoğraflar, gurur dolu bakışlar… Hepsi yerli yerinde. Teen’in tek yapması gereken bu sahneden fark edilmeden geçmek. Bilge orada. Her zamanki gibi. Konuşmuyor. İnsan bazen suskunluğun bir tercih değil, bir uyarı olduğunu geç fark ediyor. Kimse yanlış bir şey olduğunu düşünmüyor. Zaten sorun da bu. İlk kitabım, hatalar varsa lütfen söyleyin. Yapay zekadan yardım alınmıştır.

ilk kitabımdır lütfen bir şans verin

Hayat, arkadaşı Gizemin abisine aşık olmuştur ama hislerinin farkında değildir. Onlara yaptığı ziyaretlerde fotoğraflarda gördüğü adama aşık olmuştur. Bir gün ansızın Gizemin telefonunu karıştırarak abisinin numarasını alır ve olaylar başlar. Hayat: Fotoğraflardan daha yakışıklı bir beymişsiniz. Fotoğraflar aldatıcı derlerdi de inanmazdım. Polat Alemdarım: Telefonumda kayıtlı değilsin. Kimsin ve beni nereden tanıyorsun? Ayrıca benim fotoğraflarım bir yabancıyı alakadar edemez o kadar. Şimdi kimliğini açık etmek ister misin yoksa ben mesleki yöntemlerimi kullanarak seni bulayım mı? Hayat: Kimliğimi açıklamak zorunda mıyım? Sana zararı olamayacak masum biriyim sadece. Etrafında bile dolanamıyorum. Bırak da birazcık olsun senle konuşayım. Hevesimi alayım. Polat Alemdarım: Kızım beni dellendirme. Sabah sabah başıma nerden çıktın ya?

Siz: Kız seni yerler yerler 03:35 Ufuk: Nw diyprsun gecw gece 03:40 Siz: Seni ham yapar bu zilliler 03:40 Ufuk: Ne? 03:41 Siz: Yaylanmadan yürü 03:41 ‘Ufuk adlı kişi tarafından engellendiniz

Alin, Kiraz çiçeği mahallesinde kendi halinde yaşayan bir kızdır. Ancak bu sade yaşamı, mahalleye geri dönen arkadaşının abisi Kılıç ile bozulur. Bazen bir salıncak, bir kıvılcımı doğurur. … Şimdi izninizle size soruyorum. Siz de bizimle salıncağa binmek ister misiniz? Unutmayın, salıncaklar sadece mutlu etmez. Aynı zaman da yakar. Öyle bir yakar ki mutluluk duyarsın alev almaktan. Ta ki kül olana kadar. …

Birlik içinde olduğumuz huzurla yaşadığımız yerdi Sevgi Mahallesi. Sokağında oyun oynayan çocuklar, bilgi aktarımı yapan teyzeler, mis gibi kokan rengarenk çiçekler. Sıcak bir temmuz gününde açılan kapı ve karşılaşan iki genç...

Bir zamanlar "Abi" dediğin adam, bugün kalbinin en büyük engeli olabilir. ​Veterinerlik öğrencisi Çisem, yaz tatili için döndüğü Saklıbahçe Mahallesi`nde çocukluk arkadaşı Tuna Abi`yi bulur. Tuna (26), babadan kalma holdingin tepesinde, yorgunluktan ezilmiş ve hayatın neşesini unutmuş bir iş insanıdır. ​Çisem, Tuna`nın gözlerindeki o cam ve çelik soğukluğunu silmek, onu çocukluğundaki tasasız haline geri döndürmek ister. Ancak Alp`in koruyucu mesafesi, Tuna`nın omuzlarındaki ağır sorumluluklar ve aralarındaki "Abi" bariyeri, Çisem`in her adımını zorlaştırır. ​Çisem, Tuna`yı çocukluk bankına çektiğinde, Tuna elindeki yıpranmış bir ahşap parçasıyla karşılık verir: Üzerinde "Çisem & Tuna" yazan, unutulmuş bir hatıra. ​Tuna`nın yorgunluğu sadece işten mi? Yoksa yıllardır bastırdığı başka bir şeyden mi? ​Bu yaz, Saklıbahçe`de hatıralar canlanacak, sınırlar aşılacak.

yıllar önce hiç bir haber vermeden giden abinizin arkadaşı olan ilk aşkınızı taşındığınız apartmanda hemen yan komşunuz olarak bulsanız tepkiniz ne olurdu? çünkü ben en yakın arkadaşımın aklına uyup fake hesaptan ona istek ettım da.

