Bir ortaokul aşkı

Herkesin hayalini kurduğu bir okul: Astra Koleji. Yüzlerce kişi başvurur, ama sadece en iyiler seçilir. Saye Asil, geçmişinin izlerini hâlâ taşıyan bir kızdır. Astra Koleji’ne kabul edildiğinde bunun hayatında yeni bir başlangıç olacağını düşünür. Ancak bu okulda sadece başarı ve yetenek yoktur; rekabet, sırlar ve beklenmedik bağlar da vardır. Yeni arkadaşlıklar kurarken, güçlü rakiplerle karşılaşırken ve kendi sınırlarını keşfederken Saye bir gerçekle yüzleşir: Bazı yaralar zamanla kaybolmaz, sadece saklanır. Astra Koleji’nde kazanmak için yalnızca yetenek yeterli değildir. Bazen en büyük mücadele, insanın kendi geçmişiyle verdiği savaştır. Ve Saye, Astra’nın kapısından içeri girdiğinde şunu henüz bilmiyordur: Bu okulda kazanmak sadece bir başlangıçtır… ve kaybetmek, sandığından çok daha kalıcı olabilir.

Bazen kalp doğru kişiyi bulmaz… Doğru kişi, kalbin yerini bulur. İki kadın. İki adam. Yarım kalmış hikâyeler. Geçmişle hesaplaşmalar. Ve aşkın en karanlık, en gerçek hali… Bu bir masal değil. Bu, kalbin savaş alanı.

"Sana bakarken bir şeyi merak ediyorum," dedi sesi düşünceli bir tona bürünerek. "Zihnimde üç farklı İzgi var ve hangisinin gerçek olduğuna karar veremiyorum." Merakla ona döndüm. "Üç farklı İzgi mi?" "Evet," dedi, gözlerini gözlerime kenetleyerek. "Hangisi sensin İzgi? Her gün dükkanında unların içinde kaybolan, o sade günlük elbiselerinin içindeki naif kız mı? Yoksa o gece kulüpte, o bordo elbisenin içinde etrafındaki herkesin nefesini kesen, o ateş parçası kadın mı?" Duraksadı, dudaklarının kenarında yine o muzip ama yakıcı gülümseme belirdi. Bakışları üzerimdeki Tweety pijamalarına, dağılmış topuzuma ve kızarmış yanaklarıma kaydı. "Yoksa şu anda, gece yarısı karşımda Tweety`li pijamalarıyla temizlik yaparken yakaladığım, bana çocuksu bir heyecanla boynuma atlayan şu anki İzgi mi gerçek olan?" Sorduğu soru kalbimin ritmini altüst etti. Elindeki kahve fincanını sehpaya bıraktı ve bana doğru biraz daha eğildi. Aramızdaki mesafe iyice azaldığında, o sert barut kokusuyla kahvenin aroması birbirine karıştı. "Hangisi sensin?" diye fısıldadı tekrar. "Hangi İzgi`ye bakarken kalbim bu kadar hızlı atmalı, karar veremiyorum." Gözlerinin içine bakarken yanaklarımın ısındığını hissediyordum ama bu sefer bakışlarımı kaçırmadım. Babamın bana öğrettiği o dik duruş, kalbimin çarpıntısına rağmen rehberim oldu. Hafifçe gülümsedim, parmaklarımla kahve fincanının kenarında hayali daireler çizdim. "Hepsi benim," dedim, sesim her zamankinden daha kararlı ama bir o kadar da yumuşak çıkarak. Sonra bakışlarımı tam onun o katran karası gözlerine diktim. "Dükkandaki o naif kız da benim, o gece bordo elbisenin arkasına saklanıp cesaretini toplamaya çalışan kadın da... Hatta şu an karşında bu komik pijamalarla duran, heyecandan ne yapacağını şaşıran kız da benim." Bir adım daha yaklaştım, aramızdaki o son mesafeyi de neredeyse yok ettim. "Ama aralarında bir fark var Demir... Hepsi benim, ama sadece biri tamamen senin." Demir, duyduğu cümleyle birlikte derin bir nefes aldı. Gözlerindeki o yorgunluk bir anda silindi, yerini tarifi imkansız bir parıltıya bıraktı. Elini yavaşça kaldırıp, bu kez hiç tereddüt etmeden yüzüme yaklaştırdı. Baş parmağı elmacık kemiğimin üzerinde, sanki dünyanın en nadide çiçeğine dokunuyormuş gibi usulca gezindi. "Hangi biri?" diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Hangisini görmek istersen o," dedim. "Senin yanındayken hangisi olduğumun bir önemi yok, çünkü ben senin yanındayken sadece `evinde` hisseden o kızım." Demir, bu cevabımla birlikte elini ensemden saçlarımın arasına geçirdi ve beni kendine doğru çekti. Alnını tekrar alnıma yasladığında, ikimizin de nefesi birbirine karışıyordu. Az önceki o yorgun halinden eser kalmamış, bakışları o puslu, derin ve yakıcı haline dönmüştü. "O zaman," dedi, sesi dudaklarımın üzerinde titrerken. "Benim olan hangisiyse, ona bir soru borcum var." Gözlerimi kapatmamak için kendimi zor tutuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, Demir’in bunu avuçlarının içinde hissettiğine emindim. "Kaldığımız yer tam olarak burası mıydı?" diye fısıldadı, nefesi dudaklarıma değerken içimi titretti. "Yoksa... ben gitmeden hemen önce daha mı ileri gitmiştik?" Hafifçe gülümsedi, ama bu kez gülümsemesi tamamen teslim olmuş bir adamın huzurunu taşıyordu. "Çünkü eğer burada kaldıysak, devam etmek için daha fazla beklemeye niyetim yok pastacı kız.”

