Şahsıma ait şiirler...

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı."

Bir insan, adını dahi hatırlamıyorsa… gerçekten var olabilir mi? Genç bir kız(?), sonsuza uzanan bir ormanın ortasında gözlerini açtığında, ne geçmişini ne ismini hatırlar. Yalnızlık, ilk anda eksik sayılmaz; ta ki görünmeyen bir ses ona geçici bir kimlik fısıldayana, narin bir çiçek göğsüne nefes olana ve adımlarının yanına sessiz birkaç yürüyüş ekleyenene kadar. Fakat uzatılan her el şefkat taşımaz: bedenlerin dili, merhametin mi yoksa vahşetin mi ağır bastığını acımasızca hatırlatır. Bu dünya gerçekten yaşaması gereken bir yer midir, yoksa çoktan ölmüş olması gereken birinin sığınağı mıdır? O, bu dünyaya tesadüfen mi düşmüştür, yoksa biri onu bilerek mi çağırmıştır? Verdiği kararlar, karşılaştığı canlılarla kurduğu bağlar… gerçekten “doğru” mudur, yoksa bir yerlerde geri dönülmez bir çizgiyi çoktan aşmış mıdır? “BEIVA: Ebediyetten Fâniliğe”, hafızasını kaybetmiş bir yabancının adım adım kendine, çevresindekilere ve bilinmeyen bir düzene dair en ağır sorularla yüzleştiği, felsefi ve duygusal bir yolculuğun ilk halkasıdır. Bu dünyaya adım attığınızda, belki de asıl soruyu kendinize soracaksınız: Korkmanız gereken asıl şey onlar mı… yoksa içinizde saklanan siz misiniz?

Giriş – Kara İncil’in Çocuğu Hiç kimse onun ne zaman doğduğunu, hangi toprakların çocuğu olduğunu bilmiyor. Sadece gölgelerin ve fısıltıların taşıdığı bir isim var: Nefarion. Bir zamanlar kırık bir kum saatiyle mühürlenmiş küçük bir köyden başladı her şey. Ne kılıç ne de ordulara ihtiyaç duydu. İnsanlara yalnızca tek bir aynayı uzattı: seçimlerini. Ve insanlık, kendi içindeki karanlığı görmeye cesaret edince, şehirler sessizce çöktü. Kırık Kum Saati’nin işareti kıtaları sardığında, krallar taçlarını bıraktı, yasalar un ufak oldu. Nefarion ne hükmetti ne de fethetti; sadece var oldu. Ama bu varlık, bütün çağların en derin korkusunu doğurdu: Zaman kırıldı. Seçim bizdeydi. Yıllar geçti, dünya yeniden kuruldu. Ama rüzgârın taşıdığı bir efsane kulaktan kulağa dolaşıyor: “Kara İncil’in Çocuğu bir gün geri dönecek. İnsanlık seçimi unuttuğunda, son seçimi o getirecek.” Bu kitap, insanlığın kendi gölgesinden doğan o çocuğun, Nefarion’un sessiz yürüyüşünü anlatıyor. Onun hikâyesi bir başlangıç değil, bitişin ta kendisi olabilir.

İç monoglarla dolu sedatın hikayesi Felsefesi yaşadıkları yaşıyor oldukları ve yaşayacakları Bu metinler tamamen hayal ürünüdür.

Modern yaşamın karmaşasından kaybolan, sürekli bir şeylere yetişme telaşında olan ruhlar için bir nefes alma molası; insan olma Sanatı

Yapay Zeka ve İnsanın Varlık Felsefesini tartıştığı eğlenceli bir konuşma

1. Kitap (İsimsiz) tamamlandı. 2. Kitap (Sessiz) devam ediyor. Adalet için.... 18 genç düşün. Birinden farklı yetenekleri olan 18 geçen. Ama normal yetenekler değil. zihin okumak, hayvanlarla konuşmak, yenilmezlik vesaire. Bu gençlerin Yok olmanın eşiğindeki adalet için savaştığını düşün. Adalet savaşçıları... Bir araba tüm hayatınızı değiştirebilir mi? bir insan bir korkuya aşık olabilir mi? Cennette nefrete yer var mı? Ölüm engellenebilir mi? Tüm sorularına bu 18 gencin cevap vermesini ister misin? Bu Kahramanlarla savaşmaya hazır mısın? peki sen? sen Kahramanlara İnanır Mısın¿

