"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Ademelması hareket etti. "Neden?" Sessiz kaldım. "Cevap ver." Yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" Sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu; korkunç mu, güzel mi?" dedi, sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansam da bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum: "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Almigra, doğayı ve dengeyi korumaya yemin etmiş, suyun bilgeliğiyle yetişmiş bir Lakaiat elfidir. En yakın dostu olan kurt Kurşun insanlar tarafından öldürülünce yeminini bozarak intikam alır. Bunun bedeli olarak halkı tarafından sürgün edilir, yıllarca zincire vurulur, kulakları kesilir ve unutulmaya mahkûm edilir. Özgürlüğünü kazandığında artık ne tam bir elf ne de tam bir insandır; geçmişinin acısını ve Kurşun`un anısını taşıyarak yeni bir dünyaya gider. Burada gizemli bir taç, kehanetler, yeni müttefikler ve yaklaşan büyük savaşla karşılaşır. En büyük amacı ise Kurşun`un intikamını alırken yeniden kendi kimliğini ve dengeyi bulmaktır.

Bir yabancı kaybolur, ailesini; tanıdığı ve bildiği her şeyi unutur ama sonra.. döner. Neresi olduğunu bilmediği bir yere.. ismini dahi unutmuştur oysaki. Nerededir? Ne yaşıyordur? Geçmişi nedir? Zihni bulanmış bir adamın 30`larını aşmasına rağmen saçlarına ak düşmesinin hikayesidir bu.. gelin ve şahit olun.

Attığın adımlar seni nereye götürüyor? Renklerin anlamı gerçekten var mı? Doğru dediğin şey, gerçekten doğru mu? Kendinden kaçarken, kendini bulabilir misin? BELKİ DE BU KİTAP, SENİN KENDİNE ATTIĞIN İLK ADIMDIR. Sözlerin iyileştirebileceğine inanıyorum. Yazdıklarım bir umut, bir farkındalık, belki de karanlıkta atılmış küçük bir ışık olsun istedim. Eğer bu satırlar sana dokunduysa, bu yolculuk birlikte anlam kazandı.

Hayat Bana Ne Öğretti, Biliyor Musunuz? Bazı yaralar görünmezdir. Bazı sessizlikler ise insanın bütün hayatını şekillendirir. Hayat Bana Ne Öğretti, Biliyor Musunuz?; aileyi, çocukluğu, kuşaklardan taşınan sessiz travmaları ve insanın kendi sesini bulma yolculuğunu anlatan samimi bir iç hesaplaşmadır. Bu kitap, bir hayat hikâyesinden çok; hayatın insana öğrettiklerini anlamaya çalışan bir yolculuktur. Okuyucu, sıradan görünen bir ailenin içinde saklanan görünmez yüklerle, çocuklukta kök salan duygularla ve insanın kendine yabancılaşma süreciyle yüzleşirken, aynı zamanda iyileşmenin de mümkün olduğunu keşfeder. Çünkü bazen taşıdığımız yükler gerçekten yük değildir; yalnızca henüz ışığını yakamadığımız kablolardır. Bu eser, suçlu aramak yerine köklere bakan; yargılamak yerine anlamayı seçen ve sessiz kalan yaralara kelimeler veren herkes için yazıldı.

Kim bu El Âlem ? Gerçekten hayatımızı yöneten insanlar mı, yoksa onlara yüklediğimiz anlam mı? Hayat beklentilere göre değil, kendi değerlerine göre yaşadığımızda anlam kazanır. Belki de en büyük yük, omuzlarımızda taşıdığımız değil, zihnimizde taşıdığımız `El Âlem`dir. Bu sorunun cevabını bulduğunuzda, hayata bambaşka bir pencereden bakmaya başlayacaksıniz (Bu eser yazım aşamasındadır, içerik düzenli olarak güncellenecektir.)

Bu yayını bir felsefi ve bilimsel seyahat olarak görüyorum. Seyahat istikametim Big Bang, " Bilgi nedir? (Evren`nin Oluşumu ve Nedensellikleri) ".

Beş kardeş birgün gittikleri okul gezisinde kendi hallerinde gezmeye çıktıklarında bir daha geri dönemezler fakat bu kaybolma onların kaderlerini değiştirir. Herkesin zıt karakterinin bulunduğu paralel evrendeki kopyalarının bu dünyaya gelmesiyle kendilerini amansız bir mücadelenin içinde bulurlar.

​"O bilemeyecek. Yıllardır aradığı şeyi bulamayacak. Çaresiz ve bir başına odasına çekilecek. Susacak, konuşamayacak. Kimseye anlatamayacak. Yavaşça ölecek. Bir anlamı kalmayacak, hayatın, yaşamanın."

