Anlaşmalı evlilik kitabıdır! Bir canavar olmak kolaydır. Asıl zor olan, canavar olarak yaşamaktır. O, ellerini kana bulamaktan çekinmeyen bir katil. Ama kimsenin yapmaya cesaret edemediğini yapan biri: çocukları, kadınları ve bu karanlık dünyanın altında ezilenleri koruyan son kalkan. Her görev, onu biraz daha parçalıyor. Her karar, vicdanıyla hayatta kalma içgüdüsü arasında bir savaşa dönüşüyor. Ve şimdi… kendi kurallarını çiğnemek zorunda. Mafya düzeninin yazılı olmayan yasaları, ihanetle örülmüş ittifaklar ve ölümle sonuçlanan bir ceza. Bu dünyada hayatta kalmak için bazen canavar olmayı kabul etmen gerekir. Çünkü o ölürse, kimse geriye kalan masumları korumayacak. Ve bu yüzden… ölme lüksü yok.

antik ismi nissa ve yunanca`da `yeni şehir` anlamına gelen Neapolis..... Selçuklu döneminde fethedilip ismi `muşkara` adını alan, günümüzde ise türkiye’nin en köklü tarihi şehirlerinden biri : Nevşehir Tarihte kadının yeri çoğu zaman ikinci plana atılmış olsada türkler ve islamiyet bu algıyı kırmışlardır. maalesef günümüzde  ise bu anlayış yeniden filizlenmeye başlamıştır. Bu zihniyetin yeniden filizlendiği zamanlarda anadolu`nun kadim topraklarından biri olan nevşehir’de köklü bir ailenin torunu doğar .... sadece ailesinin başına geçmekle kalmayıp ,kadınların itibarını kazandıracak , tüm türklerin ihtişamını kavuşturacak ve hayali kurulan türk birliğine giden yolu açacak bir kadın : efsanevi NAGİHAN ALAZOĞLU

Bu hikâye bir aşkla başlamadı; bir kararla başladı. Bir kadını hayatta tutmak için alınmış, geri dönüşü olmayan bir kararla. O karar verildiği anda dünya artık eskisi gibi kalmadı; krallıklar çatlamaya, yeminler anlamını yitirmeye, iyilik ile suç arasındaki çizgi silinmeye başladı. Bir hayat kurtuldu ama karşılığında sayısız hayat sustu. Çünkü bazı seçimler, yalnızca tek bir kalbi yaşatırken geri kalan her şeyi felaketine kurban bildi. Bir zamanlar adı fısıltıyla anılan bir kadın vardı. Adı önce yasaklandı, sonra tarihten kazındı, en sonunda da kendi zihninden sökülüp atıldı. Unutmak ona bir merhamet gibi sunuldu; oysa bu, onu hayatta tutmanın en acımasız yoluydu. Hafızasından silinen yalnızca bir isim değildi. Bir aşk, bir suç, bir krallığın kanla yazılmış kaderi de onunla birlikte gömüldü. Zaman geçti. Taçlar el değiştirdi, hanedanlar çöktü, eski günahların üzeri yeni düzenlerle örtüldü. Ama bazı şeyler gömüldüğü yerde çürüyüp yok olmadı. Zaman bazıları için hiç akmadı. Geçmiş, uygun anı bekledi. Döndüğünde de şefkat değil; hakikat getirdi. İhanetiyle, kanıyla, yarım bırakılmış yeminleriyle geri döndü ve herkesi kendi payına düşen gerçekle baş başa bıraktı. Bu hikâyede yeniden doğmak ikinci bir şans değildir. Hatırlamak bir kurtuluş hiç değildir. Bu, ertelenmiş bir hesaplaşmanın hikayesidir. Çünkü hatıralar geri geldiğinde, insan yalnızca başına gelenleri değil, başkalarına yaptıklarını da hatırlar. Ve bazı gerçekler, insanın kendisiyle yaşamaya devam etmesini imkânsız kılar. Aşk burada bir sığınak değildir. Ne yaraları sarar ne de günahları siler. Aşk bu hikâyede bir kehanettir; gerçekleşmesi kaçınılmaz, sonucu ise yıkıcı. Çünkü bazı aşklar yaşatmak için seçilir, ama bedeli her şeyden vazgeçmektir. Ve bazı bedeller vardır ki… ödedikten sonra hayatta kalanlar bile affedilmemelidir..