Devam ediyor, Denizanasının 4. Kitabı.

Toksik ilişkiler

Bir kaza gecesi bedeni buggünde kalırken ruhu asırlar öncesine savruldu Uyandığında Osmanlıdaydı ve burada ona yabancı gözüyle bakılmıyordu Çünkü bu zaman onun kalbinin zaten ait olduğu yerdi Zamanın Emaneti Âit olmadığı bir dünyadan âit olduğu zamana çağrılan bir kızın hikayesi Bazı uykular vardır Asırlık uyanışlara gebe olan

Daha isimlerini bile bilmediğim ve benden nefret eden insanlarla aynı evde bir sene yaşamak mı bunu daha önce söyleselerdi çok gülerdim ama şuan hayat bana çok farklı bir yerden gülüyor o yüzden kabullenip savaşmayı seçtim bu da benim hikayem

Gözleri doldu, elleri pencere kenarına tutundu. Sanki ayakta kalmak için bir yere tutunması gerekiyormuş gibi... O an kalbimin içinde uzun zamandır susturmaya çalıştığım o ses bir boşlukta sızladı. Annemin mezarında yalnız ağladığımı düşünürken bir annenin evladı için yanışını gözlerinde görüyor gibiydim. Belki de ilk kez. Annemin yokluğuna alışmaya çalışırken, kimsesiz olmadığımı hissettim. Ama yine de kendime engel olamadım, bazen insanın dilinden dökülenler göğüs kafesini parçalarmış. "Annemden sonra kimsesiz kaldım, başkalarının kalabalığına ihtiyacım yok."

"bana birdaha göz devirirsen senin o gözlerinin a-"

Tür: Lise kurgusu / gençlik – duygusal drama Konu: Hikâye, aile içinde yaşadığı kırılmalar ve güven kaybı nedeniyle içine kapanmış olan Lina’nın yeni okulunda yeniden hayata tutunma sürecini anlatır. Annesiyle uzaktan ama güçlü bir bağ kurarken, aylar sonra yeniden ortaya çıkan babasının gölgesi Lina’nın iç dünyasını sarsar. Lise ortamında geçen hikâyede dostluk, güven, görülme ihtiyacı ve yavaş gelişen duygular ön plandadır. Elisa’nın enerjik ve koruyucu arkadaşlığı, Giray’ın dengeli yaklaşım ve Aras’la kurulan sessiz ama derin bağ, Lina’nın değişim yolculuğunu şekillendirir. Küçük anlar, günlük sahneler ve iç monologlarla ilerleyen hikâye; gençlik, aidiyet ve kalpten kurulan bağlar üzerine kuruludur. Lina, Almanya’dan Türkiye’ye gönderildiğinde bavuluna yalnızca eşyalarını değil, söylenmemiş cümlelerini, yarım kalan duygularını ve ait olamadığı bir hayatıda koydu. Yeni bir okul, yabancı bakışlar ve sessizliğiyle tanınan bir çocuk. Kitabım Wattpaddede yayınlanmaktadır!!