Dinlersen duyarsın, beklersen gelirsin, yürürsen ilerlersin, düşünürsen yaparsın...

**Kısa Hikaye Çekilen vloglara hepimiz alışığız. Peki ya o vlogları bir insanın gözünden çekebilseydik ve zihin akışı gerçek anlatıcı olsaydı nasıl bir durum ortaya çıkardı?

Dağ kimini yüceltti, kimini aşağı itti.

İnce Ruhlar İklimi; modern dünyanın kibriyle Gazze’nin asil teslimiyetinin, kalplerin görünmez coğrafyasında çarpıştığı sarsıcı bir diriliş hikâyesi… Gözü yere değil, göğe ayarlı ince ruhlar için.

Rauf bir isimdi. Sonra bir yük oldu. Şehirler değişti. İsimler değişti. Yüzler değişti. Her yeni isim, Rauf’tan biraz daha uzak demekti. Peki bir insan kaç kez değişirse artık kendisi olmaktan çıkar? Bir arayış değil; bir kayboluşun anatomisi.

İnsan yaratıldı. Hiçbir şey bilmiyor. Karşısında Tanrı`yı buldu. Tanrı, insanla bir oyun oynamak istiyor. "Ebelemece". Her kaybında yeni bir tecrübe kazanan insan hedefi "Hakikate" ulaşabilecek mi?

Bazı insanlar yaşlanmaz; yalnızca ağırlaşır. Zaman, onların omuzlarına çöken bir enkazdır. Zevat Tarumar, geriye dönük bir hayat muhasebesi değil, geçmişin hâlâ bugünü yönettiğini gösteren sert bir yüzleşmedir. Ardı ardına yıkılan dostluklar, yarım kalmış hesaplar ve unutuldu sanılan suçlar, yaşlı bir adamın sessiz adımlarında yeniden dirilir. Şehir, Zevat’ın belleği gibidir: karanlık ve affetmez. Bu roman, insanın kendisiyle arasına koyduğu mesafeyi, kaçışın aslında bir tür bekleyiş olduğunu anlatır. Huzurevinden kopan bir hayat, sokaklarda yankılanan eski seslerle yeniden şekillenir. Her köşe başı bir hatıra, her gölge bir suç ortaklığıdır. Zevat Tarumar, yalnızlıkla sertleşmiş bir bilincin, şehirle giriştiği son hesaplaşmadır. Ve bazı hesaplar, geç kalındığında daha da kanlı kapanır.

Akşam güneşi avluyu altın rengine boyarken, taşlar üzerinde hafif bir rüzgâr esiyordu. Şehsuvar, iki katlı konaklarının geniş avlusunda yürüyordu. Elinde eski bir kitap vardı, ama gözleri uzaklara dalmıştı. Gözlerindeki derinlik, artık sadece meraklı bir genç kızın değil, çevresinde sözünün dinlendiği, aklı ve zekâsıyla saygı kazanan bir kadının bakışıydı. Arslan, kırsaldaki evinden dönmüştü. Atını bağladıktan sonra avluya girdi. Mavi gözleri, Şehsuvar’ın bal rengi gözleriyle buluştu. Aralarında bir sessizlik vardı; bu sessizlik, yılların birikimi değil, yılların ortak anlayışı ve güveniyle oluşmuş bağın sessizliğiydi. “Akşam rüzgârı serin,” dedi Arslan, ağır ve ölçülü sesiyle. Şehsuvar gülümsedi; gülüşünde artık sadece gençlik heyecanı yoktu, hem zekâsını hem duygusunu yansıtan bir denge vardı. “Serin… ama güzel. Kitaplarımı okuyacak zaman bırakıyor bana,” diye yanıtladı. Arslan bir adım yaklaştı, gözleri Şehsuvar’ın gözlerinde gezindi. “Biliyor musun,” dedi, “senin bu bakışın beni hem düşündürüyor hem de cesaretlendiriyor.” Şehsuvar hafifçe başını eğdi. “Sen de öyle, Arslan… Herkesin yapamadığını yapıyorsun. Gizli projelerin, stratejilerin… benim asla cesaret edemeyeceğim şeyler.” Arslan dudaklarını kıpırdattı, hafifçe bıyığını düzeltti. “Belki de… biz birbirimizi bu yüzden tamamlıyoruz.” O an, avluda gölgeler uzarken, iki kişi sadece birbirine bakmıyordu; geleceklerini, çevrelerini ve hayatlarını birlikte inşa edeceklerini hissediyorlardı. Uzaklarda çocukların sesi geliyordu. Aniden bir gümbürtü koptu; dışarıdan bağırışmalar ve çığlıklar duyuldu. İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı. “Arslan… neler oluyor?” Şehsuvar nefes nefese sordu. Arslan’ın gözlerinde öfke belirdi. “Bodruma inip saklan, Şehsuvar! Hemen! Ben gelene kadar oradan ayrılma. Sana öğrettiklerimi unutma sakın!” Şehsuvar, kocasının dediğini yaptı; kalbi hızla çarpıyordu. Bodruma indi, kapıyı sessizce kapattı ve nefesini kontrol etmeye çalıştı. Avluda Arslan’nın sesi ve dışarıdaki kargaşa birbirine karışıyordu; ama o biliyordu ki, şimdi sadece beklemek ve güvenmek gerekiyordu.

