Ansızın kedisine borclu olan adami bulmak icin mahallesine gelen örgüt lideri Bora Karaca`nın sahte firinci kimligi ile mahallede yasamaya baslar. Ama yeni tanistigi tıp fakulte ogrencisi Nilufer yuzunden hersey altust olur..

Şehir, görünmez bir güç tarafından yönetiliyor: Yeraltının sırlarını elinde tutan beş lider… O liderlerden birinin kızı, dik başlı, cesur ve her zaman kendi yolunu seçen bir kadın; Eflin Aden Akıncı. O sırada, geçmişin intikamını yemin etmiş bir adam; Karan Barut Koralp. Konseyin gölgelerindeki sırları ortaya çıkarmak için her şeyi göze alır. Küller arasında başlayan bu oyun, hem kalpleri hem hayatları yakacak bir çekişmeye dönüşür. Gizli güçler, ihanet ve yasak bir çekim… Hepsi alevlerin ardında saklı.

3 Yetim ve öksüz kızın okul hayatında nefret ettiği erkeklere karşı ilgi duyması .....

Be Ecrin voleybolcuyum ve hoşlandığım çocuk kuzey futbolcu popüler var mısın eğlenmeye

Aşık olmak yağmur ormanlarında akan şelaleye benzer. Düşeceğini sandığın dik yokuş seni korkutur ama o yokuştan aşağı inmezsen diğer güzellikleri keşfedemezsin... ••• Göğsümde atan şeyin bir zamanlar başka bir bedende yaşamış olduğunu düşündüm. Birinin kahkahasına, birinin korkusuna, birinin son nefesine eşlik etmişti. Bu düşünce, istemsizce nefesimi yavaşlattı. Ölmek istiyordum. Ama onu öldürmek istemiyordum. Bir kere kaybetmiştim onu. Yeniden olmazdı.

Yağmurun,şemsiyeni itmesine izin verme!

Kitabımda hem savaş hemde aşk olcak

Buğlemin dc oynarken tedirginleşmesi

Canın sıkılır ve abinin arkadaşına akım yapmak istersin...

Okulun en popüler anonim itiraf sayfası çalınırsa?

Arkadaşlar bu benim ilk kitabım hatalar varsa kusura bakmayın ve bu kitap hayal üründür fazla sorgulamayın

Bir apartmana partiye giden bir grup asansöre biner, asansör gizemli bir katta durur 7.5 kat ama asansör sadece 7 kat çıkabilmektedir. Grup asansörün bozulduğunu sanar ama asansörün kapıları açılır ve grup meraklarını yenik düşüp asansörden inerler ama bilmiyorlardır ki o katın her bir odasında travmaları ve sırları açığa çıkmak üzere bekliyordur. Sizce bu sırlar grubu dağıtacak mı yoksa birbirlerine daha da mı kenetleyecektir? "7.kata çıkmak tercihtir, 8.kata çıkmak kaderdir. Ama 7.5 katta durmak bir oyundur. Ve bu oyunda sadece sırlarını geride bırakanlar tekrar binebilirler."

"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

Aras, hafifçe güldü, ama bu samimi bir gülüş değildi, daha çok bir alaydı. Adımlarını yavaşça ringe doğru yöneltti, bilek sargılarını gevşetmeye başladı. "Emin misin, ufaklık? Kırılgan bir şeye benziyorsun," dedi. Gözleri, boyumu ve fiziğimi baştan aşağı süzüyordu. "İşin bittiğinde, ağlayarak annenin eteğine koşmayasın."

Kılasil gerçek ailem kitabı ama biraz daha farklı... ~Sen bir zavallısın ~Ben bir zavallıyım Diye tekrar ettim onu ama bilmiyordu ki benim yapa bildiklerimi, aldığım eğitimleri, geçtiğim sınavları, ona yapacaklarımı bilmiyordu...

WATTPAD DE VARDIR NUDE İÇERİR Selam ben dövme yaptırmak istiyorum:Siz Acaba fiyat alabilir miyim?:Siz Dövmeci:Nereye olacak? Bel`ime:Siz Dövmeci:At bakayım :Siz

Aden Elçin , güçlü, cesur ve korkusuz bir kadındır. Doğduğu aileden koparıldı, üvey bir evde büyüdü, ama hiç pes etmedi. Gerçek ailesi ve abileriyle yüzleştiğinde, geçmişin sırları, ihaneti ve kayıplarıyla baş etmek zorunda kalır. O artık sadece bir anne değil, “Kızıl Afet” olarak anılan, yıkılmaz bir savaşçıdır. Hayat, aşk ve aile bağlarının ortasında şekillenen hayatında nasıl savaşlar verecek.

