geçmişten yara izleri...

Yıllarını ailesi sandığı ama aslında gerçek ailesinden koparılarak geçiren aşiret kızının sürükleyici hikayesi

Annem bir mektuptu, babam ise o mektuba bakıp gerçeği kabul etmeyen bir kör. Bense o karanlıkta kendi ışığımı yontmuş bir çocuğum... Öykü 26 yaşında bir marangozdur. Kalbi nasır tutmuş, ruhu ise kimsesizliğin çeliğiyle dövülmüştü. Şimdi karşısında geç kalmış bir baba, koca bir yalanın mimarı ve onun ailesi duruyo. "Siz pürüsüz hayatlarınızda kusursuz olduğunuzu sandınız ama ben o pürüzün o kusurun ta kendisiyim. Sizin vicdanınız sadece mektuptan ibaret olabilir ama benim hayattım hergün ödenen bir bedeldi. Şimdi bir baba olarak değil geç kalmış bir yabancı olarak karşımdasın." "Ve ben yabancılar için asla kapımı yontmam..." Tiktok: nurunhikayeleri

Mevsim Atay,İstanbul`a yeni atanmış bir cumhuriyet savcısıydı ve geçmişiyle ilgili gereksiz olarak gördüğü ne varsa gömüp yeni bir sayfa açmıştı ya da o öyle zannediyordu.Geçmişinden bir parça olan Utkan Saraçoğlu`yla tekrardan karşılaşana dek. Kimsenin öğrenmemesi gereken 3 gerçek vardı. Bu üç gerçeğin peşine düşen kişilerden birisi aydınlık birisi de sonu olmayan o korkunç karanlıktı. O 3 gerçek kimin elinde parlayacaktı? "...Mevsim dikkatli bir insandı. O kadar incelemeye rağmen o fotoğrafta göremediği bazı detaylar vardı. Birincisi Serap`ın parmağındaki mavi kamelya çiçeği yüzüğü. İkinci detay ise fotoğraftaki Serkan`ın gözlerinin birinin kahverengi birinin mavi olmasıydı. Bir diğeri de Serkan`ın boynundaki gümüş pusula kolyesiydi. Bunların üçünü Mevsim daha önce görmüştü. Göremediği tek şey albümdeki ultrason fotoğraflarında iki minik hücrenin olmasıydı. Yaşama tutunmaya çalışan iki minik mucize..."

Bazı vedalar, sadece bir şehrin değişimi değil; bir çocukluğun sonudur. İstanbul’un kalabalık sokaklarında, aynı apartman boşluğuna yankılanan iki küçük çocuk sesiyle başladı her şey. Serhat on yaşındayken o kapıdan içeri girdiğinde, Zeynep’in dünyasına sadece bir komşu olarak değil, bir ağabey, bir koruyucu ve bir çocukluk anısı olarak yerleşmişti. Aralarındaki dört yaş, o zamanlar aşılması gereken büyük bir uçurum gibi görünse de; paylaşılan bayram şekerleri, okul dönüşü koşturmacaları ve annelerin demli çaylar eşliğindeki sohbetleri o uçurumu bir köprüye dönüştürmüştü. Ancak hayat, planlarını bizden bağımsız yapar. Serhat, on altı yaşının omuzlarındaki taze yükle Ankara’nın yolunu tuttuğunda; arkasında sadece gözü yaşlı bir aile değil, büyümesini henüz tamamlamamış bir çocukluk bıraktı. Tam on iki yıl. Zaman, en mahir heykeltıraştır; insanı yontar, değiştirir ve bazen en tanıdık gelen yüzü bile bir yabancıya dönüştürür. Şimdi, yıllar sonra aynı apartman dairesinin önünde, aynı mermer basamaklarda karşı karşıya gelen bu iki yabancı; aslında birbirlerinin hikayesinin en önemli başrol oyuncuları. Anneler hala aynı masada çaylarını yudumlarken, koridorda birbirine değen iki bakışın birbirini tanımaması, kalbin mi yoksa hafızanın mı bir oyunudur? Bu hikaye; büyümenin, değişmenin ve aslında hiç gitmemiş olan o çocukluk bağının, tozlu raflardan inme masalıdır. Bakalım zaman, unutturduğu bu iki yüzü yeniden birbirine hatırlatacak kadar cömert davranacak mı?

17 yıl boyunca şiddet gören Ada Yılmaz (Karakurt) yılar sonra gerçek ailesine ve abilerine kavuşması.

"Bozkırın ortasında doğan bir çocuk, hem ihanete hem adaletsizliğe meydan okuyacak. Sadece cesur olanlar onun hikâyesini anlayabilir".

