yaşadığın yer sevdiğin herkes sana yabancı , korkunçdur fakat aslen aile kökenin korunçluğun başıdır. Herkesin gerçek yüzünü öğrenen Aira Sonya ne yapacktı ki ?

Kader tek bir yoldan ilerlemez; dört yüze bölünür. Aynı dünyada doğmuş dört kişi, farklı güçler ve kayıplarla kaderin sınavına sürüklenir. Her yüz bir maske, her maske saklanan bir gerçektir. Efsanelere göre kader; merhametli, zalim, umut dolu ve yıkıcıdır. Bu dünyada güç bedelsiz değildir; büyüler fedakârlık ister, kehanetler can yakar. Dört yüzlü kader; kahramanları değil, hayatta kalabilenleri seçer. Maskeler düştüğünde geriye tek soru kalır: İnsan mı kaderi seçer, yoksa kader mi insanı?

❝Ve bir kadın `Ah` etti, ah`ı tutsun istedi; ve bir erkek tüm neslini lanetledi, suçlu yine bir kadın bellendi...❞ ●●● Yaratıklar ve büyülerle dolu bir evrene, kadınların konuştuğu için bile yakıldığı bir çağa; sisteme karşı gelen bir kadın düşerse. - Evet, bunlar zamanında yapılmış şeylerdi. Buna başkaldırabilirdim, sonunda ölüm olsa bile. Ama bu beklediğimden çok daha fazlaydı, ya kafayı yiyordum ya da burada; yaşadığım evrende canavar diye adlandıracağımız yaratıklar gerçekten de vardı. "Böyle bir yerde, böyle yaratıklarla ve böyle büyülerle dolu siktiğimin zamanında bile tek sorun kadın olmak mı gerçekten!" ●●● -Olay örgüsü, zaman algısı, mekan ve karakterler baştan sona kurgudur.

"UZAK DUR… YOKSA KENDİNİ KAYBEDERSİN." Yüzyıllar önce cadılarla insanlar arasındaki savaşta, insanlığı korumak için özel güçlerle doğan Koruyucular ortaya çıktı . İnsan gibi görünseler de güçleri, zekâları ve doğaları onlardan farklıydı. Cadı büyülerinin giderek arttığı son dönemde Bethany, Koruyuculardan uzaklaşıp inzivaya çekilmişti. Ancak geçmişten gelen bir lanet ve bitmeyen bir intikam, tüm planlarını tersine döndürmüştü . Şimdi Koruyucuların ona hiç olmadığı kadar ihtiyacı vardı. Bethany ise geri dönmenin eşiğindeydi. Ya lanetine rağmen Koruyucularla yeniden savaşacaktı ya da doğasına sırt çevirip milyonlarca insanı cadıların eline bırakacaktı...

Kadim çağlardan beri anlatılır… Dört büyük hanedanlığın savaşını ne krallar bitirebilir, ne de tanrılar. Çünkü bu savaş, öfke ya da ihtirastan değil, dengenin kırılmasından doğmuştur. Ve denge… dünyanın unuttuğu bir sır gibi, tek bir varise mühürlenmiştir. Onun nefesi çağları ayakta tutar, onun kaderi hanedanlıkları zincirler. Yaşadığı sürece savaş varlığını korur, düştüğü gün ise yazgılar yeniden şekillenir. O kız, bir varisten fazlasıdır. O, başlangıcın sessiz yankısı, sonun kaçınılmaz gölgesidir.

Gwen Frostine... Abisinin ölümünden sonra tahtın tek varisi. Eğitimine , kitaplara erişimine engel olunmuş bir prenses. Düşman krallığın varisleri Noah yada Nathan ile evlenmek zorunda bırakılıyor ancak okulu onu bu durumdan kurtarıyor. Okul gerçekten hayallerindeki gibi mi ? Okula gelmek iyi bir seçenek mi ? Dostları gerçekten de dostu mu ? Düşman olarak bildiği kişiler gerçekten kötü mü?