" Allahın emri peygamberin kavliyle seni kendime istiyorum" dediği zaman şaşkınlıkla ona döndüm. Bu kız deli hem de zır deli...

## Bölüm 1 — Gece ve Motor Sesi Gece yollarını her zaman sevmişimdir. Gündüz kalabalık olan caddeler gece olunca bambaşka bir şeye dönüşür. Gürültü azalır, insanlar kaybolur, şehir sanki derin bir nefes alır. O zaman geriye sadece asfalt, rüzgâr ve motor sesi kalır. Benim için özgürlük tam olarak buydu. Motorumun üzerinde oturuyordum. Siyah renkli, güçlü bir makineydi. Gazı hafifçe çevirdiğimde bile motorun içinden gelen o titreşim tüm vücuduma yayılırdı. Bu his bağımlılık gibiydi. Kaskımın camından geceyi izliyordum. Saat gece yarısını geçmişti. Sokak lambalarının sarı ışıkları asfaltın üzerine uzun çizgiler bırakıyordu. Uzaktan birkaç araba geçiyor, sonra tekrar sessizlik oluyordu. Ben ise yolun kenarında durmuş, motorumun üzerinde oturuyordum. Bazen sadece durup düşünmek için bile buraya gelirdim. İnsanlar beni genelde sessiz biri olarak tanır. Çok konuşmam. Ama kafamın içinde sürekli bir şeyler döner. Planlar, düşünceler, ihtimaller... Varsayımlar. Belki de bu yüzden geceleri sürüş yapmak bana iyi geliyordu. Çünkü o hızda düşünceler de rüzgâr gibi dağılıyordu. Tam o sırada uzaktan bir motor sesi duydum. Başımı kaldırdım. Motor kullanan biriyseniz başka bir motorun sesini kilometrelerce öteden tanırsınız. Bu ses farklıydı. İnce ama güçlü. Birisi yaklaşıyordu. Far ışığı yavaş yavaş büyüdü. Motor yanımda durdu. Sürücü kaskını çıkardı. Bir kızdı. Kısa bir an şaşırdığımı itiraf etmeliyim. Çünkü bu saatlerde bu yolda genelde tek başıma olurum. Hele ki bir kızın tek başına motor sürmesi pek sık gördüğüm bir şey değildi. Saçları omuzlarına döküldü. Kumral ama siyaha yakın bir rengi vardı. Sokak lambasının ışığında saç telleri hafifçe parlıyordu. Gözleri kahverengiydi. Ama asıl dikkat çeken şey bakışlarıydı. Cesur. Korkusuz. Bana birkaç saniye baktı. Ben de ona baktım. Sonunda sessizliği ben bozdum. “Bu saatte bu yolda motor kullanan biri pek görülmez.” Sesim sakin çıkmıştı. Kız hafifçe gülümsedi. “Sen de buradasın.” Haklıydı. Cevap veremedim. Motorunun üzerine yaslandı. Rahat görünüyordu. Sanki burası onun da alışık olduğu bir yerdi. “Adın ne?” diye sordum. “Zümra.” Kısa bir cevap verdi. Sonra bana