Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

Türk Dili ve Edebiyatı fakültesinden mezun olan Ahsen ilk öğretmenliğini yapmak için Mardin`de bir lise ye atanır . Bu süreç okula alışma dönemini , kendince yazdığı kitaplarını ve her gün kitapçıda rastladığı adamı konu alır . Eğer sade bir tarz ve mizah seviyorsanız bu kitap tam size göre.

İstanbul’un gölgesinde büyüyen Gülşah, bir paşanın hanımı olarak girdiği yabancı konakta yalnızca yeni bir hayata değil, suskunluklarla örülü bir yazgıya adım atar. Mor menekşelerin, yarım kalmış ezgilerin ve saklanan acıların arasında; görülmek, ait olmak ve kendi kalabilmek arasında ince bir çizgide yürümek zorundadır. Osmanlı’nın son demlerinde, bir konağın duvarları ardında herkes bir başkasına bakarken, Gülşah ilk kez kendine bakmayı öğrenecektir.

Umarım beğenirsinizz asklarrr😭🤏🏻🤍💐💋

Bazı insanlar yaşlanmaz; yalnızca ağırlaşır. Zaman, onların omuzlarına çöken bir enkazdır. Zevat Tarumar, geriye dönük bir hayat muhasebesi değil, geçmişin hâlâ bugünü yönettiğini gösteren sert bir yüzleşmedir. Ardı ardına yıkılan dostluklar, yarım kalmış hesaplar ve unutuldu sanılan suçlar, yaşlı bir adamın sessiz adımlarında yeniden dirilir. Şehir, Zevat’ın belleği gibidir: karanlık ve affetmez. Bu roman, insanın kendisiyle arasına koyduğu mesafeyi, kaçışın aslında bir tür bekleyiş olduğunu anlatır. Huzurevinden kopan bir hayat, sokaklarda yankılanan eski seslerle yeniden şekillenir. Her köşe başı bir hatıra, her gölge bir suç ortaklığıdır. Zevat Tarumar, yalnızlıkla sertleşmiş bir bilincin, şehirle giriştiği son hesaplaşmadır. Ve bazı hesaplar, geç kalındığında daha da kanlı kapanır.

Şiirlerimi paylaşacağım

Umarım seversinizzz🫶🏻🦕

Okulun zorba ve kötü kızı olarak bilinen Ilgın Kayra Şensoy bir gün anonim bir hesaptan tehtid içerikli mesajlar alır, kendisinin bile hatırlamak istemediği sırları tek tek önüne serilirken ona yardımcı olan okulun inek öğrencisi ve sahte sevgilisi Mert Aras Aksoy`dan başkası değildir.

Sessiz bir akşam, Nalan kendi iç dünyasıyla baş başa kalır. Geçmişin yankıları, yalnızlığın ağırlığı ve bilinmeyen bir tehlike, onu kendi sınırlarını sorgulamaya zorlar.

Yaktığım bir dal sigaranın kokusu parmaklarıma, dumanı ciğerlerime sinerken hiç düşünmemem gereken şeyleri düşünüyordum. Mutlu olmamam gerekirdi. Umut taşımamam gerekirdi. Bense hayata susamış gibi pınarımı arıyordum. Kendi içimde kamçılar vuruyor, ayaklarıma zincirler bağlıyordum ama içten içe de biliyordum ki bu fani nefes aldığı sürece aciz bir şekilde o pınarı hep arayacaktı.

"Bazı ruhlar toprağa değil, fırtınaya aittir. Ve fırtınada kök salmaya çalışmak, kıyameti göğüslemektir." Aidiyet, insanın ruhuna vurulmuş en kadim mühürdür; fakat o mühür söküldüğünde, geriye sadece kanayan bir boşluk kalır. Feride, geçmişin paslı zincirlerini kırıp kaçtığında, özgürlüğe değil, koca bir hiçliğe adım attığını sanıyordu. Oysa kader, köksüz kalanların yollarını, en sert rüzgarlarda bile yıkılmayanlarla kesiştirirdi. Bir yanda; öfkesini yumruklarında, merhametini ise nasır tutmuş kalbinin en derin mahzenlerinde saklayan, sokakların kuralsız şövalyesi Aybars Ateş. Sessizliği bir yemin, bakışları ise henüz kopmamış bir kıyametin habercisi... Diğer yanda; adaletin soğuk mermerlerine sığınmış, doğruları kanunların satır aralarında arayan, mağrur ve tavizsiz Nil Kalender. Düzenin koruyucusu, kaosun tam ortasında yanmaya mahkûm bir buz dağı... Ve gölgelerin içinden, geçmişin hayaletlerini birer cellat gibi üzerlerine salan karanlık bir geçmiş. Kağıttan kaleler ile etten duvarların, kanun ile yumruğun, kaçış ile yüzleşmenin savaşı başladığında; herkes kendi arafında yanacak. Çünkü bazı umutlar filizlenmek için güneşe değil, yangına muhtaçtır. Onlar, birbirlerinin yaralarında yurt arayanlardı. Onlar, fırtınanın ortasında kök salmaya cüret edenlerdi. "Adalet, suçlunun gözlerine bakabildiğin yerde başlar; ama aşk, o gözleri kurbanın üzerinden çekebildiğin yerde biter."..

