Bazı suçlar karanlıkta işlenmez. Işıkların altında, sessizlikle yapılır. Kimse görmediğinde değil, görenlerin konuşmadığında büyür. Tanık yoksa masumiyet de yoktur. Sadece susmayı seçenler ve suskunluğun bedelini başkalarına ödetenler vardır.

"Bir hilâl uğruna ya Rab ne güneşler batıyor." Asena Erçetin... Sert bir rüzgar gibi düşmanı yakıp yıkan, kararlı duruşuyla ülkesinden asla ödün vermeyen, hiçbir savaştan kaybederek çıkmayan o güçlü kadın... O sadece kazanacağı savaşlara girerdi. Oysaki Türk`ün yenildiği nerede görülmüştü... Ama bazı savaşlar cephede değil gönülde verilirdi. Bir bakış tek bir mermiden daha keskin, tek bir gülüş tüm ateşlerden daha yakıcı olabilirdi. Asena Erçetin, Barlas Korkmaz`ı işte böyle alt etmişti... Tek bir gülüşle ve ok misali keskin bakışlarıyla... Hiçbir şeyden korkmayan Barlas`ın artık tek bir korkusu vardı; Tüm kan ve vahşetin içinde bir karanfil misali açan Asena`yı kaybetmek...

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

Bir Anka misali, yanmış hayatımızın küllerinden doğduk. Birbirinden kopmuş beş kişi... Bir zamanlar aynı sokaklarda yürüyen, aynı hayalleri paylaşan bu beş kişi, şimdi birbirine yabancı, hatta düşman. Bir psikolog, başkalarını kendi karanlıklarıdan kurtarırken, kendisi karanlığın içine düşüyor. Bir polis, adaletin peşinde koşarken, aslında eski bir dostunun izini sürüyor. Bir mafya, intikamın kanlı yollarında yürürken, kendi ablasını hedef alıyor, aşktan yok oluyor. Bir ajan, gerçeği saklamakla görevlendirilmişken, eski bir ihanetle yüzleşiyor. Ve aralarında tüm bu karanlığı kahkahasıyla delen, geçmişin yükünü hafifleten biri... Aynı şehirde yeniden karşı karşıya geldiklerinde, hem sevgiler hem de silahlar çekiliyor. Dostlukla düşmanlık, aşkla nefret birbirine karışıyor. Herkesin gizlediği bir sır, herkesin içine işleyen bir yara var. Nihandan Gelenler, sadece kaybolmuş dostlukların değil, küllenmiş duyguların da hikayesi. Peki, bu beş kişi yeniden aynı yolda yürüyebilecek mi, yoksa nihanda yarım kalan geçmiş onları sonsuza dek birbirine düşman mı edecek?

Vicdanını kaybetmiş yaratıklardan korkuyordum. Vampir ya da insan. Tiyatro seçmelerinde boy gösterene kadar okulda hiç görmediği o öğrenci, Mira`nın ve tüm Paşalar sakinlerinin hayatını değiştirecektir. Bu sefer bir rüya değil ve vampirler buradalar.

"Sen benim zayıf noktam değilsin Peride. Sana her baktığımda kalp ritimlerim hızlanıyor. Gözlerimde anlam veremediğim parıltılar oluşuyor. Sen gülünce yaşama tutunasım geliyor. Sen benim en güçlü yanımsın, Peride."

Kimsesiz Serra, hem yetim hem öksüz Serra, alay edilen Serra, kendi yaralarını kendi saran Serra, herkesin acıyarak baktığı ama hiç kimsenin merhamet etmediği Serra... Ama hayır hayır. O kız büyüdü. Daha doğrusu kendi kendini büyüttü ama insanlar nasıl olduğuyla değil ne olduğuyla ilgilenir. Bu yüzden sadece büyüdü diyelim. Kobra lakabıyla merhamet edilmeyen değil merhamet etmeyen olarak anılmaya başlandı. Peki ondan saklanan şeyleri öğrense ne olur? İki tane kardeşinin olduğunu mesela? Ya da kardeşinin istemediği bir evliliğe zorlandığını? Demek ki Kobra`yı herkese tanıtma zamanı geldi. Alınması gereken çok intikam var... “Ayıp ediyorsunuz, Kobrasız düğün mi olurmuş?” Yayında olan ikinci kitabımız hayırlı olsun efenim 🌺💕 (Kitap kapağı kendi tasarımımdır ve kitabın telif hakları bende çalınma gibi durumlarda gerekli işlemler başlatılacaktır.)