baktı. “Sen?” “Ege.” Başını hafifçe salladı. Rüzgâr saçlarını biraz dağıtıyordu. Gece serinlemişti ama o bundan rahatsız olmuş gibi görünmüyordu. Bir süre sessizlik oldu. Sonra gözleri motoruma kaydı. “Güzel makine.” Motoruma bakıp gururla gülümsedim. “Teşekkürler.” Sonra onun motoruna baktım. O da oldukça iyi görünüyordu. “Seninki de kötü değil.” Zümra hafifçe gülümsedi. Sonra bana döndü. “Yarışalım mı?” Bir an gerçekten bunu söylediğine inanamadım. Kaşımı kaldırdım. “Ciddi misin?” “Evet.” Ses tonu çok rahattı. Sanki sıradan bir şey söylüyormuş gibi. İçimden istemsizce gülümsedim. “Kaybedersen ne olacak?” Zümra omuz silkti. “Varsayım.” Bu kelimeyi söylerken gözlerimin içine baktı. “Varsayım mı?” dedim. Başını salladı. “Hayat zaten bir varsayım değil mi?” Bu söz beklediğim bir şey değildi. Bir süre düşündüm. Sonra motorumun anahtarını çevirdim. Motor kükredi. O titreşim yine vücuduma yayıldı. Zümra da motorunu çalıştırdı. İkimizin motoru da geceyi dolduran güçlü bir ses çıkarıyordu. Kaskımı taktım. Zümra da taktı. Yola baktım. Uzun, boş bir cadde. Tam gaz gitmek için mükemmel. Ona baktım. “Hazır mısın?” Kaskının içinden başını hafifçe salladı. Gazı biraz çevirdim. Motor homurdandı. Kalbim hızlandı. Yarış benim için yeni bir şey değildi. Ama nedense bu sefer farklı hissediyordum. Belki de karşımdaki kişinin gözlerindeki o tuhaf özgüvenden dolayıydı. Üçe kadar saydım. “Bir…” Motorların sesi yükseldi. “İki…” Zümra gazı biraz daha çevirdi. “Üç.” Aynı anda gaz verdik. Motorum ileri fırladı. Rüzgâr kaskıma çarpıyordu. Asfalt hızla altımdan akıyordu. Yanımda Zümra’nın motorunun farı ilerliyordu. Hız göstergesine baktım. 120. 121. 122. Ama Zümra hâlâ yanımdaydı. Hatta bir anda beni geçmeye başladı. Gözlerim büyüdü. “Vay canına…” diye mırıldandım. Gazı biraz daha açtım. Motorum kükredi. Ama o hâlâ öndeydi. Sanki bu yol onun eviymiş gibi sürüyordu. Viraj yaklaşıyordu. Ben biraz yavaşladım. Ama Zümra… Yavaşlamadı. Viraja inanılmaz bir açıyla girdi. O an içimden tek bir şey geçti. “Bu kız delirmiş.” Ama virajdan kusursuz çıktı. Ben de peşinden geçtim. Adrenalin damarlarımda dolaşıyordu. Gece artık sessiz değildi. Motor sesleri şehri dolduruyordu. O an fark ettim. Bu gece sıradan bir gece olmayacaktı. Ve Zümra… Kesinlikle sıradan biri değildir

