Bir uçurum Bir ölüm Bir intihar Bir oyun Ve İki Yabancı... Geçmişin hataları, geleceğin seçimleri, Verilen kayıplar, solup giden hayatlar, Örülen kader ağları, birleşen yollar. Yaralı yürekler, Kırık kalpler, Dostlar ve aşklar, İhanetler, pişmanlıklar. Peki ya son? Son... Son, belki de bu hikâyede en baştan belliydi.

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Tek kitaplık bir romandır. Bölümler haftalık gelmektedir. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

“Adalet mi önce gelir, aşk mı? Ya kalp ikisine de dayanmazsa?” Komiser Varkan Eren Erel, disiplinli, zeki ve görevine sadık bir polis. Onun için hiçbir dosya kişisel değildir — ta ki Beliz Türkmen’in adı bir suçun ortasında geçene dek… Beliz, kalp rahatsızlığıyla yaşamaya çalışan genç bir kadın. Sessizdir ama içine attığı çığlıklar büyüktür. Tek bir yanlış adım, onun sadece özgürlüğünü değil, canını da alabilir. Ve o adım, bir sabah sorgu odasında atılır. Yasa dışı örgütlere para aktarımıyla suçlanan Beliz, aslında masumdur. Ama gerçek ortaya çıkmadan kalbi durmak üzeredir. Varkan Eren için artık her şey değişmiştir. Bu bir görev değil; bir kurtarma savaşıdır.

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

Kökü kurumuş bir ağacın son yaprağını bekleyişi gibi; insan bazen bittiği yerde kalır, çünkü gidecek bir “sonra”sı yoktur. Her şeyin solduğu, renklerin siyah ile beyaza mahkûm olduğu bir dünyada herkes çoktan gitmişken, bir ruh neden aynı eşikte tek başına bekler? “Berzah”, ne tamamlanmış bir sonun ne de yeni bir başlangıcın adıdır. O; insanın içinde sessizce uzayan, zamanı donduran ve her şeyi yarım bırakan o amansız bekleyiştir. Bu hikâye; kaçmakla kapanmayan yaraların, açılmamış odaların ve kendi uçurumuna tutunanların hikâyesidir. Geri dönüşleriniz, yorumlarınız, eleştirileriniz benim için çok değerli lütfen yanlışlarımı düzeltmem hatalarımı görmem için yardımcı olur musunuz

Adım Hilal Bade. Hayatım, bir hastane koridorunun beyazlığı kadar net, bir fincan tarçınlı kahve kadar sıcaktı. Ben buyum sanıyordum; sessizce hayat kurtaran, satır aralarında huzur arayan o görünmez kız... Ama meğer her şey, koca bir yalanın üzerine titizlikle inşa edilmiş. Şimdi bir yol ayrımındayım. Bir yanda beni sevgiyle büyüten, geçmişimi benden saklayanlar; diğer yanda ise bana yabancı bir el uzatıp `asıl ailen biziz` diyen gölgeler. Kime inanmalı? Seni bir fanusta saklayan şefkate mi, yoksa seni o fanusu kırarak kurtaracağını iddia eden gerçeğe mi? Geçmişin tozlu raflarında bir pusu bekliyor ve ben, o pusunun tam ortasında adımı ilk kez duyuyormuş gibi hissediyorum. Gölgem bile benden bir şeyler saklarken, kime sırtımı yaslayabilirim? Biliyorum; en güçlü çığlıklar, her zaman en sessiz ruhlardan yükselir. Ve benim feryadım, artık sadece kalplerde duyulmayacak kadar büyüyor. Karanlık çöküyor. Ama unutmayın; hilal, en çok zifiri karanlıkta parlar. … "Gülşen-i dehrin ne bülbülüyüm, ne de gülü; ben o sessiz feryadım ki, ancak kalplerde duyulur."

Okulda ona zorbalık yapan çocuk onun babasının düşmanı olduğunu bilmediği halde sevemeye başlaması ile başladı her şey...

