Bir gece lunaparkın renkli ışıkları, karanlığımızı aydınlatıyordu. Ama o ışıklar bana geçmişi hatırlatıyor, ne kadar parlasalar da içimdeki karanlığı çoğaltıyordu. Çünkü o lunaparkta, o ışıkların arasında ablam sonsuz bir geceye gömülmüş, gözlerini bir daha açmamak üzere kapatmıştı. “Bir gün bana bir şey olursa, Ay’a bak sevgili kardeşim. Çünkü ben her zaman orada olacağım. Seninle…” diye fısıldadı. Ve tam o anda bir silah sesi yankılandı. Gökyüzüne baktım, Ay’a… Ve içimden yalnızca bir dua geçirdim: Ablam ölmesin. İnsanların kahkahalarla eğlendiği yerde, benim içim paramparçaydı. Ben Işıl Akduman… Ve bu da benim hikâyem.

Esin adındaki bir kız yürüyüş yaparken ara sokakta bir şeye tanık oluyor...

Geç kalınmış intikam ateşi. Kor alev gibi her gün yeniden yanıyor. Ateş mi yoksa Barut mu olmayı tercih edersiniz? Ya da oyunu yönetmeyi mi?

Lise öğrencisi olan ahsen okuduğu okulda zorbalık gören bir kızdı. Bir gün yine okulda zorbalık görürken Ahsen arttık dayanamayıp karşılık vermişti ancak karşılık vermesiyle olaylar sahada karışmıştı daha Ahsen o okuldan ayrılıp başka bir okula nakil aldırmıştı yeni okulunda sakince okuyup üniversiteyi kazanmıştı. Ancak maddi durumları pek iyi olmayan bu kız ne yapıcağını bilmiyordu. 8 yaşında bi iş kazası yüzünden vefat eden babası ve 4 sene önce yeniden evlenen annesi ayla hanım, kocasının yokluğuyla geçinemeyen ayla hanım ve kızı başlarına bir adam getirdiklerinde ilk seneler mutlulardı ancak son iki yıldır kumarbaz bağımlısına dönüşen Yakup bey yeniden bu aileyi geçinin sıkıntısına sokmuştu . Ahsen üniversiteyi kazandığında annesinide alıp buralardan gitme hayalleri kuruyordu ancak gelecekte onu bekleyen sürprizler bu hayaline denk düşüyordu mesela en büyük düşmanıyla yeniden karşılaşmak gibi…

Şehirde çeşit çeşit liseli öğrencilerin ölümü ile başlayan liselerde ya ölüm devam edecekti yada bir engel olacaktı.Peki ya o engel bir anda hayatının anlamı olsaydı…. Arkadaşlar ben bu kitabı uzun zaman önce yazdım ve kitaplığımda duruyordu bende bunu hayata geçirmek istedim evet biliyorum yazım ve noktalama hataları var ama okursanız çok mutlu olurum:)

KADER`İN GRUBUNUN 4. KİŞİSİ VEZDA BELİRDİ

Derin bir iç çekti. Bir damla yaş daha süzüldü yanağından. Çelimsiz bedeninden taşıyordu sanki hayatı; şu koca dünyaya bile sığamamıştı Sıla. Ağlamaları bile sessizdi. Hep parmak ucunda yürür, fısıltıyla konuşur, az yer, az uyurdu. Ve hiç gülmezdi. > Bir zamanlar onun da güzel bir hayatı vardı. Çocuktan biraz büyüktü belki ama yine de çocuktaydı. Annesi, babası ve abisiyle yaşadığı küçük ama kendilerine ait bir evleri vardı. Annesinin yaptığı yemekleri doya doya yer, kahkahalarıyla evi çınlatırdı. Babasının omzuna, abisinin sırtına tırmanmaktan hiç inmezdi. O evin şımarık, neşeli, mutlu kızıydı Sıla. > Sıla, o günü çok iyi hatırlıyordu... Bu hayatı mahveden o kara günü. Gök delinmiş gibiydi; yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu. “Bana sıkı giyin,” demişti abisi. Mahsullere bakmaya gideceklerdi. Annesi de onları yalnız bırakmamıştı. “Biz gelene kadar çay demle kızım,” demişti annesi. “Üşürüz döndüğümüzde.” Ama hiç dönmediler. O çay, ocakta kaynaya kaynaya karardı. Ev karardı. Sıla’nın içi karardı.

