"Hayat nefes aldığın sürece devam edecek avukat." Bu mesajı yazan kimdi? Balıkesir`de mi kalacaktım yoksa Ankara`da bu elit, gizli, özel, seçkin tim için avukatlık mı yapacaktım? Ailem kıyameti koparacaktı. Ben Kardelen Almira Atlas, bana verilen süre içinde bu Özel Kuvvet askerlerini savunacaktım ve günden güne, gücüme güç kalacaktım.

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Hayat gayelerimiz, mutluluklarımız ve hüzünlerimiz. Belki de gerçekten yaşayanlar için önemli olan şeylerdir. Benim var oluşum lanetli bir kehanetin çevresinde hayat bulmuş, hayat veren bitince geriye hiçbir şey kalmamıştı. Tanıdığım herkes tanımadıklarıma, anılarım yaşanmamışlıklara, aşkım ise gönlümüze hiç düşmemiş gibi olacaktı. Belki de annemin rüyalarımda seslenişi bile yalandır... belki de kendi kendime varım ben demenin yollarını aramış kendime sahte bir benlik yaratmışımdır. İsiliel`in yaptıklarına ve Yunor`un batırdıklarına karşın eski kehanet beni seçmiş ve bir noktaya kadar istediği yere getirtmişti. Artık gelinen bu noktada yapılacak olan ne varsa bana ait değildi. Ben sadece işlerini görebilsinler diye birkaç pürüzü halletmiştim. Tüm malzemeleri ayarlamıştım keki yapmaları için ve artık benim görevim bitmişti. İsiliel`in kehaneti neydi? Ne oldu? Kimse bilmiyor. Ama ben eski kehanetin gerekliliklerini başka bir kehanet ile sağlamıştım. Tek bildiğim buydu ve birde artık bana gerek kalmadığı...

kafamın içinde dönen cümlelerle gözlerim karşımdaki televizyona kaydı yıllardır aşkından öldüğüm adamın nişan haberi kulaklarımda gezinmişti.. devamını merak ediyorsan bence bir göz at derim :)

Morehead kasabasında sıradan bir yaşam süren Mira, bir gece eve dönerken hayatının geri dönülmez biçimde değişeceğini bilmiyordu. Gökyüzündeki tuhaf ışık, açıklanamayan uğultu ve ardından gelen karanlık… Mira gözlerini açtığında, artık Dünya’da değildi.

Aynı saniye... Aynı nabız... İki yabancı

Hepimiz duymuşuzdur,zıt kutuplar birbirini çekermiş. Peki en fazla ne kadar zıt olabilir ki?

Bazı insanlar birbirinin kaderidir. Ve bazen ne yaparsan yap o kaderden kaçamazsın. Belki de hiç kaçmak istemiyorsundur. Burası Ulukan, burda aileye yamuk olmaz.

Gonca Altıntaş İstanbul`da doktorluk yapmaktadır. Bir gün ansızın memleketi Diyarbakır`dan gelen telefonla, hemen Diyarbakır`a gider. Onu bekleyen olaylar çıkmaz bir hikâye yelken açar.

Farklı hayatlara sahip beş öğrenci... Barlas Işık Poyraz Demir Aden... Onlar farklı hayatlara sahip olsalar bile hayatta ki zorluklara hep beraber direneceklerdi. Farkında olmasalar bile bu beş öğrencinin arasında kopmayacak bir ip her birine sıkı sıkıya bağlanacaktı. Kaderin ipleri onları ayırmayacak, farklı hayatları tek bir kalpte buluşturacaktı. Aden`in son senesinde gittiği okulunda tek istediği şey kazasız belasız bir yılını bitirmekti. Ama tanıştığı kişiler, kurduğu arkadaşlıklar ve yaşadığı hoşlantı onun peşini bırakmamakta kararlıydı.

"Benimde kurallarım var! Seninle aynı odada asla kalmam." "Karımı değil başka oda da yanı başımdan ayırmam." "Karın değilim!" "Olmayacağı anlamına gelmiyor?" "Olmayacağım." "Evlilik cüzdanında soyadımı soy adın yaptım." Bazı hayatlar sessiz başlar. Sessizlik, çoğu zaman en büyük gürültünün habercisidir. Aslı için aile, aynı çatı altında yaşanan bir zorunluluktan ibarettir. İsimler vardır ama bağlar eksiktir. Kelimeler vardır ama hiç söylenmemiştir. Geçmişte yapılan seçimler, bugün kaçılan yüzlere dönüşürken; Gizli işler, yarım kalmış hesaplar ve yanlış insanların doğru zamanlarda ortaya çıkışı, Aslı’yı hiç istemediği bir yolun ortasına bırakır. Sadakat ile suç, Korumak ile susmak, Kaçmak ile yüzleşmek Arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha silinir. Bir isim yeniden ortaya çıkar. Ve bir kaza, her şeyi geri dönülmez şekilde değiştirir. Yıllar sonra karşısına çıktığında, Tanıdık olan tek şey ismidir. Bakışları değişmiş, duruşu sertleşmiştir; Aynı tarafta durup durmadıkları bile belirsizdir artık. Onun gelişi, geçmişin gerçekten geçmişte kalmadığını değil, Bazı şeylerin hiç tamamlanmadığını hatırlatır. Ve bazı bağlar, sevgiyle değil, zorunlulukla yeniden kurulur. Bu bir masumiyet hikâyesi değildir. Bu bir kahramanlık hikâyesi hiç değildir. Bu, iyi olmak için geç kalmış insanların, Yanlış tarafta ayakta kalmaya çalışma hikâyesidir. bazı insanlar… En çok sevdiklerini, En sessiz yerlerinden kaybeder. Psikolojik Dram – Gerilim – Suç – Duygusal

