Yeraltı dünyasında bazı isimler sadece fısıltıyla anılır. Adrian Blackwood. Şehrin en güçlü suç ağını yöneten adam. Soğukkanlılığı , zekası ve acımasız kararlarıyla herkesin çekindiği biri. Onun dünyasında güven bir lüks , ihanet ise affedilmeyen bir hatadır. Elara voss. Hayatı boyunca kayıplarla savaşmış , kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmiş bir kadın. Kırılmış olabilir ama asla teslim olmamıştır. Elara`nın tek amacı vardır ; Yıllar önce ailesinin başına gelen olayın ardındaki gerçeği bulmak. Bu yol onu şehrin en tehlikeli adamına götürür. Adrian Blackwood’a. Elara , onun dünyasına adım attığında sadece bir sırrın peşinde olduğunu düşünür. Ama kısa sürede fark eder: Bu, yıllar önce başlamış büyük bir oyundur. Adrian ondan bir şey saklamaktadır. Elara ise Adrian’ın hiç beklemediği kadar güçlü bir rakiptir. İkisi de kontrolü kaybetmeye alışık değildir. İkisi de sevmeyi zayıflık olarak görür. Fakat geçmişin kapıları açıldıkça, düşman sandıkları şeyin aslında çok daha karmaşık olduğunu öğrenirler. Çünkü bu dünyada en tehlikeli şey silahlar değildir… Güvendiğin kişinin sakladığı gerçektir. Ve bazı kalpler kırılmaz… Sadece en karanlık gecelerde mühürlenir. “Ama bu dünyada aşk en büyük zaaf değilse bile... En tehlikeli silahtır.”

Her hikaye mutlu başlamazdı bazen.Sonunun nasıl olacağını bilmez okumaya devam ederdik.Merak eder,heyecenlanır,okuma hevessimizle ilerlerdik. Peki hayatta bu şekilde değil miydi? Bir olaya bağlı kalarak yaşamak.. Anlatırken gözümüzün dolduğu çokça şeyler vardı belkide.İçimize atmak zorunda kaldığımız,kalbimizin sesini dinleyerek uyuduğumuz.. Belki her hikaye mutlu bitmezdi. Kim bilir.

Kadınlara değer verilmeyen bir ülkede dünyaya gelen prenses...

Siz hiç hayattan tamamen yok olduğunuzu hissettiniz mi? Bir an bile varlığınızın bu dünyada hiçbir anlamı kalmadığını düşündünüz mü? Yok olmanın nasıl bir his olduğunu bilmiyordum ama ben, tam olarak şu an yok olmuştum…” Kurşun namludan çıktığında, kelebeği vurmak zorundaydı; çünkü ona bundan başkası öğretilmemişti. Çıkılan yoldan, verilen sözden ve edilen yeminden dönülmezdi. Çünkü geri dönmek, kurşunun kalbine saplanması demekti ve kimse kurşunun kendi kalbine saplanmasını istemezdi.

Geride bırakılan sadece bir şehir değil. ... "Çünkü ben... Babam gibi olmak istiyorum." "Baban gibi? İyi de baban sevmiş ya anneni. Yoksa sen olmazdın akıllım." Gözlerim fırtınalandı, onun da gözleri büyüdü. "Ne diyorsun sen kızım!" "Onun gibi asker olup yanına gideceğim." yüzü gerildi. "Yapma." "Söz verdim." "Asya Allah aşkına! Delirtme beni!"

Aşk , her zaman unutulmazdır ,Aşk hikayeleri. Fakat spor romantizmi bir başkadır. Tüm spor romantizmi sevenlere ve sporla kendini bulanlara...

Bazen hayal ettiğin gelecek ve o gelecekte olup hayalini yaşayamamak insana ağır gelebilir. Beklenmedik ani durumlar ise beni hem bezdiren hem de mutlu eden anlar olurdu. İnsan öyle anlarda hep kaçmak ister mesela ama ben ilk defa rüya gibi bir anda bir durumda ya da olayda takılı kalmak isterdim Ben Aslı ve hayatımın bir anda bu kadar değişebileceğini asla düşünmemiştim. Ozan benim hem hiç beklemediğim anda gelen ama bir o kadar da kaderimin beklediği hayatıma gelmesi gereken bir kişiydi. O bambaşka biriydi.

