Üç…İki…Bir… Aç gözlerini! Sonunda kimin öleceğini ölüler seçer, Solen. Bu gece hepimiz ölülerle dans ettik, bu gece hepimiz öldük.

?"�l�lerin hat?ralar?, ya?ayanlar?n kabusudur. Bir �l�, hi� �lmeyenlerin en b�y�k korkusudur."?

Ge�mi?, baz?lar? i�in g�zel bir hat?ra, baz?lar? i�inse hi� uyanamayacaklar? bir kabus. Onlar i�inse; hem bir ceza, hem de bir �d�l.

Farkl? hayatlar?n i�ine do?mu?, farkl? ac?larla b�y�m�?, farkl? yollarla can almay? �?renmi? bir grup gen�, kaderin tek bir noktada bulu?turdu?u seri katillere d�n�?�yor.

Her biri kendi karanl???nda bo?ulurken, ayn? zamanda bu karanl?ktan kurtulman?n yolunu ar?yor. Katiller... ama h�l� insan olduklar?n? unutmad?lar. G�nahk�rlar... ama hala i�lerinde umut ta??yorlar. Hayatlar?n?n b�y�k b�l�m�n� �l�mle ge�irmi? bu ki?iler, ?imdi ilk kez ya?am? se�meye �al???yorlar. Temiz bir gelecek kurmak i�in ge�mi?lerini g�mmek zorundalar. Ama ge�mi? kolay g�m�lmez, �zellikle de seninle birlikte nefes al?yorsa.

Bir yanda kendilerine kurulan ustaca tuzaklar, di?er yanda y?llard?r g�venilen dostluklar?n parampar�a olu?u... G�vendikleri herkes, her ?ey, her ba? yava?�a ��r�rken; katillerin kirli d�nyas?nda temiz kalan bir ?eyler olabilir mi?

D�?man

Att?klar? her ad?m? takip eden, bir nefes kadar uzaklar?nda olan, asla yenilemeyen o ki?i... As?l d�?man kim? Kimi zaman ge�mi?ten gelen bir insan, kimi zaman pe?ini b?rakmayan bir d�?�nce, kimi zaman sadece kaderin ta kendisi. Kirli olan sadece katiller mi? Yoksa onlar? b�yle yapan sistem, insanlar ve sahte masumiyetler mi?

Bu hik�ye, sadece kan?n ve cinayetin de?il; pi?manl???n, y�zle?menin, in?a etmenin ve yeniden do?man?n hik�yesi.

Kirli d�nyalarda temiz kalmak m�mk�n m�? Yoksa baz? hayatlar ba?tan kirletilmek i�in mi yaz?lm??t?r?

Ge�mi?ten gelenler gelece?i de?i?tirecek. Ve bu kez, �l�m de?il, se�im kazand?racak.

Unutmayın, bir insan mahşerde sessizliğinden bile kardeşlerimize hesap verecek. Ne kendinize yazık edin, ne de o katil ve de bir o kadar VAHŞİ İsrail`i sevindirin

Bir ada… Bir saldırı… Ve hayatta kalan dört kişi… Hükümetin acımasız planlarıyla yüzleşen bu dört kişi, karanlık bir dünyanın sınırlarında hayatta kalmaya çalışıyor. Kimi sırlarla dolu, kimi yaralı… Ama hepsi bir amaç uğruna birleşmek zorunda. Hayatta kalmak için güç, zekâ ve cesaret yetmeyecek. Çünkü burada güvenilecek tek şey yok. KATLİAM’a hazır mısın?

Yeraltı dünyasında ölümcül kadın anlamına sahip Fatale ismiyle anılan genç tehlikeli kadın, ölümcül adam anlamına gelen Fatal isimli adamla tanışır ve beraber birleşmek zorunda kalır.

Yıllardır ona aşık bir mafya, tekerlekli sandalyeye mahkum bir kız.

Doğum gününde en yakın arkadaşının onu satmasiyle biraz kafa dağıtır.Eve dönmek isterken takip edildigini anladiginda çok geçtir

Kitabın adına ve kapağına sonra karar veririm...

Beni bir otobüsten aldılar. Nereye gittiğimi sormadım, çünkü zaten cevap vermeyeceklerdi. O andan sonra hiçbir şey bana ait değildi: ne yol, ne karar, ne de suskunluğum. Burada kalmam gerektiğini söylediler. Korunduğumu. Ama kimse, bir insanın korunurken bu kadar yalnız kalabileceğini söylemez. Bu ev sessiz. Sorular yarım, bakışlar dikkatli. Geçmiş, konuşulmadıkça ağırlaşan bir yük gibi duvarlara sinmiş. Ve herkes, aynı isimden kaçıyor: Defne. Onun ardından kalanlar, yas tutmuyor. Hesap kesiyor. Ben bu hikâyeye ait değilim. Ama bir şekilde, onun merkezindeyim. Bir kardeş için başlatılan arayışta, en kolay cevap gibi duruyorum. Suç bana mı ait, yoksa sadece taşımam mı istendi? Bilmiyorum.

