Hayat bazen hiç beklemediğin anda beklenmediğin biçimde sana gerçek aşkı verir. Tabi ki sen bunun farkında olup güzel bir fırsata çevirirsen ne ala.... Kader mi dersiniz alın yazısı mı orasını size kalmış. Ben ne diyorum diye sorarsanız Can Özüm.. Ben Yasemin ufak bir köyde mutlu, ailesi ile büyüyen sonrasında şehre üniversite okumaya giden genç bir kız.Üniversite ortamının renkliliği,ailesinin yoğun sevgisi içinde herkesin samimi olduğunu düşünen masum bir kalp. Hayatın tam da beni iyi niyetim yüzünden kıracağını bilmeden heyecanla kayıt yaptırmaya gidişim. Her şey dün gibi... Şimdi nasıl mıyım? Gelin birlikte bakalım...

Çocukluk aşkını unutan var mı? Ben hala unutmamıştım. Hayatıma tekrar girmesi imkansız gibi bir şeydi zaten. Çünkü ikimiz de farklı şehirlerdeydik. Sadece biz küçükken yaz tatillerinde bizim karşımızdaki eve geliyorlardı. Yani yalnızca yaz aylarında karşı komşumuz oluyorlardı. Ama ilerideki evimde de karşı komşum olacağını hatta bana bir davayla gelmesini ve bu davanın avukat olmama rağmen benim işlediğim bir cinayet olacağını nereden bilebilirdim? Kaderin bize yazdığı bir oyun vardı ve bizde oynayacaktık. Masum başlayan bir hikâyenin sonunda neler olacağını bilmiyorduk bile ama kesinlikle bir çıkmazın içinde olacaktık...

@hayatnekadardaboş: 58 senin değildi. Notun gerçek değil, boşuna kendini üzme. @elzemakgün: Sen kimsin? Notumu nereden biliyorsun? İdil sen misin? @hayatnekadardaboş: Çok soru soruyorsun. Bizim hikayemiz, yanlış bir sınav kağıdının, yanlış bir sorusuna atılmış bir çizikle başladı. Kuralların net olduğu bir dünyada, tamamen sınırların dışına taşmış bir avuç gençtik. Herkes bizi ait olduğumuz kalıplara sokmaya çalışırken, biz kendi doğrumuzu aramaktan hiç vazgeçmedik. Oysa bilmediğimiz bir şey vardı: Hayat, bizim için çoktan bambaşka bir senaryo hazırlamıştı. Yanlış yere yazılmış isimler, yanlış adrese teslim edilmiş mektuplar ve asla yan yana gelmemesi gereken yollar... "Çünkü bazen en güzel şiirler, en yanlış duvarlara yazılır."

Gerçek aile kurgusu sizlerle. Diğer hikayelerimede göz atmanızı tavsiye ederim. Hepsi gerçek ailem kurgusudur. ... Hikayemizin ana karakteri Deniz ve haberi olmadığı üçüz kardeşi, bes abisi ve bir küçük kardeşi. Kalp destek cihazı ile yaşayan Deniz gerçekleri öğrenince ne olucak?

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

13 yaşındaki Zeynep, 15 yaşındaki Melike ve 17 yaşındaki Gamze... Üç kardeş, aileleriyle aynı evde yaşamalarına rağmen birbirlerinden bile sakladıkları sırlarla doludur. Ailelerine hiçbir şey anlatmadan kendi sorunlarını çözmeye çalışırlar. Her gün yeni bir yalan söylemek zorunda kalırken, sırları giderek büyür. Kardeşlik bağları onları ayakta tutsa da, saklanan gerçekler bir gün ortaya çıkacak mıdır? Dostluk, kardeşlik, güven ve büyümenin zorluklarını anlatan bu gençlik romanı, bazen en ağır yükün söylenemeyen sözler olduğunu gösteriyor.

Enemies to lovers

kuzenlerinizle doğruluk mu cesaretlik mi oynadığınızı düşünün. Şişe size denk geliyor ve cesaretlik diyorsunuz.Hiç beklemediğiniz kişi sizden bir numaraya ``Seni seviyorum`` demenizi istiyor. ne yapardınız?