Aysal Çetin için hayat, on yıllık ağır bir depresyonun ardından bir imza ile değişti. İyileşme umuduyla girdiği `Düzenek`, ona huzur yerine ensesine takılan bir çip ve vahşi bir av simülasyonu sundu. Kurallar basit: İtaat et ya da zemin altındaki ızgaralara düşerek parçalan. Ancak "Dört Yüz" lakabıyla uyanan Aysal, sadece bir av olmayı reddediyor. Sis`in tekinsiz varlığı, geçmişten gelen kanlı mektuplar ve bir geri sayımla açılan o ahşap kutu... Oyun başladı. Peki, senin yüzün hangisi?

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

Efsel & Uras Bizimle bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Bu yolculukta onları neler bekliyor hep beraber yaşamaya ne dersiniz? Ressam kızımız ve Asker erkeğimiz ile farklı tutkular farklı sevgiler bu hikayede her şey mevcut o zaman geçelim mi ön izlememize ... ------------------------------- "Uras!" diye yüksek sesle inlemiştim o ise gülerek "Abi demeyi bıraktın mı sonunda Güzelim, adımı o dudaklardan duymak nasıl hissettiriyor bilmek ister misin?" demesi ile sinirlenmiştim ağzıma geleni tekrar söyleyecektim. "Sen bana hiçbir şey hissedemezsin tamam mı?! Bana dediklerini unutma Uras beni küçük kız çocuğu olarak gördüğünü ve başka kadınların hissettirdiklerini yaşatamayacağıma dair sözler mesela tanıdık geldi mi?" O ise daha çok sırıtarak duvara sıkıştırmıştı beni nefesi suratıma vuruyordu ve bu his beni zorluyordu. "Tüm öfkeni aynı bu şekilde yüzüme söyle Efsel. Hepsinin bir açıklaması var zamanımızda var her şeyi anlatacağım ama önce yapmam gereken bir şey var." Demesiyle dudaklarıma kapanan dudaklar oldu... ------------------------------- Onlarla beraber bu ateşte yanmaya hazır mıyız bakalım bizi neler bekliyor hep beraber yaşayacağız...

Geçmişinden bu zamana kadar hayatında hep bir terslik olan arya annesi ve babasının boşanmasıyla babasının yanında kalır. Bu süreçte yeni bir evi ve yeni bir okulu olur. Okuldaki bir dans gösterisi sayesinde zorunlu olarak atlasla birlikte olur. Her şey yolunda gidiyorken tuhaflıklar bir sabah aldığı telefonla başlar...

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Bir günlük ömrü olur derlerdi kelebek için belki kelebeğin ömrü bu sefer daha uzundur kim bilir ?

Hayat upuzun bir yoldur; acısıyla tatlısıyla yaşanır ve sonunda ölünür. Acı, bizi kendimize getirir, intikam ateşini harlar. Hayatımızda tatlı şeyler de vardır elbet; ama her şeyin bir sonu var ya, o da son bulur işte. İnsanlar size yalanlar söyler, kandırır. Kimse sütten çıkmış ak kaşık değildir bu hayatta. En sevdiğiniz bir gün sizin felaketiniz olur, en güvendiğiniz size ihanet eder ve geriye yalnızca kararmış bir kalp bırakır. Ve en sevdiğiniz bir gün ansızın güvercin gibi göğe karışır. Ulaşmak imkânsızdır ama iyi bir yerde olduğunu bilmek güzeldir. Güzeldir ama kırar, çünkü onunla asla buluşamayacağınızı bilirsiniz.

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

Bir otobüs kazasıydı: Bir annenin ölümüne sebep olan Bir kızın çocukluğunu unutup farkında olmamasından. Sedef`in Poyraz`la geçen çocukluğunu hatırlamamasını sağlayan "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Bunca hayatı bi karıştırılma yüzünden yaşanmamıştı

Kitap alıntıları ve tanıtım WhatsApp kanalı kurdum. Kitap alıntıları ve tanıtım WhatsApp kanalı kurdum. Kanal linki karanfil_yazar insta hesap profilimden ulaşabilirsiniz. İnstadan istediğiniz soruları sorabilir ve bilgi alabilirsiniz. " Kanal adı: Kıtap alıntıları waatpad" seviliyorsunuz.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

