(Alt anlamı: Gerçekler kıyıya vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.) KİTAP AÇIKLAMASI Karadeniz, gerçeği kimsenin yüzüne söylemez. O hep susar, insanlar da onunla birlikte susmayı öğrenir. Kıyılar, dalgaların taşıdığı izleri bir süre saklar; ama insanın içindeki izler kolay kolay silinmez. Bu kitap, kaybolmuş bir gençliğin yeniden başlamasını değil, yarım kalmış bir hayatın geri dönmesini anlatır. Lavinya, geride bıraktığı yılların ağırlığıyla ikinci kez aynı şehrin kıyısına adım atarken, artık çocuk değildir. On yedi yaşındaki bedenine sıkışmış yirmi dokuz yıllık bir hafıza, ona hem yük hem fırsattır. Bu hikâye bir mucizeyle değil, bir hesapla başlar. Çünkü bazı gerçekler denize vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.

Meryem Yılmaz, annesiyle birlikte geçmişini geride bırakmak için İstanbul’un eski mahallelerinden birine taşındığında hayatının tamamen değişeceğini bilmiyordu. O mahallede her şey farklıydı; sokaklar dar, insanlar birbirine yakın ve herkesin saygıyla adını fısıldadığı bir adam vardı: Fatih Kara. Fatih Kara…Mahallenin ağır abisi.Geçmişi karanlık, bakışları sert, kalbi ise kimseye açılmamış bir adam. Meryem’in o sokağa adım attığı gün, Fatih’in yıllardır duvarlarla çevirdiği kalbinde ilk çatlak oluşur. Masumiyetiyle o mahalleye ışık gibi düşen Meryem, farkında olmadan Fatih’in hayatını değiştirmeye başlar. Ama her sokak hikâyesinin bir gölgesi vardır.Fatih’in geçmişinden gelen düşmanlar yeniden ortaya çıktığında, Meryem kendini tehlikeli bir dünyanın ortasında bulur. Sevgiyle korku, tutku ile tehlike birbirine karışırken ikisi de kalplerini korumaya çalışacaktır.Çünkü bazen insan bir mahalleye taşınır…ama kalbi o sokaktan bir daha hiç ayrılamaz. Ve bazen bir aşk, sadece iki insanın değil…bütün bir sokağın kaderini değiştirir.

Eliz, ihanetin ardından Fransa’ya gitmek ister. Ailesi ona ihanet etmiştir ve bu onu derinden etkilemiştir. Peki ya bir gün abisi arayıp düğünü olduğunu söylerse?

Ateş, adının hakkını veren bir adamdı. Gücü, öfkesi ve geçmişinin yaralarıyla büyümüş; affetmeyi değil savaşmayı öğrenmişti. Coeur ise kalbiyle yaşayan, kırıldıkça içine kapanan ama sevdiğinde dünyayı yakabilecek bir kadındı. Bir baba kaybı, bir şirketin mirası, eski dostlukların düşmanlığa dönüşmesi ve gölgede bekleyen sırlar… Aşkları, kıskançlıkla sınandı. Güvenleri, ihanetle test edildi. Geçmişleri peşlerini bırakmadı. Özkan’ın gölgesi, Ateş’in öfkesi, Coeur’un kırılganlığı ve her an patlamaya hazır sırlar… Bir yanlış rapor, bir kayıp umudu, bir evlilik kararı… Ve arkasında hâlâ bitmemiş hesaplar. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, küllerinden doğmaya çalışan iki yaralı ruhun hikâyesi. Sevgi mi kazanacak, yoksa ateş her şeyi yakıp kül mü edecek? Bazı kalpler yanarak öğrenir sevmeyi.