Ateş ve gölge, aynı aynada kırıldığında… aşk küllerinden doğar. Solarya’nın alevlerle yoğrulmuş diyarında büyüyen Kira, cesur, inatçı ve kaderine meydan okuyan bir Ateş Bekçisi. Onun ateşi yalnızca yakmak için değil, korumak için yanar. Nimbrath’ın karanlıklarında yetişmiş, gölgelerin sessizliğine yeminli Riven ise, savaşın ortasında bile kalbinin suskunluğunu koruyan bir Gölge Elçisi.Ateş ve gölge, aynı aynada kırıldığında… aşk küllerinden doğar. Solarya’nın alevlerle yoğrulmuş diyarında büyüyen Kira, cesur, inatçı ve kaderine meydan okuyan bir Ateş Bekçisi. Onun ateşi yalnızca yakmak için değil, kor Kadim bir lanet onları aynı büyülü aynada hapseder. Zıt elementler… tek bir bedende çatışan iki ruh. Aynanın çatlaklarında geçmişin ihanetleri, kaderin yükleri ve bastırılmış duygular yankılanır. Ama aşk, bazen en büyük düşmandan doğar. Ve bazı aynalar… yalnızca birbirine bakan iki zıt ruhla yeniden bütünleşir. “Ateş ve gölge, birlikte yanınca… Ya dünyayı yakar ya da yeniden doğar.”

Bazı kehanetler geleceği kurtarmaz; sadece kimin feda edileceğini söyler. Thalvoria`da ışık ve gölge birbirini yok etmek için değil, birbirini tamamlamak için var olmuştur. Bu denge, gölgelerin kanla beslendiği bir çağda sarsıldığında, adı fısıltıyla anılan bir kehanet ortaya çıkar. Laryndis, ışık ve gölgenin soyundan geldiğini öğrenirken, taşıdığı gücün bir kurtuluş mu yoksa bir lanet mi olduğunu ayırt edemez. Karanlıklar Efendisi ise, geçmişinin yaralarıyla hükmeden, sevmenin bile karanlığa bulaştığı bir ruhtur. Birbirlerine çekilirler; çünkü aynı anda hem şifa hem de yıkımdırlar. Kırılma, kehanetlerin yanlış okunduğu, ihanetin sevgiyle iç içe geçtiği bir dünyada geçiyor. Güç, sadakat ve aşk; burada kurtarmıyor, daha derine batırıyor. Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Ve Thalvoria`yı değiştirecek olan şey, bir zafer değil, bir kırılma anı.

Snowen isimli bir krallık ve yüreğini saran büyü korkusu ile bir katliam başlatan Snowen Kralı. Bütün bunların üzerine ortaya çıkan büyücü Leyal ve dövmelediği çocuklar, işte bu Kader Mahkumlarının Hikayesi... Snowen isimli Krallığın genç kralı Lord Herman bir büyücü katliamı başlatır ve şüphelendiği kadınları teker teker ortadan kaldırmaya başlar. Bu vahşi süreç büyücü Leyal`in ortaya çıkması ve seçtiği çocukları "Dövmeleme" Adı verilen yöntem ile lanetlemesinin üzerine kesintiye uğrar. Tabii ki olaylar bu kadarla sınırlı kalmaz, bütün bu yaşananlara denekler de dahil olur. Kader Mahkumları`nın hikayesine hoş geldiniz.

Doğduğu günden beri karanlığın içinde yaşayan Nell, dünyayı hiç görmedi. Ama rüzgârın sesini, kalplerin titreşimini ve kaderin fısıltılarını her zaman duydu. Bir zamanlar dünyanın kahramanları olan anne ve babası, gizemli bir şekilde kayboldu. Ardında yalnızca lanetli bir çocuk ve cevapsız sorular bıraktılar. Yıllar sonra, ormanın derinliklerinde duyduğu büyülü bir melodi, Nell’i bilinmeyen bir dünyaya sürükler. Elf Prensi Zehren’le karşılaşması, yalnızca kaderini değil, geçmişini ve geleceğini de değiştirecektir. Kayıp aile, unutulmuş büyüler, kadim düşmanlar ve imkânsız bir aşk… Nell, karanlığın içinden kendi ışığını bulabilecek mi? Yoksa rüzgârın taşıdığı sırlar, onu sonsuza dek yalnızlığa mı mahkûm edecek?

