Selis`in gittiği iş görüşmesindeki patronu kibirli biri çıkınca işler kızışır: "Merhaba?" "Tecrübe sahibi değilsin, bence beni daha fazla sinirlendirmeden çık odadan ve sınavına çalışmaya bak!" ... "Diyorum ki biraz daha kibar olsan?" "Diyorum ki biraz daha az patavatsız olsan?" ... Karşımda patronumu görmeyi beklemiyordum, yakınlaşıp fısıltıyla sordum. "Ne işin var senin burada Pis Sarı?" Daha çok yakınlaşıp aramızda sadece bir nefes mesafesi bıraktı. "Seni öpmemi istemiyorsan uzak dur." ... "Bir konuda haklı, insanları mest ediyorsun ama o zambak ve vanilyayla değil." Biri ilk kez o güzel diye dillerinden düşürümedikleri kokuma iltifat etmemeyi seçmişti. "Peki neyle?" Cidden neyle..? "Mutluluktan titreşen gözlerinle, saflığınla, inadınla, masumluğunun vurduğu yüzünle, sahtelikten yoksun gülüşünle kısacası her şeyinle insanları mest ediyorsun Vanilya." Galiba kalbim durdu çünkü sesini duyamıyordum ya da çok hızlı attığı için kulaklarım iflas etmişti.

Bazı aşklar gelincik gibidir… En güzel hâliyle açar, en ufak rüzgârda savrulur. İzem, geçmişi ardında bıraktığını sanıyordu. Ama aynı koridorda, aynı bakışta, aynı yarada yeniden karşısına çıktı. Bir zamanlar esareti olan bu yerle şimdi nasıl başa çıkabilirdi, bilmiyordu... Tüm bu karmaşanın içinde göğsünün tam ortasına oturan bir his tüm sarsıntıların en büyüğü oldu. Ve ne yaparsa yapsın bu histen ne kaçabildi ne de silebildi. En büyük zaafı oldu... 🥀🖤

"Ali Asaf" ona ilk defa ismiyle seslenmiştim. "Yapma" "Neyi yapmayayım" anlamamıştım. Gözlerini kısıp "Bana ismimle seslenme. " "İyide senin ismin Ali Asaf değil mi?" Sesini yükselterek "San YAPMA dedim!İsmim Ali. Sana sadece Ali daha fazlası değil." Bu son sözleri ise kırılan kalbimin sesiydi. Ona artık Ali diyecektim sadece Ali. İsmini söylememi istesede artık benim için sadece Ali`ydi. Ruhumda iz bırakılmış nişaneler dolanıyordu. Bir bir etrafımı sarmış ve an kolluyorlardı. Kaçış yoktu ama benim de pes etmeye niyetim yoktu. Genç kurgu sevenleri kitabıma beklerim.

Seviyorum seviyormuşsun Ağlıyorum görüyormusun...

Alin Yılmaz, hayatın sıradanlığından sıkılmış genç bir kadın. Bir gece arkadaşlarıyla oynadıkları "doğruluk mu, cesaret mi?" oyununda cesareti seçer ve aldığı cesaretle gizemli bir şirkete başvurmaya karar verir. Maaşının cazibesi onu hemen ikna eder ama bilmediği gerçek çok daha karanlıktır: Alin, bir mafyanın asistanı olarak işe başlamıştır. Şimdi Alin`in hayatı bambaşka bir yola girer; tehlike, ihanet, güç oyunları ve aşk dolu bir dünyada kendini bulmaya çalışacaktır. *Yazım dilimi geliştirmek için yazdığım bir kurgu, şans verirseniz sevinirimm.*

Siz: AŞKIM ÇOK PARDON Siz: BEN DÜŞTÜM BALKONDAN Siz: ÇOK İYİ POPON Çeyrek Patron: Demek ünümü biliyorsunuz. Siz: WTF? Bir insanın poposunun nasıl bir ünü olabilirdi ki? Gerçi bu Uraz Yılmazer ise çok normaldi. Moda tasarım şirketinin gözde patronu Uraz Yılmazer’e herkes hayran. (Ben değilim.) O benim patronun ve ben onun kişisel asistanıyım. Soğuk, ulaşılmaz, kusursuz görünen o adamı kimsenin çözemediği kadar iyi çözdüm. Sonuç: Fazla gıcık. Bir gün ona bir mesaj attım. Sadece küçük bir eğlence olacaktı... Ama hesaba katmadığım bir şey vardı: Bu küçük eğlencenin sonunda kalbimi de kaybedebilirdim.

