" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Aria yıllar önce ona bulaşan lanet ile annesinin katili olarak suçlanır. Babası ve abisi tarafından bu konu hakkında zorbalık görür. Ve babası Kral Adrien kızından kurtulmak için Prens Charles ile evlendirmek ister. Ancak Aria bunu istemez ve odasına bırakılan ÖLÜM KRALLIĞI` na ait olan gizli mektubu okuduktan sonra, kaçmaya karar verir. Aria gittiği bu krallıkta bütün gerçekleri öğrenecektir. Gerçekler er veya geç ortaya çıkacaktır.

Bir anlaşmalı evlilik sınırları ne kadar zorlayabilirdi? Peki ya çıkarlar üzerine kurulu bu evlilik verilen sözlerden saparak aşk ve sevginin duvarlarına çarparsa aşkın sınırı olur muydu? Bir sır... Bir emanet... Verilen sözler... Nar Çiçeği Mahallesinde beklenmedik anda filizlenen bir aşkın hikayesi... Güzce Dağhanlı (Sunturlu)& Alparslan Sunturlu

Bazı acılar zamanla geçmez. Sadece insanın içinde sessizce büyür. Savaş, annesinin trajik ölümünden sonra kendisini yalnızlığın, öfkenin ve cevapsız soruların içinde bulur. Günden güne insanlardan uzaklaşırken, geçmişin ağırlığı omuzlarında biraz daha büyür. Hayata karşı duyduğu inanç azalır, içindeki boşluk ise giderek derinleşir. Fakat geçmiş, ne kadar kaçarsa kaçsın peşini bırakmayacaktır. Unuttuğunu sandığı anılar, cevaplanmamış sorular ve karşısına çıkan beklenmedik insanlar, Savaş`ı kendi hayatını yeniden sorgulamaya zorlar. Her öğrendiği gerçek, onu bir başka soruya götürürken, yıllardır inandığı şeylerin aslında ne kadar kırılgan olduğunu fark etmeye başlar. Karanlığın içinde yolunu bulmaya çalışırken Savaş, yalnızca geçmişiyle değil, kendi içindeki savaşla da yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazen insanı en çok yaralayan şey yaşadığı acı değil, o acının ardında saklanan gerçektir. Ve Savaş henüz gerçeğin ne kadar karanlık olduğunu bilmiyordur.

"Her kilidin bir anahtarı vardır, tıpkı her kalbin bir sahibi olduğu gibi... Yıllar önce birbirlerini bulabilmek için mühürlerini bedenlerine kazıyan Asena ve Yaman, kaderin sert rüzgarlarıyla savrulmuştu. Yıllar sonra, karşılaştıklarında ise Yaman, geçmişin izlerini unutmuş, Asena`yı bir terörist sanarak vurmuştu. Oysa mühürleri onları bir araya getirmek için oradaydı... Adaletin, aşkın ve kaderin kesiştiği bu yolculukta, mühür gerçekten sahibini bulabilecek mi?"

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Karaner ailesi yeni bebeklerini beklerken doğum sırasında gerçekleşen ani bir olaydan dolayı ikiz bebeklerinden birini kaybeder... Yıllar sonra yaşadıkları bi olay onlara kaybolmuş çocuklarını geri sunar Orta yaşlardaki kadın bana koşup sımsıkı sarıldı. Saçlarımın kokusunu içine çekti sonra arkasındaki adama dönüp sesi titreyerek "Kokusu bile aynı...."