TANITIM ARKA KAPAK YAZISI Bazı anlaşmalar kâğıda dökülür. Bazıları kalbe. Pınar, hayatı boyunca ait olmadığı dünyaların kıyısında durmuş bir kadındı. Ta ki bir uçak yolculuğunda, her şeyi kontrol altında tutmaya alışkın bir iş adamının yan koltuğuna oturana kadar. Arif için her şey bir plan meselesiydi. İtibar, güç, görünüm… Ve şimdi, zorunlu bir nişan. Bu nişan gerçek değildi. Ama bakışlar gerçekti. Sessizlikler fazla uzun, dokunuşlar fazlasıyla inandırıcıydı. Bir iş anlaşması olarak başlayan sahte bir birliktelik, iki insanın en savunmasız yerlerine dokunmaya başladığında; roller karışır, sınırlar bulanıklaşır. Aşk, bazen en büyük yalanın içine gizlenir. …. İlk yayınım kitabın tamamını yazarımızın gözleminde atacağım…. İlk bölüm yarın olacak. Çok heyecanlıyım bana bu süreçte lütfen destek olun, yazarımıza mahçup olmayalım. Hadi bismillah 😍🥰 yorumlarda buluşmak dileğiyle Bu arada şahsi hesabını özelden isteyene vereceğim 🥰🥹 bu süreçte fikirlerinize önem veriyorum

Bilinmeyen numara: Seviyorum seni. Bilinmeyen numara: Deliler gibi. Bilinmeyen numara: Geçer diye bekledim. Bilinmeyen Numara: Geçmiyor. Sana olan sevgim gün geçtikçe artıyor. Bilinmeyen Numara: Elimden hiçbir şey gelmiyor. Bilinmeyen Numara: Bembeyaz saçlarını, küçük ela gözlerini her gördüğümde aklım bulanıyor. Bilinmeyen Numara: Sevsene beni, Ayda.

Geçmiş, sadece tarih değildir. Bazen insanın ait olduğu tek yerdir. Orkide Sonay, üniversite öğrencisi sıradan bir genç kadınken, büyükannesinden miras kalan gizemli bir madalyonla tüm hayatı altüst olur. Zamanın derinliklerine savrulan Orkide, kendini 19. yüzyıl İngiltere’sinde, aristokrasinin ihtişamı ve skandalların gölgesinde bulur. Ancak bu dünyada sadece kıyafetler ve kurallar farklı değildir; kökeni, kimliği ve kaderi de burada gizlidir. Büyükannesinin yıllarca sakladığı sırlar, ailesinin gerçek geçmişi ve zamanlar arasında dolaşan lanetli bir kadersel döngü, Orkide’yi kendi benliğini yeniden inşa etmeye zorlar. Aşkın en saf hâlini Christopher’da bulan Orkide, kalbini geçmişe bırakırken, bugünün zincirlerinden kurtulmak ister. Ancak aşk, sırlar ve fedakârlık birbirine karıştığında, hangi zamanı evi olarak seçecektir? ------------------------- "Beni bulduğun gün, doğum günümdü ve bir başıma çimenlerin üzerine çöküp evime gitmeyi dilemiştim. Saatler sonra gittiğim handa seninle tanıştık. Biliyorum geldiğimden beri evime büyükannemin yanına gitmek istediğimi söylüyorum ama" devam edecek gücü toplamak için kısaca duraksadım. "ama burada daha değerli bir şey buldum. Senin yanında kendime bir yuva buldum Christopher. Sen benim yuvamsın ve herhangi bir zaman dilimini ya da yeri burada senin yanında olmaya değişmem. Çünkü seni seviyorum," --------------------------- "Darmadağınık saçlarını, gözlerini, kahkahalarını, azmini, cesaretini, güçlü duruşunu... Aklına gelebilecek her şeyini seviyorum. Tüm benliğimle yalnızca sana aşığım Rory. Eğer buradan gidelim ve birlikte mutlu olabileceğimiz bir yer bulalım dersen her şeyi bırakır ve seninle her yere gelirim. Evine dönmenin bir yolunu bulursan peşinden o zamana da gelirim. Ben yalnızca senin yanında olmak istiyorum. " Wattpad ilk yayın tarihi: 04.07.2024 Kitappad ilk yayın tarihi:11.02.2025

