Bazı geceler vardır; hayat ikiye bölünür. Öncesi ve sonrası. Nyra için o gece, ayın hiç olmadığı kadar parlak olduğu gecedir. Annesinden kalan kolye bir hatıra değil, saklanan bir gerçeğin anahtarıdır. Ay mührü uyanırken eski dengeler sarsılır. Yıllardır sisin ardına gizlenmiş bir savaş yeniden nefes almaya başlar. Bu savaş topraklar için değildir yalnızca; zihinler, kalpler ve seçimler içindir. Nyra güce yaklaştıkça gücün ona yaklaştığını fark eder. Ama asıl sınav, karanlıkla değil; korkularıyla yüzleşmektir. Çünkü gerçek denge, insanın içindeki fırtınayı susturabildiği yerde başlar. Bu hikâyede kimse tek başına kahraman değildir. Gerçek güç, birlikte ayakta kalabilmektir. Birinin düştüğü yerde diğerinin el uzatmasıdır. Dostluk burada bir duygu değil, hayatta kalma sebebidir. Ve en tehlikelisi şudur: Bazı sırlar açığa çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Sis hâlâ dağılmadı. Ay hâlâ yükseliyor. Ve Nyra’nın atacağı bir sonraki adım, her şeyi değiştirebilir.

Kapıyı çalmadan içeri daldım. Asil, yatağının kenarına tünemiş, tek eliyle gömleğinin düğmeleriyle boğuşuyordu. Gömleği omuzlarından aşağı süzüldüğünde, mum ışığının altında parlayan o kusursuz sırt kaslarını ilk kez bu kadar yakından görüyordum. Her bir hattı, titizlikle işlenmiş bir mermer heykel kadar güçlü ve muntazamdı; geniş omuzları ve beline doğru daralan o atletik yapısı, odadaki loş havayı bile ağırlaştırıyordu. Bakışlarımı bir an bile olsa o mükemmel görüntüden çekmekte zorlandım. "Nihayet," dedi, sesindeki o kadifemsi ama iğneleyici tonla. "Ben de burada kendi kanımda boğulmamı bekliyordum Asmin. Şifacı yeteneğin gözlerimi yaşartıyor," dedi dalgacı bir ses tonuyla. "Abartmayın bayım," dedim, tepsiyi komodinin üzerine gürültüyle bırakırken. "Alt tarafı bir hançer yarası. Ölecek olsanız bu kadar çok konuşamazdınız." Yanına oturdum. Gömleğini omzundan aşağı tamamen sıyırırken parmaklarımın ucuna çarpan o teninin sıcaklığı, bir an için nefesimi kesti. Sağ omzunun hemen altındaki kesik, bir hançerin izini taşıdığı için beklediğimden daha derin ve vahşi görünüyordu. Kalbim bir an tekledi ama ona bunu belli etmeyecektim. "Canınız yanacak," dedim buz gibi bir sesle. Pamuğu alkole bulayıp yarasına bastırdım. "Ah! İnsafsız..." Dişlerini sıktı, boynundaki damarlar birer halat gibi gerildi. "Pansuman mı yapıyorsun yoksa yarım bıraktığın işi mi tamamlıyorsun? Eğer beni öldürmek istiyorsan söyle, bu kadar zahmete girmeyelim." "O zaman sizin yüzünüzden yaralandım diyerek beni gecenin bu vakti odanıza çağıramazdınız bayım," dedim, sargı bezini açarken. "Sırf bana bu işkenceyi çektirmek için o hançerin önüne atladığınıza yemin edebilirim ama kanıtlayamam." Asil aniden hafifçe bana doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, nefesinin sıcaklığını yanağımda hissettim. Gözleri, zifiri karanlık bir kuyu gibi beni içine çekiyordu. "Belki de haklısın," dedi fısıltıyla. "Belki de senin o buzdan duvarlarını yıkmanın tek yolu, kanımın akmasıdır. Bak, ellerin titriyor. Yoksa koskoca sivri dil, bir parça kandan mı korkuyor?" "Kandan korkmuyorum bayım, sizin bu bitmek bilmeyen oyunlarınızdan yoruluyorum sadece," dedim ama sesimdeki titremeyi gizleyemedim. Sargı bezini omzunun etrafından dolamak için kollarımı boynuna dolamak zorunda kaldım. Çok yakındık, bu yüzden onun kalbinin ritmini duyabiliyordum. "Şimdi, kıpırdamayın da şunu bağlayayım." "Kıpırdamıyorum zaten. Ama sen, sanki kaçacakmışım gibi bana sarılıyorsun," dedi muzip bir gülüşle. Sol elini belime yerleştirip beni kendine biraz daha çekti. "Yaralıyım Asmin. Savunmasızım. Bu halimden faydalanmayacak mısın?" Elini yerleştirdiği yere, yani belime baktım şokla. Bu adam ne yaptığını sanıyordu? Amacı beni kışkırtmaktı adım kadar emindim. "Savunmasız mısınız? Siz bir kaplan kadar `savunmasızsınız` bayım," dedim, düğümü biraz sertçe sıkarak. İnledi ama bu seferki acıdan çok, keyif alan bir inlemeydi. "Bitti işte. Şimdi uyuyun ve yarın sabaha kadar sakın beni çağırmayın." Kalkmaya yeltendim fakat izin vermedi. "Gitme," dedi eli belimde sabitlenirken. Sesi artık dalga geçmiyordu; daha koyu, daha davetkar bir tona bürünmüştü. "Yaram sızlamaya başladı. Belki de pansumandan daha etkili bir tedaviye ihtiyacım vardır. Mesela, yanımda kalmana?" "Asil, elini çekmezsen o yarayı tekrar açarım." "Denesene," dedi meydan okurcasına, dudakları kulağımın hemen dibindeyken. "Bakalım ellerin o kadar ileri gidebilecek mi, yoksa yine beni kurtarmaya mı çalışacaksın?" Bakışlarımızı kilitledik. Odanın içindeki hava o kadar ısınmıştı ki, mumların eridiğini hissedebiliyordum. Gitmem gerekiyordu ama ayaklarım sanki yere çivilenmişti.