17 yaşında annesini kaybeden Arin kimsesiz kalması ile köylü ile evlendirilmesine karar verir. Ancak Diyarbakır`ın Ağalarından olan Hozan ağa kızın yaşlı birisi ile evlenmesini istemeyerek kızı oğluna ister.

" Mehmet ağa çık dışarı" şaşkınlıkla Araf a baktım yaptıklarına değişmesine şaşırmış anlam veremiyordum. "Aaraf noluyor neden getirdin bizi konağa bir şey desene susma yalvarıyorum sana" Ağlamaklı çıkan sesime lanet ettim gözlerim anında dolmuş akmayı bekliyordu sanki gözyaşlarım, " bu ne hadsizliktir böyle ne olmuştur Araf ağa" Dedem merdivenlerden indi babam peşinde ama abim etrafta yoktu, verdiği sözü tutmamış mıydı yoksa, dedem tam karşımızda durdu babam yanında, Sanki ben evden hiç kaçmadım ve hiç merak edilmedim öyle bir boş bakışı vardı içim acımıştı. Araf bana dönüp tekrardan bileğimi kavradı, gözlerimin içine nefretle bakıyordu, beni çekiştirip dedemin ayaklarının dibine savurdu, düşmenin verdiği acıyla hafif bir çığlık döküldü dudaklarımdan, " Size kızınızı getirdim. Kardeşimin namusuna karşılık kızınızın namusu" ses kulaklarımda yankılandı, Kalbim param parça oldu ruhuma sayısız cam parçaları battı sanki kanıyordu ruhum, abim yoksa bu doğru olamazdı hayır, Araf bana bunu yapmış olamazdı... Ayy çok heyecanlıyım aşklarım mükemmel bir kurgu ile karşınızdayım uzun zamandır yazmak istediğim berdel kitabını sonunda yazıyorum umarım çok seversiniz.. Not: kitapta argo küfür şiddet cinsellik mevtuttur kessinlikle normalleştirme değildir okuyanlar ona göre okusun lütfen .

Ben aile sevgisi görmemiş bir kızdım. Sadece mutlu bir aileye sahip olmak istemiştim. Bir gece gerçek ailemin çöp konteynerine atması sonucu istediğim aileye sahip olmuştum. Ama ya kardeşim. Ben Derin Arya Aksoy zorlukların arasından savcı olup bütün kadınların yarasına ilaç olmak hayaliyle çıktım

Ali ile Bahar çocukluk arkadaşıdır. Hayat şartları onları ayrı şehirlere sürüklese de bir birlerini yıllarca unutamadılar. Seneler sonra Ali`nin maddi durumunu düzeltip, okulunu bitirmesiyle, mesleğini yapmak için kendi memleketine dönmüştür. Bahar`ın şehrine. Yıllar sonra birbirlerini gördüklerinde, Bahar, güzel alımlı bir genç kız, aynı zamanda hafız` e ve öğretmen olmuş, Ali ise, duruşu, efendiliği ile çizgisinden hiç bir şey kaybetmemiştir. aksine yıllar ona gözle görülebilecek şekilde olgunluk ve tüm genç kızların hayali olan dürüstlük, bir o kadar da inkar edilemeyecek kadar aura vermiştir. Aynı zamanda Ünlü bir cerrah olmuştur. Ali bu şehre ayak bastığı andan itibaren başlar bitmek bilmeyen imtihanları, sınavları. İkisi de bilmiyordu, belki aralarında mahşerde milada erecek bir sevda belki göz göze gelmeleri bile yasak olan bir sevdaya düşeceklerdi. Ve onları bu zorluklara iten iki kişi vardı... Bir de, bir birlerine yıllar önce dillerinden dökülen... ( Abimsin / Kardeşimsin ) cümlesi. Bazen sonunu düşünmeden kalbimizi kendimiz mühürleriz oysa ki.