Şanlıurfa’dan, adına yazılmış bir kaderden kaçtı. Berdelin sessizliğine, mecburiyetin ağırlığına boyun eğmemek için ardına bakmadan İstanbul’a sığındı. Büyük bir şehir, yabancı sokaklar ve tutunması gereken tek bir iş… Asistan olarak girdiği ofiste, geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdi. Patronu, yıllar önce kaybettiği eşinin yasını hâlâ taşıyan bir adamdı. Onu işe almasının sebebi ne yeteneğiydi ne de tesadüf… Bu kadın, ölen karısına fazlasıyla benziyordu. Bir yanda kaçtığı geçmiş, diğer yanda başkasının yarım kalmış hatırası… İki şehir, iki adam ve tek bir kadın arasında sıkışan bir hayat. Bu hikâye; kaderden kaçmanın, benzemekle ait olmanın ve geçmişin gölgesinde yeniden doğmaya çalışmanın hikâyesi.

Bir çift lacivert gözlerinde; bir Karadeniz acısı geçti. Acısı aslında sevdiği kadının bu topraklarda ölmesiydi. "Bu topraklar sevdiğimi alırken nasıl sevebilirim burayı?" diye haykırdı,var gücüyle. Sesi tüm Karadeniz dağlarında yankı etmişti. Sanki dağlara hesap soruyor,bir cevap bekliyordu. Ama aldığı cevap,yankı eden sesiydi... "Belki de bazı şeyler geri alınmalıydı?" diye sordum,sesim onun yanında bir fısıltı gibi çıkmıştı. Bana döndü ve söylediği sözler, kalbimi uçurumdan atmış kadar olmuştu. "O zaman seni de almalıydı bu topraklar!" diye bağırdı, yüzüme. Her bir kelimesi içimdeki kalbin kan pompalamasına engel oluyordu. Dudaklarımı birbirine bastırıp onun bana karşı olan nefretine sadece gülümsedim. Tıpkı her zaman yaptığım gibi. Gülümsedim... Dilara & Arslan Başlangıç tarihi: 01/02/2024 Bitiş tarihi: 29/04/2024

asistanlıktan evliliğe gidiceğimizi nerden bilebilirdim ki??

Asistan doktor başvurusu kabul olan Lavin Ankara`ya giderken uçakta gıcık olduğu bir adamla karşılaşır ve adam ona panik atağı sırasında yardım etse de Lavin adama hala gıcıktır. Ama nereden bilecekki gittiği hastaneye Almanyadan gelen doktorun o gıcık adam olduğunu..

Yarı Texting İş için yanlış numaraya her gün mesajlar atan İzel Karca`nın mesajları bir hafta sonra görüldü olur..

“Papatyaya baktıkça seni hatırlayacağım, söz Güneş. Görüşürüz.” “Görüşürüz güzel gözlü çocuk.” Nasıl yani. Güzel gözlü çocuk? “Nasıl yani, güzel gözlü çocuk... Sen?..” Dediğimde sesli güldü. “Evet zeytin gözlü çocuk benim. Yoksa hala güzel bulmuyor musun gözlerimi?” Bu nasıl olabiliyordu? O nasıl benim hiçbirşeyimken aynı anda her şeyim olabiliyordu?

Asistan olarak işe başladığı hastanenin yoğun çalışma temposuna ve karmaşasına alışmaya çalışan Efnan, o hastaneye geldikten kısa bir süre sonra beklenmedik bir kişiye karşı kendisini daha önce tatmadığı bir duygunun içinde bulur. Şu zamana kadar sadece kendini derslerine ve geleceğine adayan Efnan’ın inatçı ve cesur kişiliği, duygularını kontrol etmeye çalışsa da, kalbinin yönlendirdiği yol onu sürprizlerle dolu bir serüvene taşır. Sevgi, cesaret ve fedakârlıkla örülmüş bu yolculuk, onu hem kendi sınırlarını hem de gerçek duygularını keşfetmeye zorlayacaktır. Yeni bölüm yakında gelecek

Ailesinin ölümünden sonra karanlığa mahkûm edilen genç kız, kaçmaya çalışırken bilinmez mafya ile yolları kesişir. Mafya onu bir tehdit olarak göreceğine, siper olur... Yaralarını sarar, yanında tutar, asistanı yapar. Kız ise esaretten doğan bu koruyucu gölgede, hiç ummadığı bir aşka sürüklenir. "Kimi zaman en tehlikeli yer, en güvenli kalptir." :) Hem Patron Hem Mafya. Hem Korkak Hem Cesur.

Çok acil paraya ihtiyacı olan melisin mafyaya denk gelmesi

Sessizlikten daha çok şey anlatan bir duvar… Başarılı bir adam, güçlü bir kadın ve aralarında asla adı konmamış bir çekim. Cam Duvar, gerilimle harmanlanmış, duyguların gölgesinde şekillenen bir aşk hikayesi. Her kelime ipucu, her suskunluk bir sır.