Gece ismini gerçekten de akşamdan almış.Hep hüzün baharında kaldı. Babasını,annesini şimdiyse aşkını kaybetti. Hayat onun suratına gülmezken bile acılarını dışarı yansıtmak yerine hep içinde yaşadı... "O akşam ben sevdiğimi değil kendimide kaybettim. Gülüşümü, neşemi herşeyimi.. biliyorum sen gitmedin çünkü ben seni hep içimde yaşattım.."

Gülce’nin tek suçu okumak istemekti… Hayaller kurmak, kendi ayakları üzerinde durmak, kaderini kendi elleriyle yazmak. Ama babası onun hayallerini değil, bir ağanın parasını seçti. Henüz genç bir kızken, istemediği bir evliliğin içine sürüklendi. Gittiği konakta onu bekleyen sadece taş duvarlar değil, acı bir gerçekti: Gülce, evli bir adamın üzerine kuma olarak getirilmişti. Bu gerçeği öğrendiği an, Gülce için her şey değişti. İsyanı kaderineydi… Öfkesi hayata… Ferman ise alışık olduğu güçten, otoriteden ve mesafeden başka bir şey tanımıyordu. Zoraki başlayan bu yol, iki inatçı ruhu karşı karşıya getirdi. Çekişmeler, suskunluklar, yaralar… Ve fark edilmeden büyüyen bir bağ… Birbirlerine düşman gibi başlayan bu hikâye, zamanla aşka meydan okuyan bir sınava dönüştü. Tam “mutluluğu buldum” derken, Gülce kendini yeniden karanlık olayların içinde buldu. Geçmiş, sırlar ve hesaplar peşlerini bırakmadı. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil… Bu, kaderine isyan eden bir kadının ve aşkla yüzleşmek zorunda kalan bir adamın hikâyesi. 📌 Eğer: Güçlü kadın karakterleri, Ağa–konak temalı aşkları, Zoraki evlilikten doğan tutkulu hikâyeleri seviyorsan Aşka İsyan tam sana göre. ✨ Hikâyeme bir şans verirseniz, beğeni ve yorumlarınızla destek olmanız beni çok mutlu eder. Her yorum, bu yolculukta bana güç oluyor.

ayrılık... mutsuz son..

Yangından bir can borcuyla kurtulan Sıla için hesap zamanı. İntikam yolu onu İstanbul’a, sert ve mesafeli Kubat’ın dünyasına sürüklüyor. Sıla kendini baştan yaratırken, Kubat sınırları zorlayan o duvar olacak. Bu tehlikeli oyun ikisini de dönüştürürken geçmişin hesabı elbet kesilecek. - ​"O kapıları senin üzerine kilitleyen herkes," dedi "O karanlıkta boğulacak. "

Bir serçenin göz yasından ilham alınarak yazılmış düsmandan aşka aşk hikayesi

O, kendini katil olarak görmüyor. Ona göre sadece eksik kalan adaleti tamamlıyor. NOCTERRA’da adalet mahkemelerde değil, karanlığın içinde yazılıyor… ve her hüküm, kanla mühürleniyor.