Biz Ateş ve yahut su değildik, ne ben onu söndürebilirdim ne o beni buharlaştırıp yok edebilirdi. Ben Ateşsem o baruttu. Ben kurşunsam o benzindi. Biz bir felakettik ve bunun dışında hiçbir şeyin olma olasılığı yoktu. ... Üsteğmen Elis Kara değil, Teğmen Elis Kara. Hayatı gibi mesleki rütbesini de ondan çaldıkları İs, dağda öldürmeye çalıştığı düşmanlarıyla savaşırken iç hainleri unutmuş olmalıydı. ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `SARSINTI` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

Yıllar önce birbirlerinden koparılan iki çocuk... Biri Azerbaycan`a, diğeri Rize`ye savruldu. Yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında artık aynı insanlar değillerdi. Vera geçmişinden kaçarken, Yalçın onu hiç unutmadı. Fakat onları yeniden bir araya getiren şey yalnızca çocuklukları değildi. Saklanan sırlar, ailelerin verdiği kararlar ve kaçışı olmayan bir anlaşma... Birbirlerini bulmaları tesadüf müydü, yoksa yıllar önce başlayan hikâyenin devamı mı? Çünkü bazı insanlar hayatınıza geri döndüğünde, geçmişi de beraberlerinde getirir. Bazı hikâyeler bitmez. Sadece yıllarca sessizce bekler.

Almanya`nın Frankfurt eyaletinde doğup büyüyen, annesi ile yaşayan Alina, baba sevgisinden mahrumdur. Alina bebekken babası onları terk eder. Yıllar sonra annesinin ani kararı ile Türkiye`ye taşınırlar. Aynı zamanda üniversite öğrencisi olan Alina yatay geçiş ile Türkiye`de eğitimine devam eder. Gittiği okulda Aras diye bir çocukla tanışır. Aras egoist, kız düşkünü ve kötü çocuk olmasıyla tanınan okulun popüler çocuğudur. Ama aslında içinde yatan kişilik dışarıya gösterdiğinden çok farklıdır. Alina ile Aras gün geçtikçe birbirlerinin gerçek hikayelerini öğrenip aşık olurlar. Ama geçmişin izleri onları rahat bırakmaz.

Adaletin terazisi bozulduğunda, hükmü mazi verir." Bursa’nın gri gökyüzü altında, emniyetin soğuk koridorlarında yankılanan bir isim: İdil Irmak. On yıl önce, bir genç kızın hayatı adaletin yetersiz kaldığı bir mahkeme salonunda paramparça oldu. Bugün ise, o davanın hayaletleri karanlık ormanlardan sızarak şehre geri dönüyor. Başkomiser Pars Çevik, bir yandan babalık ve dedelik sorumluluklarının sıcaklığına sığınmaya çalışırken, diğer yandan geçmişin tozlu raflarından fırlayıp gelen kanlı bir dosyanın pençesinde kıvranıyor. Bal rengi gözlerdeki korku, platin sarısı saçların ardındaki büyük yıkım ve zeytin tenli bir adamın vicdan azabı... Ekip üyeleri kendi içlerindeki uçurumlarla boğuşurken, orman bekçisinin ölümüyle düğüm daha da sıkılaşıyor. İntikam soğuk yenen bir yemek midir, yoksa her şeyi küle çeviren bir yangın mı? Yağmur Özdemir, HÜKÜM ile okuyucuyu polisiye bir gizemin içine sürüklerken; aile bağlarının, dostluğun ve bitmek bilmeyen adalet arayışının sınırlarını zorluyor. Bir tarafta masumiyetin son çığlığı, diğer tarafta ise verilmiş en ağır hüküm...

“Ama şunu sakın unutma Karan: o duvak sadece yüzümü el alemden saklamaya yarayacak, seninle aramızdaki uçurumun köprüsü olmayacak!” “Aramızdaki uçurum bir köprüyle geçilmez zaten ama bir gün seninle bu uçurumu, el ele aşağı düşerek kapatacağız.” * * * Hazal için hayat, sığındığı o sessiz limanda kendi halinde akıp giderken bir gecede, tek bir fırtınayla darmadağın oldu. İkizi Hayat’ın vefatıyla kucağına bırakılan emanet, sadece minicik bir bebek değil; kaçmaya çalıştığı o karanlık ve acımasız töre kanunlarının ta kendisiydi. Mardin’in o koca, kasvetli Özkaya konağına adım attığında karşısında sadece düşmanları değil, beş yıl önce kalbine gömdüğü o yeşil gözleri buldu: Karan Özkaya. Geçmişin hesapsız yaraları, konaktaki entrikalar ve kapıda bekleyen tehlikeler zincirine karşı, birbirlerini tanıyan ama yabancı olan Hazal ve Karan tek bir amaç için bir araya geldi: Korunmasız bir bebeği canları pahasına korumak. Biri geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir aşiret ağası, diğeri ise bir gecede anne olmak zorunda kalan yaralı bir kadın...

