Birinin elleri kana bulanmış, diğerinin ruhu çoktan teslim olmuş. Biri sonu getiren bir cellat, diğeri o sona yürüyen bir kurban. Ama bu hikâyede kimin av, kimin avcı olduğunu sadece son perde söyleyecek. Adaletin sustuğu yerde, kanın ve gözyaşının başladığı noktaya hoş geldiniz.

Kim bilebilir ki bir gün katil olacağını…

Sevdiği adam olan nişanlısı Arat`tan ayrılmak zorunda kalan Nazen`i zorla Devran`la evlendirmişlerdi ama yine de o Arat`tan vazgeçmemişti.

ArLey kurgusu "Bodrum’un tüm o pırıltılı ışıkları, sahte gülüşleri ve boğucu kuralları Leyla’yı nefessiz bırakıyordu. Kaçmak, sadece görünmez olmak istiyordu. Aras ise geçmişinden kalan is kokusuyla, cebinde sırları ve kalbinde dinmeyen öfkesiyle o pırıltılı dünyaya adım attı. İki zıt dünya, on yedi yaşın o çiğ ve fırtınalı karanlığında çarpıştığında; pırıltı ya isi temizleyecekti ya da is, tüm o sahte pırıltıyı karanlığa gömecekti." (Yeni kitap yazamıyorum eski kitaptaki bölümleri silip yeniden yazcm yani bunu bilginize)

"Evli miyim? Ne demek evliyim?" “Buz kadar soğuk bir plan... Kan kadar kırmızı bir intikam… Hazal neye karıştığını anlamadan, Aras’ın oyununda başroldeydi.” “İntikam için kurduğu oyunda, aşkı hesaba katmadı… KANLI BUZ çözülürken, herkes yanacak!” Hazal Durukan 10 yıl İtalya`da yaşadıktan sonra ne zamandır beklediği şeyi yapmak için İstanbul`a dönmeye karar verir. İstanbul`a geldiği gün bir anda Evlendiğini öğrenir. Nasıl olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan bu kadını zorlu günler bekliyordu. Ayrıca İstanbul`a geldiği gün uçaktan iner inmez bir mafya tarafından kaçırılır. Onu kaçıran adam onun bilmeden evlendiği kocasıydı. Karışık olayların içinde kalan Hazal`ın kafasıda olaylar kadar karşıktı...

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Arkamda bıraktığım sessizlik söyleyemediğim tüm sözlerden daha ağırdır. Bazı yaralar zamanla kapanmaz; yalnızca insan onlarla yaşamayı öğrenir. Bir zamanlar ışığa inanmıştım. Sonra karanlığın, insanların yüzlerinde değil kalplerinde saklandığını gördüm. Benden geriye birkaç kırık hatıra, rüzgara karışmış birkaç isim ve hiçbir yere ulaşmayan dualar kaldı. Eğer bir gün beni hatırlarsan, gözlerini gökyüzüne değil, kendi karanlığına çevir. Çünkü ben en çok orada yaşadım. Ve son olarak... Beni arama. Ben, kaybolmayı çoktan seçtim.

Arkadaşlar artı onsekiz bulnumaktadir sevmeyenler okumasın lütfen Bir barda hayatını değişeğini bilmeyen kız olacaklardan habersizdi... Ve bu başlangic çok güzel olacağını biliyor

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ? Yayın: 25.01.2025

Adım Meyra okuma hevesi kursağında kalan genç bir kızım. Babam ve annem beni para için hiç tanımadıkları birine kuma verdi. Üniversiteye gideceğim yerde kuma gitmiştim. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Kitapta her zaman ki gibi kıza el koyan bir mafya var ama bu kız onlara boyun eğecek mi acaba. Belki onlar kıza boyun eğer bilemeyiz. Bunu ilerleyen bölümlerde öğreneceğiz.

Doğunun sert topraklarında başlayan bir intikam hikayesi… Güç, aşk, bağlılık ve intikamın iç içe geçtiği zorlu bir berdel. Hazal Karahan; güzelliği ile nam salmış kırılgan ama asi bir kadın. Ailesinin yükü omuzlarında acılarla yoğrulmuş bir kadın. Azad Mirzahan; kimsenin karşısın da duramadığı, korku ve kudretin vücut bulmuş hali. Soğuk, acımasız, ama içinde sakladığı kırılgan bir sır… Bir yanda kanla yazılan töreler, bir yanda aşkın imkansızlığı… Kaderin zincirlerini kırmak için yanmaya mahkum iki yürek… KIZIL GELİNE AĞIT. Tüm hakları saklıdır ve bana aittir.