●Belirsiz dini bir Bilim Kurgu kitabıdır. *İlk 7 bölüm içinde anlatımı bölüm bölüm aksaklıklara uğramış yakın zamanda düzenlemeye almaya çalışacağım. Bunun bilincinde kitaba başlarsanız müteşekkir olurum. 8. Bölümde anlatım düzelecektir :) Betül Güney henüz 18`inde kendi hâline yaşayan bir genç kızdır. Günün birinde ne olduğunu anlayamadığı bir hastalığa tutulur. Doktor doktor gezmeleri hiçbir işe yaramaz ve kendisini devletin karantinası altında buluverir. Çaresizlik iliklerine kadar işlerken tek dayanağı umut ve dua olan bu genç kız için Yaradan tarafından hazırlanan bazı süprizler vardır. Üzüntüler ile sarılı olan küçük mutluluklar, bu genç kızın hayatını nereye kadar taşıyabilecektir? Dahası peşine takıp karantinaya sürüklediği bir avuç insan hayatına nasıl bir iz bırakacaktır? "Sorumlu olduğum ve olmadığım her şey için... " "Özür Dilerim, Özür Dilerim Betül..." *Burak Kahraman

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

ULYSSES YAYINLARI TARAFINDAN BASILIYORRR Hayatının bütün yükünü sırtlanmış genç bir kız ve onun hep yanında olan arkadaşları, peki ya bir gün o kızın hayatına gerçek ailesi girerse...

Kitabı okumadan önce ilk serisi olan Siyah`dan Mavi`ye Doğan Aşk+1& adlı kitabı okumanızı öneririm. Böylece konuya daha hakim olabilir siniz. Her son yeni başlangıçlar demektir. Helin`in yaşadığı o kadar zorluktan sonra doğan kızı ve herşeyin düzelmesi. Saye. Ailesinin Türkiye`nin en güçlü mafyalarından oluştuğunu bilmesine rağmen bir birşeyi umursamadan hayatını yaşayan Saye ve eskiden kalma bir düşmanlık. En büyük hayaliydi halası gibi avukat olup sesini duyuranayanların sesi olmak. Saye`nin hayallerinin peşinden gitmesine engel olabilecek mi bu düşmanlık? Peki ya bu düşmanlık aşka dönüşürse?

Ön Söz. Üsteğmen Kıvılcım`ın kaleminden: Hayat bana savaşmayı küçük yaşta öğretti. Kimi zaman elimde bir silah, kimi zaman yalnızca suskunluğumla yürüdüm ateşin içinden. Kayıplarımdan bir ev yaptım, acılarımdan bir zırh. Bir çocuğun elinden alınan masumiyeti, bir kadının sırtına yüklenen sorumluluğu taşıdım. Ve tam her şeyin bittiğini sandığım yerde, gökyüzünden inen bir adam çıktı karşıma. Ateş Uras. Adı gibi içimi yakan, ama kalbimi ilk kez sükûnetle dolduran bir isim. O bir pilottu, ben bir askerdim. Farklı yolların savaşçılarıydık ama aynı kaderin izini sürüyorduk. Kendime bile itiraf edemediğim hislerimle, en tehlikeli görevlerin tam ortasında tanıdım onu. Bu kitap bir savaşın, bir ihaneti ortaya çıkarma mücadelesinin hikâyesi. Ama aynı zamanda, gökyüzüyle yeryüzü arasında sıkışmış iki yaralı ruhun birbirine dokunuşunun da hikâyesi… Bu bir intikam hikâyesi değil sadece. Bu, kirletilmiş bir masumiyetin, çalınmış bir çocukluğun ve devrilmeyen bir kadının hikâyesi. Bu, kimin gerçekten düşman olduğunu anlamak için canını ortaya koyman gereken bir dünyanın hikâyesi. Ve unutma: Ateşi yakmaya bir kıvılcım yeter. Ama o kıvılcımı söndüreceğini sananlar… Henüz kül olmamış bir yangını hiç görmemiştir. 🔥 Kapağı yaptığı için @the_older`e çok teşekkür ederim. Tüm hakları şahsıma aittir, kopyalayıp paylaşan olursa işlem yapacağım. Bilginize. @dadaaa