Ya Bal gözlerde acıya karışımalı Ya mavi gözlerde Fırtınalara.... Geçmişi unutup iyileşmeye çalışan şeyda geçmişin peşinde getirdiği sırlar ile yüz yüze gelir ve sırlar onu en hakiki gerçeğe eriştiği vakit hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktır...

“ sen benim asla kardeşim olmayacaksın “ 🔄 “ k-kardeşim” “ aç gözünü lütfen” “şimdi gidemezsin hüma..hüma kuşum abicim kardeşim” 16 yılını tecavüz le acıya geçiren gece gerçek ailesini bulursa ne olur Söyleyeyim hemen hayat asla yüzüne gülmez!! ⚠️ 🚨 ⚠️ ÖNCELİKLE ŞUNU BELİRTMEK İSTERİM Kİ BU KİTAPDA YOK ANA KARAKTERŞN AŞK HAYATI VEYAHUT ABİLERİNİN AŞK HAYATI OLMAYACAK SADECE ANA KARAKTERİMİZ GECEYE ODAKLI GİDECEK 🚨 ‼️

Ortaokul zamanında Ayaz arkadaşı ile bir iddiaya girer. O an, bunun hayatlarını kökten değiştireceğini hiç bilmez. İddiayı yerine getirmek için Arya’yı okulun arkasına çağırır ve orada onu öper. Fakat Ayaz’ın bilmediği bir gerçek vardır: Arya’nın ailesi son derece baskıcıdır, oysa Ayaz’ın ailesi ise tam tersine çok rahat ve özgürdür. Üstelik bu iki aile, geçmişte yaşanan olaylar yüzünden birbirine düşmandır. Ayaz, o öpüşmenin sadece bir iddia olduğunu sanırken, Arya için her şey farklıdır. O olaydan sonra okuldan alınarak başka bir okula yazdırılan Arya`nın hayatında bazı şeyler ters gider . Peki, yıllar sonra kader bu iki genci tekrar bir araya getirebilecek mi?

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Bazı insanlar doğdukları evde büyür. Bazılarıysa bir başkasının hayatına bırakılır. Bazı hayatlar, daha başlamadan başkasının ellerinde şekillenir. Ve bazı insanlar, yıllarca kendilerine ait sandıkları hayatın aslında bir yalan olduğunu bilmeden yaşarlar. Rüya, geçmişinden habersiz büyüyen genç bir kızdı. Ta ki yıllar önce kaybettiği bir çocukluk, Ömer Karaca adıyla yeniden karşısına çıkana kadar. Geçmişin kapıları birer birer aralandığında Rüya`nın bildiği her şey değişecekti. Çünkü bazı gerçekler insanı özgür bırakmaz. Bazı gerçekler, insanın kim olduğunu sormasına neden olur. Peki ya insan, kendisini bulduğunda aslında kimi kaybettiğini anlarsa?