"Benden korkmuyor musun, Eliora?" Sessizliğin içinden gelen bu fısıltı, Eliora`nın dünyasını altüst edecekti. Sislerin içinde kaybolmuş bir labirent. Çıkışı olmayan karanlık bir yolculuk. Geçmişi, ailesi ve hatta kendisi hakkında bildiği her şeyi sorgulamasına neden olan o karanlık silüet. Eliora, kabuslarında karşısına çıkan bu gölgeyle her defasında biraz daha karşı karşıya geliyor. Ve her seferinde biraz daha ona çekiliyor. Karanlıkla kurulan bu tuhaf bağ, Eliora`yı hem korkutuyor hem de büyülüyor. Ama bu gölge kim? Onu neden çağırıyor? Ve asıl soru şu: Eliora, ailesine ulaşmak için kendi ruhunun derinliklerine inmeye hazır mı? Karanlık bazen sadece korkutmaz. Bazen seni sana en çok yaklaştıran şey olabilir.

Tanrı evreni terk ettiğinde, geride yalnızca taçlar kaldı. Ve taçlar... sahipsiz kaldığında kana bulanır. Vaeloria`da savaş bir sonuç değil, bir dengedir. Kaos evreni yıkmak yerine ayakta tutar; çünkü müdahale edilirse her şey daha kötü olacaktır. Bir zamanlar tanrının elçileri vardı. Yedi elçi, yedi irade, yedi günah. Kimi güç çaldı, kimi lanet bıraktı, kimi sessiz kaldı. Gerçek, efsanelerin ardına gömüldü. Cadılar neden lanetli ama büyücü değil? Kara Elf Kitabı kimin sesiyle fısıldıyor? Yüz yıl önce görevinden kaçan Alfa, dönmemesi gereken bir evrene geri çağrılır. Taçsız bir tanrının ardında bıraktığı evrende adalet bir umut, inanç bir silah, gerçek ise en tehlikeli büyüdür. Veskar, ihanetin kutsallaştığı, kaderin çarpıtıldığı ve tanrıların bile susmak zorunda kaldığı bir dünyanın hikâyesi.

Büyük bir şavastan sonra doğan karakteri anlatıyor tabi savaş bitti ise

Hogwarts, karanlık sırlarla örülmüş duvarlarına alışkındır ama Shivani Darcelle onlardan biri değildi. O, duvarların içine işlediği yankılardan biriydi. Beauxbatons’dan “özel bir sebeple” atılmış, sustuğunda bile tehdit gibi duran bir kız… Gözlerini kaçırmayan, cevap vermeyen ama hep bilen biri. Ve Tom Riddle,sorulara ihtiyacı olmayan, cevapları kontrol etmek isteyen çocuk. İkisi de eksikti. İkisi de fazlaydı. Yasak bilgilerin arasında, geçmişin fısıltılarında ve gecenin sessizliğinde birbirlerini çözmeye başladılar. Ama bazı bağlar çözülmez. Sadece derinleşir. Sessizlik onlar için bir sınavdı. Ve kim önce nefes alırsa, kaybedecekti.