"Hadi ama beni seviyorsun." "Evet ama miktarı bende kalsın." +16

"Mesleğinin getirdiği refleks ile hızlı bir hareketle arkasını döndü ve gördüğü suretle hayatının şokunu yaşadı. Çünkü karşısında gördüğü yüzü en ince detayına kadar hatırlıyordu, zira hafızasına kazımıştı yıllar önce.. Kader yıllar sonra onları bir araya getirmişti ve onlara son oyununu da oynamıştı. Perde açıldı, oyun başladı. Bakalım bu oyunun sonu nereye varacaktı? "

“Hepsini alırsan gece mavisi Bugatti senin” “Sikeyim anahtarı tae senin anahtarın elimde”

istihbaratta ekibiyle birlikte ajanlık yapan Deren Aktunç ve ekibinin şimdiki hedefleri Sinan Kozanlılardır. ancak bu diğerlerine benzemeyecektir. çünkü delil yetersizliğinden tutuklanamayan bu mafya adamın bilgileri oldukça gizlidir. Bu adamın şirketine gizlice sızmayı başaran Deren, Sinan Kozanlıların oğlunun asistanlığını yapmaya başlamıştır.

Karan Demir… İş dünyasında adı fısıltıyla anılan, tehlikeli, soğuk ve ulaşılmaz bir adam. Onun dünyasında güven yoktur, merhamet yoktur ve en önemlisi… duygulara yer yoktur. Ta ki Defne Arman işe girene kadar. Defne için bu sadece bir işti. Soğuk bir patron, disiplinli bir ofis ve profesyonel bir mesafe. Ne fazlası, ne eksiği. O, patronunu sadece mesafeli ve sert biri sanıyordu. Gözlerinin ardında saklanan fırtınadan tamamen habersizdi. Ama Karan için durum asla bu kadar basit değildi. Onu ilk gördüğü günden beri kalbinde sessiz bir savaş taşıyordu. Yaklaşmak istiyor… Ama dokunamıyordu. Seviyor… Ama söyleyemiyordu. Çünkü Karan Demir’in dünyasında sevilen herkes hedef olurdu. Ve o, Defne’yi kendi karanlığına çekmekten korkuyordu. Bu yüzden mesafe koydu. Bu yüzden soğuk davrandı. Bu yüzden dudaklarında kilitli kalan duygularını susturdu. Defne ise onun bakışlarını sadece otorite sandı. Koruyuşunu sadece görev zannetti. Sessizliğini ise ilgisizlik… Fakat tehlike kapıya dayandığında, gizli düşmanlar harekete geçtiğinde ve Defne, Karan’ın karanlık dünyasının hedefi haline geldiğinde, artık susmak bir seçenek olmayacaktı. Bir adam, sevdiği kadını korumak için mesafe koyarsa… Onu gerçekten koruyabilir mi? Yoksa en büyük tehlike, hiç itiraf edilemeyen bir aşk mıdır? Tehlikenin, tutkunun ve bastırılmış duyguların gölgesinde bir adamın dudaklarında saklanan aşk, bir kadının kalbinde yavaşça uyanan hislerle çarpışacak. Ve o gün geldiğinde… Yıllarca susturulan tek bir itiraf, her şeyi değiştirecek: “Ben sana hiç mesafeli değildim, Defne… Sadece seni kaybetmemek için sustum.”

"Ben iyiyim Defne, korkma güzelim." Lise zamanı sevdiği çocuğa gizlice yazan kız ve zamanla gelişenler. Bir lise kurgusudur. Mizah ve bad(!)boyluk içerir. Küfür, nude vb. Olabilir dikkate alıp okuyun.

Bazı insanlar deniz gibidir… Uzaklaştığını sanarsın ama hep geri döner. Ela, yıllar sonra doğup büyüdüğü Karadeniz kasabasına geri döndüğünde her şeyin değiştiğini düşünüyordu. Ama deniz hâlâ aynıydı. Ve kalbini en çok yaralayan adam da… Kuzey. Bir zamanlar birlikte dalgaları izledikleri kıyı, şimdi suskun bakışların ve yarım kalmış bir aşkın şahidi. Deniz durmaz… dalgalar vazgeçmez… Peki kalp vazgeçebilir mi? Bazı aşklar fırtına gibidir. Gelir, yakar… ve asla tamamen dinmez. Bu hikâye sevmekten vazgeçemeyenlerin hikâyesi.