“Bazı aşklar seçilmez… yazılır.” Kumsal Erzenay, kaderin ona biçtiği hayatı kabullenmek zorunda bırakılınca da kendini kimseye ezdirmemiş gücünü asla kaybetmemiş. Berdelin sert ve sessiz kurallarıyla, hiç tanımadığı bir adamın hayatına adım attı. Ama o, kendi hikâyesinde kaybolmayı değil, yeniden doğmayı seçtmişti Miran Alkanay Suskunluğu derin, bakışları ağır bir adam. Kalbinin kapılarını çoktan kapattığını sanıyordu. Ta ki Kumsal gelene kadar… Zorunlu başlayan bu bağ, zamanla kalplerine dokunan bir hikâyeye dönüşürken; ikisi belki de aşkın hiç bilinmeyen yüzüyle yüzleşiceklersir... Çünkü bazen en güçlü kadınlar, en kırık kalpleri iyileştirir… Ve bazen en sessiz adamlar, en derin şekilde sever.

“Bazı aşklar seçilmez… yazılır.” Kumsal Erzenay, kaderin ona biçtiği hayatı kabullenmek zorunda bırakılınca da kendini kimseye ezdirmemiş gücünü asla kaybetmemiş. Bu kan davasının sert ve sessiz kurallarıyla, hiç tanımadığı bir adamın hayatına adım attı. Ama o, kendi hikâyesinde kaybolmayı değil, yeniden doğmayı seçtmişti Miran Alkanay Suskunluğu derin, bakışları ağır bir adam. Kalbinin kapılarını çoktan kapattığını sanıyordu. Ta ki Kumsal gelene kadar… Zorunlu başlayan bu bağ, zamanla kalplerine dokunan bir hikâyeye dönüşürken; ikisi belki de aşkın hiç bilinmeyen yüzüyle yüzleşicektirler... Çünkü bazen en güçlü kadınlar, en kırık kalpleri iyileştirir… Ve bazen en sessiz adamlar, en derin şekilde sever.

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Sevmeyi bilen, incitmeden, kırmadan seven adam, merhameti, şefkati ve sevgisiyle sarmalayacaktı canından çok sevdiği kadının yaralarını... Merhametine aşık olacaktı kadın adamın. Çünkü çok yakışıyordu merhamet adama... Güzel seven, merhametli adamla aşkı öğrenecek kadının hikayesi ... Leyal❤Mirza *Dilem= Gönül ilacı

Hayatın yollarını kesiştirdiği insanlar birlikte tüm yaşananlara rağmen mücadele edecek, mutlu olmağı öğreneceklerdi. Pamir Karabulut: hayatın sert darbelerini defalarca yemiş yaralı bir adam. Fatih Karabulut: Pamir`in yeğeni, küçük omuzlarında hunharca acı taşıyan yaralı bir çocuk. Lalin Yılmaz: çocuk psikoloğu, güzel, sevecen ve alanında başarılı bir genç kadın. Onlar hayatın onlar için hazırladığı sürprizlerden habersizdi. #Romantizimde 1. sıra - 02.04.2023 Kapak @-mahbub `e aittir Başlama tarihi: 11.08.2020