"Tamam, ilk önce sakin olmam lazım. Burası az önce olduğum balo salonu değil ve ben kendi dünyamda da değilim..." Viktorya Dönemi`nin görgü kurallarıyla çevrili dünyasında Vivienne, ait olmadığı bir rolün içine sıkışmış asi bir ruhtur. Evlilik, itaat ve sessizlikle tanımlanan bir geleceği reddeder. Bir balo gecesi her şeyi değiştirir. Kaçışı onu yalnızca geçmişin izlerine değil, bilmediği bir krallığın karanlık sırlarına da sürükler. Unutulmuş bir miras, kayıp bir veliaht ve yaklaşan bir isyan... Vivienne artık sadece kendisinden değil, bir krallığın kaderinden de sorumludur. Bu dünyada güç, sahip olunan bir şey değildir. Bedeli ödenir. Entrikalarla örülü bu fantastik evrende Vivienne; gücünü, sınırlarını ve kalbini keşfederken, bazı bağların kurtarmadığını, yalnızca daha derin yaralar açtığını öğrenir. Güç seni korur mu, yoksa senden geriye kalanları da alır mı?

Lidya, geçmişini bir trafik kazasının enkazında bıraktığını sanıyordu. Gözlerinin önünde ölenlerin aslında gerçek ailesi olmadığını öğrendiğinde ise asıl enkazın altına girdi. Gerçek ailesine kavuştuğunda onu sıcak bir kucaklama değil, buzdan bir duvar karşıladı. Kardeşlerinin nefreti ve babasının bakışlarındaki o tarif edilemez tiksinti, Lidya’yı nefessiz bırakıyordu. Fakat bu evde yolunda gitmeyen çok daha korkunç bir şey vardı sanki Karanlık köşelerde kıpırdayan gölgeler, insan diline ait olmayan fısıltılar ve kapıların ardında saklanan tekinsiz bir varlık... Lidya çok geçmeden anlayacaktı ki; bu evde nefes alan tek şey insanlar değildi... Gerçek ailen, senin en büyük kabusun olabilir mi?

İnsanlarla cadılar arasındaki savaşın üzerinden üç yüz yıl geçmesine rağmen etkilerini silmek çok uzun zaman almıştı.İnsan sarayının başbüyücüsü iki ülke arasına mühürlü bir duvar ördükten üç yüz yıl sonra duvarda boyut kapıları açıp casus cadıların girmeye başlamasıyla insanlar ülkesinin haberi alan saray yetkilileri casusları aramaya koyuldu.Onları gören bir gözün her adımlarını takip ettiğini bilmeden.Ötelenen,büyülerle zihni uyutulan bir kadının alacağı intikamın ateşi ise ilk kez harlanacaktı.

Bazı gerçekler karanlıkta kalmak için vardır. Sisli sokaklarda herkesin sakladığı bir geçmiş, herkesin sustuğu bir sır vardır. Aynı kaderde yolları kesişen altı hayat... zamanın bile iyileştiremediği yaralar ve kaçınılmaz bir bağ. Zaman her şeyin ilacı mı, yoksa bazı büyüler ve aşklar yalnızca karanlıkta mı filizlenir? Bu hikayede geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ölümcül Işık, her yeri yakıp geçti. Ölülerin yaşayanlardan hayat çaldığı, rayından çıkmış bir dünya. Okyanusun derinlerinde, çelik duvarlarla çevrili acil durum sığınağı Pelagorn... Nesiller boyunca kimse buradan çıkmadı. Ta ki, bir grup genç, kendilerine vaat edilen "yeryüzüne dönüş" şansını yakalayana kadar. Ama karşılaştıkları dünya, anlatılan hikâyelerden çok uzaktı. İlkel bir düzen, birbirleriyle çekişme içindeki hanedanlıklar ve derinlerde uyuyan kadim güçler... Tüm bu kaosun ortasında, iki genç arasında doğan tehlikeli ve derin bağ, yalnızca kendi kaderlerini değil, dünyanın geleceğini de değiştirebilecek kadar güçlüdür. Yeni dünyada hayatta kalmak için kime güvenebileceklerini öğrenmek zorundasın.