Bir Kalender dervişinin, fantasik dünyadaki gerçeği arayış maceralarını dile getiren alegorik bir roman...

Bilinç dünyamızın kapıları.

Şahsıma ait şiirler...

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı."

Birisi adını, hatta ne olduğunu dahi hatırlamıyorsa… Gerçekten var olabilir mi? Genç bir kız(?), sonsuza uzanan bir ormanın ortasında gözlerini açtığında, ne geçmişini ne ismini hatırlar. Yalnızlık, ilk anda eksik sayılmaz, ta ki görünmeyen bir ses ona geçici bir kimlik fısıldayana, narin bir çiçek göğsüne nefes olana ve adımlarının yanına sessiz birkaç yürüyüş ekleyenene kadar. Fakat uzatılan her el şefkat taşımaz. Bedenlerin dili, merhametin mi yoksa vahşetin mi ağır bastığını acımasızca hatırlatır. Bu dünya gerçekten yaşaması gereken bir yer midir, yoksa çoktan ölmüş olması gereken birinin sığınağı mıdır? O, bu dünyaya tesadüfen mi düşmüştür, yoksa biri onu bilerek mi çağırmıştır? Verdiği kararlar, karşılaştığı canlılarla kurduğu bağlar… Gerçekten “doğru” mudur, yoksa bir yerlerde geri dönülmez bir çizgiyi çoktan aşmış mıdır? “BEIVA: Ebediyetten Fâniliğe”, hafızasını kaybetmiş bir yabancının adım adım kendine, çevresindekilere ve bilinmeyen bir düzene dair en ağır sorularla yüzleştiği, felsefi ve duygusal bir yolculuğun ilk halkasıdır. Bu dünyaya adım attığınızda, belki de asıl soruyu kendinize soracaksınız: Korkmanız gereken asıl şey onlar mı, yoksa içinizde saklanan siz misiniz?

Giriş – Kara İncil’in Çocuğu Hiç kimse onun ne zaman doğduğunu, hangi toprakların çocuğu olduğunu bilmiyor. Sadece gölgelerin ve fısıltıların taşıdığı bir isim var: Nefarion. Bir zamanlar kırık bir kum saatiyle mühürlenmiş küçük bir köyden başladı her şey. Ne kılıç ne de ordulara ihtiyaç duydu. İnsanlara yalnızca tek bir aynayı uzattı: seçimlerini. Ve insanlık, kendi içindeki karanlığı görmeye cesaret edince, şehirler sessizce çöktü. Kırık Kum Saati’nin işareti kıtaları sardığında, krallar taçlarını bıraktı, yasalar un ufak oldu. Nefarion ne hükmetti ne de fethetti; sadece var oldu. Ama bu varlık, bütün çağların en derin korkusunu doğurdu: Zaman kırıldı. Seçim bizdeydi. Yıllar geçti, dünya yeniden kuruldu. Ama rüzgârın taşıdığı bir efsane kulaktan kulağa dolaşıyor: “Kara İncil’in Çocuğu bir gün geri dönecek. İnsanlık seçimi unuttuğunda, son seçimi o getirecek.” Bu kitap, insanlığın kendi gölgesinden doğan o çocuğun, Nefarion’un sessiz yürüyüşünü anlatıyor. Onun hikâyesi bir başlangıç değil, bitişin ta kendisi olabilir.

İç monoglarla dolu sedatın hikayesi Felsefesi yaşadıkları yaşıyor oldukları ve yaşayacakları Bu metinler tamamen hayal ürünüdür.

Modern yaşamın karmaşasından kaybolan, sürekli bir şeylere yetişme telaşında olan ruhlar için bir nefes alma molası; insan olma Sanatı