Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

SINIRDAKİ AŞK Dr. Arya ve Yüzbaşı Emir`in arasında geçen bir aşk hikayesini konu almaktadır. Bazen bir kapı açılır ve hayat, sen hazır olmadan yön değiştirir. Arya, yeni taşınan komşusuyla tanışmak için çaldığı kapının ardında, kalbinin ritmini altüst edecek bir yüzbaşıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Bakışlar, suskunluklar ve söylenemeyen cümleler… Bu sadece bir tanışma mı, yoksa geri dönüşü olmayan bir başlangıç mı? Bu eser bir kurgu ürünüdür. Kitapta yer alan kişi, olay, mekân ve kurum isimleri tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen rastlantısaldır. Anlatılanların gerçek hayatla doğrudan ya da dolaylı hiçbir bağlantısı yoktur.

"Güzel gözlerin var." "Anlamadım?" Kara gözlü kız son bir cesaretle kafasını kaldırdı ve dudaklarından kelimeleri döküverdi. "Çizgili lalenin manası." diyerek bakışlarını ayakkabısına sabitledi. Utanıyordu. Terleyen avuç içini elbisesine sürttü. Dalga geçtiği aptal aşıklardan bir farkı yoktu şu an. "Biliyor musun ben hiç deniz görmedim. Hep kuzenlerimden dinlemiştim nasıl bir yer olduğunu. Gözleriniz denize benziyor." "Adın ne senin?" diye sordu adam. "Zelal." dedi kız. "Zelal ha güzel isim." "Teşekkür ederim." Başını yere eğdi. Yanaklarının kızardığına  yemin edebilirdi fakat kanıtlayamazdı. Kısık bir sesle mırıldandı. "Peki ya senin adın ne?" Adam, kızın bu sevimli ve çekingen hâllerine güldü. Masum bir kedi yavrusu gibi olduğu yere sinmiş tatlı tatlı bir o yana bir bu yana sallanıp duruyordu karşısında. Uzanıp saçlarını karıştırmak istedi ama ortam müsait değildi. "Liseye mi gidiyorsun?" "Evet." Kimse fark etmiyordu. Zelal`in etrafındaki dünya ne kadar gürültülüyse Sinan`ın çevresi de bir o kadar sessizdi. İkiside birbirine baktı sadece. Sonra trenin sesi yankılandı istasyonda. Adam arkasını döndü ve baş selamı verip girişe doğru yürüdü. Verilen selamı alıp adamın gidişini izledi genç kız. Kömür gözleri cayır cayır yanıyordu. Neden canı acıyordu ki? Dikkat! Bu kitap tamamen eğlencesine kaleme alınmış bir kurgudur. Dolayısıyla kitapta geçen olay, kişi, zaman, mekan gibi unsurların gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur. Wattpad platformunda yazılmış, daha sonra Kitapped`e taşınmıştır.

" Bu hata ikimizi de yakar, yüzbaşı." dedim. "Hatamızda yanmaya hazırım, doktor hanım." Bu hatada yanacaktık; birimiz kurtulacak, diğerimizse küle dönecekti. Askeri , Platonik karışık gel oku pişman olmayacaksın. Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Yıllar neleri unutturur? Özlemek için illa görmek mi gerekir? Bir yuva sıcaklığını , kokuyu veya sesin hasretini çekebilir misiniz? O çekmişti. Yüzbaşı Erdem Pusat Bozkurt - Ailesinden beklediği tek şey sevgiydi onun. Hep başarmaya en iyisi olmaya çalıştı gözlerine girebilmek için. Ama bir gün o çabanın boşa gittiğini ve kendini olmayacak bir hayale kaptırdığını öğrendi. Sonrasında ne sevilmek istedi ne de sevmek. Acı vereceğine inanıyordu çünkü. Tüm bunlara rağmen en çok olmak istediği yerdeydi o. Üsteğmen Cansu Karataş. - O herkese sessizdi. Çok konuşmazdı. Arkadaşları vardı ama uzun uzadıya sohbet edemezdi. Karşısına tüm tabularını yıkmak istediği o kadın çıktığında , kendini değiştirmeye ant içmişti. Yüzbaşı Kahraman Kırlangıç. - - Kitap tamamen bana aittir. Lütfen izinsiz (ç)almayın!