Bu kitabın kurgusunu olaylar ve kişileri ben yaptım fakat yazısını arkadaşım yazdı ben pek iyi yazamıyorum o deftere yazıyor bense aynı şekilde buraya geçiriyorum

Alt tarafı 17 yılım boşa gitti daha ne olabilir ki

Her şey bir bildirim sesiyle başladı. Önce mahremiyetim döküldü ekranlara, sonra onurum çiğnendi o leş yorumlarda. Dakikalar içinde bir videoyla hayatımı altüst ettiler, yetmedi; o kuytu köşede nefesimi kesene kadar üzerime çullandılar. Ağzımdaki o metalik kan tadı ve karnıma inen darbeler canımı yakıyordu evet, ama beni asıl öldüren şey o gülen yüzlerdi. Yerde sürüklenişimi çekip paylaştıklarında bittiğimi sandılar. Oysa ben o çaresizliğin içinde bile onlara ödeteceğim bedelin kanıtlarını topluyordum.

"İnsan insana benzer derler, ama bu kadarı ancak bir felaketin habercisi olabilirdi." Eser için yeni bir okul, yeni bir başlangıç demekti. Ancak attığı ilk adımda, kendi yüzüne çarpan nefret dolu bakışlardan habersizdi.Esin; ardında enkaz bir hayat, intihara sürüklenmiş bir kız ve öfke dolu bir grup bırakmıştı. Şimdi Eser, hiç işlemediği bir suçun bedelini ödemek ve ailesinin yıllarca sakladığı karanlık sırlarla yüzleşmek zorunda. Aynı yüz, aynı kolye, iki farklı hayat. "Ben Esin değilim. Ama görünen o ki, onun günahları artık benim mirasım."

Ünüversitede okuyan genç kız olan Kardelen Akpınar, ailesinin evdeki baskılarına dayanamayıp modelliğe kendini atması ile olaylar başlar. Ordaki çekimlerde tanıştığı Berk Karahan ile arkadaş olur ve yakınlaşırlar. Sadece kitap bu kadar la kalmaz. Kardelenin en yakın arkadaşı olan Sıla Yılmaz Kardelenden sakladığı sırları Kardelen çözmeye çalılır.

​“Denizin boğduğu bir kızı, ancak toprak kokusu hayata döndürebilirdi.” ​Hüma, sekiz yaşındayken o karanlık suların dibinde sadece ailesini değil, nefesini de bıraktı. O geceden ona kalan tek miras; kapalı duvarlar arasında geçirdiği krizler ve boynundaki gümüş kolyeydi. Bir de kulağına fısıldanan o imkansız vaat: “Dünya seni bir kafese hapsetmeye kalkarsa bu kolyeye dokun; o zaman benim ruhum senin gökyüzün olacak.” ​Boran ise ruhundaki kırıkları dövmelerle yamayan, kalbi intikamla taşlaşmış bir adamdı. En sevdiğini toprağa verdiğinde, o toprağı bir canla sulamaya yemin etti. Hüma’yı bir kefaret olarak kendi cehennemine hapsederken, aslında kendi elleriyle kırdığı kanatların kime ait olduğunu bilmiyordu. ​Hüma, boğulduğu her an celladının toprak kokusuna sığınıyor, Boran’da kıyıyı buluyordu. Boran ise nefretle baktığı bu gözlerin, yıllar önce gökyüzünü vadettiği o küçük kıza ait olduğundan habersizdi. ​Bir yanda denizden sağ çıkan ama nefes alamayan bir Kuş... Diğer yanda toprağın altında kalan ama ölemeyen bir Kafes... ​Sırlar aralandığında, Boran’ın ruhu Hüma’nın gökyüzü mü olacaktı, yoksa onu sonsuza dek hapseden o demir parmaklıklar mı?

Alt tarafı lise de arkadaşım sandığım çocuğa aşık oldum. Ne olabilir ki?

Birbirini seven liseli iki gencin hayatta başlarına gelen olaylarla mücadelesi ve aralarına mesafe girmesiyle ilişkilerinin geçtiği sıkıntılı dönemleri nasıl atlatacaklarını, hayallerindeki mesleklere ulaşıp ulaşamayacaklarını ve en önemlisi kaderin onları tekrar birleştirip birleştirmeyeceğini siz de merak ediyor ve Alara ve Asaf Miran`ın hayatına konuk olmak istiyorsanız sizleri bu hikayeye davet ediyor ve koltuklarınıza geçmenizi öneriyorum. o hâlde başlayalım...🌿🌸