devam ediyor 2a önce güncellendi
Ölümün Senfonisi
@korkarakyasiyorsan
Okuma
0
Oy
0
Takip
6
Yorum
0
Bölüm
0
"Her şey sadece rüya." Diye fısıldadı yine o ses. Aleda o sesle doğmuştu, o sesle ölecekti. Her yerdeydi bu ses; duvarlarda, gökyüzünde, arkasında, içinde. Onun sesinden kurtulamıyordu.
Cehennem azabı çektiriyordu sesiyle. Kendini cehennemde şeytanla konuşur gibi hissediyordu hep. O cehennemdi, o şeytandı. Hayır, o normal biri değildi. Nefret ediyordu, hem sesinden hem de kendisinden.
"Bir kere sarılalım mı?" İnanamaz gözlerle bakıyordu bu sözlere. Annesini, babasını öldürdükten sonra hala sarılmak mı istiyordu? Göz yaşlarını sildi.
"Hayır, istemiyorum." Sesi güçsüz ve kırık çıkıyordu. Saatlerce ağlamış, bağırmış, sesini duyurmaya çalışmıştı. Ama yine duyan yoktu, hep tekti o.
"Bir kez bile mi?" Neredeyse gülecekti bu sözlere, sevdiği herkesi almıştı ondan. Hala neyin derdindeydi o?
"Biliyor musun, ölsen gram üzülmem." Sanki bir şeyler patladı, o an Arsen için çok şey oldu. Öldü, ama yaşadı. Ağladı, ama kimse görmedi.
"Cenazene bile gelmem, ağlamam, oturur oynarım. Sende sevdiklerimi öldürüp öyle yaptın değil mi? Aynısını sana yaparım. Artık sevme beni. Gerçi seviyor muydun ki? Sevmiyordun, neden? İnsan sevdiğinin sevdiklerine dokunmaz çünkü. Sen benim sevdiklerimi elimden aldın ve sevdiğini kaybettin!"
Annesinin kalbindeki bıçağa uzanıp çekti. Arsen artık yalnızdı, Aleda gibi. Aleda ne yaşadıysa bin katını yaşatacak, aldığı nefesi haram edecek gibi baktı ona. Bıçağı tam kalbine bastırdığında biri güldü, diğeri gözlerini yumdu.
"Bu bıçağı zamanı gelince tam kalbine saplayacağım, hiçbir şey içimde ukde kalmayacak..."
Ve o gün her şeyin bittiğini sandılar, oysa yeni başlıyordu hayat. Acı kaderlerinde yazılıydı, ölüm onların cehennemiydi.
Ölüm sadece Aleda`ya değil, herkese değmişti. Bu oyunda herkes kurbandı...