Bu bir ASKER ve GERÇEK AİLEM kurgusudur. ‘’Sen benim kaderimsin. Seni bir kez kaybettim, bir daha kaybedemem. Sensiz geçen yıllarımı bana geri vermek zorundasın.’’ ‘’Ben yapamam anla artık. Bu kalp ölü, atıyor ama yaşamıyor. Benimle olursan sen de ölürsün.’’ ‘’Hayır, ben asıl sen yokken bir ölüymüşüm. Bu kalp bir tek seni görünce böyle atıyor ve yaşadığımı hissediyorum. Lütfen, bana izin ver ben de senin kalbini tekrar yaşatayım.’’ ‘’Bilmiyorum. Kafam çok karışık ama kalbim sadece sen diyor her zaman sendin sanki. Her şeye ve herkese rağmen.’’ ‘’Her şeye ve herkese rağmen. Seni bir daha bırakmam.’’ ‘’SÖZ mü Alp?’’ ‘’SÖZ Miray’ım. Bu benim sana asker sözüm.’’ Kıdemli Yüzbaşı Emir Alp Bozkurt Yüzbaşı Aslı Miray Keskin

Serra Durmaz, İstanbul’un insanı yoran ama bir o kadar da içine çeken seslerine, elindeki kâğıdı buruşturarak karıştı. Adres oradaydı. Siyah kalemle aceleyle yazılmış birkaç satır. Ama sokak yoktu. Valizinin tekerleği bozuk kaldırıma her takıldığında, içinden geçen sabır da biraz daha aşınıyordu. Sabah erkenden çıktığı yolculuk, beklediğinden uzun sürmüş; İstanbul onu ilk günden yormayı seçmişti. Boğaz’a yakın bir mahalle demişlerdi. Sessiz, eski ama güvenli. “İstanbul’un hâlâ nefes alan yerlerinden,” diye eklemişti emlakçı. Serra, başını kaldırıp etrafına baktı. Eski apartmanlar, yokuş aşağı kıvrılan sokaklar, balkonlardan sarkan çamaşırlar… Ve aralardan görünen o ince mavi çizgi: Boğaz. Tam da bu manzaraya dalmışken, bir adım öne çıktı. Ve oldu. Fren sesi kısa ama sertti. Metal, bavula çarptı…

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Siz: Alp abi sana birşey söylemem lazım.(20.30) Alp Abi: Yine ne oldu Defne?(20.47) Siz:Hamileyim.(20.48) Alp Abi:Ne saçmalıyorsun?(21.00)

Tomris gerçek ailesini bulduktan sonra hayatını düzene sokabilecek mi yada sevilecek mi? Karşısına ne gibi zorluklar çıkacak hep birlikte öğrenelim. Umarım beğenirsiniz🫠

"Ağlama güzelim.." "Güzelinin değilmi?" "Güzelimsin..." ____ "Serçe gözlüm" "Yüzbaşım..." ___

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

İşaret ve orta parmağıyla önünde ki o bile ona kısa gelen mikrofona iki kere vurdu. Başından beri ondan ayırmadığım suskun gözlerimi sanki ilk defa onu görüyormuşum gibi tekrar bakışlarımı ona diktim. İki elini arkasında birleştirdi. Üniformasının bile gizleyemediği pazuları daha da şişmişti. Adeta ben askerim diye bağıran geniş omuzları şaha kalkmıştı. Keskin çenesini kaldırdı. Göz kapakları aşağı çekildi. Böylece bize daha yüksekten baktığının bir başka kanıtıydı. İfadesiz, sert bakışlarını bizde gezindirdi. Dudakları aralandı. Ve o tok, sert, erkeksi sesi kulağımı doldurdu. "Ben Yüzbaşı Kunter Alpay Karakan. Mahallenizde yaşanan terör saldırısı sebebiyle evleriniz kullanılamaz hale gelindiği tespit edilmiştir. Bunun nihayetinde, siz 18 sivil halkı bir süreliğine burada misafir edeceğiz." Her cümlesi adeta resmiyetinin sesi olmuştu. Her cümlesi benim bile ismini bulamadığım başlığın yazısı gibiydi. Tok sesin sahibi o adamın hayatımdaki başlığının başrolünü oynayacağını bilmiyordum. Bilemezdim. Kız çocuğu elinden tutacak bir el ister. Şafak çöker, kızıl baş çeker. Kara örtü, göze çarşaf olur. O adamın, kız çocuğunun içindeki lâlin tetiği, onun kaderinin başlı başına bir alın yazısı olduğunu asla bilemezdim. "Peri kızlarının hikayesi."

Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

Küçük bir mesaj sayesinde adam sevmeyi kadın ise sevilmeyi öğrenmişti. Adam Yüzbaşı kadın ise doktordu, kadının doktor olması belki kaderiydi bilinmez ama Yüzbaşının kaderi daha onbeş yaşındayken başlamıştı ve seçilmişti. . . . (ASKER KURGUSU umarım beğenirsiniz) . . .