"Pis herif!" "O numara benim hakkım!" "Resmen numaramı çalmışsın ya!" "Hırsız!" ?: Ne diyorsun ya?! ?: Ne numarası? ?: Yanlış numaraya yazmışsın kardeşim.

Denizler şahidimdir, ufuklar yalancım yeryüzü düşmanımdır, gökyüzü inancım. " "Derler ki kuğular, hayatları boyunca tek bir eş seçer. Onu bulana kadar göllerin üzerinde sabırla süzülürler. Bir eş bulduklarında, suyun kıyısında yuvalar kurarlar. Sessiz, zarif, sadık. Ve eğer o eş bir gün ölürse... Bir daha kimseyi seçmezler. Bazıları der ki, yalnızlığa alışırlar. Bazıları ise, kederlerinden yavaşça tükenirler." Peki gerçektem öyle mi? "Kuğu derler bana. Ama ben bir eş aramıyorum. İçimde yuva kurma arzusu yok. Sadakatle bağlanacağım bir liman da. Ben özgürlüğümü kaybettim. Ben, diplerdeki ümidimi, karanlığa saplanmış, diri diri gömülen umudumu arıyorum. Belkide narin naif ve kırılgan bir kuğu olmayı haketmiyordum. Ben benliğimi arama yolunda hırçın dalgaların koynunda okyanusun ortasında, belkide en dipte pervasızca dolaşan sert asi ve kuğu olmayı haketmeyecek kadar gaddardım.

Geride bırakılan sadece bir şehir değil. ... "Çünkü ben... Babam gibi olmak istiyorum." "Baban gibi? İyi de baban sevmiş ya anneni. Yoksa sen olmazdın akıllım." Gözlerim fırtınalandı, onun da gözleri büyüdü. "Ne diyorsun sen kızım!" "Onun gibi asker olup yanına gideceğim." yüzü gerildi. "Yapma." "Söz verdim." "Asya Allah aşkına! Delirtme beni!"

Bu bir “birbirini hemen seven kardeşler” hikâyesi değil. Bu, birbirine yabancı ama aynı kanı taşıyan insanların aynı evde yaşamaya zorlanmasının hikâyesi. Bir mezarlıkta başlayan bu yolculukta; saklanan gerçekler açığa çıkacak, nefret yerini suçluluğa bırakacak Bu kitap; terk edilmenin, suskunluğun ve mecbur kalınan bağların hikâyesidir. Bir annenin gidişiyle başlayan, bir babanın sessizce taşıdığı yükle devam eden ve çocukların omuzlarına bırakılan bir hayat… Bu sayfalarda kusursuz insanlar yok. Kırgın abiler, öfkeli ablalar, sevilmeyi hiç öğrenememiş çocuklar var. ve herkes, “aile” kelimesiyle yeniden yüzleşmek zorunda kalacak. Eğer bu kitabı okuyorsan, şunu bil: Burada sevgi yavaş doğar. Affetmek acıtır. Ve bazı bağlar, isteyerek değil zorunlu olarak kurulur. Gerçek aile... kan bağı mıdır, yoksa zorunluluk mu?"