J- İnsanları neden öldürüyorsun M-Her önüme geleni öldürmüyorum Peter diğer bir adınla jisung , sadece kadın katillerini ve tecavüzcüleri öldürüyorum ondan seri katil diyorlar J- Ne demeye çalışıyorsun *Jisung elindeki tabancasını sıkıca kavradı ve minhoya doğrultmaya devam etti" M- Sizin sağladığınız sözde adaleti ben sağlıyorum iki tane kavgaya karıştığı için müebbet hapis alanı değil bir kadını sokak ortasında öldüresiye döven serbest bıraktığınız orosbuyu öldürüyorum J- Benimle bu şekilde konuşma hem sen bunu bizim sağladığımızı mı düşünüyorsun ha söylesene hakim karar veriyor buna M- Ne fark ediyor ya polis ya hakim ikisi de aynı şey J- Değil biz herkesi tuttuklarız sonrasını diğer kurumlar halleder M- Sonra sizde yan gelip yatarsiniz sonra benim de annem gibi diğer kadınlar ölür J- Kes sesini yere diz çök M- hiç sanmıyorum Peter *Minho bu dediğinin ardından jisung`un elindeki tabancasını bir hamle ile jisung`un elinden alıp Jisunga doğrulttu* M- Söylesene seni de öldürmem gerek değil mi nede olsa annemin ölümüne senin o iğrenç baban sebep oldu J- Sence bu benim suçum mu? M- Hah güldürme beni onu tutuklamadın kaçmasına izin verdin görmediğimi falan mı sanıyorsun J- Elimde olan bir şey deği- M- elinde olan bir şeydi *Minho jisung`a bir mermi sıktı* Jis öldüğünü düşünüyordu fakat yaşıyordu çünkü minho mermiyi ona değil yanında duran çam ağacına sıkmıştı Madem öyle neden öldürmedi? Ve şuan hangi cehenneme kaybolmuştu?

Genç bir üniversite öğrencisi evine nasıl girdiğini dahi bilmediği güçlü garip kıza aşık olur. Peki o kız aslında kim?

Sedef hayatı zorluklarla dolu bir genç kadındır. Yirmi iki yıl sonra hayatına giren biyolojik ailesi ise Sedef`in hayatında ki zorlukları eksiltecekler mi? Yoksa zorluklara yeni bir zorluk daha ekleyecekler? Bunu zaman gösterecektir. "Ben Sedef Kılıç, babasının her zaman güçlü kalmak zorunda olan varisi; annesinin her zaman hanımefendi olmak zorunda kalan prensesiyim. Kısacası ailemin hiçbir şeyiydim." Biyolojik ailem kurgusudur.

Kitap kurgusu ayarlanıyor.

Beş kişi. Beş hikaye. Bazı zamanlar, ne kadar kalabalık bir yerde olursan ol. Kendi içinde hep yalnız kalırsın. Bu kitap... sessiz kalanlara, kendileriyle savaşanlara, kırgın yüreklere, geçmişin yükünü taşıyanlara ve unutamayanlara ithaf edimiştir. Bu kitap sayesinde binlerce kırık kalbe ulaşmak dileğiyle...

Dedelerimin verdiği sözden dolayı yıllar sonra evlenmek zorunda kalan iki genç… Miray ve Baranın hikayesini okumaya ne dersiniz?