Her şey, sonsuz boşluğun içinden doğan yaratılışın ilk kıvılcımıyla başladı. İlah Ra Mu, evrenin ilk nefesini üflediğinde benlikler şekillendi, karanlık ve aydınlık iç içe geçti. Kadim sırlar ve unutulmuş inançlar, zamanın gölgesinde sessizce beklerken, küllerden doğacak bir kaderin ayak sesleri yankılandı. Kara Küp, varoluşun derinliklerinde saklı güçleri uyandırıyor ve geçmişin izleriyle geleceğin kapılarını aralıyor. Her ruh, kendi gerçeğiyle yüzleşmeye mecbur kalacak. Çünkü bu, sadece bir başlangıç...

Her mısrada bir yıkımın, bir doğuşun, bir bekleyişin izleri… aşkın sızısından tarihin taşlarına, bir çocuğun gözyaşından kentin gece lambalarına uzanan çok katmanlı bir şiir kitabı. Bu kitapta yalnızca duygular değil, zaman da konuşuyor. Hece ölçüsünün disipliniyle modern dünyanın başıboşluğu arasında gidip gelen şiirler; bazen kırılgan bir suskunlukla, bazen öfkeli bir çığlıkla okuyucusuna sesleniyor. İsyan var bu satırlarda — ama incelikli. Romantizm var — ama kör bir hayal değil. Felsefe var — ama taş gibi soğuk değil; insanın teninde eriyen türden. hem içe hem dışa yolculuk yapmak isteyen, sözcüklerin gölgesinde kendini arayan herkes için bir davettir. Çünkü bazı duygular, sadece şiirde tamamlanır.

Bilinç üzerine kendi derlediğim teoriler.

Her söz her kalbe dokunmaz

Her kelime bir adım, her satır yeni bir dönüş. Kağıdın üstünde bazen sakin bir yürüyüş, bazen koşar adım bir kaçış. Yolumu ben bile bilmem; bazen en parlak düşüncelere, bazen karanlık köşelere çıkar. Bu patika dümdüz değil. Ama her virajda başka bir hikâye saklı.

Yaşamayı uyananların gözünden anlattığım ve deneyimlerimi dile getirdiğim denemelerle aktaracağım. Benim hikayem başlayalı çok olmuyor. Kendimi bu sistemde kodları düzenleyerek yetiştiriyorum. Yazar: Burcu Saçan

“Bu kitap, şairin kendiyle yüzleşmesidir... Aşkı sorgulayan, tanrıyı bekleyen, isyana sarılan ve kendi bedeninde geçmişin izlerinden kurtulmaya çalışan birini, yani kendisini anlatmaktadır. Satırların arasında sessiz çığlıklar ve karamsar düşünceler vardır. Bu kitap sizi bir patikanın sonunda kendi aynanızla buluşturacak ve size, kendinizin nasıl bir insan olduğunuzu sorgulatacaktır.” DİKKAT: BU KİTAP FAZLASIYLA KARAMSAR DÜŞÜNCLER İÇERMEKTEDİR. EĞER PSİKOLOJİNİZ İYİ DEĞİLSE OKUMANIZ TAVSİYE EDİLMEZ.

Önsöz — Gerçekliğin Kırıldığı Yer. Bu bir hikâye değil. En azından senin alıştığın anlamda değil. Bu, bir sabah gözlerini açtığında odasını henüz yazmadığı bir kitabın posterleriyle kaplı bulan bir yazarın—ya da belki de artık bir yazar olmayan birinin—hikâyesi. İki uzaylının “ya bu kalemi kara deliğe atsak ne olur?” diye başlattığı o aptalca fikir, evrenin dokusunu yırttı. Gerçeklik; çürük bir kumaş gibi, hayal ve hatıranın dikişlerinden sarktı. Artık zaman doğrusal değil, düşünceler kesin değil ve her kelime… kaderi yeniden yazıyor olabilir. Bu evrenin adı yok. Çünkü adlar sabit kalmaz. Ve anlatıcı bir kişi değil. Belki sensin. Belki de seni yazan, şu an bu cümleyi düşünen başka bir versiyonun. Hazır mısın? Çünkü bundan sonrası rüyasal bir gerçek.