Bir sayı her şeyi değiştirebilir. İnsanın kaderini bile . En çok istediği şeyi elinden alacak kadar değiştirebilir hemde.

14 yaşındaki İclal, doğduktan 1 ay sonra ailesi tarafından terk edilmiş, başıboş bırakılmıştır. O dönemlerde benzer durumda olan 28 kız çocuğu, kendini çocuk yurdu müdürü olarak tanıtan bir adam tarafından koruma altına alınmış ve yıllarca hepsi aynı çatı altında büyütülmüştür. 13 yaşında hepsinin eline "silahlar" verilmiş ve her birine ayrı hedefler verilerek gizli bir şekilde vurmaları zorlanmıştır. Çocuk yurdu sanılan yer aslında gizli ve her yerde aranan bir örgüttür ve işin ilginç kısmı, bu örgütün 28 kız çocuğundan oluşmasıdır. İclal yine bir gece ona verilen hedefi öldürecekken şarjörün boş olduğunu farkedememiştir ve polisler tarafından yakalanarak örgütü ele vermek zorunda kalmıştır. Örgüt lideri tutuklanırken, çocukların hepsine devlet destek vermektedir. İclal`in son hedefi -vurmaya çalıştığı ama vuramadığı- Edmon`un merak ettiği tek bir şey vardır; öldürülmek istenmesinin sebebi. Ve bunun sebebini bulana kadar İclal`in peşini bırakmayacaktır.

-Aptal sarışın...Bana ne yaptın sen ... Beni öyle bir kenetlenmişdi ki kendine , artık istesemde ayrılmazdım, ayrılmazdık Ama bunu yapmak zorundaydık _________________________________________ -Buraya gel velet -Haklısınız sonuçta benden okadar yaş büyüksünüz -Beni oraya getirtme -Gelirsen n`olurmuş -Öğrenmek istemezsin İ-stiyorum -Peki... Öperim kızım seni, hem bu sefer ne sen tutarsın beni ,nede ben kendimi tutarım... ________________________________________ -Bunu yapamazsın -Bal gibi de yaparım -Yap da görelim Dediğinde ona sinsice gülümseyip,yanımdaki adamı bana çevirdiğim gibi dudaklarına ilerledim. -S*ikt*r bunu sakın yapma ,dedi Fakat ben onu duymuyormuş gibi adamın yüzünü ellerimin arasına alıp Ares sayesinde onu öpüyormuş gibi görünmemi sağladım Haha,onu kızdırmak çok güzeldi.Oh olsun ona ayağını denk alacaktı...

Güç bedende değildir. Akılda, ruhta ve kalptedir. Bir kişinin dış görünüşüne bakarak güçlü diyemezsiniz. Bir kişinin gücünün kapasitesini öğrenmek için ya aklına, kalbine girmeli ve vazgeçilmezi olmalısınız yada ruhunu görmelisiniz. Bedeni yaşayan bir ruh görünmez değildir. Bir göz temasıyla, bir damla gözyaşıyla, bir acı tebessümle ruhu apaçık bir şekilde görebilirsiniz. Cesaretse yüreğin saklısındadır. Kalbini birine kaptırdığın zaman o cesaret, esaretinden kurtulur ve hürlüğe kavuşur. Cesaret iyidir derler ya aslında öyle değildir. Her cesaret beraberinde gözyaşlarını da getirir. Gözyaşları zayıflıktır ama gözyaşlarını gün yüzüne çıkarmamakta cesaretsizlik. Yoksa gözyaşları mıydı bizi acıtan, kalbimiz miydi sonsuz acı salgılayan? Hangisi bize ihanet etti? Acısıyla kanayan kalbimiz mi, ardı ardına akarak kor gibi yakan gözyaşları mı? En büyük çığlık, çaresiz hıçkırıklardır. En büyük ateş gözlerden akan yaşlardır. En büyük kalp sızısı, kalbe düşman olan aşktır. Aşk ölümdür. Aşk acıyı göze almaktır. Aşk içten içe kanayıp dudaklara en içten tebessümü yerleştirmektir. Ve aşk yalan sevgi oyunlarıdır. Kalbe girdiğinde tüm güzellikleri yok eder ve geçici mutluluk eşliğinde eceli getirip avuçlarının ortasına yerleştirirdi. Adeta ‘bak’ derdi. ‘Bak gör bu aldandığın mutluluğun sonuçlarını. Şimdi ağla, haykır, kır dök, öl ve çek zayıflığının acısını ben artık yokum.’ Her mutluluğa aldanmamak gerekir. Çünkü her mutluluğun arkasında acı bir haykırış saklıdır. Her güzelliğin bir sonucu vardır. Tıpkı güzel bir bedeni acı geçmişin kirletmesi ve tüm güzelliği gölgede bırakması gibi. Güzel bir bedeni herkes severdi, önemli olan bir kadının ruhunu ve geçmişini sevebilmekti. Her anlamda karanlığa kuşanmış bir kadına gönlünü kaptıran bir erkek, o kadının karanlığını silmek zorundaydı. Karanlık, karanlığı silebilir miydi? İşte bunu zaman gösterecekti.