Annem bu dünyaya ait değildi. Başka bir evrenden getirilmiş, kanatları olan bir melekti. Annem adının hakkını layıkıyla veren melekti. Zalim bilim insanlarının eline düşmüş DNA`sıyla bizim insanlarımızın üzerinde deney yapılmıştı. Deney yapılan ve onların çocukları, yani bizler normal değildik. Ben Duru yarı melek yarı insan olan kızım. Şimdi ise beni istiyorlar. Unutmayın şeytanlar ölmez sadece şekil değiştirirler.. "Siz kimsiniz? Ve benden ne istiyorsunuz?" "Biz annenin katilleri, seni ve senin olan her şeyi, herkesi. Özellikle de kanatlarını kırmayı."

Abla, o içeri kaçtı, bana görünmedi sanıyor ama onun sürprizi içeride. Aaaaaa diye bir çığlık geldi. Ne yaptınız kız Zeynebime?. ~Abla, o artık kurtulamaz. Nasıl kurtulamaz, ne yaptınız kıza yav? Geliyorum içeri, aç kapıyı. ~Açık kapı abla, gel artık. Geliyorum kızım. İçeri yürümeye başladım ,Bu da ne? Yok artık, gerçek olamaz bu! Şoku atlatıp, “Lan siz gerçekten kaçırdınız mı karşı mahalledeki Mert’in çetesini?”

"Yine emirlere uymadın." Soğuk sesi, gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti. Gözlerinde öfke yoktu. Daha beteri vardı: Hayal kırıklığı. "Yine bir hayat kurtardım," dedi diğeri. Sırtına dayadığı kayanın soğukluğuna rağmen başını dik tutuyordu. "Kendi hayatını hiçe sayarak." "Sana ne benim hayatımdan?" demek istedi. Diyemedi. Onun yerine: "Senin gibi sadece emirleri uygulamıyorum." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra tokat gibi gelen kelimeler: "Senin özgürlüğün, başkalarının mezarı olabilir." Gözlerini kaçırmadı. Dudakları acı bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Senin disiplinin de bir çocuğun mezarı olacak bir gün." Olmuştuda. Aralarında yalnızca bir adım mesafe vardı ama bu, bin kilometrelik bir suskunluk gibiydi. Aynı safta savaşıyorlardı. Aynı timin parçasıydılar. Ama farklıydılar. Biri görev için yaşıyordu. Disiplinliydi, sertti ve asla geri adım atmazdı. Duygularını güçle bastırır, zayıflığa yer vermezdi. Diğeri de öyleydi. Sert, soğuk ve kararlı. Kalbindeki ateşi kimse görmezdi ama o ateş, onu daha da dayanıklı kılıyordu. İnatçıydı; sınırlarını zorlar, kimseye boyun eğmezdi. İkisinin de kendi doğrusu vardı. Ve her doğrusu, diğerinin sınırlarını zorluyordu. Aynı bedenin iki ruhu gibiydiler. Aynı gökyüzüne bakıyordular. Ama o bedendeki kurtlar farklı yönlere yürüyordu. İkisi de kendi yolunda savaşçıydı. Kurtun iki yüzüydüler. Ve biri mutlaka diğerini ısıracaktı. Tüm kurgu hayal ürünüme aittir! Küfür ve argo kelimeler içerir.

Bal,doğada binlerce yıl bozulmaz. Çoğu bakteri hayatta kalmak ve çoğalmak için neme ihtiyaç duyar.Ama baldaki düşük su içeriği bakteri üremesini engeller.Eğer iyi korunursa bozulma tarihi yoktur. Ben,Balım…Mert’in değişiyle sadece “Bal”da Gerçek bal gibi hiç bozulmadan kalabilecek miydi?

Bildiğim tek bir şey vardı; birer birer masadan eksiliyor dostlar. Hayır bu sefer giden ben olmayacaktım, bu sefer yanlış anlaşılan ben olmayacaktım, bu sefer yalancı olan ben olmayacaktım, bu sefer duyulmayan, görülmeyen ben olmayacaktım. Bu sefer yalnızca izleyip, yok oluşu bekleyen olup konuşmayacaktım. Her zamankinden daha sessiz ve yalnız olacak göz yumacaktım. Belki yine haksız olan olarak görülebilirdim ama asla umurumda olmayacaktı, hiç kimseyi görmeyip, duymayıp devam edecektim yaşantıma.