"Sana yardım edeceğim" sert ve erkeksi sesiyle konuşmuştu adam. Kelimeler ağzından hangi ara çıkmıştı hiç fark etmemişti. "Nasıl?" diye sordu kadın masmavi gözlerinden umut kırıntıları geçerken. Deli gibi merak ediyordu karşısında oturan daha bugün tanıdığı adamın ona nasıl yardım edeceğini. "Benimle evleneceksin" adamın ağzından dökülen iki kelime yetmişti kadının gözlerini irice açmasına. "Nee?" Allak bullak olmuş duygularına, mahv olmuş hisslerine, karışık düşüncelerine rağmen tek bir kelime çıkmıştı gökyüzü gözlü, gece karası saçlı kadının dudakları arasından... *** Acılı hayatlar... Kesişen yollar... İstanbul`dan Karadeniz`e kadar uzanacak sürükleyici bir aşk hikayesi... Efsa❤Yaman... Başlama tarihi: 02.10.2020

Öldü sanılan Şimal`in 17 yıl sonra gerçek ailesini bulmasıyla başlayan hikaye. Hem hüznü hem aşkı hemde komediyi barındıran bir hikaye. Klasik gerçek ailem kurguları gibi bence bir şans ver, seveceksin 😉😉

“‘Benim kurtarılmaya ihtiyacım yok,’ dedj adam karısının gözlerinin içine baka baka. Kadının dudaklarının kenarı hafif kıvrıldı. Ocaktaki çorbayı karıştırarak, ‘Sen hep güçlü duruyorsun… böyle yaparak en çok kendine zarar veriyorsun.’ Adam cevap vermedi, Çünkü ilk defa… biri doğru yere dokunmuştu.”

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

En fazla bir siteyi hackleyicem en fazla ne olabilirki?

Ben bir ölümle doğdum. Annemin son nefesi, benim ilk suçumdu. O günden sonra ne zaman nefes alsam, biri daha ölüyordu. Babam bana hiç “kızım” demedi. Onun gözlerinde sadece yitirdiği kadının hayaletiydim. Bana sevgi değil, kurallar verdi. Merhamet değil, emirler. Oyuncaklar yerine silahlar, masallar yerine kanla yazılmış yasalar… Beni kız çocuğu gibi büyütmediler. Bir tehdit gibi eğittiler. Adımı duyanlar dizlerini bükmüyorsa, kurşunlarını hazırlıyordur. Ama bu hikâye yalnızca benimle ilgili değil. Bir ad var dudaklarımdan hiç düşmeyen. Henüz yüzünü görmedim. Henüz göz göze gelmedik. Ama adını biliyorum. Soyunu, damarlarındaki nefreti, bana miras bıraktıkları öfkeyi… Alaz Koral. Kanla beslenmiş iki isim. Hiç tanışmadan düşman olmuş iki çocuk. Ve o gün gelecek. Toprak, kanı emdiğinde, küllerin içinden sadece biri kalkacak. Ben Maria Rossi’yim. Kanla doğdum. Külle yükseleceğim. Ve bazı savaşlar… doğduğunda başlar.

Gözleri bağlı, tek tek sayarken biliyor: Tek bir hata, tek bir zayıflık... ve her şey silinecek. Cesaretin olmadığı yerde kurtuluş da yoktur. Bu, bir enkazın içinden yeniden doğuşun hikâyesi... Ya da sonsuza dek o yıkıntının altında kalmanın. Enkaz, çaresizliğin en karanlık yüzüyle yüzleşmeye hazır olanlar için başlıyor.