Mafya olduğunu bilmediği patronun yanında asistanlık yapan ve mafya olduğunu öğrendikten sonra bunu gizlemeye çalışan ama başaramayan Aslı ve başından geçen bir takım olaylar. "Psikolojik destek için ikramiye istiyorum." Bana ters ters bakmasından biraz ürksem de para paradır. "Tamam" Dedi birden ve göz devirip konuşmaya devam etti. "O psikolojin düzelse iyi olur yoksa o paraları senin mezarına harcarım." İşte bu söylediğini yapardı ama ikramiyeyle alacağım yeni ayakkabılar aklıma geldikçe zaten psikolojim düzeliyordu. Lütfen yorumlarınızı eksik etmeyin.

&Arkadaşıyla kafasını dağıtmak için çıktığı Bar`da hayatımın hatasını yaparak, pişmanlık içinde geri döner, bulamadı işi de bulmuştur...& #kitap benimdir herhangi bir kopyalama çalma gibi durumda adli işlem başlatılacaktır#

Hastane… yine kaos . Yağmur sanki hastalarıda sürüklüyor içeriye, biri düşmüş, biri kaymış, biri nefes alamıyor… Saatlerdir ayaktaydım. Ne bir lokma yedim, ne bir yudum su içtim. Bedenim yorgun, aklım yorgun, kalbim yorgun.

Ece üniversiteden yeni mezun olmuştur ancak bir türlü iş bulamaz tam tüm umutları tükenmişken gelen iş teklifi ile yeniden iş dünyasına atılır. Yavuz ise dedesinin ani vefatının ardından tekrar Türkiye ye gelir ve şirketin yeni genel müdürü olur. Hayat dolu bir kız ve kalpsiz adamın hikayesi... "çünkü sevilmeye değer ne varsa sen de toplanmış gibi"

Ahhh !!! Bu sorduğu soru muydu ? Tabii ki de ona sarılmak isterdim. Onun kollarında kaybolmak bir daha bulunmamak isterdim. Onunla bu yatakta, bu şekilde sonsuza kadar uyumak isterdim. 🌙

Görüşleri Farklı, Hayatları bambaşka.. İki farklı İnsan, iki ayrı hikaye, ortak acılar.. Kader onları bir araya getirdiği gibi, kalp kalbe de getirebilecek mi? Peki Sadece Sevgi, Bütün görüşleri, aykırı yorumları, ve Vesveseli Fısıltıları görmezden gelmeye yetecek mi? Hicranın İnanç temelli dünyası, Tanrıya kızgın olan öfkeli Pamir ile çatıştığında, Aşk engelleri aşabilecek mi ? Hep beraber Göreceğiz.. ///♠/// Sana bakınca; inanmadığı bir dinin tüm günahlarını işlemek istiyor insan ve sonra, sana bakınca; tanrıya bir başka inanıyor .. Keder soyut değildir . Görülebilir! Bir yüz de örneğin...

Dolandırılma ile başlayan bir aşk ... Yeni aldığınız bir evin aslında size ait olmadığını , kuzeniniz tarafından dolandırıldığınızı anladığınız da ne yapardınız ? Hayatında ki çoğu hayallerini gerçekleştirmiş , sevecen ve hemşire adayı olan Ömür Akman . Son ve en çok istediği hayali bir ev sahibi olmaktı . Kısmen olmuştu da tabi dolandırıldığı kısmı atlarsak ... Aşık olduğu kadını unutmak için kendi iç sesiyle savaşlara giren , doktor Hüseyin Sancar . Evinde bulunan bu staj öğrencisi bir şeyi iddia ediyordu . Evin kendisine ait olduğunu !! Peki bu dolandırılma ile başlayan aşk nelere göğüs gerecekti ? Geçmişten gelen kişiler emellerini ulaşacak mıydı ? ******* -" Bazı kadınların şövalye sandıkları adamların , aslında alüminyum folyo ile kaplanmış denyo olduklarını anlamaları baya zaman alabiliyor . O yüzden sen , sen ol sakın bunlara kanma Pelin . " -" Burada alüminyum folyo kaplı denyo ben mi oluyorum yani ? " ********** Tekrarı yoktur bazı şeylerin ; HAYAT gibi, AŞK gibi, ÖMÜR gibi KİTABIN ŞARKISI : Batuhan Korel " Anıları sakla " KİTABIN BÜTÜN TELİF HAKLARI BANA AİTTİR. HERHANGİ BİR (Ç)ALMA DURUMU KARŞISINDA GEREKLİ İŞLEMLER YAPILACAKTIR.

05**: çok güzelsin 05**: gerçekten güzelliğin başa bela 05**: sana bakan o puştları dövmemek için kendimi zor tutuyorum. *Görüldü* Yazıyor* Ahu:Kimsiniz? 05**: inşallah kocan

Gerçeğe yakın hayalden uzak... Şunu diyebilirim ki kadın da adam da öldüler. Fakat öldüklerini hissettikçe yaşadılar, yaşadıklarını hissettikçe öldüler. Mutluluğu ebediyen bulabilecekler mi? Kadın mı adamın bataklığına çekilip boğulacak.. Adam mı kadının tertemiz dünyasına çekilip huzura erecek?