Yer altı dünyasının bilinen ailelerinden soylu ailesinin kızı Luna ailesiyle arası iyi olamdığı için kendini dövüşe adar yılardır dövüşen Luna beklemediği biriyle karşılaşır ve hayatında birşeyler değişmaya başlar

8 yaşındaki Aylin`in annesini kaybetmesinden sonra babası tarafından zorla çalıştırılması ve şiddet görmesi. Bu olaylardan sonra kardeşi Tuğçe ile birlikte kaçmasını konu alan roman.

Başlarda Ege`ye aşık olan Aysima ilk aşkı ile kavuşmasının üzerinden 4 ay geçtikten sonra ihanete uğrar... bu süreçte ise daha yeni üniversiteyi Paris`te bitirmiş olan abisinin ve onun çocukluk arkadasi olan Buğra İstanbul`a geri dönmüştü...

Açıklama 4 yıldır tenis oynayan ve 2 sene önce lisans alan Tanem, kendince sakin ve sıradan bir hayat yaşıyordu. Okuldan eve, evden antrenmana, antrenmandan eve diye geçiyordu günleri. En yakın arkadaşı, bir de sevgilisi vardı. Gayet normal bir hayat yaşarken, tenise yeni birinin katılmasıyla her şey değişti.

Lina Aydın, Ege Arslan`dan nefret etmek için yüzlerce sebebi olduğuna inanıyordu; en azından öyle sanıyordu. Aynı koridorlarda yürümeye bile tahammül edemediği bu adamla kader, yollarını tekrar tekrar kesiştirdi. Her karşılaşma yeni bir tartışmaya, her tartışma yeni bir yaraya dönüştü. Fakat nefret, bazen gerçeği görmenin önündeki en büyük engeldir. Geçmişin sırları birer birer gün yüzüne çıktığında Lina`nın cevaplaması gereken tek bir soru kalmıştı: Bunca zaman boyunca yanlış kişiden mi nefret etmişti? Gerçekler ortaya çıktığında birbirlerini affedebilecekler miydi, yoksa bazı yaralar aşkın bile iyileştiremeyeceği kadar derin miydi? Çünkü bazı aşklar ilk bakışta başlamaz. Bazı aşklar önce kalpleri birbirine düşman eder.

Günlerden cuma, saatlerden en geç olanı, saniyelerden ise birbirine girmiş şekilde hareket eden o tarihti koskoca bir yuvaya incir ağacı diken. İnce örüp sık dokunarak meydana getirilmiş bir sevda dağılmıştı, Karadeniz’in üzerine. Kimileri hayran kalmış kimileri ise bu sevda bitsin diye uğraşmış. Bir hafta geçmişti, Rahman bu hayata tek adım atmaya başlayalı. Yalnızca yedi gün içinde her şeyi sıfırlamak ve burayı terk etmek istemişti. Ne Leyla’nın niye gittiği biliniyordu ne de Rahman’ın bu kadar canını kaybetme sebebi. Bazıları bu sevdayı yıkmak için uğraştı, bazıları ise yapmak. Kimsenin bilmediği bir şey vardı: Bu şehirde, kader diye bir şey yoktur. Karadeniz, nereye sürüklerse oraya savrulur gidersin. Rahman da en çok bundan çekinmişti zaten. Bir kere savrulup hasar görmüştü, bir daha görmek demek canlı canlı ölmek demekti. Evden aldığı tek şey kızı iken, cebinde duran fotoğraf karesinden haberi yoktu. Kapıyı sertçe kapatıp kolayca çıkarım, sandı. Oysaki, evden çıktığı gibi gözleri dışarıda yağan yağmurla yarışmaya çoktan başladı. Arabasına binip gittiği uçurumdan aşağı baktı. Kızını arabada bırakmıştı. Onun hayatını mahvetmek gibi bir niyeti yoktu, küçüktü daha. Küçücüktü. Nefreti bile bu merhametin önüne geçemezdi. Kollarını açtı iki yana doğru bir rüzgar gibi. “Doydun mu Karadeniz?” Diye bağırdı bütün şehire duyurmak ister gibi. Aldığı tek cevap, dalgaların sesiydi. “Beni de aldın içine, gömdün dibine.” Titrek dudaklarından çıkaracak bir isim bulamadı. Yalnızca bir haftada unutmuş muydu? Elbette hayır, sadece ismini anacak kadar güçlü değildi. “İstemedin beni, gidiyorum o halde.” Huyunu bilirdi buraların. Ancak yerlisi olduğunda seni severdi, bu topraklar. Bir yabancıysan, süpürürdü seni. Rahman, neydi o zaman? Bu toprakların gül kokulu uşağıydı. “Buradan götüreceğim tek şeyim var. O da yanımda.” Dedi bilgi verir gibi. Kızından bahsediyordu. Ona zarar gelecek sanarak kaçırmak için bir yol buluyordu. “Kalanları da sana emanet ediyorum.” Bu sefer sesi daha gürdü. Bir anlaşma yapmış ve onu imzalattığını kanıtlamak istiyordu. Bundan sonra ise Rahman’a ailesini sorduklarında her zaman iki kelime edecekti. Bu tepelerin, karanlık bulutların sinesine sokulacaktı iki kelime: “Karadeniz’e Emanet.”

