Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

Yasemin... Kalbi yaralı bir genç kız... Ve yaralarını saklayan bir maske... Bu kitap yaralarına ilaçlar arayan bir kızın hikayesi... Bu kitap bir genç kızın iyileşme hikayesi... Bu kitap bir kızın en gerçek ilaç olan rabbine sığınmakla tanışmasının hikayesi... Bu kitap tüm acılarına rağmen umutlu hayaller kurmayı bırakmayan kızların hikayesi... Her şeye rağmen bitmek bilmeyen umutlu hayallerin hikayesi

Bilinmeyen numara: Günüm gün olmaz seni görmeden Bilinmeyen numara: Gözlerim ayrılmaz penceremden Bilinmeyen numara: Gözlerimin karasına Bilinmeyen numara: Bak kalbimin yarasına Bilinmeyen numara: Dertlerimin arasına Bilinmeyen numara: Karıştın sen komşu kızı Siz: Sarhoş musun? Bilinmeyen numara: Ah senin sesini duyunca sarhoş olmamak ne mümkün… Bilinmeyen numara: Vicdansızsın komşu kızı. Bilinmeyen numara: O kafanı kitaplarından kaldırmıyorsun ki…

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

10.sınıfa giden İrem Bozok, 11.sınıfa giden bir çocuğa aşık olur. O çocuk, bir gün gruplar halinde kanlı bıçaklı kavgaya karışır ve İrem bu kavgayı fırsata çevirir. Çocuğun numarasını bulur ve ona yazar. Ancak sandığından çok daha büyük bir sorunla karşı karşıya kalacaktır. Wattpad: Kendimizibulabiliriz Vaveyla: Sayın Savcım

ʙᴀᴢıʟᴀʀı ʙɪʀʙɪʀʟᴇʀɪɴᴇ ᴀɪᴛᴛɪʀ, ʜɪᴄ̧ ᴋᴀᴠᴜꜱ̧ᴀᴍᴀꜱᴀʟᴀʀ ʙɪʟᴇ Kapak tasarımı: vic___ (💖)

Lisede hayatın zorluklarıyla uğraşırken birde üstüne plotonik bir aşk eklenen bir genç kızın başına gelenleri ve bu aşkla başlayan olaylar döngüsünü anlatıyor.

Malihülya: Kimsenin okuyup da anlamayacağı dilden, defterime sayfalarca senden bahsettim. (gözleri dolu dolu bakar.) Malihülya: Söylesene! Sen değer miydin buna? Adam öyle sert öyle kırıcıydı. Peki, şimdi neden karşısındaki kadına akmakta olan yaşlarla bakıyordu? Bu bir oyunsa, o çok iyi bir oyuncuydu. Yabancı: Sen beni sayfalara yazmışsın. Bense seni gözlerine baktığımda kaybettiğim o aklıma yazdım. Yabancı: Sen söyle değer miymişim?

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

"Gitmene izin vermem." Dedi Emir, ben bizi kilitlediği odada kapıya bakarken. "Soldurduğun çiçeklerin yasını mı tutacaksın, alfa?"

Bazı kızlar, iki kişiye aynı anda aşık olabilir. Sedef de öyle ama farkında değil. Bazılarıysa, iki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalır. Bu hikâyede Sedef, kendine en iyi geleni seçecek. Diğeri… sadece üvey kardeşi olarak kalacak. "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Hayatın çok daha erken büyüttüğü ruhlara yaşamak lütuf mu, yoksa bir ceza mı? 17 yaşında bir lise öğrencisi olan Ayda Umay Ilgaz, trajik geçmişiyle hayatın erken büyüttüğü ruhlardan biridir. Yaşamını yalnızca rutinlere bağlamış olan Ayda, kimseyle muhatap olmadan liseyi bitirip yaşadığı şehri terk etmek istemektedir. Ancak Ayda Umay’ın hayatında meydana gelen küçük bir değişiklik, onun düşüncelerini ve yaşam tarzını değiştirecek kişiyle tanışmasına sebep olur. O kişi ise Ayda Umay’ın yeni sıra arkadaşı Kutay Arın Yalvaç’tır.

Lise kurgusu, birbirinden hiç haberdar olmayan iki kişinin hayatlarının kesişme noktasında birleşmeleri...

“Birincilik seni güçlü yapmıyor, Kumsal. Kırılınca ayağa kalkman yapıyor.” “58 sadece bir sayı, Kumsal. Ama sen sayılardan ibaret değilsin.” ************************************************************************** Benden her zaman 1. olmamı beklediler her zamanda öyleydim ta ki 58 alana kadar.

Alt tarafı lise de arkadaşım sandığım çocuğa aşık oldum. Ne olabilir ki?

Eğlencesine yazılan bir kurgudur!! Klasik bir lise kurgusu dörtlü bir arkadaş grubu ve kediler... (Kitap adı duman`ın şarkısından geliyor!!!!!)