Ekim, sevilmemeyi küçük yaşta öğrenmişti; sessizliğin içinde büyüyen bir çocuktu. Yaman ise hayatın en karanlık yüzünü, babasının annesini gözleri önünde öldürdüğü gün tanıdı. Küçük kardeşiyle birlikte hayatta kalmayı öğrenirken, çocukluğunu kaybetti. İkisi de yaralıydı, ikisi de eksikti. Ama aynı karanlığın içinden geçerken birbirlerine tutunmayı öğrendiler. Bu hikâye, kötü bir hayatta bile insanın başka bir insanda nefes almayı bulabileceğini anlatıyor. Bazen kurtuluş, kaçmak değil; aynı acının içinde el ele durabilmektir. Bazen insan birine âşık olmaz. Sadece onunla ayakta kalabildiğini fark eder.

Dünyanın dengesi bir kişinin ellerinde. Aden, istemeden kazandığı güçle hem kendi içindeki öfkeyle hem de yıkılmış bir dünyayla yüzleşmek zorunda. İnsanlar artık büyücüleri avlamayı bırakmak zorunda... ama bu düzenin bedeli ağır. Dört elementin gücüne sahip genç bir büyücü, geçmişin sırları ve kehanetlerin gölgesinde ayakta kalabilecek mi? Bu, güç ve bedelin hikâyesi. Kurgu bana aittir.

"Aşk bazen bir dokunuşta değil, kalp ritminde başlar..." Nazlı... Aldatılmış, yalnız bırakılmış ama asla teslim olmamış genç bir kadın. Karnında taşıdığı minik kalple yeni bir hayata doğru yola çıkarken, geçmişin izlerini ve geleceğin belirsizliğini Hakkâri dağlarında göğüslemeye hazır. Savaş... Adı gibi sert, bakışları gibi soğuk bir asker. Kimseye açmadığı kalbini, bir kadının sessiz gücüne ve doğmamış bir bebeğin tekmesine kaptıracağını nereden bilsin? Bir karargâh... Sessizlikle büyüyen bir bağ, söylenmeyen cümleler, dokunulmayan duygular... Ve o kalp atışı... Sadece bir bebeğin değil, kırık bir adamla yaralı bir kadının da yeniden başlamasının sesi. Bu hikâyede kan bağı yok... Ama can bağı her şeyin üstünde.

Dört yaşında, yalnız, sessiz ve hep kucakladığı bir ayıcıkla hayata tutunan minik bir kalp... Açelya`nın dünyasında oyun arkadaşları yoktu, örülü saçlar hayaldi, gülümsemelerse çok uzaktaydı. Yetimhanenin soğuk duvarları arasında, tek dostu kahverengi peluş ayısı Momo`ydu. Ta ki o gün parkta karşılaştığı o adamla göz göze gelene kadar. Şahin, soğukluğuyla tanınan genç bir adamken, bir çocuğun peltek sesiyle yeniden gülmeyi hatırladı. Korkut Ailesi`nin kalabalık ama sevgi dolu evinde, küçük bir kız için yer açıldı. Küçük adımlarla girilen büyük bir hikâye başladı. Bu kitap; Açelya`nın yuva buluşunu, Bir ailenin eksik parçasını tamamlayışını, Ve kalbin yalnızca kan değil, sevgiyle de bağ kurduğunu anlatıyor. Kimi zaman gözlerin dolacak, kimi zaman kalbin ısınacak. Ama en çok da şunu hissedeceksin: Aile, bazen kanla değil, kalple kurulur.

Fantastik bir gerçek ailem kitabıdır! ÇALINMASI, KOPYALANMASI, HERHANGİ BİR REPLİĞİN VEYA ORADA GEÇEN BİR OLAYIN ALINIP KENDİ KİTABINIZA GEÇİRİLMESİ DURUMUNDA BİZZAT BEN TARAFINDAN DAVA EDİLİR VE MAHKEME GÜNÜNDE YÜZ YÜZE HESAPLAŞIRIZ! İyi okumalar dilerim. Bu kitap kısa bir kitaptır bunu bilerek okuyun lütfen! Yeni kitabımın 2. Serisi ile aranızdayım!