Bir suç işlendiğinde, hikâye biter mi? Yoksa asıl hikâye, geride kalanlarda mı başlar? Raskolnikov sustuğunda, Sonya konuşmaya başlar. Bu roman, suçun ardından kalan sessizliği, vicdanın yükünü ve bir kadının iç dünyasında büyüyen karanlığı anlatıyor. Sonya, başkalarının günahlarıyla sınanan, kendi inancıyla ayakta kalmaya çalışan genç bir kadındır. Onun mücadelesi bir mahkeme salonunda değil; gecenin sessizliğinde, düşüncelerin arasında ve kalbin en kırılgan yerinde yaşanır. Raskolnikov’un gölgesi Sonya’nın peşini bırakmaz. Her adımda, her nefeste, her duada… Bu hikâye; Suçtan sonra kalan vicdanı, Kefaretin gerçekten mümkün olup olmadığını, Bir insanın başkasının günahıyla ne kadar yaşayabileceğini sorgular. Raskolnikov’un Gölgesi: Sonya, klasik bir hikâyenin devamı değil; o hikâyenin ardından gelen iç hesaplaşmanın romanıdır. Bazı suçlar affedilir. Ama bazı gölgeler, asla kaybolmaz.

Ada 30`lu yaşlarına yaklaşan ancak hayatının tadını hala anlayamayan tarih öğrencisi genç bir kadındır. En yakın arkadaşı Leyla`nın kaybolması hayatının çöküşünün başlangıcı olur. Evine gelen bir kasetçalar ile zaman yolculuğu yapar ve hayatı sonsuza dek değişir. Ancak bilmediği çok şey vardır. Özellikle de yaşanmışlıklar konusunda.

Arkadaşlar bu kitabı cringe hissetmek istediğim zamanlarda yazdım o yüzden çok ciddiye almanıza gerek yok ama ona rağmen öğretmen ve mafyanın aşkı olarak binlerce kez okundu :) Edebiyat öğretmeni olan Süreyya`ya yıllardır aşık olan Çelebi zaman geçtikçe değişmeye, mafya halini belli etmeye başlar ve Süreyya`yı korkutur. Fakat kader ya bu, Süreyya`nın karşısına bir kurtarıcı çıkar. Ama belki de bu kurtarıcı bir kuzu değil, kuzu postuna sığınmış bir kurttur...

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı."

ZARİM SANCAR KURT Ben Zarim, Sancar Kurt. Kendi karanlığıma hapsolmuş, tek bir ışığı bile olmayan biriyim. Kimseye güvenmeyen, acımasız, sert, sevmeyi unutmuş biri. Aşka olan inancımı yıllar önce kaybettim. Sadece ben ve benim istediklerim vardı… ta ki onunla tanışana kadar. EYLÜL DEMİR Ben Eylül Demir. Sadece Eylül. Üniversite 4. sınıf edebiyat öğrencisi, kitaplara aşık bir kızım. Gerçek aşka inanan, iyilikle her şeyin düzelebileceğine inanan biriydim… ta ki onunla tanışana kadar.”