"Zaman, yalnızca saatlerde mi saklıdır?" Zeynep, İstanbul Üniversitesi’nde tarih okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki Süleymaniye Kütüphanesi’nin tozlu raflarında, el yazması bir kitapta gizlenen mühür onu başka bir yüzyıla çekene kadar. Gözlerini açtığında artık ne kütüphanedeydi… ne de kendi zamanında. Karmaşık entrikaların içinde, geçmişin gölgeleri arasında kim olduğunu ve neden orada olduğunu sorgularken, kader ona hiç ait olmadığını sandığı bir rol biçmişti: Bir suikastçının kimliği. Ama Zeynep’in bildiği tek bir şey vardı: Tarih yazılmış olabilir ama henüz bitmedi. * Kitapta geçen kişiler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür.*

Karşımdaki yabancının hayatımda bir yeri hep var gibiydi ya da ben öyle sanmıştım çünkü bu adam aslında hayatımın merkeziydi... Gerçek aile ,mafya vampir ,kurtadam ve kendini tanıyamamış bir kız.Bu kurguda birçok konu bir arada... Taşındığı kasabada hiç umulmadık şeylerle karşılaşan bir kız.Ailesinin işi için bir kasabaya taşındığını düşünen Angela kasabadaki olağanüstü durumlarla karşılaşır...

"Gitmene izin vermem." Dedi Emir, ben bizi kilitlediği odada kapıya bakarken. "Soldurduğun çiçeklerin yasını mı tutacaksın, alfa?"

