~MÜHÜR ~ "Biri fırtına, diğeri uçurum." Söz sustu, bakış mühürlendi. Boran’ın karanlığına Elif’in mavisi düştü; kader, en mahrem yerinden kırıldı. Sır kalpte, iz deride, aşk ise bu mühürde saklı. İyi Okumalar.

Bu sadec bir akıl meselesi değildi

"Bazı gölgeler karanlıktan doğar, bazıları ise karanlığı yönetmek için." Asel Bozok, on yedi yaşında, tek başına devleşmiş bir imparatorluğun gizli beyni: Umbra Holding’in patronu. Ama onun asıl dünyası gökdelenlerin tepesinde değil, yeraltı ringlerinin tozlu ve kanlı zeminindedir. Yüzünde kemik maskesiyle "Gölge" olarak bilinen Asel, dövüş dünyasının ulaşılamaz efsanesidir. Yıllarca kimsesiz olduğunu sanan Asel`in hayatı, reşit olmadığı gerçeği ve saklanan aile bağlarının ortaya çıkmasıyla bir gecede değişir. Karşısında beş tane otoriter, sert ve birbirine bağlı abi bulur. Onlar, hayran oldukları o efsanevi "Gölge"nin, aslında korumaya çalıştıkları küçük kardeşleri Asel olduğundan habersizdirler.

​“Denizin boğduğu bir kızı, ancak toprak kokusu hayata döndürebilirdi.” ​Hüma, sekiz yaşındayken o karanlık suların dibinde sadece ailesini değil, nefesini de bıraktı. O geceden ona kalan tek miras; kapalı duvarlar arasında geçirdiği krizler ve boynundaki gümüş kolyeydi. Bir de kulağına fısıldanan o imkansız vaat: “Dünya seni bir kafese hapsetmeye kalkarsa bu kolyeye dokun; o zaman benim ruhum senin gökyüzün olacak.” ​Boran ise ruhundaki kırıkları dövmelerle yamayan, kalbi intikamla taşlaşmış bir adamdı. En sevdiğini toprağa verdiğinde, o toprağı bir canla sulamaya yemin etti. Hüma’yı bir kefaret olarak kendi cehennemine hapsederken, aslında kendi elleriyle kırdığı kanatların kime ait olduğunu bilmiyordu. ​Hüma, boğulduğu her an celladının toprak kokusuna sığınıyor, Boran’da kıyıyı buluyordu. Boran ise nefretle baktığı bu gözlerin, yıllar önce gökyüzünü vadettiği o küçük kıza ait olduğundan habersizdi. ​Bir yanda denizden sağ çıkan ama nefes alamayan bir Kuş... Diğer yanda toprağın altında kalan ama ölemeyen bir Kafes... ​Sırlar aralandığında, Boran’ın ruhu Hüma’nın gökyüzü mü olacaktı, yoksa onu sonsuza dek hapseden o demir parmaklıklar mı?

Baktıkça kıyamamak mı? Yoksa baktıkça doyamamak mıdır aşk?

" Naptın be nemrudun kızı ?" " Ne yapmışım ki ?" " Beni kendine çok pis âşık ettin. "

☆☆☆☆ Lise son sınıf öğrencisi genç bir kız ve bir aşiret ağası. Birbirlerinden habersiz yüreklerinde yeşerttikleri sevdaları... Şanlıurfa topraklarında yaşanan masalımsı bir aşk hikayesi. Yakıp yıksa bile bir adamın sevdası bu kadar güzel ve özel olabilir miydi?... Yaşanan onca zorluklara rağmen bir sevda böylesine güzel yaşanabilir miydi? Ey benim yürek sızım, cananım, sevdam Şanlıurfa toprakları şahidim olsun ki seni yüreğime sultan eyledim... Ben Boran Mertoğlu yüreğinde küçücük bir kadına kocaman sevda besleyen bir aşiret ağası, ruhuma sevdasıyla deva olacak küçük, masum bir kadına tutuldum... Küçük bir kadının aşkı ne kadar yakıcı olabilirdi? Sevdiği adama imkansız gözüyle bakarken ve onu imkansızım diye severken, kader onlara nasıl bir sürpriz hazırlıyordu? Ben Menekşe yüreği çölde kalmış bir yolcu, sonbahar da hoyrat rüzgarda kuru bir yaprak, solmuş bir çiçek gibiydim takii o gece karası gözleri görene kadar işte o gün ben yeşerip bir çiçek oldum ve o benim can suyum oldu...