“Gölgeler içinde yaşarım, ama senin için karanlığın en derin sırrıyım. Bana dokunmaya cesaretin varsa, sonunu hazırla.” ...

Kimsesizler Okulu Burasını sadece bir okul sandın değil mi? Bende öyle düşünmüştüm, meğersem benim cehennemimiş. Görünürde sadece iki kelime ama bende bilmiyordum bu okulda sadece, Kimsesiz Çocukların Ve Disiplin suçlularının olduğunu. Kural tanımaz bir topluluğu nasıl eğitebilirsin ki? Kural tanımadıkları için buradalar nede olsa. Ölümle Evet o cellat bizi ölümle eğitmeye çalışıyordu. Bizim sınavımız hayatta kalmaktı. Peki sizce bu cellat ne kadar başarılı olacak? Azrail`in bizi kovaladığı bu yolda benimle olacak mısın? Olmasan da olur ben kaçmaya devam edeceğim.

Yeni okula transfer olan Karaca bu yeni okulunun göründüğü gibi normal olmadığını ve okulda oynanan bıçakçılık oyununun bir katliama dönüşeceğini çok geçmeden anlayacak.

Adaletin duvarları bazen hapisten daha karanlıktır. Arden Ece Bozkurt, çocuk yaşta dayısının hayalini devralarak gardiyan olur. Fakat T Tipi Cezaevi`nde karşılaştığı ilk gerçek, mesleğin şerefi değil, çürümenin ta kendisidir. Bir gün işkence için indirildiği mahkûmun göğsünde tanıdık bir dövme görür: Kelepçe. Aynısı onda da vardır. Aynısı, geçmişinde sakladığı bir adama aittir. Ve mahkûm, ona bir cümle fısıldar - sadece çocukken amcasından duyduğu o cümle. O andan sonra her şey değişir. Aşk mı? Savaş mı? İhanet mi? Hepsi bu kelepçenin gölgesinde başlar. Ve hikâye, bir kan gölünde, bir çığlıkla biter... Ama bazı sonlar, sadece uyanışın ilk adımıdır.

Bir nefes bir ölüme eş. --- *GEÇMEYEN YARALARIN, SUSMAYAN SESLERİ VARDIR.* *VE BAZEN... BİR NEFES, HER ŞEYİ YAKAR.* Tanımlanamayan bir hastalık, ülkede kaos yaratmıştır. Yaşamak için öldürmek zorundasın. Öldürmezsen, ölürsün. Devletin yeni düzeninde adalet yok, sadece “temizlik” var. Listelere isimler düşer, ekranlarda yüzler belirir ve senin vicdanınla savaş başlar. *Efsa Alin Yılmaz*, hayatında kimseye zarar vermemiş, sıradan bir genç kızken bir anda sistemin eli olur. İlk kurbanı... bir yabancı değil, bir insan. İlk görevi... bir sınav değil, bir kırılma noktası. Ama ya bu sistem baştan bozuksa? Ya düşman dediklerin aslında seninle aynı korkuyu yaşıyorsa? Ve tüm bu karmaşanın ortasında bir yürek, Efsa’nın kalbinde yer ediniyorsa?.. *"Bir nefes uğruna neleri feda edersin?"* Bu sadece bir hayatta kalma hikâyesi değil. Bu, vicdanınla verdiğin bir savaş.