Öyle karanlık ve kalabalıktı ki, ordayken kendimi unutmuş gibiydim; kafam uyuşuktu ve elerimin dokunduğu yüzlerce vücut olmasına rağmen, bilincimin kimin kafasının içinde olduğu çok bulanıklaşmıştı. İşte ben o gün anladım ki, kendimiz olduğumuz bilgisi öznel ve kanıtlanamaz bir yanılsamadan ibarettir.

Sahte bir benlikle yaşanmış kafasındaki sesleri susturmak isterken benliğini kötülüğünde kaybedenler için kaleme alınmıştır.

Bu bir kitap değildir ama her kitap kadar öğreticidir. Minimal Yaşam hakkında kendi yazılarımdan ve diğer kanallardan edindiğim bilgi, resim ve videolardan oluşan; - Öğretici ve geliştirici içeriğe sahip, - Tartışmaya ve katkılara açık, - İnsan, çevre ve ekonomi odaklı bir sayfadır. Sizler de bu konudaki fikir, görüş ve eleştirilerinizi paylaşırsanız sevinirim.

Gençliğin baharı , geçmişin savaşları. Kalp mi aklını kaybetti , akıl mı kalbini? Gölgeler yaşanmamış ne kadar güzelliği daha çalacak elimizden? Ne kadar daha kovalayacak bizi eski sokaklardaki hatalarımız? Bu yolculukta ana karakterimiz bu sorularla boğuşacak. Zincirlerini kırıp kıramayacağı ise akıllarda kalan tek soru.

Uyanış Ve Farkındalık

Zamanın tozlu sayfalarına işlenmiş, hayal ile gerçeğin iç içe geçtiği bir diyarda, gökyüzü her daim masmavi, yıldızlar ise geceleri fısıldayan sırlarla doluymuş. Bu büyülü ülkede, rüzgar bile hikayeler taşır, nehirler geçmişin derinliklerinden sesler getirirmiş. İşte şimdi sen de, o büyülü dünyanın kapısına adım attın... Kendi hikayeni keşfetme yolculuğun başladı..

Huzur ve acının ayrımını kısa ve öz şekilde işledim.

Vicdanımı razı etme oyunu mu bu ? O yaşlarda oynanabilecek zibilyon tane oyun seçeneği vardı oysa üstelik bir de üstüne "Anneni mi daha çok seviyorsun babanı mı ?" sorusu eklenmişti 7 yıllık yaşamı boyunca karşılaştığı en tatsız sorulardan biriydi bu. Böyle bir soruya yanıt olsun diye yapacağı seçimin sonucunda yaşayacağı varoluşsal kaygıya nasıl dayanacaktı yüreği. Dayanamadı. İlk panik atağını oracıkta geçirivermişti Gül. Biyolojik annem, psişik babamı sevmiyor. Çünkü psişik babam, tinsel yapımın her köşesini dövüyor gibi hissediyorum." Gül’ün zihninde, çocukluğundan kalma bir düğüm var: Sevgi, otorite, merhamet ve hayatta kalma mücadelesi. Aşk ve nefret. Libido ve Thanatos... Biyolojik ailesiyle psişik ailesi arasındaki ilişki onu bir türlü çözemediği bir içsel savaşa sürüklüyor. . Ancak bu çelişkiler yalnızca geçmişte kalmıyor. Üniversite yıllarında karşılaştığı bir profesör ve hayatına giren yeni figürlerle, Gül kendi iç dünyasını yeniden şekillendirmek zorunda kalıyor. Bu, hem bedeniyle hem de ruhuyla yaptığı sancılı bir hesaplaşma. "Hangi yara iyileştirir, hangi dokunuş iz bırakır?" Anneni mi Daha Çok Seviyorsun, Babanı mı?; çocukluktan yetişkinliğe, anne ve baba figürleri arasında sıkışan bir genç kadının hikayesini anlatıyor. Tinsel ve fiziksel varoluş arasındaki karmaşık bağları sorgulayan bu roman, okuyucuyu da kendi içsel yolculuğuna davet ediyor.

Şiirlerimi sizinle paylaşacağım bir kitap. Sessiz melodiler dinlemek isterseniz şiirlerime beklerizz~