Çocukluğundan beri birlikte büyüdüğü adamı hiç bir zaman bir abi olarak görmeyen masal... Onun masumluğuna aşık olmuş bir yüzbaşı...

Bu kaderimdi, benim kaderim kocam olarak hayatımın sonuna kadar birlikte olacağım adamın kaderiydi... Bu kaderi ben seçmemiştim. Babamin hatalarının sonucuydu her şey; evliliğimiz, zorla giydiğim o gelinlik Boran Aslanoğlu buraların en büyük aşiretinin tek varisi ve ben onunla evlenmek zorunda kaldım... Hiç tanımadığım bir adamla, hiç tanımadığım bir evde yaşamak zorundayım artık

Mardin`in taş sokaklarında iki dünya çarpışıyor. Afşin`in mavi gözlerindeki umut, Boran`ın sert ifadesine meydan okuyor. Yalnızlıkla örülmüş sırlar çiçeklerle ve sadakatle açılacak.

"Bu şehir, sırlarını kanla saklar. Alara, hayatının en karanlık gölgesinin peşinde olduğunu fark ettiğinde, yolu Boranla kesişir. Onunla yaşamak, ateşe dokunmak gibidir: Acı verir, yakar ama vazgeçmek imkansızdır. Aşk, intikam ve ihanetin keskin çizgisinde, hayatta kalmak için kimin yanında duracaksın?"

Yıkık dökük bir mazinin ortada bıraktığı yaralı bir adamla en az kendisi kadar yaralı olan bir kadının paramparça sevda hikayesi bu. Hayallerini asmış bir kadının yeniden düşlere tutunuş hikayesi bu. Hercai bir adamın meftuna dönüş hikayesi. Ne bir veda sözcüğü ne de haklı bir isyan. *** Rüya YILDIRAY & Boran ALPARSLAN

Asker boran mardinli 199 Boy 28 yaşda kaslali motorcu Rojda doktor İzmirlil 150 boyunda 28 yaşda annesi ölmüş babası ona şiddet uyguluyor bir abisi var ve arkadaşları var

"Gözlerinde kendimi görerek öptüğüm tek kadın sensin Derya. Dokunduğumda aşkıma aşkla karşılık veren, sevdikçe beni kendine hapseden, bana ait hissettiğim ve ait olduğum tek kadın. Senden başka hiç kimseye böyle dokunmadım, dudaklarım sadece senin teninin tadını bilsin çok isterdim. O zehirli meyvenin tadını hiç bilmemeyi, ilk seni öpmeyi, içmeden sorhoş eden, aklımı başımdan alan dudaklarını, tertemiz dudaklarla tatmayı nasıl isterdim bilemezsin." derken alınını, şakaklarını, yanaklarını, burnunun ucunu öptü tek tek. " Zamanı geri alamam ama sana söz ölürken bile sadece senin adınla mühürlü olacak dudaklarım." deyip sözünü mühürler gibi derin bir öpüşmenin içine hapsetti ikisini. Yana yatıp Derya`yı üzerine aldığında kollarında ki kadının aşkından emindi, kendinden emindi ve bunun nasıl özel bir his olduğunu ihanete uğramayan kalpler bilemezdi...

Her doğum bir ölüm ile başlar. Ve Dide`nin doğumu da bir ölümle başladı. Bir hayatını herkese açarken diğerini gizlemek zorunda kaldı. Ve bu yolda biriyle karşılaştı. Ona gizlediği hayatı açacağını kader onlar için çok önceden belirlemiş, herkesten ve herşeyden önce onları buluşturmuştu. Kader, ağlarını ikisinden habersiz yavaşça örmeye başlamıştı..

Mizah içeren askeri kurgudur.