Leyla ve arkadaşları eğlenirken kendilerini bilinmezliğin ve kaosun içerisinde 30 yıl öncesinde bulurlar. Oradan kurtulmak için plan yaparlarken aslında hayatlarını yeniden inşa edeceklerdir.

1. Bölüm Kırım`da son huzurlu sabahına uyandı, Tatyana. Aşkın sembolü Huş ağacının yanında aşkı bulabileceği kimin aklına gelebilirdi ki.

"İntikam soğuk yenen bir yemek değildir. Soğuk bir bedendir."

Babasının her yumruğu ruhunda bir iz bırakmıştı ama Aysima o ellerin kırılmasına izin veremedi. ~~~~~~~~ Bazı insanlar hayatını elinde tutmaya zorunlu bırakılırlar. Bazıları için zevkle geçen bir hayat bazıları için açıyla ve mecburiyetle geçer. Herkes sıcak bir evde mutlu bir ailede dünyayla tanışmaz. İşte Aysima da o soğuk ve mutsuzluğun kol gezdiği evin  içine açtı gözlerini. Daha kundakta bir bebekken annesi tarafından terk edilmiş biri anne sıcaklığını bilirmiydi. Bilmezdi... Hayata zaten yenik başlayan Aysima birde bunun çabası alkolik bir babayla uğraşmak zorundaydı... Bir baba kızına sadece acı bıraktı, kızı ise babasına hayatını verdi. `Onu öldürmeyin, bedeli ben olacağım!` Aysima’nın bu çığlığı, hayatının en büyük kumarıydı. Borç senedine atılan imza kanla değil, fedakarlıkla yazıldı. Şimdi Aysima, hem celladına alışmak hem de kalbinin bu tehlikeli oyuna dahil olmasını engellemek zorunda."

Babamın şiddetiyle geçen günlerin ardından kapı çaldığında içimde korku büyümüştü. Karşımda duran adam sıradan biri değildi; Ediz Ege Karahan’dı. Sert bakışlarıyla babama meydan okurken bana karşı yumuşak davranıyordu. İlk kez biri babamın yanında bana güven hissettirdi. Ediz, yaralarımı fark ettiğinde içimde utançla birlikte garip bir huzur doğdu. Babamın küçültücü sözlerine karşı çıkıyor, bana “yanımda güvendesin” diyordu. Onun varlığı babamın karanlığını sarsıyordu. Babam beni aşağılamaya devam etti, evin içinde gerginlik büyüdü. Ediz ise babama karşı sertleşti, kimliğini açıkladı. Karahanlılar ailesinden olduğunu söylediğinde babamın yüzü gerildi. O an anladım ki bu adam sıradan biri değil, babamın korktuğu biriydi. Sonrasında yaşananlar beni daha da yordu. Babamın sertliğiyle karşı karşıya kalırken Ediz’in koruyucu tavrı içimde yeni bir umut filizlendirdi. Onun sözleri, bakışları ve yanımda oluşu bana ilk kez güven duygusunu tattırdı. Bayıldığımda gözlerimi açtığım yer artık babamın evi değildi. Ediz beni kendi evine getirmişti. Yaralarımı dikmiş, yanımda kalmıştı. Onun sesini duyduğumda içimdeki korku biraz olsun hafifledi. Bana hayatımın değişmesi gerektiğini söyledi. Babamın yanında mutlu olmadığımı biliyordu. Ben hâlâ korku ve güvensizlik içindeydim, ama Ediz’in varlığı bana yeni bir kapı aralıyordu. Onun yanında ilk kez nefes alabildiğimi hissettim. Bu kapı evlilikten açılan bir kapıydı ve ben o kapıdan içeri adımımı çoktan atmıştım...

Kalbimden fısıltılar

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Bazıları kalabalıkların içinde bile yalnızdır… Bazıları hiçbir hikâyeye ait değildir. Ve bazıları, doğdukları anda değil; kaybettikleri anda büyür. Babasını küçük yaşta kaybeden, annesi tarafından bir yetiştirme yurduna bırakılan Ezgin`in hayatı, yıllar önce tanık olduğu tek bir gecenin gölgesinde şekillenir. Unutmaya çalıştığı geçmişi, peşini hiç bırakmaz. Samyeli Rüzgarı, suçluluk, vicdan, kayıp, dostluk ve affetmenin iç içe geçtiği; umut ile hüznün aynı satırlarda buluştuğu, geçmişten kaçmanın mümkün olmadığını anlatan etkileyici bir yolculuğa davet ediyor.🖤

Başarılı bir tasarımcı Masal Aydın ödülünü almak için gittiği törende en az kendi kadar başarılı bir terzi Deniz Karayla tanışır ve hayatı o geceden sonra tamamen değişir.