Türkiye`ye dönmek, Sema`nın geçmişinden kaçabileceği anlamına gelmiyordu. Yunanistan`da yaşadığı acıların ardından, en yakın dostu Zehra`nın uzattığı el hayatını bambaşka bir yöne çevirdi. Zehra`nın teklifiyle, abisi Ömer Aslan ile yalnızca kâğıt üzerinde geçerli olacak bir evlilik yaptı. Tek şart vardı: Birbirlerinin hayatına karışmayacak, hatta mümkün olduğunca hiç karşılaşmayacaklardı. Ancak Sema`nın geçmişi peşini bırakmadı. Ailesi, Yunanistan`da onu istemediği hâlde zorla bir adamla nişanlandırmıştı. Sema Türkiye`ye kaçarak bu hayattan kurtulduğunu düşünse de, ailesi bu kez o nişanlıyı Türkiye`ye gönderdi. Artık sırlar ortaya çıkmaya, geçmiş bugünü tehdit etmeye başlamıştı. Anlaşmalı evlilik, yalnızca bir imzadan ibaret olmaktan çıkarken; Sema ve Ömer kendilerini hiç beklemedikleri bir mücadelenin içinde buldu. Bazen kaçtığın geçmiş, seni en güvenli sandığın yerde bile bulur. Ve bazen... her şey Bir Selamla Başladı.

Düşmanlık kanla yazıldı… ama kalpler başka bir savaşa sürüklendi. Zerya Karahan ve Azad Demirhan… İki düşman aşiretin gölgesinde büyüyen iki isim. Onlar için birbirine bakmak bile yasaktı. Ama kader, yasakları severdi. Bir gece… bir kurşun… ve geri dönüşü olmayan bir karşılaşma… Zerya, düşmanına güvenmek zorunda kaldığında hiçbir şey eskisi gibi kalmayacaktı. Çünkü bazı savaşlar dışarıda değil, insanın içinde başlardı. Ve en tehlikelisi… kalbin düşmana yenilmesiydi.

Karadeniz`in kıyısındaki küçük bir kasabada yaşayan genç bir kız, bir gün babasıyla balık avına çıkar. Hava başta sakindir, ancak dönüşe geçecekleri sırada aniden şiddetli bir fırtına çıkar. Dev dalgalar tekneyi savurur ve babası tekneyi kontrol etmeye çalışırken büyük bir dalga tekneyi alabora eder. Gözlerini açtığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Geçmişinden geriye yalnızca silik anılar kalmıştır. Ailesine ne olduğunu öğrenmek için çıktığı yolculukta yeni insanlarla tanışacak, dostluklar kuracak ve sandığından çok daha büyük sırların içine sürüklenecektir. "Baba bu denize düşsem beni nereye götürür?" Demiştim küçükken şimdi beni nereye getirdiğini anlıyordum. "İstediğin yere babam." Demişti Kader dememişti.

Vampir okuluna seçilen 15 insandan biri olsaydın? 🩸🩸🩸

Bazı hayatlar resetlenmez, sadece kaybolur.

“Herkes mi gider anne?” dedim kısık sesimle “Sen neden gittin, neden bıraktın beni? benim kimsem kalmadı komşu Nuray abla olmasaydı yetimhaneye gidecektim ben. O korudu, o sahip çıktı bana birde anne biliyormusun?” Sesim titremeye başladı boğazımın kuruduğunu hissettim “Uras ölmüş.”

"Bazı sırlar kanla yazılır, ancak gözyaşıyla silinir.". Selin Tayla için ölüm, bir son değil; babasından miras kalan vahşi bir hazdı. Ellerindeki kanın sıcaklığı, ruhundaki soğukluğu dindirmeye yetmiyordu. Ta ki karşısına o çıkana kadar: Yalın Valerius. Düşman bir ailenin veliahtı ve Selin’in çocukluğunun en derin, en can yakıcı yarası. Geçmişin tozlu raflarında saklanan Letâif, şimdi her iki ailenin de sonunu getirecek bir fırtınaya dönüşüyor. Aşk, bu karanlıkta bir kurtuluş mu olacak yoksa en büyük infaz mı?

Herkese g�ven zordu benim i�in. Hayatta hep do?ru insan? bulamazd?m. Vazge�tiklerim vard?, sevipte vazge�tiklerim. Hayat?ma iyi gelenler vard?, iyi geliyor sand?klar?m. Ve ben, ben art?k do?ru sevgi ve g�veni buluyordum. Kendim deniyordum. G�ven bulunan en zor ?eydi.

___________________________________________

"Sen niye bu kadar tatl?s?n dans�? k?z?"