Geçmişte yaşadıkları yüzünden kaç kere hastanelik olan küçük Çağın, doktorların koyduğu tehşis ile yaşamaya mecbur bırakılır. Yavaş yavaş tanıştığı insanların yüzünü,ismini hatta nerede olduğunu bile unutur hâle gelen Çağın,2021 yılında kütüphanede ders çalışırken yanında kıpırtı sezer. Açık kumral teni ve lüle lüle saçları ile bir "Afet`i" andıran kıza gönlünü kaptırır. Uzun zaman kalbinde yaranan boşluğu fark eden Çağın`ın hatırladığı tek şey, kızın en sevdiği şarkı ve okuduğu okuldur. Peki, kafasına koyduğu şeyi yapmaya niyetli bir genci kim durdurabilir? ~~~~ Sınıfın sessiz ve kendisini alzheimer diye tanıtan çocuğunu merak eden Afet,okulun düzenlediği şarkı yarışmasına katılır fakat çocuğun da katıldığından bihaberdir. Öğretmenlerden numarasını alıp konuşturmaya çalışan Afet`in aklında neler vardır?

Göz ucuyla çizdiği resme baktım "Benim içinde bir şey çizer misin diye sordum başını kaldırmadan "karşılığında bir şey isterim" dedi "Niye ? Eğlenen bir ifadeyle"içimden gelmedi " dedi "İstemez diyerek kestirip attım ve kollarımı sıraya koyup uyku pozisyonuna geçtim Bir süre sonra masanın üzerine bir şey bıraktığında merakla alıp baktım Beni çizmişti Ona bakarak kağıdı avucumda buruşturdum ve masanın üzerine bıraktım Az önce söyledikleri yüzünden yapmıştım bunu o bilmeyecekti ama bu çizimi saklayacaktım

"Yasemin çiçeği acılarımızı hatırlatmak içindi " 🌺 ~Karsu Yıldırım ~🌺 Küçük yaşta annesini kaybeden Karsu ; annesinin ölümünden sonra hayatı kaymıştır. Ve hayatını değiştiren kişiden intikam alacağına yemin etmiştir . Yılar sonra bir şirkete işe girer ve bu şirket geçmişinin izlerine aittir. Karsunun intikam ateşi harlanır ve intikamını almak için bir maceraya katılır. Ya intikamını alacaktır yada intikam yolunda kaybolup gidecektir . Adaletin ve intikam almak için attıldığı macera onu nasıl bir yola sürükliyecek? Ya anka kuşu olup küllerinden doğacaksın yada ateş adam olup olay çıkaracaksın. Sen hangisini tercih edersen ? 🔥 Bizimle bu macerada var mısınız?🩸

Belladonna bitkisinin bir damlası gözlerini etkileyici bir şekilde büyütür, seni hiç olmadığın kadar güzel gösterirdi. Fakat etkisine kapıldığın her damla senin ölümün olurdu. Belladonna onun için ekilmişti. O bir zehirdi, o etki altına almayı seviyordu, o bir yanılsamaydı. Zarar vermekten, katletmekten doyasıya zevk alıyordu. Yüzüne sıçrayan, kıyafetinden dökülen kanların görüntüsü hiç bu kadar hoş olmamıştı. Onu içten içe arzulamanın verdiği sonuçları düşünmedi. Yalnızca büyülenmişti, çenesine doğru uzanan siyah saçlar, erik kırmızısı gözler onun en büyük düş kapanı olmuştu. Düş kapanından çıkan ağlar, onun tüm bedenini sarmıştı. Direnmedi, çünkü görebileceği en güzel rüyayı görüyordu. "Bugün ölmem gerekiyordu. Dünyaya gelmek için hiçbir sebebim yoktu, inanın bana, neden doğduğuma bile anlam veremiyorum. Bana biçilmiş elbiselerin hiçbiri bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Lütfen, bana şimdi bir iyilik yapın, bu gece öldürün beni."