Bazen insan, en �ok kendinden ka�ar.

Bir isim...
Bir ge�mi?...
Ve cevab?n? arad?k�a �o?alan sorular...

Kimi zaman bir yabanc?, ailenden daha tan?d?k gelir.
Kimi zaman da en tan?d???n y�z, en b�y�k yabanc?ya d�n�?�r.

��nk� baz? ger�ekler �?renilmek i�in de?il, ta??nmak i�in vard?r.

Ve baz? hik�yeler...Mutlu sonla de?il,
ger�eklerle biter.

"?nsan bazen en �ok, kendi ad?n? duydu?unda yabanc? hisseder."

Bir yanlış mesaj... Hiç tanımadığı bir numaraya attığı birkaç cümle, Defne`nin hayatını geri dönülmez şekilde değiştirir. İstanbul`da yaşayan sıradan bir genç kadın ile Moskova`nın en güçlü mafya liderlerinden Leonardo Romanov, tek bir mesaj yüzünden yollarını kesiştirir. Aynı dili konuşamazlar, birbirlerini anlayamazlar... Ama bazen kaderin yazdığı hikâyelerde kelimelerden daha güçlü bağlar vardır. Bir yanlış numara, saklanan sırlar ve beklenmedik bir karşılaşma... Peki ya o mesaj, sadece bir hata değil de her şeyin başlangıcıysa?

Gül Leyla, geçmişin izleriyle geleceğin umutları arasında sıkışmış bir genç kadının; aşkı, kayıpları ve yeniden doğuşu anlatan duygusal bir roman.

Adalet mülkün temelidir," derlerdi. Avukat Hilal Umay Karahan için adalet, hayatını adadığı bir kutsaldı. Ta ki o geceye kadar... Bir yanda daktilo tuşlarının soğuk sesi, diğer yanda namlunun ucundaki o karanlık hüküm. ​Kaçmak için hukuk yetmediğinde, sığınmak için bir düşmanın gölgesine mahkûm oldu. Kuzey Arslan; buz mavisi bakışlarında fırtınalar saklayan, kuralları kendi yazan bir adam. Hilal’in özgürlüğüne vurduğu o altın kelepçe, aslında ikisinin de sonu mu olacaktı? ​Bir yemin, bir imza ve geri dönüşü olmayan bir Hüküm.

Liya, saygın bir Türk boyunun kızıyken, ailesinin bir baskında katledilmesi sonucu küçük kardeşi ile birlikte Loran krallığına sığınır. Tek isteği kardeşi ile birlikte mutlu ve özgür bir yaşam sürmektir. Bunun için sıra dışı güzelliğini herkesten gizlemeye karar verir. Lakin onu hiç ummadığı birisi fark eder. O kişi Kral Leonardo`dur!

Nehir demirin babası işinde usta bir polisti bir mafya konusunu inceliyordu bağzı bulgular bulmuştu onları yakalamsına az kalmıştı ancak işler ters gitti ve Nehirin babası öldü Nehir tek başına kalmıştı. Yapa yalnız ne onu kollayıp sevgi gösterecek bi babası nede annesi vardı.Nehir intikam ateşiyle yanıp tutuşuyordu onu bu karanlığa sürükleyen adamı bitirecekti ancak kaderin cilvesi onları başka bir oyunun içine sürükledi iki düşman anlaşmalı evlenmek zorunda kaldı..

Veteriner Hekim Müzeyyen Leyla Arıtürk’ün tek yapması gereken, kuzeni Melisa’nın istediği bir paket kabartma tozunu almaktı. Fakat Sivrihisar ayazında çıktığı bu kısa yolculuk; bir kartopu savaşı, başı kopan bir kardan adam, kayıp bir cüzdanla sonuçlandı. Henüz bilmediği bir gerçek vardı. Leyla bu yolculuğu yaşamı boyunca asla unutmayacaktı. Müzeyyen Leyla ve Kardan Adam Mühendisi Efe’nin bazen neşe, bazen komedi bazen de hüzün dolu bu macerasına ortak olmak isteyen herkesi bekliyorum <3

Aşkın en saf halini, yaralı kalplerin birbirine dokunuşunu anlatan hikaye...

Bazı hikâyeler kitaplara değil, kalplere yazılır. Bu, Ayaz’ın gökyüzüne emanet ettiği; sevgiyle, özlemle ve yarım kalan cümlelerle dolu bir öyküdür.

"Daha bilmiyordu ama kader ağlarını örmüş,yarım kalan bir hikâyeye son yazmaya karar vermişti." Viola Verda Alkanar yıllar önnce arkasında bıraktığı kişiyi bir Holding toplantısında bulunca kaderin onun için yazdığı oyundan habersizdi. Akın Karan Karaslan bunca zaman sonra karşısına çıktığında bunun hayatı üzerindeki etkisini hiçbir zaman düşünememişti. Hiçbir hikâye yarım kalmazdı,sadece yazılmak için zamanını beklerdi.