Dengesizler, hayata bir adım geriden başlayanların, susarak büyüyenlerin ve ayakta kalmak için karanlığa mecbur bırakılanların hikâyesi. Muzaffer, sokakların verdiği isimle Muzo; doğduğu coğrafyanın sessizliğini, kayıplarını ve adaletsizliğini omzunda taşıyan bir adamdır. Çocuk yaşta tanıştığı yoksulluk, şiddet ve yalnızlık onu suça değil; hayatta kalmaya iter. Ancak bu yol, zamanla vicdanla hesaplaşmanın kaçınılmaz olduğu bir uçuruma dönüşür. Cezaevi, sokaklar ve mezarlıklar arasında geçen bu hikâye; sadece bir mafya ya da suç romanı değildir. Dengesizler, aidiyet duygusunu yitirmiş ruhların iç çatışmasını, dostluk ile ihanet arasındaki ince çizgiyi ve kayıplarla şekillenen bir karakterin dönüşümünü anlatır. Muzo`nun geçmişiyle yüzleşmesi, annesinin yokluğunda büyüyen öfkesi ve hesaplaşmaları; okuyucuyu hem sert hem de derin bir yolculuğa çıkarır. Bu roman; kanla değil, eksiklikle yazılmıştır. Her satırında suskunluk, her bölümünde bir hesap vardır. Dengesizler, kimsenin doğuştan kötü olmadığını ama bazı insanların iyi kalma şansının elinden alındığını hatırlatan karanlık ve sarsıcı bir anlatıdır.

"Bu kadar işte, hepsi bu." Annem cümleye girdi o kadar az konuşuyordu ki, sesini duymak bir mucizeydi. O konuştuğunda sesini zihnime bir çivi ve çekiçle asmak istiyordum. Bir daha ne zaman duyulacağı belli değildi çünkü. "Kızım sen neden böyle yapıyorsun? Bugüne kadar neyini eksik ettik? Ne istediysen almadık mı?" Duyduğum, duyduğun nice cümle... "Biraz sevin..." sesim öyle kısıktı, bir ben duymuştum. Sesimi karşıya, anneme aktaramadım, babama aktaramadım. Bir ben duydum, hep. Lise üçüncü sınıfa başlayan Mehir, hayatının her zamanki gibi sıradan geçeceğinin kanaatindeydi. Ancak zengin ailesi ve sosyeteyle mücadelesi yaşıyla beraber büyümüştü. Şimdi de başında bu bela vardı. Hacker... Onun kim olduğunu bulabilecek miydi? -LİSE KURGUSU- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Çok eski bir kehanet vardır küçüğüm... Derler ki bu diyarın tek bir varisi vardı. Fakat bir gün o hapsedildi. Bu gördüğün çöller eskiden dört krallığa aitti. Krallıklar varisin sesi ile hayattaydı. Şimdi hepsi varisinin yasını tutuyor... Ve onun sesini son duyan bendim. onu son gören bendim. Bu yüzden bana lanetli varis muhafızı diyorlar. Son gördüğümde varis ve kıyameti sırt sırta duruyorlardı... Varis`i kıyameti ile ayrı yola düşürdüler. Amaçları varisi düşürmek ve yok etmekti... Varis yaralı ve güçleri olmadan bir başına kalmıştı. Varise ne olduğunu ben de dahil kimse bilmiyor. Kıyameti de varisini kaybettiği günden beri kayıptı. Rivayete göre varis hala bir yerlerde sesini güçlendiriyor. Kıyameti ise küçük kıyameti o güne hazırlıyor. *** Kehanetleri takip et Muhafızım. Sana lanetli diyorlar, aldırma. Siyahlarına beyazlarımı karıştırdım. İrsia`daki en özel parçamsın. Yeryüzünün de yer altının da sesini ben duyarım! Sen benim parçamsın! Parçaları birleştir, Eksikleri tamamla! Sesim diyara ulaştığında, Düzen yeniden sağlandığında, Cezalar dağıtıldığında, Taşlar diyarı uyandıracak! Sevgili muhafızım, Pelsi`m... Beni bulmalısın, Diyarı tamamlamalısın! ~°Yağmur Özcan°~