Atlas herkes tarafından tanınana ve her yerde saygı duyulan bir gençtir ailesini gözdesi olan atlas ın hayatı 2022 yılının şubat ayının 6 günü nı değiştirecek bir olay olur bu olay bağzıları için yıkım ama bağzı kişiler için sevinçti

Siyah ve beyaz... Beyaz masumiyeti temsil eder, siyah ise yolsuzluğu... Beyaz iyiliği temsil eder, siyah ise kötülüğü... Beyaz gündüzü temsil eder, siyah ise geceyi... Beyaz düzeni temsil eder, siyah ise dağınıklığı... Beyaz umudu temsil eder, siyah ise umutsuzluğu... Beyaz aydınlığı temsil eder, Siyah ise karanlığı... Hangisi olmalıydı peki siyahmı, beyazmı? Cevap her ne olursa olsun siyah ya da beyaz olmadan bu dünya olmazdı. Peki siyah ve beyazı beraber düşündüğümüzde? Siyah ve beyaz beraber olduklarında zıtlığı temsil ederlerdi, tıpkı Emir ve Can gibi... Emir siyahı temsil ediyordu, ya da siyah Emir`i temsil ediyordu... Can beyazı temsil ediyordu, ya da beyaz Can`ı temsil ediyordu... İkisi birbirlerinin tam tersiydi ama birbirleri olmadan yaşayamazlardı, onlar ikizlerdi; dışarıdan bakıldığında birbirlerinin tıpatıp aynılarıydı ama aslında bir o kadarda farklı... Tıpkı siyah ve beyaz gibi. … Ara bölümleri okumanız gerekmektedir zaten “ara” bölüm diye o bölümleri atlamayınız, atlarsanız romanın ana hattından uzak kalırsınız. Kitap hakkında gelişmelerden haberdar olmak için instagramda @neptunyazari hesabımı takip edebilirsiniz. … Keyifli okumalar dilerim…

2022 yılında, doğu sınır hattında terör olayları giderek artmış, bölgede istihbarat zayıflamış, kritik yollar düşman kontrolüne geçmişti. Bu kaosun içinde bir tim vardı ki adını duyan korkudan geriye bakamazdı: Atmaca Timi. Ve o timin başında bir isim, düşmanın kâbusu, dostun sarsılmaz gücü: Kıdemli Üsteğmen Ekim Karaca. Düşmanları ona "Karayel" derlerdi. Çünkü estiği yerde düşman kalmaz, bastığı topraklarda huzur başlardı. Ancak bu kez karşılarında sıradan bir yapı yoktu; organize, iyi silahlanmış ve içeriden bilgi sızdıran güçlü bir çete vardı. Ekim, yaşanan küçük bir aksilikle birlikte biriyle tanışır. içinden bir ses onunla son karşılaşması olmadığını söyler. Günler sonra Atmaca Timi kritik bir noktaya sızma görevi alır. Operasyon başarıyla sonuçlanır, düşman mevzisi yok edilir. Fakat dönüş yolunda pusuya düşerler. Ekim, timinin başında ilerlerken kurşunların hedefi olur. Kurşun sesleri kulaklarında çınlarken, kurşunların şiddetiyle yere düşer. Tüm hayatı film şeridi gibi geçerken, boğuk bir ses duyar: "Dayan, ölmek yok!" Bilinç bulanıklığında tek hatırladığı şey, onun hayatını kurtarmaya çalışan adamın gözleridir.

Burası bizim mahalle burası teknoloji`nin girip ama hüküm veremedi bir mahalle bizim mahallemiz qma biri geldi mahallemize ve bütün düzenimizi bozdu önce sonra ise nelermi oldu merak eden herkez kitapa o zaman