Ailesinin izinden gidip asker olan kız. Önder edindiği adam gibi asker olan adam. Onların hayatı... Kitaba, hem buradan, hem wattpad üzerinden ulaşabilirsiniz. WhatsApp kanalıma ve instagram hesabıma bekliyorum. Hesap isimleri; andromedayolu

Sevdiğim birine onu sevdiğimi söyleyemeden ölecek olma düşüncesi beni kapana kısılmış gibi hissettireceğinden hislerimi kendime saklamaz söylerdim. Sanırım o yüzden ağzımdan çıkanları kulağım duyduktan bir süre sonra idrak edebilmiştim. Dur durak bilmeden rezil oluyordum resmen. "Merih ne yaşansın istiyorsun? Heyecandan bayılayım mı kollarında? Çok sevmekten öldü diyecekler sonra hakkımda." Ben söylediklerimin şokuyla bir karış açık ağzımla ona bakarken bu sefer durmadı. Eğilip alt dudağımı iki dudağının arasına alıp içine çekerken bütün vücudum elektrik akımına kapılmış gibi ardı ardına titremeye başladı. Sıcak dudakları heyecandan kuruyan dudaklarımı sırayla içine çeke çeke öperken olayı kavramam uzun sürdüğünden ufacık ısırıp ona karşılık vermem gerektiğini hatırlattı bana. Dudaklarım sözsüz emriyle harekete geçti, üst dudağını onun bana yaptığı gibi dudaklarımın arasına hapsedip öptüm. İstediği karşılığı alan Merih`in dudakları dudaklarımın üzerinde arsız bir gülümsemeyle gerildi. Farkında olmadan kıkırdadım. Sarhoş gibi hissediyordum. Beynimin içinde gri bir sis bulutu vardı ve zevkle beni ele geçirmiş gibiydi. Kasıklarımda toplanan şehveti görmezden gelmek eziyet gibiyken bacaklarımı dizlerimden kırıp kendime doğru çekerek birbirine bastırdım. Hareketimi hisseden Merih ağzımın içine doğru öpüşmemizi kesmeden inledi. Onu deli gibi istediğimin farkına varmış mıydı?

Bay Bilinmeyen: Uzaktan seviyorum seni, kokunu alamadan, boynuna sarılamadan,yüzüne dokunamadan,sadece seviyorum... Pamuk şekeri: Hep böyle şeyler mi yazacaksın Bay Bilinmeyen:Hislerimi ancak böyle belli edebiliyorum Pamuk şekeri: Kimsin bay bilinmeyen Bay bilinmeyen : Kim olduğumu bilmeden de beni sevebilir misin pamuk şekerim? Bilinmeyenin kim oldugunu hep beraber okuyarak öğrenelim ister misiniz ??

"Beni sana unutturmuşlar... ama tenin hâlâ bana ait."Alaca, kim olduğunu bilmiyordu. Her gece, uykusunun en derin yerinde bir nefes boğazına çöküyor. Ellerini tanımadığı bir adamın sıcağında yanıyor, ama uyanınca her şey kayboluyor. Kafasında susmayan bir ses, aynalara bakarken bile kaçtığı bir yüz... Ve sonra biri geldi.Sargın.Sert. Sessiz. Tehlikeli. Alaca`nın geçmişinden gelen tek gerçek.Bir zamanlar nişanlıydılar. Şimdi Alaca bunu ve onu hatırlamıyor, ama bedeni tanıyor. Sargın`ın sesi, dokunuşu, öfkesi... hepsi, zihninin unuttuğu her anıyı yeniden ateşe veriyor. Onun yanında olmak, her saniye uçurumun kenarında çıplak ayakla yürümek gibi: bir adım tutkuda boğulmak, bir adım tamamen yok olmak demek."Hatırlarsan, her şey yeniden başlar."Ama bu başlangıç, sevgiyle değil, sahiplenmeyle başlar.Özgürlük yok. Aff yok."Sen, hep bendin."Alaca çevresindeki herkesin maskesini indirirken, en büyük maskenin kendi yüzünde olduğunu farkedecek . Her hatırladığı şey, onu biraz daha karanlığın kucağına çekecek."Yalancı Sanrı", tutkunun acıttığı, aşkın zincire dönüştüğü, hafızanın hem kurtuluş hem lanet olduğu bir hikâye. Bazı bağlar kopmaz... yalnızca daha derine işler." Teni tenime o kadar çok yakındı ki dokunsa bu kadar güçlü duygular hissettiremezdi. "Sen benim geçmişimsin ama asla geleceğim değilsin" Dudaklarımdan dökülen kelimeler ona hiç uğramış gibi değildi."Seni yakından hissetmeye ihtiyacım var,"Nefesi tenimi yakıp geçerken o durmadı, kalbimi kasıp kavurdu."Sana, sesine, siktiğimin o hiç susmayan küçük çenene ihtiyacım var"🍃