Aynı okul, aynı sınıf, aynı apartmanda komşu olan iki yabancı. Bu bir aşk hikâyesi değil… en azından başta. Kuralları olan, süresi belli bir anlaşma. Ama kalbin imzaladığı hiçbir sözleşme yoktur.

Lise herkes için farklı bir ortamdır. Liseye yeni başlayan kızımız Sedef lise tecrübelerini ve lisede yaşadığı olayları bir günlük halinde toplamaya karar vermiş. Onunla bir liseli olmaya hazır mısınız?

Eski okullarında yaşadıkları bir kavga sonucu kendi istekleriyle farklı bir okula nakil aldıran Işık ve en yakın arkadaşı Aslı yeni okullarında yaşayacaklarından ve tanışacakları kişilerden habersizdi. Okul başlamadan bir gün önce Işık`a az kalsın motorla çarpacak olan çocuk ve onun en yakın arkadaşı ise bu olayların tamda merkezindeydi... Keyifli Okumalarr

Hikâye yazmaya tutkuyla bağlı olan genç bir kız, duygularını en güvenli yer olarak gördüğü kelimelere emanet eder. Kimliğini gizleyerek paylaştığı hikâyelerinde, gerçek hayatta cesaret edemediği hisleri satırlara döker. Okul koridorlarında sadece uzaktan baktığı, kalbinin sessizce seçtiği bir çocuk vardır; o çocuk, farkında olmadan bu hikâyelerin başkahramanı hâline gelir. Yazılanlar anonimdir, ama hisler fazlasıyla gerçektir. Zamanla hikâyeler yayılır, okunur, konuşulur… ve bir gün, o çocuk bu satırlarla karşılaşır. Okudukça kendine benzeyen ayrıntıları fark eder; bakışlar, küçük alışkanlıklar, söylenmeyen cümleler. Tesadüf sandığı şeyler, yerini meraka bırakır. Gerçek ile kurgu arasındaki çizgi silikleşirken, kelimeler iki yabancı gibi başlayan bu hikâyeyi yavaşça birbirine yaklaştırır. Kız için yazmak bir kaçışken, çocuk için okudukları bir çağrıya dönüşür. Ve anonim satırların ardındaki kalp ortaya çıktığında, geriye tek bir soru kalır: Bazı aşklar, söylenmeden de karşılık bulabilir mi?

"Ben iyiyim Defne, korkma güzelim." Lise zamanı sevdiği çocuğa gizlice yazan kız ve zamanla gelişenler. Bir lise kurgusudur. Mizah ve bad(!)boyluk içerir. Küfür, nude vb. Olabilir dikkate alıp okuyun.

Eğer eski sevgiliniz, Türkiye`nin en büyük futbol takımlarından birine yeni transfer olmuşsa hayat sizin için çekilmez bir hâl almaya başlıyordu. Özellikle bu, sizinle aynı kulüpte çalışıyor olduğu anlamına geliyorsa. Hayat bunu bana birinci elden öğrenme şansı vermişti. "Sana maçlarını izlediğimi düşündüren ne?" Buz gibi çıkan sesimle duraksayıp yutkunduğunda ben bile sesimin tonuna şaşırmıştım. Yine de rahatsız değildim. "Beni hâlâ sevdiğine olan inancım." "İkimiz de yanlış şeylere inanmışız desene,"

Şehrin gürültüsü, yerini devasa çam ağaçlarının uğultusuna bıraktığında anlamıştım: Geri dönüş yoktu. Aurelian Koleji`nin o meşhur dökme demir kapıları, ardımdaki dünyayı silip atmak istercesine ağır ağır kapandı. Taksi şoförü dikiz aynasından bana acıyan bir bakış attı. "Buraya girenlerin çoğu," dedi sesi titreyerek, "çıktıklarında tanıdıkları kişiye benzemezler, küçük hanım." ​Cevap vermedim. Çantamdaki sprey boyanın metalik tıkırtısı ve cebimdeki sahte kimliğim, bu lüks hapishanedeki tek dayanağımdı. Okulun ana binası, sislerin arasından yükselen bir şato gibi göründü. Binanın en tepesinde, altın varaklı harflerle o slogan parlıyordu: ​"Veritas in Auro" (Gerçek Altındadır) Ama o an bilmiyordum; Aurelian`da gerçekler altın değil, kan ve sırla kaplıydı. Ve benim sıram geliyordu.

Siz:Mevzu Derin Konu Gözlerin Hanelerine Hapsettin Sözlerin yakar durur beni Duyamadım birileri buna Aşk mı dedi ? Aras:Yanlış numara galiba

05**: Salıncağı hâlâ ayağınla itiyorsun. Siz: Sapık mısın sen? 05**: Mahallede senden başka bu saatte salıncağa binen yok, Elzem.