Sen bir plan yaparsın, Allah onu sınav aracına dönüştürür. Malın çoğalır sınav aracına dönüşür, çocuğun olur sınav aracına dönüşür, dünyadaki varlığının amacını unutursan, sınav araçlarını sen sonuç sanarken, aslında herşey yeni başlıyordur.. Sen bile kendine sınavken, başka şeyler ne olabilirdi ki? Hepsi sınav aracıdır. Mallarınızın ve çocuklarınızın, aslında bir sınama olduğunu ve büyük ecrin Allah katında bulunduğunu bilin.  Enfal-28

Sessiz Kazanlar” Modern İstanbul’un gri gölgeleri arasında, adalet kelimesi anlamını çoktan yitirmiştir. Arda Korkmaz, genç bir avukat olarak bu çürümüş sistemin içinde nefes almaya çalışır. Kazandığı her dava, kaybettiği bir parçasıdır aslında. Hukukun, ahlâkın ve vicdanın birbirine karıştığı bir dünyada, Arda’nın iç sesi gitgide büyür: “Eğer her şey adaletse, hiçbir şey adil değildir.” Toplumun dayattığı rollerin, erkekliğin ve başarı takıntısının altında ezilen bir ruhun hikayesi bu. Bir adamın, sistemin içinde kaybolarak kendine dönmeye çalışmasının hikayesi. Kafkavari bir gerçeklikte Dostoyevski’nin gölgesiyle yüzleşen bir modern insanın çöküşü. “Sessiz Kazanlar” — hukukun maskesinin düştüğü, vicdanın yankısının bile susturulduğu bir çağda, hâlâ insan kalmaya çalışanların romanı.

Bir varmış bir yokmuşla başlayan masallardan birinde; Büyünün bir asır önce öldüğü topraklarda yarı fey doğmuş. Kız serpilmiş, güzelleşmiş. Kendini kaderinin bilinmezliğinin ortasında buluvermiş, o günden sonra tek amacı hayatta kalmak olmuş. Arka Kapak: Velmoran topraklarında doğan Elaena Everglade, insanlar arasında bir gölge gibi yaşamayı öğrenmişti. Ama kanındaki fey mirası, ne kadar saklansa da bir gün uyanacaktı. Evlilik panayırında alınan bir karar, onun tüm dünyasını yıktı. Şimdi Fey kıtasında, Æthralon Akademisi`nin kadim sınavlarında, hem kendini hem de geçmişini kanıtlamak zorunda. Üç sınav, üç kapı, ve ardında gizlenen karanlık bir kader... Fakat bazı sırlar keşfedilmek için değil, gizli kalmak için yazılmıştır. Ve bazen kader, seni senin bile tanımadığın biri olmaya zorlar.

İkimizde tetiğe basıyoruz. Birimiz öldürürken birimiz ölümsüzleştiriyoruz. ~ "Bazen bir bakarsın ki bir fırtına hayatını yıkmak için değil de yollarını temizlemek için gelir." Sus dedi gönlüne Dicle. Alıp başını bilmediği akıntılara götürüyordu bu sevda onu. Çekilmek istedi inci olup bir kabuğa... Onu o derin yerden nefesi yeten çıkarsın yüzeye istedi. Suskun bir şekilde durdu Fırat. Biliyordu bir yerlerde Dicle ve Fırat`ın birleşeceğini. Hikaye belliydi ama imtihanları nasıl olacaktı bilmiyordu. Belki de imtihan dedikleri nasipten öte değildi. İkisi de birbirlerine gurbetti...

Kahvemin köpüğüne takıldı gözlerim.... Her yudumda farklı bir şekle bürünüyordu. Başımı kaldırdım, balkonumun önündeki sonsuz gökyüzüne uzanan kavak ağacına baktım. Farklı bir bağ kurmaştım onunla yıllarca.... Bahar aylarında uçuşan pamukları bir tarafa, kimseye bir zararı da yoktu. Her şeye sevinmek için bir nedenim vardı. Bana göre her şeyde bir benzersizlik ve sevinecek bir yön vardı. Gözlerimi, kavak ağacının başını uzattığı açık mavi gökyüzüne uzattım. İlk defa kuşların yaşam savaşına büktüm boynumu, bu kez sevinecek bir yön bulamadım. Elimde bekleyen yarım kalmış kahvemi hatırladığımda ise, Çoktan Soğumuştu...

Ben, herkesin kötü olduğu bu dünyada kendimi bulmak için çabalarken daha da kaybolmuştum. Geçmişimin beni eziyetlerle büyüteceğini bilmiyordum. Geçmişimden kaçmak için çabalıyorken, geçmişim beni çoktan bulmuştu. Belki de ben, Meri... Yaşadığım sürece hep sokaklarda yaşadım; sokakların hem katili, hem dilencisi hem de masum çocuğuydum... Ta ki gerçek ailem beni bulana kadar.