Defne Aydın, kelimelere sığınarak hayatta kalan bir edebiyat öğretmeniydi. Savaşın gölgesinde, çocuklara umut öğretirken kendi kalbini sessizliğe mahkûm etmişti. Ta ki bir gün, üniformasının altında kitap taşıyan bir adamla göz göze gelene kadar… Lucien Moreau bir teğmendi. Emirlere itaat etmeyi bilen, duygularını satır aralarına saklayan bir asker. Edebiyatı bir kaçış değil, bir suç gibi severdi. Ve Defne, onun altını çizdiği en tehlikeli cümle oldu. Bu bir aşk değildi. Bu, yasak bir dokunuş, ten üzerinde kalan bir öpücük, dudaklarda susmayan bir günahtı. Görevle vicdan, disiplinle arzu, suskun bakışlarla tutkulu yakınlık arasında sıkışan iki ruh… Çünkü bazı aşklar yaşanmaz, işlenir. Dudaklarımda Fransız Günahı, kelimelerle başlayan, tenle devam eden ve bedelini kalple ödeten bir yasak aşkın hikâyesi.

KRALLIĞIN SON GÜLÜŞÜ

En yakın arkadaşı ile evlenmemek için sığındığı korsan gemisindeki acımasız korsana mı aşık olacak?

Sıradan bir kız, gece gelen bir telefonla hayatının hatasını yapar. Arayan kişi, şehrin en tehlikeli çetesinin lideridir. Telefonlar karışmıştır ama konuşma kesilmez. Günlerce sadece seslerden oluşan bir bağ kurulur. Kız, onun kim olduğunu bilmeden ona güvenmeye başlar… ta ki gerçek ortaya çıkana kadar. . . . Bir yanlış arama… Bir tehlikeli ses… Ve geri dönüşü olmayan bir bağ. Yanlış Numara — çünkü bazı hatalar kaderdir.

Kütüphane yöneten Beliz hiç beklemediği bir anda bir talihsizlikle karşılaşır ve adli tıp doktoru ile karşılaşmasını anlatır.

BİR İNSANA KANDIM, güvenin ince çizgisinde yürüyen, hayatın akışında kaybolan duyguların hikâyesi… Aşk ve ihanet, umut ve hüsran, sevgi ve nefret arasında sıkışıp kalan insanların öyküsü. Gerçek sandıklarımızın ardında saklanan yalanlar, zamanla yüzleşmek zorunda kaldığımız hakikatler… Peki, insan en çok kime inanır? Kendine mi, yoksa görmek istediği gerçeğe mi? Bu roman, hayatın bazen en acımasız öğretmen olduğunu hatırlatan bir yolculuğa davet ediyor seni.

Ada 30`lu yaşlarına yaklaşan ancak hayatının tadını hala anlayamayan tarih öğrencisi genç bir kadındır. En yakın arkadaşı Leyla`nın kaybolması hayatının çöküşünün başlangıcı olur. Evine gelen bir kasetçalar ile zaman yolculuğu yapar ve hayatı sonsuza dek değişir. Ancak bilmediği çok şey vardır. Özellikle de yaşanmışlıklar konusunda.