Yanlış arabaya bindim. Doğru adama çarptım. Ve hayatım resmen sıçtı. Asena Keskinoğlu, 23 yaşında, çilli yanaklı, kocaman mavi gözlü, lafını sakınmayan bir kız. Hayatı boyunca kimseye kötülük yapmadı. Ta ki bir pisliğin parasını "haklı sebeple" çalana kadar... O para sandığı gibi para değilmiş. İçinde USB varmış. USB`de isimler, ihanetler ve mafya savaşını başlatacak bombalar varmış. Ve o USB`yi yanlışlıkla cebine atmış. Şimdi İstanbul`un en tehlikeli adamı Batu Çalvan (nam-ı diğer Kara Batu) ile aynı arabada, aynı tarafta, aynı yatakta... yani aynı belanın içindeler. Batu: 34 yaşında, 1.92 boyunda, siyah eldivenli, küfürbaz, dominant, soğuk bakışlı mafya patronu. Kimseye acımaz, kimseye güvenmez. Ta ki bu 1.65`lik, "ısırırım" diye diklenen çilli kıza kadar. Asena: "Ben öğretmen olmak istiyordum!" diye bağırıyor. Batu: "Artık mafya oldun bebeğim." Bir yanda peşlerindeki kanlı düşmanlar, Bir yanda Asena`nın kendi babasından öğrendiği ihanet, Bir yanda Batu`nun eldivenli elleri ve tehlikeli yakınlaşmaları... Komedi var, aksiyon var, dram var Ve en önemlisi: Bu kız pes etmiyor, bu adam da bırakmıyor. Yanlış arabaya binmek hiç bu kadar eğlenceli, tehlikeli ve bağımlılık yapıcı olmamıştı. Hazır mısın? Çünkü bu arabadan inmek artık çok zor.

Sorarlarsa bu hayatta en çok nereye ait hissettin? Cevabım tek olurdu: onun gözleri. Victoria Petrow, New York’un en güçlü mafya ailelerinden birinin tek prensesi. Bembeyaz saçları, gri-mavi gözleri ve inatçı ruhuyla herkesin dikkatini çekse de, kalbi hiç ummadığı birine aitti: ailesinin en büyük düşmanının oğluna. Elias Dimitri Carsin… Simsiyah gözleriyle insanın içine işleyen, soğuk, mesafeli ve tehlikeli bir adam. Kendi ailesine bile karşı duracak kadar acımasız, tek bir kadına sahip olmak için her sınırı çiğneyecek kadar tutkulu. Aralarında yıllardır süren kan davası, kurallar ve yasaklar vardı. Ama kalplerin sesi hiçbir kuralı dinlemezdi. O, onu dünyadan bile kıskanarak sahiplenmek istedi; o ise o gözlerin büyüsüne kapılıp esiri olmaktan korktuğu kadar çekildi. İki düşman aile, iki farklı dünya ve kontrol edilemez bir tutku… Siyah gözlerin derinliğine düşen bir kalp, sonunda kanı mı yoksa aşkı mı seçecekti?

"HER YEMİN BİR MEZARDIR." Her şey yıllar önce Algazer ve Kanoy ailesinin düşmanlığıyla başlayarak ebedi düşmanlığın kapılarını aralamasıyla başladı. Peki şimdi o düşmanlığı ne biterecek ya da bitecek mi?

Beş yetim, beş dost, beş sır. Birlikte büyüdüler, birlikte korktular. Ama geçmiş, kimsenin sandığı kadar geride kalmaz… Aria, Mason, Finn, Lila ve Nox — aileden yoksun ama birbirlerine sıkı sıkıya bağlı beş arkadaş — “terk edilmiş yerleri” gezip belgeleyen bir grup kurarlar. Bir gün, kasabanın dışında yıllar önce kapatılan Ravenhill Akıl Hastanesi’ni keşfederler. Ama bu sadece yeni bir macera değildir. Çünkü Ravenhill’in içinde bir oda vardır — ODA 13. Söylentiye göre o odada kalan son hasta, adını duyan herkesin zihnine yerleşen bir varlıkla konuşuyordu. Ve o varlık, hâlâ orada… Kameralar kayda girer. Kahkahalar yankılanır. Ama gecenin ilerleyen saatlerinde her biri, kendi geçmişinin gölgesini görmeye başlar. Ve Oda 13’ün kapısı bir kez aralandığında, hiçbir dostluk aynı kalmaz. > “Korkunun başladığı yer kapı değil… hatıradır.”