Bu dünyada sırlar sadece saklanmaz. Beslenir. Lira, herkes gibi bir gölge mühürle doğduğunu sanıyordu. Ama onun mührü bir sır saklamıyordu — bir gerçeği kilitliyordu. Sessiz Muhafızlar’ın sırları kontrol ettiği, gerçeğin fısıltıyla bile yasaklandığı bir dünyada Lira’nın içindeki karanlık uyanır. Bu karanlık bir düşman değildir. Konuşur. Korur. Ama bedelsiz değildir. Her müdahalesinde Lira’dan bir parça ister. Her kurtarışında kim olduğunu biraz daha siler. Geçmişin küllerinden yükselen gerçekler, annesinin ölümüyle başlayan sessizlik ve dünyanın kaderini değiştirebilecek bir sır… Lira bir seçim yapmak zorundadır: Gerçeği öğrenip kendini kaybetmek mi, yoksa susup herkes gibi yaşamaya devam etmek mi? Gölgenin Sırrı, karanlığın içinden doğan umudu, kimlik arayışını ve gerçeğin bedelini anlatan çarpıcı bir fantastik roman. Bazı sırlar açığa çıkmak için değil… uyanmak için vardır.

Ölmek, her şeyin bittiği anlamına gelmez. Bazen asıl hesap, o andan sonra başlar. Aurora, Okdoll Krallığının varisiyken bir gecede her şeyini kaybetti. Tahtını, bedenini, hatta ölümünü bile. Ve en kötüsü, kendi kaderi üzerindeki söz hakkını... Artık kimse onu göremiyor. Ama o her şeyi hissediyor. Akademinin soğuk duvarları arasında gizlenen sırlar, saray entrikaları, yarım kalan büyüler, gizlenen gerçekler ve geri dönmemesi gereken ruhlar arasında Aurora`nın tek amacı kardeşini korumaktı. Fakat zamanla her şey değişti. Geçmiş sandığından daha karanlıktı. Ihanetler tesadüf değildi. Ve bazı ölümler, asla olması gerektiği gibi yaşanmamıştı. Aurora bilmediği gerçekleri öğrendikçe amacını da kaybeder. Yerine daha tehlikeli bir arzu gelir: intikam. Artık mesele geri dönmek ve hayatta kalmak değildir. Mesele, ona bunu yaşatanlardan hesap sormaktır. Çünkü bazı ruhlar ölmez, bekler. Peki, bir ruh hâlâ acı çekiyorsa gerçekten ölü sayılır mı? Bölümler zaman geçtikçe düzenlenebilir. Lütfen bunu bilerek okuyunuz.

~MÜHÜR ~ "Biri fırtına, diğeri uçurum." Söz sustu, bakış mühürlendi. Boran’ın karanlığına Elif’in mavisi düştü; kader, en mahrem yerinden kırıldı. Sır kalpte, iz deride, aşk ise bu mühürde saklı. İyi Okumalar.

Oldukça soylu bir aileden gelen Alara Aleris, aynı zamanda bir ajandır ve bir gün çatışmada gördüğü, ensesine ajanlarda olan mühürden o adamda da olduğunu farkeder. Adamı araştırır fakat tek ulaşabildiği şey ismidir: Arden Alaz Karevin. Alara, bu ismi tanıdıktan sonra, hayatı hiçbir zaman eskiye dönememiştir, çünkü bazı insanlar yaşanmışlıktır, izdir. Her ne kadar bir yolda ayrılsalar bile, onlar her zaman bir bütündün parçalarıdır.

Altın bir kolye. Nereden geldiği bilinmeyen bir miras. Ve sıradan sandığı hayatının aslında bir başlangıç olduğunu fark eden bir kadın. O, sadece yaşamak isterken; kendini güç, sırlar ve geçmişin gölgeleri arasında buldu. Bazı kapılar tesadüfen açılmaz. Bazı semboller rastgele boyna takılmaz. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kim olduğunu keşfetme hikâyesi. Ve bazı keşifler… geri dönüşü olmayan yollara çıkar. Devamı kitapta 😊