"Pişman olmak, belki demek değildir. Pişman olmak, keşke demektir. Ve pişman olmak, belki demekten daha iyidir." O gün bir felaketi çağrıştıran hiçbir şey yoktu. Güneş açmıştı, bahar yerini yaza bırakmıştı ve kuşlar cilveleşip cıvıldıyordu. O gün her şey harikaydı. Ya da onun haricindekiler için harikaydı. Coğrafya öğretmeni olan Ada, kendisini evlatlık alan kadının gözetimi altında sıradan bir devlet okulunda son üç yıldır öğretmenlik yapmaktadır. Bilmediği şey ise, onu evlatlık alan kadının gizlediği sırların ucunun Ada`ya dokunmasıdır. Bir felaket sonucu haksız yere gözaltına alınıp nezarete atılan Ada, sorguya çekilmiştir. Fakat ansızın gelen bir uyku gözlerini istila etmiş, onun hayatını tümden mahvetmiştir. Uyku onun gözlerini serbest bırakıp köşeye çekildiğinde, Ada kendini bir felaketin ortasında bulmuştur. Haritada bile olmayan yapay bir adanın üzerinde. Rapunzel`in kulesini andıran uzun bir kule vardır. Bu kule, suç işlemiş kişileri topladıkları yasa dışı ve gizli bir yerdir. Bu yerde hiçbir şey yasal değildir. Deriye işleyen hatalar ve cezalar, her zaman derine de işlemiş midir?

(Kapağı sonra tasarlarım.) Aynur ile Yağız küçükken aynı mahallede büyümüş, ama biri taşındığı için bağları kopmuş iki çocukluk arkadaşıdır. Yıllar sonra bir sonbahar günü tesadüfen karşılaşırlar. Aynur bir ilişki travması sonrası kalın duvarlar örmüş biridir. Yağız ise dışarıdan cool, ama içten içe aşırı duygusal biri. Ama sorun şu: ikisi de geçmişleriyle hesaplaşmadan tam olarak birbirlerine yaklaşamıyor. Aynur: “Keşke o zaman gitmeseydim.” Yağız: “Keşke cesaretim olsaydı seni durdursaydım.” Kitap boyunca ikisi de “keşke”lerini aşmayı öğrenir.

Bu bir aşk romanı değil. Çünkü bu hikâyede kimse kimseyi kurtarmıyor. Lara Demir, tanık olmaması gereken bir ana tanık olduğunda hayatı ikiye bölünür: öncesi ve kaçarken başlayan sonrası. Bir fotoğraf, bir yüz ve geri dönüşü olmayan bir tehlike. Artık saklanmak zorunda. Güvenmek zorunda değil. Ama susmak… asla. Kaçışın ortasında karşısına çıkan bir adam vardır. Onu yönlendirmeyen, önüne geçmeyen, arkasına saklamayan biri. Yanında koşan biri. Bu hikâye aşkın kurtarıcı olmadığı, ama doğru insanla özgür kalınabildiği bir yolculuk. Tutkunun, tehlikenin ve cesaretin iç içe geçtiği; bir kadının kendi hayatının kontrolünü eline aldığı bir macera. Lara sevecek. Ama kendinden vazgeçmeden. Çünkü bu bir aşk romanı değil. Bu, bir kadının hayatta kalma ve kendini seçme hikâyesi.

Bir şehir vardı; kanla ayakta duruyor, korkuyla yönetiliyordu. Aras Karahan, bu şehrin karanlık yüzüydü. Kurşunla konuşur, suskunluğu silah kadar keskin olurdu. Liva Demirhan ise o karanlığı besleyen adamın kızıydı; altın kafeslerde büyümüş, özgürlüğü yasaklanmış bir kadın. Birbirlerine âşık olduklarında, bu sadece yasak bir sevda değil, bir savaş ilanıydı. Çünkü onların aşkı, iki cepheyi, kirli ittifakları ve yıllardır kanayan bir şehri karşısına aldı. Silah seslerinin arasında fısıldanan bir sevda… İhanetle sınanan bir tutku… Ve bedeli ağır olsa da, bir şehri kurtarabilecek kadar güçlü bir aşk. Şehir kanarken, onlar sevmeyi seçti. Ve bazen… bir şehir, iki kalbin cesaretiyle kurtulur.