"Bilmem? Belki sadece yak???kl?ma tatl?y?md?r?"

___________________________________________

S�yle bakal?m? Beni ne kadar seviyorsun?"

Kafam? ona �evirdim ama boyu uzun oldu?u i�in kafam? biraz kald?rmak zorunda kalm??t?m.

"G�zya?? kadar." Dedim.

Ka?lar? �at?ld?.

"G�zya?? kadar?"

"H?h?m. G�zya?? d??ardan k���k ve anlams?z, bo? bir ?ey gibi g�z�ksede i�i anlaml? ve de b�y�kt�r. Ben de sana olan sevgimi g�zya??na benzetiyorum."

Leya, küçücük yaşta her şeyini kaybetti. Hayat ona en zor yolları seçtirdi; ama bazen insanı yıldızlara ulaştıran yol, en karanlık gecelerden geçer. Leya o karanlık geceleri onun sayesinde geçti..

"Her yetişkinin içinde bir çocuk yaşar. Ama bazı çocuklar hiç büyüyemez. Bazıları bir odada, bir gecede, bir cümlede kırılır. Ve o kırık, yıllarca kimse görmeden içinde taşınır. Bu hikâye; sessizliğiyle büyüyen bir kızın hikâyesi. Karanlık odalarda ağlamayı öğrenen, gözyaşlarını kimse duymasın diye yastığa gömen bir kızın. Kimse onun içindeki çocuğu görmedi. Kimse yaralarının nerede başladığını sormadı. Ta ki bir gün… geçmişin kapısı yeniden aralanana kadar. Bazı yaralar saklanabilir. Ama bazıları… bir gün mutlaka konuşur. Ve o gün geldiğinde ya kırılırsın ya da yeniden doğarsın.Her yetişkinin içinde, bir zamanlar susturulmuş bir çocuk yaşar. Kiminin dizleri kanamıştır, kiminin hayalleri. Bazı yaralar zamanla kabuk bağlar. Bazılarıysa büyüdükçe daha derine iner. Bu hikâye; karanlık odalarda tek başına ağlayan, sesi kimseye ulaşmayan ve artık iyileşmek için birinin elini tutmasını bekleyen bir kızın hikâyesi. Ama bazı hikâyeler sadece acıyı anlatmaz. Bazıları, insanın kendi karanlığından nasıl çıkacağını da gösterir. Belki de bu sayfaların arasında, sen de bir zamanlar susturulan o küçük çocuğun sesini duyacaksın. Ve o zaman anlayacaksın: Görülmek, duyulmak ve iyileşmek… sandığından daha mümkün."

Lâl, liseye başladığı ilk yılında, ailesi ile birlikte yeni bir şehre taşındı. Her şey yabancıydı: okul, insanlar, sokaklar... Bir kez daha kendini tanıtmaya, insanlara kendini göstermeye çalışıyordu. Ama konuşamıyordu. Sessizdi kelimeler, duyguları ona hiç kolay gelmemişti. Ve bu yüzden kimse onu anlamıyor, anlamak da istemiyordu. Lâl, dışlanan taraf olmaktan yorulmuştu, ama bir kez daha aynı döngüye hapsolmuş gibiydi. Yeni okulunda, yeni hayatında, bir yerlerde bir arkadaş, bir yer bulabilecek miydi? Belki de Lâl`i bu yalnız dünyasından sadece gerçek aşk kurtabilirdi? “Gözlerin konuştu, dünya duymadı; sen yine de susarak büyüdün.”

İnsanın elinde çocukken bebek olmalıydı benim elimden bebeğimi aldılar elime siyah bir kumaş verdiler arabamda vardı. Cenaze arabası. Kimse istediği hayatı yaşamıyordu.... Gloria`nın 6 yaşında yaşadığı trajedi bir tramva hâline gelmiştir. Karşısına çıkan kişi ona yaşadığı trajediyi hatırlatıyordu ama ondan uzakta duramıyordu. Var mısın bu sürükleyici kitabı okumaya...