Victoria Averleigh hiçbir zaman seçilmek istemedi. Ne bir hanedan için. Ne bir taç için. Ne de 600 yıllık bir lanet için. Ama dünya dört soyun kurduğu görünmez bir dengeyle ayakta duruyor. Ve o denge her yüzyılda bir iki kişiyi birbirine zincirliyor. Bu kez sıra onda. Adrian Valmont doğduğu gün kral ilan edildi. Seçme şansı yoktu. Ama bu kez bir seçim yapması gerekiyor: Taht mı? Yoksa onu yıkabilecek tek kadın mı? Bir mühür aktive oldu. Bir savaş bekliyor. Bir aşk her şeyi değiştirebilir. Ama bazı bağlar kalbi değil, imparatorlukları yakar. Ve bu hikâyede kimse gerçekten özgür değil.

Nicole her kötü hissettiğinde, bu his bir şekilde geçiyor. Ama geçerken… sanki bir şey eksiliyor. Hatırlamadığı bir geçmiş, adını bilmediği bir bağ, ve her defasında bedel ödeyen başka biri var... Bir söz tutuluyor. Bir mühür çalışıyor. Ama kimse bunun farkında değil. Nicole iyileştikçe biri siliniyor. Ve bazı fedakârlıklar vardır ki kim için yapıldığını bile bilmezsiniz. Bu, kaderin merhametsiz olduğu bir hikâye. Çünkü bu dünyada bazı mucizeler… başkasının hafızasında gerçekleşir.

Lizen in sıradan hayatına 17 yıl sonra değişir yeni okul yeni hayat yeni abiler ve yeni aşkı kapısını çalar. Bol ters köşeli bir kitaptır . Okumanız ve oy vermeniz dileğiyle .

İnsanlarla cadılar arasındaki savaşın üzerinden üç yüz yıl geçmesine rağmen etkilerini silmek çok uzun zaman almıştı.İnsan sarayının başbüyücüsü iki ülke arasına mühürlü bir duvar ördükten üç yüz yıl sonra duvarda boyut kapıları açıp casus cadıların girmeye başlamasıyla insanlar ülkesinin haberi alan saray yetkilileri casusları aramaya koyuldu.Onları gören bir gözün her adımlarını takip ettiğini bilmeden.Ötelenen,büyülerle zihni uyutulan bir kadının alacağı intikamın ateşi ise ilk kez harlanacaktı.

Herkesin Tanrı’dan bir iz taşıdığı bu dünyada, insanlar derilerinin altına kazınmış sembollerle doğar. Sembol, ruhun yansımasıdır; gücün ve kaderin sessiz hükmüdür. Yüzyıllar önce Tanrı’nın kurduğu düzen ilk kez sarsıldığında dünya ikiye bölündü. Ruhunun kusurlu olduğuna inanılan insanlar doğduklarında, sembolleri okunamayacak kadar silikti. Rivayet edilir ki bu ruhlar, cehennemin bekçisiyle anlaşma yaptı ve yıkım böyle başladı. Dünya, anlamlandıramadığı gücü felaket ilan etti. Zamanla bu yıkımın izleri zihinlerden silindi. Ta ki ormanın karanlığında terk edilmiş bir bebek bulunana kadar. Kaira, tüm dünyanın kaderini değiştirmeye, kahkahalar eşliğinde geldi. O, bir sembolle değil; gerçeğini yalnızca Tanrı’nın bildiği kadim bir mühürle hayata tutundu. Kaira büyüdükçe saklanmayı, susmayı ve görünmez olmayı öğrendi. Çünkü bu dünyada farklı olan ya gizlenir ya da yok edilir, ancak bazı güçler vardır ki karanlıkta büyür. İnsanların şeytan olarak gördüğü Kaira, ruhunda kusur arayanlara cehennemi vaat etti. Onun adını fısıldayanlar korkuyla sustu, onu gölgeye itenlerse neyle karşı karşıya olduklarını henüz bilmiyordu. Aydınlığın hükmettiğini iddia eden bu düzende; lordlar, leydiler, asiller ve halk kutsal sembollerin arasında yürürken, dünya göründüğü kadar masum değildi. Ve Kaira… O ne aydınlığa aitti ne de karanlığa. O, ikisinin arasındaki çatlağın ta kendisiydi. Bir katil mi, bir kurtarıcı mı, yoksa yüzyıllar sonra gelen ikinci bir felaket mi olduğu sorusu yalnızca onun vereceği bir karar değildi. Çünkü bazı ruhlar kaderi seçmez; kader, onları seçer. Düşmüş Melek: Bir Yanılgının Doğuşu Ruhların yalanlarla dans ettiği, iyiliğin kirlenmiş olduğu ve karanlığın bazen tek sığınak haline geldiği bir dünyanın hikâyesi.