Lura Henyer, dört yaşında kaybolduğunda ardında yalnızca kapanmayan bir oda, susturulmuş kayıtlar ve onu beklemekten vazgeçmeyen bir ev bıraktı. Ama kaybolduğu yer ölüm değildi. Başka bir dünyada adı silindi. Geçmişi parçalandı. Bir çocuk olması gerekirken karanlığın diliyle büyütüldü; emirleri, sessizliği, hayatta kalmayı ve öldürmeden önce tereddüt etmemeyi öğrendi. Yıllar sonra son görevi onu karanlık bir denize sürüklediğinde, Lura öldüğünü sandı. Fakat gözlerini açtığında kendini Sylvariella’nın yaşayan ormanında buldu. Sylvariella onu hemen kabul etmedi. Çünkü orman yalnızca kayıpları saklamazdı; seçimleri sınardı. Kael Akunar ise sarayın sessiz duvarları arasında büyümüş bir prensti. Annesinin ölümünden sonra Drisax’a gönderilmiş, yaşaması beklenmeyen bir sürgüne dönüştürülmüştü. Ama Kael ölmedi. Kuzeyin karanlığından geri döndüğünde yanında yalnızca yaraları değil, kapalı kapılar, eksik kayıtlar ve annesinin ardında bıraktığı tehlikeli mektupları da taşıyordu. Lura ile Kael’in yolları Sylvariella’nın göl kıyısında kesiştiğinde, bu yalnızca iki yaralı ruhun karşılaşması değildi. Eski dünyanın taşları, Demir Ev’in sakladığı sırlar, Akun Sarayı’nın kapalı kayıtları ve iki dünyanın arasındaki unutulmuş eşikler uyanmaya başladı. Lura, Henyer kanının Demir Ateşi’ni, eski ejderha soyunun kıvılcımını ve peri diyarının sessiz büyüsünü taşıyordu. Kael ise yalnızca sürgünden dönen bir prens değil; Elyndra’nın kanıyla saklanan hakikate tanıklık edecek kişiydi. Biri koruyan olacaktı. Diğeri tanık. Ama herkes Lura’yı bir cevap, bir anahtar, bir kayıp miras ya da açılması gereken bir kapı gibi görmeye başladığında, Lura’nın en büyük savaşı iki dünya arasında kalmak değil; kendi kaderinin başkaları tarafından yazılmasına izin vermemek olacaktı. Çünkü bazı bağlar kurulmaz, hatırlanır. Bazı kapılar açılmaz, bekler. Ve bazı kızlar kaybolmaz; yalnızca dünya, onları geri verecek kadar cesur olana dek saklar.

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

Ben Melis SOYLUER . Ama bana komiserim de derler. Bu zamana kadar hiçbir zaman böyle bir his duymamıştım. Ama galiba artık zamanı gelmişti. Aşık oluyordum. - Siz kimsiniz de benim dosyamı başkasına veririsiniz? + Ben Baran KARAHAN buranın yeni savcısıyım. - Kim olursanız olun dosyamı alamazsınız + Aldım bile.

Karakterler ile olaylar kurgudur.

Bazı kafesler demirden değil, korkulardan örülür. Ve bazı düşmanlar, seni ailenden daha çok korur." Yeraltının en güçlü ailesinin biricik kız kardeşi Güneş, dışarıdan abilerinin neşeli ve aşırı korumacı çemberinde bir prenses gibi yaşasa da, kapalı kapılar ardında gaddar babasının uyguladığı ağır psikolojik şiddet ve korkularla savaşmaktadır. Güneş’in üvey olduğunu gizleyen baba, abilerin evde olmadığı her anı kıza cehenneme çevirir. Sarul ailesini çökertmek isteyen acımasız mafya lideri Erez Karen Betar, şantaj amacıyla Güneş’i kaçırıp en büyük fobisini ona karşı kullandığında, intikam oyunu hiç tahmin etmediği bir yöne evrilir. Deponun soğuk duvarlarında yankılanan o çaresiz feryatta kızın düşmanından değil, öz babasından korktuğunu gören Erez, içindeki intikam hırsını bir kenara bırakıp bu kırık kızı canı pahasına korumaya yemin eder. Geçmişin karanlık sırları, düğümlenmiş intikam bağları ve iki düşman ailenin savaşı ortasında; kafesteki bir Güneş, düşmanının gölgesinde ilk kez özgürlüğe parlayacaktır. Yayım tarihi=05.06.2026

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

Ben Mirza Ulusoy bu benim hayat hikayem.. Benimle birlikte mutlu olmak üzülmek acı çekmek ve hayal kurmak istiyorsanız sizi hikayemi okumaya davet ediyorum. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Odada beklerken içeride birbirini yiyen kalabalığın sesini duyuyordum. Herkes kan görmek için kendisini paralıyordu. Karşımdaki adamlar genç oğlanı iki yandan tutup sürükleyerek önümden geçirdiler. Nihayetinde onunla yalnız kaldık. Şimdi düşünüyordum da belki de buraya geldiğimi Yabancıya söylemeliydim. Çakallar sofrasına düşmüştüm ve arkamda duracak birine ihtiyacım vardı. Bunu neden yaptığımı kendime hatırlatıp söze girdim. "Benim de bir şartım var." Ucuz purosunu dudaklarından uzaklaştırıp leş sırıtmasıyla bana baktı. "Nedir?" derken sesi keyifli geliyordu, beni gördüğüne memnun olmuştu. "Son maçta karşımda Barutu istiyorum." Duyduklarıyla katıla katıla gülmeye başladı. Durumun trajikomikliğinden zevk alıyor gibiydi. Kumar oynuyordum ama kartların benden yana olması için ne gerekirse yapacaktım. Purosundan derin bir nefes çektikten sonra konuşmaya başladı. "Öyleyse kıvılcımı buldum demektir." ... Ne olup bittiğini bile anlamadan bir çukura düşmüştüm. Çukurdan çıkmak için halat sarkıtan Yabancıya güvenmekten başka şansım yoktu. İpi tuttum. 🥀 "İğneyle yüreğime işlendin gül oyası, artık istesende gidemem senden." 🥀