Her ihanetin bir bedeli, her liderin bir sırrı vardır. Bir masa kuruldu. Yedi lider, yedi ölümcül sırla çevrildi. Ve yalnızca biri bu düzeni yerle bir edecek kadar kırılmıştı. Geçmişine sırtını dayayan, intikamıyla beslenen bir kadın... Geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan, o kadının planında bir piyon olan adam... Maskeler düştü. Kan aktı. Şimdi küllerin içinden yalnızca intikam değil; gerçek doğacak

"Birbirini öldürmek için tutulan iki Katil" Ben beyazım. Siyah kadar yalnız. Mavi kadar sonsuz. "Tanrı evreni yaratmadan önce sonsuz bir boşluk vardır derler ya seni o boşluğa sakladım ben seninle ben...insanlar sonumuz geldiğini sandığında ve biz ise o boşlukta birbirimize sarılıyor olacağız. sen ve ben sonsuzluğa hükmedecegiz daima` saçımdan tırnaklarına kadar sizlamistim o gün bedenim agriyordu. kanıyordum. gökyüzü hiç olmadığı kadar kasvetli ve dünya bir o kadar dardı sigamiyorudm. her aldığım nefes son nefesimmis gibi göğsüme batıyordu... her aldığım nefes son nefesimmis gibi göğsüme batıyordu.. sanki...sanki ruhum bedenimi terk ediyor da ölümün sancısını çekiyordum...

Onu ilk kez gördüğümde elinde hiçbir şey yoktu… Sadece sessizlik. Ve o sessizliğin içinde yankılanan derin bir boşluk. Duru, her gün okuldan sonra sırf onu görebilmek için aynı parkın yolunu tutar. Miraç, her gün aynı banka oturur; sessiz, içine kapanık, kırılgan. Bir gün, Duru’ya buruşturulmuş bir kâğıt uzatır. Üzerinde tek bir cümle yazar: “Camdan yapılmış kalbim var, fazla sert bakarsan kırılırım.” Bu cümleyle başlar ikisinin hikâyesi. Kırık kalplerin, suskun geçmişlerin, söylenemeyen cümlelerin arasında yavaş yavaş filizlenen bir bağ. Camdan Kalp, aşkın sadece mutluluk değil, aynı zamanda iyileşmek ve anlamak olduğunu hatırlatan bir roman. Kırılgan ruhlara, derin duygulara ve iç seslere kulak veren herkese…

"İnsan bazen kendi karanlığında yaşar bazen boğulur..."

Bıkmıştım... Herşey den herkesten bıkmıştım. Bunalımımın zirvesinde hayata tutunma çabalarım boşa çıkmıştı. Ailenin tek çocuğu olarak önce annemi sonra babamı kaybetmiş şimdi de aklımı kaybetme noktasına gelmiştim. Bu hayatın böyle devam etmemesi gerekiyordu. Daha doğrusu devam etmemesi gerekiyordu. Bende bunun için harekete geçtim ta ki bazı şeylerden zevk almaya ve hayatın anlamını iliklerime kadar hissetmeye başlayana kadar... İşkence Bağımlısı, korku ve gerilimi ruhunuzun derinliklerine kadar hissedeceğiniz bir öykü.

Sade ve klasik bir hayat yaşayan , Ailesinin yaptığı bir kahpelik sonucu alıştığı yerden koparılıp diğer kardeşleri gibi başka bir gezegene götürülen roses rex oradaki hayatına alışmaya çalışır. Alıntı : - Buradan birlikte çıkacağız dedi. Yavaşca yüzüne şeytani bir gülümseme yerleştirdi. - Yada ikimizde öleceğiz. -Kabul. Bilmediğimiz bir şey vardı, burada ya ölecektik, ya da öldürecektik. Biz aslında iyiydik , yaşadıklarımız bizi kirletmişti. Hayat bizi kötüleştirmişti....

Yıl 2028. Dünya artık cephelerde değil, laboratuvarlarda savaş veriyor. Ülke askerleri geliştirmek için acımasızca deneyler yürütüyor. İnsanlığın değerini kaybettiği bu düzeyde hayattaki en önemli şey acı. Çünkü acı bizi biz yapan, bizi daha güçlü yapan tek şey. Alev, sıradan bir gün okula giderken hayatı sonsuza dek değişti. Bir katliamın, caniliğin, bir zelzelenin ortasında buldu kendini. Gözlerini açtığında artık ne bir öğrenci, ne de özgür olan bir insandı. O artık en temel hakkı elinden alınmış bir denekti. O bir ölüydü. Bağımlılık, işkence, ihanet ve ölümle sınanırken içindeki savaş büyümeye ve durdulamaz bir hale gelmeye başladı. Kendini, duygularını, geçmişini bir bir her şeyini kaybetti. Ama bazı kayıplar gerçekte birer oyundu. Bu oyunun kurucusu ise tahmin etmediği kadar yakınındaydı. "Acı Yüzler" bir genç kızın hem sistemle hemde insanlığın doğası ile verdiği bir savaşın hikayesi. Karanlığın içinde yanmaya cesareti olan bir kıvılcımın... Alev`in hikayesi.