Kurgu Yüzbaşı karan Kartal ! Öğretmen Leyla Karadağ! Leyla Diyarbakır da büyük kalabalık bir ailenin kızı!! Yedi sülalesi doğulu olan Leyla, aileye Karadenizli yüzbaşı damat getirir! Leyla ile karan küçük yaşta iki aile bir ev gibi yaşayan iki arkadaştı,babalarının şehit düştüğü gün ayrılmamış lardı ama, karanın kara harp okulu nun son sınıfın`da, leyla`dan ayrıldıktan sonra,son ayrılıktı... bir daha birleşmemişler`di... taki Leyla`nın bir gün bir mafya tarafından kaçırılmasına kadar ve o gün son ayrı kalışlarıdı.çünkü ikisi kaçmak isteyipte mahkûm kalanlardı.kader onları tekrardan aynı şehirde karşılaştırır... Leyla Karadağ ⚔️ Karan Kartal Uyarı! Kitabımın kurgusu çalındığı an şikayet etmekten çekinmeyeceğim!

Bir aile… Kökleri Karadeniz’in sisli dağlarında, adı yüz yıldır saygıyla anılan Ardeşen Ailesi... Ve o ailenin biricik torunu; Barva Esvara Ardeşen... Fakat büyük servetler, büyük ihanetleri de beraberinde getirir. Amcaların hırsı, kuzenin ihaneti, sevgilinin sadakatsizliği… Barva’nın dünyası, bir anda enkaza dönüştürdüğü yetmemiş gibi servetleri de bataklığa girmişti. Geçmişin en karanlık köşesinden çıkagelen adam; Barva’nın yıkımına sebep olacak bir düşman mıydı, yoksa küllerinden doğmasını sağlayacak kader mi? ... Instagram hesabı; esmanursezerr Tiktok hesabı; Esmnrszr

Zorla sevda olmaz derler peki öyle mi ?

"Nilüferleri bilir misin? Hiçbir yere kök salamazlar." Ahu eşinden boşanıp çocuğuyla birlikte mahallesine döndüğünde geçmişinde bıraktığı kişiler ve duyguları yeniden karşısına çıkar. Zorunlu yaşanan ayrılıkların sebebi ortaya çıkmaya başlar yavaş yavaş. Avukatlık mesleğinin getirdiklerini yaparken bir yandan da onun kurallarıyla ve yasaklarıyla yaşamayı beceremediği savcı Arhan`la sürekli bir gel git içindedir. İlişkileri karmakarışık ve zordur. Bu yolun sonunda mahallesindeki ilk aşkıyla yaşayabilecek miydi? Onun kurallarına rağmen yanında kalmayı başarabilecek miydi?

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

Karşımdaki kadın yüzündeki masum gülümseme ile bana bakıyordu. Sağ elini tokalaşmak için kaldırdı ve konuşmaya başladı. " Merhaba ben Olga." Tuhaf bir aksanla konuştu. " Merhaba bende Birce, sizi tanıyor muyum acaba?" " Ah hayır, ben annenizi böyle ortamlardan tanıyorum. Hep sizden bahsederdi . Bende bugün sizi onun yanında görünce tanışmak istedim." " Hah , anladım. Tanıştığıma memnun oldum." " Bende sonunda sizinle tanıştığım için çok memnunum. Gerçekten çok güzelsin." dedi. Mahcubiyetle başımı eğip konuşmaya devam ettim. " O sizin güzelliğiniz Olga hanım." Gerçekten çok güzel bir kadındı. Kızıl saçları ve ela gözleri ile prenseslere benziyordu. Bu sefer Olga bana gülümsedi . Ona seslenilmesi ile arkamdaki ona seslenen kişiye seslendi ve yanına çağırdı. Ben hala ona bakıyordum. "Bak birce bu adamda benim nişanlım." Bahsettiği kişiyi görmek için kafamı bize doğru gelen adama çevirdim. Gördüğüm kişiyle ağzımdan tek bir kelime döküldü. Onunda aynı şekilde. " Dmitri." " Balım." * Kitapta şiddet ve uygunsuz içerik bulunabilir.