Cumhuriyet savcısı ve yüzbaşı hikayesidir

Bazı kayıplar sesiyle değil, sessizliğiyle yankılanır. Bir gece... Tek kurşun... Ve iki hayat.. Dağların aslanı komando Aybars Özden canını emanet ettiği bir yemin ile kalbini geride bırakırken Asya bir kaybın sessiz çığlığında sürgündü. Yıllar sonra aralanan kapıda geçmişin tüm acısı sızdığında ikisi de bitap haldeydiler. Yarım kalmış bir sevda, affedilmeyen bir suskunluk, adını bile koyamadan yiten hayaller. Bu, kalbini susturmayı seçenlerle, susarak sevenlerin hikayesi... Bir komando sevdasıdır.. Aybars&Asya

Hayat bir günde tepetaklak olur muydu? Olmuştu. Eflin Tomrisin hayatı da sadece bir günde , birkaç dakikada değişmişti.Artık o Eflin değil sadece Tomristi. Hayatta Eflin değilde Tomris olmak zorunda kalanlara selam olsun. ( KİTABIN ADI VE KAPAĞI ŞAHSIMA AİTTİR.HER TÜRLÜ KOPYALAMA İŞLEMİNDE İŞLEM YAPILACAĞINI BELİRTİRİM.) 19.01.2026

1 yıl boyunca teröristler tarafından esir tutulan Pilot üsteğmen Petek Ela Keskin. Ve onu kurtarmaya gelen Yüzbaşı Mert Kaya. Bu hikayeyi okumaya hazırmısınız?

Teröristler tarafından kaçırılmış Asila Kutluay. Vatan Timine casus olarak gönderilmesi kararı alınır , aslında hiç bir zaman teröristler tarafında olmamıştır. Kendini oraya ait olmadığını biliyordur, ve Vatan Timi de hissettiği duyguların tarifini bilmiyordur çünkü Asila kendini ne zamandan beri asıl evinde hissetmemiştir, ama Timde hissettikleri ile kendini onların eksik bir parçası olduğunu fark eder ve kaderin onun için çizdiği yolda ilerlemeye başlar…

Hain bir pusuyla esir alınan Yüzbaşı Altay DAĞHAN ve onu kurtarmak için görevlendirilen Göktürk Timi`nin komutanı Aslıhan Bozkurt`un hikayesi🪖💫

Hadi ama! bu da olmuş olamaz? Allahım allahım isyan etmiyorum.valla bak gebertecem seni aşağılık pisi,tel tel yolacam o bıyıklarını" GEL ÇABUK BURAYA" "Abla ordan değil sağa gitti rafık" Ula rafık ula rafık salandırmazsam seni balkondan bana da gökçe demesinler ha sakin ol gökçe o sadece bir hayvan rızkının peşinde ,düşünebilen bir canlı değil,iç güdüleriyle hareket ediyor. Kimi kandırıyorum ben ya Apartmanın önüne çöktüm başımı avuçlarımın arasına alıp çaresizce beklemeye başladım .ağlamayacaktım en azından şimdilik "SENİN O KUYRUĞUNU KÖPEKLERE YEDİRECEM .BİTTİN SEN OĞLUM!!" Sokak ortasında bağırıyordum resmen kalleş bir kedi ; aşağılık rafık yüzünden rezil olmuştum tüm mahalleye tavşanımı boğazlayıp kaçmıştı resmen kaşla göz arası sahibi peşine düşmüştü ben de oturmuş kara haberi bekliyordum Nazmiye anlaşan , sonra yukarı çıkıp avaz avaz ağlayacaktım .can yoldaşım gitmişti benden sonuçta muhtemelen markete giderdim sonra helva kavurmam gerekecekti bir de .

Ecmel, İstanbul`daki zorlu hayatını geride bırakıp Hakkâri`deki bir askeri hastaneye tayin edilir. Geçmişinden kaçarken hiç beklemediği birine takılır gözü. Ancak ona yaklaşmak sandığı kadar kolay olmayacaktır. Arkadaşı Gül`ün aklına sokmasıyla Ecmel, eski ve kullanılmayan bir hattı eline alır ve Yüzbaşı`ya mesaj atmaya başlar. Yüzbaşı,bu gizemli mesajların arkasındaki kişiyi bulmak için her yolu denerken, Ecmel için de işler kontrolden çıkmaya başlar. Oyun sınırlarını aşarken, sırlar açığa çıkacak, dengeler değişecek ve belki de en tehlikelisi, kalpler hiç hesapta olmayan duygularla yüzleşecektir. Bir mesajla başlayan gizemli bir hikâye… { Kapak tasarımı: @inciliinur0 }

Arkadaşlar ben bu kitabı çok önceden yazdım şimdi sadece düzenledim

"Kimsesiz olduğum için mi bu kadar kolay arkanı dönüp gidiyorsun?" İlk defa dile getirdiğim gerçekle boğazımdaki yumru yutkunmamı, göğsümdeki acı nefes almamı engelliyordu. Bana doğru döndü, donuk ifadesinin altında pişmanlık ya da üzüntü aramaya çalıştım ama hiçbir duygu barındırmıyordu. Ondan gelecek şeye hazırlamaya çalıştım kendimi ve o, asla duymak istemediğim o kelimeyi söyledi. "Evet." Eski adı,,,, Yüzbaşı`m