17 yaşında, üvey babası tarafından şiddet gören güz, onun tecavüzü sonrası iki aylık hamiledir, fakat kızımız bunun farkında değildir. Daha sonra üvey babasına kahvaltı hazırladığı gün üvey babasına bir telefon gelir, DNA testi! Yeni ailesindeki 6 abisi, erkek olan bir ikiz ve erkek kardeşle karşılaşan güz, ne yapacağını bilemez. Daha erkeklere olan korkusunu yenememişken, bu kadar erkeğin arasında ne yapacaktı? Gelin güz ve ailesinin hikayesini bu kitapta okuyalım

Mavi_Gitar: Çok seslisin. Sinemadayız şu anda ona göre tepki ver. (16.52) Gökyüzü_Mavisi: Tepkilerim sizi rahatsız edicek seviyede değiller bence. (16.53) Mavi_Gitar: Az önce attığınız yüksek sesli kahkaha yüzünden dedikleri şeyi anlayamadım. (16.53) 🌊🌊🌊🌊 Gerçek Ailem var Yarı Texting var. Sevenleri bekleriz. Her şey Mavi`nin balkondan aşağıya üç kişiye su atmasıyla başladı. Not:Bölümler uzun değildir.

Lise Texting Kurgusu 0546...: Dayanamıyorum artık 0546...: Ben seni tanırım 0546...: Son günlerde bir dert var içinde 0546...: Saklamaya çalışıyorsun ama biliyorum 0546...: Neyin olduğunu söyleyecek misin??? Kaan: Kimsin sen?

Bu toplumda aile ne demek diye bağırdı Sare!!! Bir kadın tek başına aile olamaz mı? Bir kadın kocasıyla aile olamaz mı? Niye bitmez sizin şu amaçsız sorularınız? Beni yüreğimden yaralayınca ne geçti elinize ? Vicdanınız rahatladı mı? Beddua etmiyorum hiç birinize ama dilerim Allah tan sizlerinde yüreği benim bu kor ateşler gibi yanan yüreğimi anlasın!!! Kalabalığı yararak dönüp gitti Sare o meydan da o kalabalıkta onu izleyen bir çift göz dolmuştu sadece arkasından uzun uzun bakarken… Hayat bu ya belki de o bir çift göz yol olup açacaktı yanan yüreğini çiçekli bahçelere… Sare’nin Mehmet ile yürüdüğü acı dolu yolların Mert ile çiçeklenmesini okumak ister misiniz?

05...: Ama sen bana bakıyorsun da, beni görmüyorsun ki...

Yarı texting Siz:Çilek mi? Vişne mi? Çürük Vişne: Seni sanal tacizden şikayet edicem. Siz:Bu ilişki bu şekilde yürümez Çürük Vişne ben ayrılmak istiyorum. Çürük Vişne:Biz beraber değiliz Allah`ın delisi.

EFSUN ASİL Hayatım o kadar normal, o kadar sakindi ki... En büyük derdim yarın ne giyeceğim ya da kaçırdığım otobüstü. Dünyadaki kötülüklerden, yeraltı dünyasının o kanlı hesaplaşmalarından tamamen habersiz, kendi küçük masum evrenimde yaşıyordum. ​Her şey hayatımdaki tuhaf tesadüflerle başladı. Beni rahatsız eden serseriler bir gecede mahalleden taşındı, canımı sıkan kim varsa birer birer hayatımdan silindi. Ben hepsini `şans` sanıyordum. Meğer etrafıma görünmez, aşılmaz etten bir duvar örülmüş de ruhum bile duymamış. Bir gün o duvarlar daraldı, silahlar patladı ve ben kendimi hiç bilmediğim bir karanlığın tam kalbinde buldum. ​"Beni dünyadan koruyordu, beni herkesten saklıyordu; ta ki sıranın bana geleceği o güne kadar." ​SERGEİ ALEXEİ SOKOLOV Benim dünyamda merhamete yer yoktur. Moskova’nın soğuğunda, can alarak ve infazlarla büyüdüm. Benim dünyamda kurşunlar konuşur, cesetler sır saklar. Kalbim çoktan buz tutmuştu; ta ki o sıcak, lekesiz kıza çarpana kadar. Onu ilk gördüğüm an içimdeki o acımasız canavar uykusundan uyandı. O andan sonra benim için tek bir kural vardı: O benim olacaktı. ​Önce sadece izledim. Günlerce, haftalarca... Attığı her adımı, kaldırımdaki gölgesini, bindiği otobüsleri adamlarımla abluka altına aldım. O hiçbir şeyden habersiz masumca yaşarken, ben arkasında bıraktığı yolları kanla temizliyordum. Ona dokunmaya kalkan herkesi bu şehirle birlikte gömdüm. Artık onsuz nefes alamayacak hale gelince harekete geçtim.Onu kollarımın arasına aldım. Benden korkacaktı, biliyordum. Benim gibi bir psikopatın kolları onun hem sığınağı hem de geri dönüşü olmayan hapishanesi olacaktı. ​"Bana baktığında ellerimdeki kanı görecek, biliyorum. Ama yemin ederim, o kanların her damlası onun masumiyetini korumak içindi." ...... Kitabın tüm hakları bana aittir.çalınması durumunda işlem başlatılacaktır. Bu kitapta kan,vahşet,işkence,ölüm gibi sahneler vardır.

Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

Demir ve demre`nin yıllar sonra buluşması ve tüm gerçeklere karşı dik duruşları.

Sorarlarsa bu hayatta en çok nereye ait hissettin? Cevabım tek olurdu: onun gözleri. Victoria Petrow, New York’un en güçlü mafya ailelerinden birinin tek prensesi. Bembeyaz saçları, gri-mavi gözleri ve inatçı ruhuyla herkesin dikkatini çekse de, kalbi hiç ummadığı birine aitti: ailesinin en büyük düşmanının oğluna. Elias Dimitri Carsin… Simsiyah gözleriyle insanın içine işleyen, soğuk, mesafeli ve tehlikeli bir adam. Kendi ailesine bile karşı duracak kadar acımasız, tek bir kadına sahip olmak için her sınırı çiğneyecek kadar tutkulu. Aralarında yıllardır süren kan davası, kurallar ve yasaklar vardı. Ama kalplerin sesi hiçbir kuralı dinlemezdi. O, onu dünyadan bile kıskanarak sahiplenmek istedi; o ise o gözlerin büyüsüne kapılıp esiri olmaktan korktuğu kadar çekildi. İki düşman aile, iki farklı dünya ve kontrol edilemez bir tutku… Siyah gözlerin derinliğine düşen bir kalp, sonunda kanı mı yoksa aşkı mı seçecekti?

"İzmir`e babasının yanına taşınma kararı alan Gece, liseyi de orada okuma kararı almış olur. Fakat okulunda sürekli ona bulaşan ve onunla olmaktan zevk alan Aras`la da baş etmek zorunda kalır."

20. Yaşımın en güzel mucizesiyle karşılaşmıştım

Bazı hikâyeler bir bakışla başlar, bazılarıysa yanlışlıkla atılan bir topla. Söylenemeyen duygular bazen en güvenli yolu seçer: anonim kelimeleri. Bir ekranın arkasına saklanan cümleler, gerçekte söylenemeyenleri fısıldar. Masum bir bahane, beklenmedik bir yakınlığa dönüşürken; kelimeler, cesaretin yerini tutabilir mi? Yoksa gerçekler, er ya da geç kendi yolunu mu bulur? BASKET, kalp atışlarının mesaj bildirimlerine karıştığı, gençliğin en sessiz ama en gürültülü duygularına dokunan bir hikâye.

Enzo Lefevre: Bir şey demeyeceksen kapatıyorum. Bir toplantının ortasındayım. Bir toplantının ortasında bana cevap mı vermişti? Bir toplantıda mıydı? Çalışma masasının üstündeki saate kaydı gözlerim. Saat akşam dokuzdu ama Fransa iki saat öndeydi. Yani saat orada şimdi on birdi, gece yarısına yaklaşıyordu. Onun için garip bir üzüntü hissederek sonraki mesajımı yazdım. İkra Budak: Diyeceğim bir şey yok. Ama bundan sonra sana yazarsam mesajlarıma bakacaksın değil mi? Hayır, yürek falan yememiştim, ben doğuştan aptalların sahip olduğu türden bir cesarete sahiptim. Enzo Lefevre: Bakarım.

KLASİK KARIŞAN BEBEKLER KURGUSUDUR!!

Hiç beklemediğiniz bir anda, asla aklınızın ucundan dahi geçmeyen bir isim karşınızda beliriveriyor. Bazıları buna kader diyor, iki insan eğer birbirine aitse er ya da geç birbirlerini bulurlar.

Bazı insanlar yaralarını saklar. Bazıları ise yaralarının içinde yaşamayı öğrenir. Kumsal, insanları iyileştirmek isteyen genç bir psikologdu. Hayatının en büyük hayali için ailesini, alıştığı şehri ve geçmişini geride bırakmıştı. Alaz ise çoktan kaybettiğini düşünen bir adamdı. Kalbinin etrafına ördüğü duvarların arkasında yalnızlığıyla yaşamaya alışmıştı. Biri insanlara umut vermeye çalışıyordu. Diğeri ise umudun varlığına bile inanmıyordu. Ama hayat bazen en kırılmış kalpleri, en beklenmedik zamanda aynı yolda buluşturur. Bu hikâye bir aşk hikâyesinden önce; yaralarını saklayan iki insanın, birbirlerinin yaralarına dokunma hikâyesidir. Belki bazı insanlar birbirlerini değiştirmek için değil, birbirlerine yeniden yaşamayı hatırlatmak için karşılarına çıkarlar... Ve bazen bir insanın hayatını değiştiren şey, duyduğu en güzel söz değil; vazgeçmeyen birinin sessizce yanında kalmasıdır.