Kahrolmak,bile bile cehenneme gitmek inandıklarını bir kalemle silmek dik durmak cesaretli değil de gözü Kara olmak sadece tek bir neden sebep için nefes almak bunları söylemek dile kolaydı bunların ortasında durup kaybolmak dile gelmeyecek kadar zor.insan bunların ortasında kaybolurken sırtında bir el hissetmek ister "korkma buradayım yere düşersen ben ellerinden tutarım"bu elin hayattaki tabiri sevdiklerin, annen,baban birde ağlayınca koşup sarılmak istediklerin. oysa senin sırtında bu el hiç olmadıysa her seferinde ellerinden tutacaklar diye unutlanmana rağmen sadece sana düştüğünde elini tutmak yerine baş ucunda durup "ayağa kalk düştüğünde kimse ellerinden tutmayacak sen kendin kalkacaksın" derlerse ne yapardın? -ruhen kimsesizlik ve yanlızlık belirtisi- ömrünü böyle geçirmiş bir kızın ellerinden tutmak istermiydin -NİLAY FAZ- okudukça ellerinden tutmak isteyeceğiniz o kız. Elzem... işte elzem Nilayın bunlara rağmen vaz geçemedikleri işte elzem Nilayın bu yaşadıklarına rağmen tutunduğu tek dal N.K.☆

Bir aşk kaçırıldı. Bir kız bedel oldu. Bir aşiret savaşı başladı. Efsun, düşman aşirete berdel olarak gönderildiği gün, kaderine değil… intikamına “evet” dedi. Bu evlilik mühürlendi. Ama intikam daha yeni başlıyor.

#gerçekaile #askeri #namaz Bu roman, gerçek mekân adları kullansa da anlatılan sistem ve olaylar yazara ait kurgusal bir evrende geçmektedir. Geçmişi karanlık, geleceği ise kendi ellerinde. Burçe Seyra, çocuk yaşta elinden alınan bir hayata rağmen ayakta kalmayı başaran genç bir kadın. Güçle büyüdü, sessizce değişti. Şimdi kader, onu geçmişiyle yeniden yüzleştirirken Burçe ilk kez kendi hikâyesini yazma şansı bulacak.

Aynı yüzde iki farklı kadın, aynı bakışta iki ayrı dünya. Bir yanı hayata sımsıkı tutunan bir tebessüm, diğer yanı uykusuz gecelerin ve dökülemeyen gözyaşlarının kan kırmızı izi.aynadaki yabancıyla yüzleşmenin sarsıcı hikayesi." ​​"Her gülüş bir maske, her yara bir hikaye anlatır. Karanlığın içinde saklanan aydınlığı mı seçeceksin, yoksa morlukların ardındaki gerçeği mi? Bakışlarındaki uçurumda kaybolmaya hazır mısın?"

​“Bazı çiçekler kal demez, vaktin geldiğini fısıldar.” ​Kadırga Yaylası’nda zaman, takvimle değil doğanın rengiyle ölçülür. Mor ve beyaz vargit çiçekleri toprağın bağrından fırladığında, dağ misafirlerine tek bir şey söyler: “Var ve git.” Ama bu kez dağın fısıltısına inat, kalmayı seçenlerin hikâyesi başlıyor. ​Doktor Gökçe, on beş yıl sonra İstanbul’un parıltılı dünyasını elinin tersiyle itip memleketine döndüğünde, sadece bir sağlık ocağı kurmayı hayal ediyordu. Oysa onu karşılayan; dumanlı dağlar, elli yıllık kanlı bir sınır davası ve kalbi buz tutmuş bir adamdı. ​Yaman... Nam-ı diğer “Dağ Kurdu”. Babasını pusta kaybetmiş, çocukluğunu o uçurumun kenarında bırakmış, hırçınlığıyla nam salmış bir yalnızlık abidesi. Onun dünyasında yabancıya yer yoktu; ta ki Gökçe, bir fırtına gecesi o buzdan duvarları merhametiyle eritmeye başlayana kadar.

Geçmişte evli olan bir çiftin ayrılması ve doğan ikiz çocukları... Kadın başka bir adamla evlenip ülkeyi terk ederse ne olur? Peki ya yıllar sonra dönerse? Hem de eski eşiyle komşu olursa? Meva yaşayacak ve görecek neler olabileceğini, neler olacağını...

Kırık kalpten sen kurgumun bir parçası olan KUZGUN ailesinin hikayesinden bahseden bir kurgudur...

1,5 yıl önceki yaşanmışlık ve şimdikiler

Her şiir bir suskunluk, her kurgu o suskunluğun ardındaki çığlık. Kayıplar, özlemler ve yarım kalan cümleler arasında, kelimeler bazen iyileştirir bazen yakar...

CHOİ San aldatıldıktan sonra doktoruna aşık olacağını bilmiyordu...