200 yıl önce gerçekleşen savaş yoksulluğu, yoksulluk baş kaldırıları, baş kaldırılar ise inançsızlığı doğurmuştu. Kızılkum, küskün toprakların üstüne inşaa edilmiş bir çöl şehri haline gelmişti. Geçen yüzyıllar orada bir şey değiştirmemiş, Buhara cadılarının laneti baş göstermeye devam etmişti. Yıkılan krallıklarının her köşesini almak için yemin etti Yula. Kurtuluş için, Kaybettikleri için, İntikam için.

"Karşılığında ne veriyorsun?" dedi Ruh Cücesi. Prenses hiç düşünmeden cevap verdi. "Ruhumu"

Bir druidin ve bir Zerûn’un hikâyesi Toprak onu korumayı seçti. Karanlık ise ondan kaçmadı. Elowen bir druid. Doğayla konuşabilen, yaraları iyileştirebilen, toprağın fısıltılarını duyan bir kadın. Ama Beyin Avcıları dünyayı ele geçirmeye başladığında, doğa bile susmaya başlar. Kael bir Zerûn. Geceyle yoğrulmuş, geçmişinin ağırlığını omuzlarında taşıyan, karanlığın içinden çıkmış bir adam. Kimseye güvenmez. Kendine bile. Bir ormanda yolları kesiştiğinde, ikisi de bunun sadece bir tesadüf olmadığını anlar. Toprak ve karanlık… Birbirine zıt ama birbirini tamamlayan iki güç. Elowen onu iyileştirebilir mi? Kael karanlığını ona bulaştırmadan sevebilir mi? Beyin Avcıları yaklaşırken, sırlar açığa çıkacak. Travmalar kanayacak. Ve bazı bağlar, kaderden bile güçlü olacak. Toprak her şeyi affeder. Ama karanlık… asla unutmaz.

Lyeane, yeni adım attığı bu yabancı dünyada, bildiği tüm gerçeklerin aslında ustaca örülmüş birer yalandan ibaret olduğunu öğreniyor. Ve herkes arasında, bu dünyanın kalbinde özel bir yere sahip olmasına alışamıyordu. Elfan diyarında asla sahip olamadığı her şeye burada sahip oluşu, genç kızı bu dünyaya hem daha çok bağlıyor hem de aklını kemiren büyük sırrın kapılarını aralıyordu. Ve bundan sonra aşkı, dostları ve ailesi için canını verebilecek kadar onları korumaya kararlıydı. --- Lyeane & Darven

Bu dünyada herkes bir yeminle yaşar. Kimi gücü taşır, kimi itaati. Ama bazı bağlar emir dinlemez. Kül Yeminleri; kaderin silah gibi kullanıldığı, düzenin korkuyla ayakta tutulduğu bir dünyada geçer. Liva gücünü bastırmayı reddettiğinde, yalnızca kendi kaderini değil, herkesin inandığı düzeni de sarsar. Aren ise ilk kez görev ile vicdan arasında kalır. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcı. Savaş yaklaşıyor. Yeminler yanıyor. Ve herkes bir taraf seçmek zorunda kalacak. “Bazı yeminler ateşle değil, küllerle tutulur.”

Evrenin her köşesinde aynı anda var olan, içine girenin bir daha asla terk edemediği devasa bir hapishane ya da kutsal bir sığınak olan gezegen...Trynox. Bugünlerde bu gezegen, element krallıklarının ve tanrıların hüküm sürdüğü, barışın az çok pamuk ipliğine bağlı olduğu bir diyar haline gelmişti. Ancak bu huzur dolu yüzeyin altında, sadece birkaç kişinin bildiği karanlık bir sır yatıyordu. Çok eskiden Trynox, uçan arabaların gökyüzünü yardığı, teknolojinin ve büyücülerin el ele verdiği gelişmiş bir medeniyetti. Ejder Tanrısı’nın kurduğu bu denge, o kişinin gazabıyla sadece iki günde yok oldu ve Trynox yeniden şekillendirildi. Aradan binlerce yıl geçti ve bu evrene ait olmayan biri gözlerini bu gezegende açtı