Ay ışığında saklanan bir sır, yıldızlarla mühürlenmiş bir kader... Daphne herkesin bildiği adıydı. Ama ay yükseldiğinde, rüyalarında yankılanan bir kelime vardı: Stella. Ormanların kıyısında, geçmişinden habersiz bir kadın ve içinden yükselen, tanımlayamadığı bir çağrı. Karanlık pusularla dolu ormanın derinliklerinde, onu izleyen başka biri vardı. Arzhel, mühürlü kaderin taşıyıcısı. Bir yıldız soylunun uyanışı. Bir kurt adamın sezgisi. Ve kaçınılmaz bir karşılaşma... Bazı isimler fısıldanır. Bazı kehanetler kanla yazılır. Daphne’nin sırrı, yalnızca ayı tanıyanlar tarafından duyulabilir.

Elera Draven, büyüsünü bile kontrol edemeyen bir acemiydi. Aren Luchen ise Akademi`nin en güçlü öğrencisi... ve en kibirlisiydi. Birbirlerinden nefret ederken başlayan bu çatışma, geceleri gizli antrenmanlara ve beklenmedik bir bağa dönüşecekti. Ama Caeloria Krallığı`nda hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Uyanmakta olan bir mühür, hem kaderlerini hem kalplerini yeniden yazacaktı.

Ay ışığıyla mühürlenmiş, kanla yazılmış bir kader… Ormanın derinliklerinde, her adımı gölgelerin izlediği lanetli topraklarda, yüzyıllardır eşini arayan kurt adam kral Leon, bir gece havayı dolduran o büyüleyici kokuyu fark eder. Tatlı ama hafif mayhoş… sadece bir eşin kokusu olabilir. O kadın, geçmişinden kaçan, ailesi tarafından terk edilmiş Luna’dır. Yeni bir başlangıç umuduyla lanetli ormana giren Luna, bilmeden hem kaderini hem de ölümünü davet eder. Çünkü bu orman yalnızca aşka değil, kana da açtır. Vampirler, periler, cadılar ve kurt adamlar… her biri kendi yasasına göre yaşar, her biri kendi kurbanını seçer. Kral Leon, onu bulmak için ordusunu peşine takar; ancak karşısına çıkan ilk manzara, kanla lekelenmiş toprağın ortasında iki vampirin dişleri arasında can vermek üzere olan Luna’dır. Bir uluma bütün ormanı titrettiğinde, kaderin çarkı dönmeye başlar. Artık bu hikâyede aşk, sadece bir his değil, hayatta kalmak için verilen bir savaştır. Ve bazen… aşkın bedeli, özgürlükten daha ağırdır. Siz… ne cüretle eşime dokunursunuz?” “Eşin mi? Bu topraklarda herkes bizim avımızdır, kral bile.” “O zaman avcı ile avın yer değiştirdiği anı izleyin.” “Beni neden kurtardın? Sana hiçbir şey ifade etmiyorum.” “Tam tersine, sen… her şeysin.” “Kaçmayacaksın.” “Peki ya kalmak istemezsem?” “Kalmak isteyeceksin… çünkü artık kalbin bana ait."