Maranthiel... Atlantis`te doğmuş bir kraliçe. Kalbinde Atlantis`in ruhunu da taşıyor; kadim sırları ve gölgelerin yükünü omuzlarında hissediyor. Atlas, Maranthiel`in yanında durmak ve onu korumak için yemin etmiş cesur Azurit binici lideri. Kadim bağları ve geçmişin sırları arasında sıkışmış, hem koruyan hem sınanan bir muhafız. Biniciler ve ejderhalar, kayıp soylar ve doğal taşlarla temsil edilen mistik bağlar... Atlantis`in batışından yüzyıllar sonra hayatta kalanlar Minus gezegeninde yeniden uyanıyor. Ancak kayıp üç soy gölgenin çocukları olarak dışlanıyor ve hem güçlerini hem yerlerini kanıtlamak zorunda. Maranthiel "Lanetli Kraliçe" olarak anılıyor, geçmişin karanlık gölgesi onu takip ediyor. Ama kader onu, Atlantis`i yeniden bulup gerçek kraliçe olarak yükselmeye mi yönlendirecek? Ejderhalar, ihanet, sadakat ve kadim bağlar... Bu serüvende tek bir gerçek var: Gölgelerine kulak ver, onları dışlama ve karanlıkta büyümelerine izin verme; sana anlatacakları var. Atlantis`i yeniden kurmaya hazır mısın binici?

“17’nde 27’nde hepsi benim Çiçek. İster kabul et ister etme buna kader bağı der tüm ülke.”

Geride bıraktığı hayatına bir an bile dönüp bakmak istemeyen Efsun kendisine istediği hayatı kurmak için çabalıyordu. Kayıplar dolu geçmişinden koşarak kaçarken kendisine büyük bir söz vermişti; ne olursa olsun insanlara zarar veren bu karanlık dünyanın içerisinde olmayacaktı. Ancak hesaplayamadığı bir şey vardı; yaşam tahtasındaki dengelerin yeri değişiyordu. Sırlarla dolu geçmişiyle karşısında duran Alparslan Özdemir, genç kadının yeminini yüreğinde besliyordu. Efsun ise Alparslan`ın sırlarla dolu geçmişinin içinden bilmese de kaçamıyordu. Bilmese de Alparslan için çok büyük anlamlar yüklüydü. Geçmişinden koşarak kaçan kadından artık uzak duramayacağını anlayan Alparslan, Efsun`un ettiği yemini bilmesine rağmen onu geçmişiyle yüzleştirecekti.

"...Acaba varoluşu tamamen acı sırlarla mı doluydu? Çözülmesi gereken bir sır mıydı yoksa açılmaması gereken bir günlük müydü?..."

Güneşin ışığı ile ayın gölgesi, yüzyıllardır aynı gökyüzünü paylaşır. Ama şimdi, unutulmuş bir sır onları yeniden karşı karşıya getiriyor. Liminya... Doğanın kalbinde, bahçelerin ve hayvanların arasında büyüyen sıradan bir elf kızıyken, ansızın kaderin merkezine çekilir. Geçmişin sessiz fısıltıları, annesinin gölgelerde gizlediği sırlar ve babasının adını saklayan anılar, onun tüm hayatını altüst eder. Işığın ve gölgenin çatışmasında, üç kadim bilgenin kehaneti ve düşmanın karanlık yükselişi arasında Liminya`nın yolu çizilecektir. Ama o yol, sadece kaderini değil, tüm dünyanın geleceğini belirleyecek. Ve Vals... Derisinde doğuştan gelen dövmelerle, gölgeler kadar eski bir sırla Liminya`nın kaderine bağlanmış bir savaşçı. Onların karşılaşması, bir başlangıcın habercisi olacak. "Liminya & Vals" - Güneşin ışığı ile ayın gölgesinin birbirine dokunduğu yerde, efsaneler yeniden yazılacak.

Ortaokulu aynı sınıfta okumuş sekiz öğrenci. Ortaokulda dörtlü gruplar halinde takılan kız ve erkek grup. Ortaokuldan sonra birbirlerini hiç görmeyen bu iki grup seneler sonra tekrar karşılaşırlar. Bu bir TESADÜF mü, yoksa Tanrı`nın onlara verdiği bir şans mı? Hangisi olursa olsun en sonunda tekrar karşılaştılar ama onlar birbirini hatırlayacak mı? Hatırlasalar bile birbirlerine yabancı gibi davranıcaklar? Peki ya başlarına neler gelecek?

Cemre Işık annesi ve babasının yasak ilişkisinden doğan yasak bir meyvedir. Doğduğu andan itibaren annesi ve babası tarafından istenmeyen Cemreyi ablası Berfu Işık büyütmüştür. Aynı zamanda babasının gerçek evliliğinden olan abisi tarafından da istenmeyen Cemre yıllar sonra onunla karşılaşmıştır. İki Yabancı Cemre Işık-Ateş Gümüşay Bir Kan Cemre Işık-Ateş Gümüşay "Ateş ateşi yakabilir miydi?"

Mecbur yaşarsın... Ama ya sevmek..!

Oyunun tamamlanması için kızın ölmesi gerekliydi… “Bazı sonlar güzel bir başlangıçtır.” demişti büyükbabam. Ama benim sonlanan hikayelerim hiçbir zaman güzel başlamadı. Benim hikayelerimdeki kız yetim ve öksüzdü. Hayata tutunmaya çalışan ama tuttuğu her dalın kırıldığı bir kız…