Hepiniz seviliyorsunuz

Eski bir şehrin çürümüş kalbi gibi kokuyordu bu bina. Duvarları nemli, pencereleri kırık. Ama içeride korkudan başka her şey vardı. Lilith eldivenlerini takarken aynaya baktı. O aynada gördüğü şey bir kadın değildi. Gözlerindeki soğukluk, bir patoloğun masasına düşen taze ceset gibi hissizdi. Dudaklarında yine o lanet kırmızı ruj vardı. Rujun adı “Vahşet” olmalıydı. Kurban hâlâ koltuğa bağlıydı. Ağzında kirli bir bez, gözlerinde şok. “Adın neydi?” diye sordu Lilith, başını hafif yana eğerek. Adam cevap veremedi. Sadece inledi. “Ah, doğru. Zaten ne fark eder…” Lilith, çantasından jilet gibi keskin bir bisturi çıkardı. “Benim için sen zaten bir isim değil, bir izsin.” Adamın göğsüne eğildi, sanki onun kalbini dinliyormuş gibi. “Senin gibileri eğiten sistem hâlâ çalışıyor mu bilmiyorum. Ama ben oradaydım. Beni unutacak kadar aptal oldun. Bu da cezan.” Bisturiyi yavaşça adamın göğsüne bastırdı. Bir cerrah gibi değil, bir cellat gibi… Adam bağırmaya çalıştı ama ses yoktu. Sadece gözyaşı vardı. Dakikalar sonra oda sessizliğe gömüldü. Duvarlara, koltuğa, yere kan sıçramıştı. Ama Lilith’in üstünde tek damla bile yoktu. Titizlikle çalışmıştı. ⸻ Cinayetten sonra, binadan arka kapıdan çıktı. Üzerinde geceye karışan siyah bir kaban vardı. Gözleri karanlığa alışmıştı. Ama içindeki karanlık, çok daha eskiydi. Tam binayı terk ederken, yere bırakılmış eski bir dosya dikkatini çekti. Üstünde hiçbir isim yoktu. Sadece bir harf: R. Dosyayı açtı. İçinde eski gazete kupürleri, fotoğraflar, bir ölüm listesi ve en üstte bir şey daha: “Lilith. Hayatta kalan son kişi. Takipteyiz.” Kadın hafifçe gülümsedi. “Geçmiş, yakalayıcıdır,” diye fısıldadı kendi kendine. “Bak sen… hâlâ peşindesiniz demek.” O gece, şehir bir kez daha kanla tanıştı. Ama bu kez cinayet sadece bir ölüm değildi. Bu bir mesajdı. Lilith geçmişini unutmamıştı. Ve görünen o ki geçmiş de onu.

"7 Aralık 2007 Yazgı dünyaya geldi ve sen tüm mektupları yaktın." Kadın "Mektuplar..." diye fısıldadı. Adam onu duydu "Sen o mektupları yaktın." Adam ağır adamlarla uzaklaşırken kadın tek birşey söyledi. "Ben o mektupları yakmadım. Asla yakmayacağım" Adam hiçbirşey duymadı. Son kez gördüğü kadına arkasına dönüp bir daha bakmadı. Kadın gözden kaybolasıya kadar onu izledi. Adam gözden kayboldu. Kadın arkasını döndü ve ayağına karların çarptığı yolda yürümeye başladı. İçinden o ana dair tek dediği " 7 Aralık 2007 ben o mektupları yakmadım." oldu. İkiside birdaha o günü hatırlamadı. Bu hikayede geçen olay, kişi, yer ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.

Dudakları çeneme, oradan da boynuma inerken, gözlerim kapandı. Boynumu karış karış gezen dudakları gerginliğimi anlamış gibi durdu ve tekrar dudaklarıma kadar tırmandı. Dudaklarıma sıkı bir öpücük kondurup geri çekildiğinde gözlerimi açtım ve yemyeşil gözlerine odaklandım. Gözlerimin içine sert bir ifadeyle bakarken, "Seni bir ay sonra öldüreceğim..." dedi. "15 Aralık senin ölüm günün olacak..." Kaşlarımı çatarak ona şaşkın şekilde bakarken, sesli şekilde yutkundu ve bakışlarını yüzümde gezdirdi. "Son bir ayının tadını çıkar..." Diye fısıldadı. Gözlerini sıkıca kapatıp, açtığında, gözlerim dolarken gülümsedim ve onu başımla onayladım. Az sonra gözlerini kapadı ve yavaşça dudaklarıma yaklaştı. Dudakları dudaklarıma dokunduğunda gözlerim kapandı ve göz pınarlarımdan süzülen damlalar şakaklarıma kısaca dokunarak saç diplerime karıştı. Bileklerim soğuk parmaklarının arasındayken, yine nabzımı ölçüyordu. Öyleyse onu ne kadar istediğimi, ve bana dokunduğunda kalbimin ne kadar hızlandığını anlayabiliyordu. Dudakları tekrar boynuma ulaştı. Parmaklarım gömleğinin düğmelerine gitti ve yavaşça çözmeye başladım. Bornozun kemerini açtığını hissettiğimde, tüm vücudum ürperdi. Tenime yayılan alevler, korku ve isteğin karışımından ibaretti. Bornoz bedenimden sıyrılırken, üzerindeki gömleği omuzlarından sıyırdım ve o yarı çıplak kalırken, ben tüm çıplaklığımla karşısındaydım...