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Bazı katiller iz bırakır. Bazılarıysa sadece korku bırakır. Şehir haftalardır aynı ismin gölgesinde yaşıyordu. Gölge. Kimsenin yüzünü görmediği, ardında neredeyse hiçbir kanıt bırakmayan bir seri katil… İşlediği cinayetler basına düştükçe şehir korkuyla sessizleşirken, polis teşkilatı onu bulmakta her geçen gün daha da başarısız oluyordu. Fakat cinayet büro da çalışan Komiser Sare Keskin için bu dava hiçbir zaman yalnızca bir görev olmadı. Yıllar önce kaybettiği kardeşinin ölümü hâlâ zihninde kapanmamış bir yara gibiydi. Resmî kayıtlara göre dosya kapanmıştı. Suçlu bulunmuştu. Her şey bitmişti. Ama Sare hiçbir zaman buna inanmadı. Kardeşinin ölümünün ardındaki karanlığın, şehirde yeniden ortaya çıkan cinayetlerle bağlantılı olduğuna emindi. Bu yüzden herkes geri çekilirken o, kendi hayatını bile tehlikeye atarak Gölge’nin peşine düştü. Fakat bilmediği bir şey vardı. Bazı avlar, avcılarını en başından beri izlerdi. Dosyaya beklenmedik şekilde dahil olan gazeteci Karan Kuzgun, olaylara diğer insanlardan farklı yaklaşıyordu. Fazla sakin, fazla dikkatli… Sanki insanların sakladığı karanlığı okuyabiliyordu. Sare ona güvenmemesi gerektiğini biliyordu ama buna rağmen kendini sürekli onun yanında buluyordu. Çünkü Karan Kuzgun’un bakışlarında çözemediği bir sır vardı. Cinayetler arttıkça Sare yalnızca bir seri katilin değil, kendi geçmişinin de peşinden sürüklendiğini fark etti. Her yeni ipucu onu gerçeğe yaklaştırırken, aynı zamanda en büyük korkusuna da sürüklüyordu: Ya bütün bu zaman boyunca yanlış kişiyi avladıysa? Ve ya gerçek katil… sandığından çok daha yakınsa? İhanetin, takıntının ve karanlık sırların arasında Sare artık yalnızca bir katili değil, kendi hayatını da çözmek zorundaydı. Çünkü bu hikâyede herkesin sakladığı bir yüz vardı. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında, insanı öldürmese bile paramparça ederdi. Av ve Avcı Çünkü bazen en tehlikeli insanlar, güvendiğin kişilerdir.

Geçmişte birbirlerini seven fakat yolları ayrılmak zorunda kalan ikili. Hafızasını kaybeden Efsun her şeyi unutmuştu. Fakat aşkından vazgeçmeyen Karan yıllar sonra tekrar Efsun`un karşısına çıkmıştı.

Geçmişin yankısı, geleceğin kıyısı, bugünden bakınca yarının ilk adımı; bir nefeslik cesaret, kaderin kapısı. Uzun yıllar sonra çocukluk arkadaşı olan Ada vesilesiyle ülkeye yeniden dönen Naz Aksoy, geçmişin yükünü bırakıp yeni bir hayata başlamak ister fakat geldiği gibi kaçtığı geçmişiyle karşılaşır. Yeni bir bir gelecek için çıktığı bu yolda en büyük korkusu Cihan Aksoy`un başlattığı bir oyun tüm dengeleri değiştirir. İntikam için çıkılan bu yolda Naz`ı bekleyen yalnızca oyun kurucular değil, kendi içinde ki sessiz yaralardı; çünkü bazı hesaplar mahkemede değil kalpte görülürdü. Geçmişin izlerini silmek isterken attığı her adımda Cihan`ın bıraktığı gölgeler büyür; dostla düşman arasında ki çizgi incelir. Güvenmek kumar, susmak ise ihanet olur. Aşk görünmez bir kapı gibi durur önünde, açarsa geçmişi kanatır, kaçarsa geleceğini. Çünkü bazen bir kalbe sığınmak istersin ama dokunduğun an kendi duvarlarında yüzleşirsin. Naz, sonsuzun kıyısına geldiğinde bir seçim yapmak zorunda kalacak; ya intikam ateşinde yanıp kül olacak ya da aşkın nefesiyle yeniden hayat bulacak. Koca bir hayat belki de o an verdiğin karara bağlanabilir; şimdi nefes al, cesaretlen. Açılacak kapı senin geleceğin.