..... "Yalan hiçte bile kıskanmadım ben seni" dedim sinirden nefes nefese kalmıştım. -Belki de onun yakınlığından kalbin yerinden çıkacak gibi attığı içindir.- Sus ne alakası var, sinirlendiğim için öyle oldu!!! "Hımm bu değini duysa sana katılmayacak çok kız var kızıl" dedi benim aksime büyük bir sakinlikle "Beni başkalarıyla karıştırma, o kızlar gibi seni her gördüğünde heyecandan tuhaf şeyler yapmıyorum en azından ben" dedim bir çırpıda ama bu dediğime ben bile tam olarak inanamadım. "Yani ben seni heyecanlandırmıyo muyum?" dedi kaşlarını tam tersini ima edercesine kaldırırken benimle alay ettiğini belli eden sinir bozucu bir sırıtış belirdi yüzünde. Beni mahveden gamzeleri olmasa belki yüzüne bir yumruk indirip içimdeki ateşi söndürebilirdim. Ama ordalardı işte. .....

Kitabımızın kurgusu eski bölümler gibi değil tamamen işleyiş,karakter adları vs değişti düzenlenmiş haliyle tekrar döneceğiz.

Karanfil Mahallesi’nde çiçekçi olan Kardelen’in hayatı Abimin arkadaşı-arkadaşımın abisi

Dilim tutulmuşçasına tek kelime edemiyordum. Tek yapabildiğim derin derin nefes almaktı. Bu halime karşı dudağının köşesi tehlikeli bir gülümsemeyle kıvrıldı. Dudaklarını dekolteme değdirene kadar o tehlikeli bakışlarını gözlerimden çekmemişti. “Dilini mi yuttun yoksa senden uzak durmam konusunda fikrin mi değişti?” “Değişmedi.” Dakikalar sonra sonunda sesimi bulabilmiştim. İtirazımla birlikte dekoltemi hafifçe dişledi. Bu hareketiyle birlikte omuzlarını tutan parmaklarım olduğu yeri sıkmıştı. Şimdiye çoktan kucağından inmiş olmam gerekiyordu. İstemediğim bir şeyi yapacak birisi kesinlikle değildi. Sorun da buydu ya, onu istiyordum ve bunu çok iyi biliyordu. Aksini iddia etsem de bir halta yaramamış, ona karşı koyamamıştım.

Yurttaki oda arkadaşlarıyla anlaşamayıp sadece görünce öylesine selamlaştığı bir kızla aynı evde yaşamaya başlayan kız, nereden bilebilirdi ki arkadaşının abisine aşık olup onunla evleneceğini...

• ABİMİN ARKADAŞI • YAŞ FARKI (7) • ÇOCUKLUK AŞKI • ARKADAŞIMIN ABİSİ •ROMANTİK KOMEDİ "Şimdi ben seni sevmeyip de ne yapayım? Söyle bana ben seninle ne yapayım?" ... Dramın ve komedinin birbiriyle ahenkli bir şekilde dans ettiği bu serüvende birbirinden kopmak zorunda kalan iki çocukluk aşkı bize eşlik edecek; Ali Agâh ve Efşan. Babasının cezaevine girmesinden sonra memleketinden gitmek zorunda kalan Efşan Duman yedi yıl sonra vedalaşma şansının bile olmadığı mahallesine geri döner. Aile sıcaklığı, dostları ve kalbini emanet ettiği adam yerli yerindedir. Fakat Efşan yılların ondan çaldığı gençliğine kavuşurken başına gelen belalardan nasıl kurtulacak? Her şey eskisi gibi tozpembe olacak mı?

Mahalle kurgusu, arkadaşımın abisi kurgusu, Genç kurgu. Kenan abi: Mehpare, neden bugün okula gitmedin? Kenan abi: bir şey yok dimi? Kenan abi: varsa söyle hal edeyim. Mehpare: yok abi bir şey İyim. Mehpare: endişelenme bir sorun Yok. Mehpare: bugün ders yoktu Oyuzden abi.

Her şey Nazlı’nın mahallede gördüğü yakışıklıya laf atmasıyla başladı.

Diş Hekimliği Okuyan Asmin,derbi günü gittiği kafede yakın arkadaşının abisi ile aralarındaki elektriği fark etmemiş,basit bir duygu sanıp geçiştirmişti.Peki o duygu,sandığı kadar basitmiydi?

Yüzünde bir telaş vardı ve bu biraz tedirgin olmamı sağlıyordu. “Şey abi” tam cümlesini tamamlıyordu ki kapının açılması ile bizim ve odadaki herkesin gözleri kapıya döndü. Buradaydı 3 yıl sonra. Tam kapının önünde duruyordu ve direkt bana bakıyordu.