Talya bir alfadır. Üstelik saklaması gereken çok fazla sırrı vardır. Peki ya bu sırlardan biri vampirin tekine mühürlenmeyi barındırıyorsa... Talya her seferinde daha fazla ne getirebilir ki başıma derken sizce başına neler gelmiş olabilir? Sürüsüyle yeni bir başlangıç yapan Talya acemiler bölgesine doğru bi yol çizer. Peki bu yolda onu neler beklemektedir?

Her sey bitmişti! Gözlerim doldu. Düz bir şekilde oturur duruma geldim. aynı zamanda korkudan geri geri ilerliyordum. Ve bir anda onu gördüm! koca Kurt gelmişti o tamda dibimdeydi! Öylece durmuş hırlayarak beni izliyordu. O... o cidden korkutucuydu! Her an ölebilirdim ve de öyle olucaktı. Burada olmam bir hataydı. İstemsizce gözlerimden yaşlar süzülüyordu. Korkmak hiçbir işe yaramıyordu. Gözlerimi kurda dikerek ölmeyi bekledim. Ondan kurtulmam imkansızdı o çok büyüktü. Bekledim, bekledim ve sadece bekledim. Fakat çok tuaf bisi oldu! Onun sarı gözleri parlamaya başlamıştı, Bu inanılmaz bir şeydi! Şaşırdım. Kurdun yüz ifadesi benim gibi sasirir bir hal aldı. korkudan bana öyle geldi diye düşündüm. Ama cidden şaşırmış gibiydi! O simsiyah tüylü kurt az önce bana sinirli bakarken birden ne olmustu anlamamıştım. Ama her an ölebilirdim. *****

Ninesinin hikayeleri ile büyümüş genç bir kızın bir gün bir kolye aracılığı ile kendini ve iki arkadaşını o masaların geçtiği evrende bulan Pera`nın hikayesi.

Güneşin ışığı ile ayın gölgesi, yüzyıllardır aynı gökyüzünü paylaşır. Ama şimdi, unutulmuş bir sır onları yeniden karşı karşıya getiriyor. Liminya... Doğanın kalbinde, bahçelerin ve hayvanların arasında büyüyen sıradan bir elf kızıyken, ansızın kaderin merkezine çekilir. Geçmişin sessiz fısıltıları, annesinin gölgelerde gizlediği sırlar ve babasının adını saklayan anılar, onun tüm hayatını altüst eder. Işığın ve gölgenin çatışmasında, üç kadim bilgenin kehaneti ve düşmanın karanlık yükselişi arasında Liminya`nın yolu çizilecektir. Ama o yol, sadece kaderini değil, tüm dünyanın geleceğini belirleyecek. Ve Vals... Derisinde doğuştan gelen dövmelerle, gölgeler kadar eski bir sırla Liminya`nın kaderine bağlanmış bir savaşçı. Onların karşılaşması, bir başlangıcın habercisi olacak. "Liminya & Vals" - Güneşin ışığı ile ayın gölgesinin birbirine dokunduğu yerde, efsaneler yeniden yazılacak.

"Gizemli yolculukların içinde bazen kaos, bazen de ebedi dostluk gizlidir. Belki de hayat, aynı anda hem çıkmaza girip hem de yolunu bulabilmenin hikâyesidir."

Anıtın içindeki mühür zayıflıyor. Astria`nın yıllar önce mühürlerinizi kalp atmayı bırakıyor. Yedi kişi günahına kurban gidecek. Vampir kanı uyanıyor. Geçmişten gelen ruhlar dört bir yanı sarıyor. Tek ihtiyaç biraz kan. Kalbi kendi elleriyle söküp mühürlemesi gerekiyor. Vampirler her yerde. Astria bunları göze alabilecek mi? Kanlı ay yaklaşıyor. Zaman doluyor...

Sevdiği adam tarafından ihanete uğradıktan sonra ormana kaçar ve aslında bilmediği bir şey vardı. Ormanda gerçek aşkı ile karşılacağını bilmiyordu. Gerçek aşkının yanında kendini güvende his ediceğini ve ona bu kadar çok bağlanacağını bilemezdi