Sumin annesinin izinden gitmek isteyen ve idol olma hayalleri kuran bir genç kızdı. Yunjun ile dans derslerine devam ediyor bir taraftan vokal eğitimleri peşinde koşuyordu. Kendisi ile aynı hayalleri paylaşan Junseo ile yolları pek çok kez kesişecekti...

Çocukluğundan yara almış herkese gelsin yazdıklarım… “Dolunay o gece bir çığlık attı ve gökyüzü bir daha eskisi gibi olmadı.”

Ünlüsün, çok ünlüsün herkes tarafından konuşuluyorsun. Bu nasıl bir duygu? İnsanların yarısı senden nefret ederken ve yarısı seni severken birini sevmek nasıl bir duygu? Gelin aşkla başlayan bu hikaye. Çektiği ve çekeceği acılara gelsin. Zorla başlayan bir hikayede , aşkın ihtimali bile başlı başına bir isyan. 📛 Kitap tamamen bana aittir her hangi bir şeyinin çalınması durumunda adlî işlemlere başvuracağım!📛

O bir sokak yarışçısı

Kalbin İzleri, geçmişlerinde acı, kayıp ve karanlık sırlar taşıyan 13 kişinin bir araya gelişini konu alır. Hepsi farklı yerlerden, farklı acılardan gelen bu insanlar, gizemli tehdit mektuplarıyla aynı masaya çekilir. Zamanla anlarlar ki bu sadece bir tesadüf değil, planlı bir yüzleşme ve kurtuluş hikâyesidir. İçlerinden bazıları suçludur, bazıları ise sadece hayatta kalmaya çalışmıştır. Fakat şimdi hepsi aynı karanlığın hedefindedir. Aralarındaki bağlar güçlenirken, sırlar açığa çıkar, geçmiş iz bırakır, ama kalpler yeniden atmaya başlar. •Bu kitapta geçen olaylar, mekânlar ve kurumlar kurgusal olup yalnızca hayal gücünün birer ürünüdür. Gerçekte var olan kişi, kuruluş ya da yerlerle olan herhangi bir benzerlik tamamen tesadüftür. Ayrıca bu eserde yer alan olay örgüsü, karakter ilişkileri ya da temalar başka kitaplarla benzerlik gösteriyorsa, bu da yazarın bilgisi dışında gelişmiş tamamen rastlantısal bir durumdur. •wattpad:valens_1 Instagram:valenss1_1 •17.07.2025

Selam Ben Aybalam evet doğru duydunuz Aybalam gerçek ailem sandığım kişiler ailem değilmiş bunu öğrendikten sonra hayatım altüst oldu ben sert ve komik bir mizaca sahibim bu da benim hikayem .Ha bu arada abilerim varmış sayısı belli deil her geçen gün artıyor da.

Pencere Başında Tatlı bir koku vardı gecenin kör saatinde. Evlerin ışıklarının çoğu sönmüştü. Hava, aynı anılarımın tatlılığı ve gözyaşlarımın tuzluğu gibiydi; acı ama tatlıydı. Penceremin camından dışarıya bakıyordum. Yaprakların sesleri, ara sıra geçen arabaların gürültüsü ve çoğunlukla sessizlik vardı. Sokak lambasının ışığı camıma vururken...

Okul basketbol takımının gözdesi olan Deniz Uran Bayraç`ın, İlayda Akça`ya yıllar sonra itiraf ettiği aşkı ve yaşadıkları eğlenceli süreç.