Genel Özet ​Eski bir SAT komandosu olan Yavuz, uluslararası bir skandalı açığa çıkaracak kritik bir sunucuyu koruma görevini üstlenir. Ancak bu basit bir koruma işi değil, devletlerin ve dev paravan şirketlerin içinde olduğu büyük bir komplonun merkezidir. Yavuz, dijital analiz uzmanı Leyla ile birlikte, liman baskınlarından Alplerin karlı zirvelerine, oradan Karadeniz’in fırtınalı sularındaki dev sondaj gemilerine kadar uzanan kanlı bir takibin içine düşer. ​Bölüm Özetleri ​1. Bölüm (Liman Sessizliği): İstanbul Ambarlı Limanı’na gelen gizli bir sevkiyat, profesyonel bir suikastçı grubu tarafından basılır. Yavuz, stratejik zekasını kullanarak sunucuyu bu kaostan kurtarır ancak düşmanın gücünü ve verilerin nükleer tesis güvenliğiyle ilgili olduğunu fark eder. ​2. Bölüm (Alplerde Takip): Yavuz, şifreleri kırması için Leyla’yı bulur. İsviçre Alpleri’nde gizlendikleri ev, termal kameralı ekiplerce kuşatılır. Yavuz, doğanın zorlu şartlarını ve askeri tecrübesini kullanarak sessiz bir hayatta kalma savaşı verirken, komplonun arkasındaki "Atlas" adlı paravan şirketi deşifre ederler. ​3. Bölüm (Kara Para ve Kanlı Kar): Karadeniz’in ortasındaki bir sondaj gemisinde son hesaplaşma gerçekleşir. Yavuz, enerji hatlarına yapılacak ve dünyayı ekonomik kaosa sürükleyecek sabotajı durdurmak için eski dostu, yeni düşmanı Demir ile yüzleşir. Fırtına ve patlamaların ortasında, sadece hayatta kalmak için değil, doğruları gün yüzüne çıkarmak için savaşır.

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

“Tek bir göreviniz var. Ne olursa olsun savcının kızını alıp bana getireceksiniz.” Marin Mila Soykan babasının ısrarı sonucu katıldığı oteldeki bir düğünde Storonniki lideri Alihan Sancaktar tarafından kaçırılacağını öğrenir. Önünde iki seçenek vardır: Ya kaçacak ya da savaşacak. Marin savaşmayı seçer. Alihan Sancaktar’ın peşine taktığı diğer üç yandaşın elinden kaçıp hiç kimsenin beklemediği bir şeyi yapar: Kendisini kaçırmak isteyen adamı bizzat alıkoyar. Eskinin dişli avukatı ile Rus mafyasının lideri arasında başlayan restleşmenin sonucu ağır olur. Esaret ile örülen bir kader, karanlık sırlar, kanlı bir savaş ve çok daha fazlası…

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

Mervan Ağa tabancayı havaya kaldırdı, namluyu ağır ağır çevirdi. Ağalara baktı. Sesi bu kez buz gibi çıkıyordu."Ben birini istiyorsam alırım. Kimse de bana engel olamaz! Engel olmak isteyen varsa... buyursun gelsin!" Derin bir sessizlik oldu. Kimse cevap veremedi. Kimse kımıldayamadı. Mervan Ağa tabancayı indirdi ve öfkeyle arka odaya yürüdü. Kadınların olduğu odaya girince orada da fırtına gibi esti. Herkes panikle geri çekildi. Bir tek Avşin kalakaldı. Elinde tepsi vardı. Öylece duruyordu. Gözleri kan çanağı gibi şişmiş, ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu. Titreyen dudaklarıyla bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çıkmadı. Mervan Ağa bir an durdu. Onu öyle görünce içi bir anlığına yumuşar gibi oldu. Ama hemen ardından Diyar`ın yüzü geldi gözünün önüne. Diyar`ın kardeşi... düşmanın kanı...

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

{Önemli bir duyuru paylaşmak istiyorum. Kitabım ler içindir. yaşın altındakilere önermiyoruz..} Sevgili dostlar.. BERDEL Hikayesi herkesin yazdığı gibi bir hikaye değil. Yarısı gerçek hayattan uyarlandı. Mutluluk aslında yanı başımızdadır. Oysa bizler onu hep uzaklarda ararız. Başımızı çevirdiğimiz zaman o mutluluğu göreceğiz belki ama başımızı hiç o tarafa çevirmeyiz ki.. Şuan aslında karşımda yaralı bir insan vardı. Bedenen yara almamıştı belki ama ruhen acı çekiyordu. [Yorumlarınız ve voteleriniz benim için çok değerli.]