Bu kitap gerçek dünyadan kaçmak için kitaplara sığınanlara gelsin . Bu kitap dışırıda gülen ama içlerinden ağlayan dostlarıma gelsin . Bu kitap hayatının en zor zamanlarında kitaplara sığınanlara , gerçek aşkı kitaplarda bulanlara gelsin ...

Yaman, hovarda ve serseri bir tiptir, geçmişini geride bırakıp farklı bir hayat kurmak ister. Yeni kararlar alır ve yeni kişilerle tanışır... Tam her şeyi kontrol ettiğini sandığı anda karşısına bir kız çıkar. Ya eski Yaman olarak kalacak, ya da ilk kez sevdiği kızı korumak için gerçekten değişecek.

Ummadığında bir güneş parlar bazen. Demiş ünlü şarkıcı... Sanırım doğruyu söylemiş. Eskiden pek inanmazdım ama şuan emin oldum. Belkide kör olan bendim. Sonuçta geç oldu güç ol... Peki tamam biraz da güç oldu. Fakat sonuç olarak oldu yani. Eski halimden eser kalmadı. Bunu sevdiceğimi hiç düşünmemiştim. Fakat sanırım yeni beni sevdim...

"Zorla aşk var mıydı? Aşkı bilmem. Ama zorla her şey olurdu. Ben Talin. Bir erkeğin hatası yüzünden bedel ödemek zorunda kalan bir kızım. Bir erkek hata yaptı, bir kız bedel oldu." 🤍🖤

Bir ülkede intihar oranları birden artınca devlet Koruyucu Takımlar oluşturur. İntihar etmek isteyen kişileri bulabilmek için telefonlarına gelen güncellemeyle THEMİS ADLI uygulama yüklenir. İstihbaratta hackerlık yapan Umay da bu ekibin ve uygulamanın kurucusudur. Bu kitapta Umay`ın gözünden olaylar aktarılacaktır.

"İnsan karanlıkta hep ışık arayarak geçirir yıllarını. Karanlığa tutsak olduğunu anlayamadan yaşar hayatını.. Kimi zaman karanlıkta ışığı bulurda görmez, aç gözlerini artık karanlıkta değilsin." "Karanlığın ta kendisine aşık olmuş kanadı kırık bir insan olarak mantığını dinlemeden konuştuğunu varsayıyorum.." "Işığı görmemekte inatçı bir adamla ışık olmaktan vazgeçmeyen bir kadının inadı arasında kaybolup gidiyor Dünya.." "Ve her seferinde inatla yeniliyorken zaaflarına, Avuçlarının içinden kayıp gidiyor ömür.. "

Biri Fenerbahçe`nin kadın voleybol takımında biri ise Fenerbahçe`nin erkek basketbol takımında. Hira ve Emir Fenerbahçe`nin ödül töreninde ödül aldıkları için fotoğraf çekinmek zorunda kalırlar. Daha sonradan sosyal medya tarafından sahiplendikleri için durumlar birazcık karışır.

Aybike ailesi tarafından hiç sevilmemişti . Ailesi onu hep hor görmüşlerdi . Ailesi tarafından sevilmeyen Aybike bir gün evde yaşanan bir kavgadan dolayı evi terk eder . Kavgadan sonra yer altı dövüşlerinin yapıldığı bir yere gidip dovüşür . Orada bir adam ile tanışır . O adam aslında Aybike`nin bilmediği biyolojik abisidir Evet arkadaşlar bu benim ikinci kitabımdır lütfen kitabıma bir şans verin

Dikkat edin bu ulkede ölümünüz bile onların elinde biz sadece sıkıldıklarında oynadıkları birer kuklayız

4 arkadaşın sıkı dostluğu.. Küçükken birbirlerinden hiç ayrılmayan 4 dost, bazı sebeplerden dolayı ayrılmak zorunda kalırlar. Birkaç yıllık bir ayrılıktan sonra bir yaz tatilinde dostlar bir araya gelirler. Onlar ile bu hikayeye hazır mısınız? "Uzun bir süre sonra yaz tatili için köye gelmiştim. Eşyaları odama yerleştirip avluya indim. Mahallemizin maskotu olan kediyi severken yan komşumuzun avlusundan top sektirme sesi geliyordu. Yoksa... O mu gelmişti..?" (Bu kurguyu 2-3 yıldan beridir hayalliyorum. Umarım beğenilir♡) Panoda paylaşmış olduğum hesaplarım (panoda hesapların görsellerini koydum) Pinterest: Yavru Kurt Spotify: YAVRU KURT

Gerçek ailem kurgusu

Ceylan:Karadenizli bir erkek manifesto Ceylan: Aldım kabul ettim oldu 777 Ceylan: Bu numarayı günlüğüm olarak kullanmam yetmiyormuş gibi birde manifest yapcam Ceylan: Umarım rahatsız olmazsınız Bay rahmetli biri Günlüğüm: 2 haftadır yazıp duruyorsun bir şey demedim ama Bay rahmetli nedir Allah aşkına? Ceylan: Sevmediyse Bay Sevgili Rahmetlinin olsun Ceylan: Bir dakika ne?! Ceylan: Bu numarayı biri mi kullanıyordu?? Ceylan Aktaş & Tuna Alp Bayraktar •Haftada iki bölüm geliyor•