İstanbul`un gölgelerinde başlayan bir ihanet, yıllar sonra bambaşka bir hesaplaşmaya dönüşür. Savcı Kenan Arslan`ın verdiği emirle, yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden Tamer Karahan gözaltına alınır. O gece, Tamer`in küçük oğlu Yavuz`un gözleri önünde parçalanan hayat, aslında gelecek yılların karanlık yolculuğunu da başlatır. Yirmi yıl sonra... Yavuz büyümüştür. Artık babasının yokluğunda hayatta kalmayı öğrenmiş, gücün ve intikamın peşine düşmüştür. Fakat hesaplaşmak istediği düşmanlarla yüzleşirken, hayat onun önüne hiç beklemediği bir sınav çıkarır: Kardeşi Kıvanç`ın yanında beliren Miray. Bir yanda kanla yazılmış geçmişin mirası, diğer yanda hiç tanımadığı bir duygunun ağırlığı... Yavuz, adım adım karanlığa yürürken kalbinin gölgesinde yeni bir ışıkla karşılaşacaktır. Ama her ışık, gölgesini de beraberinde getirir. "Bazı hesaplar mahkemede kapanmaz. Bazı hikâyeler, babaların günahıyla oğulların omuzlarında yeniden başlar."

​"Bazı sesler sığınaktır, bazı bakışlar ise fırtına..." ​Sancak Mir Karer için hayat, çizdiği mimari projeler kadar keskin ve hatasızdı. Kusursuz imparatorluğunda tesadüflere yer yoktu. Ta ki bir gece, karanlığını dağıtan o duru sese rastlayana kadar. Kim olduğunu bilmediği o kadın, Sancak’ın ruhundaki en sert duvarları tek bir cümlesiyle sarsıyordu. ​Verda Lavin ise sadece sesini paylaşıyordu dünyayla. Hayatının bir radyo frekansına sığacağını sanırken, kaderin onun için çok daha büyük bir projesi olduğundan habersizdi. ​Biri şehri inşa eden adam, diğeri o şehre ruhunu fısıldayan kadın. ​Asalet ve gururla örülü duvarlar, bir sesin kıyısında ne kadar güçlü kalabilir? Aralarındaki çekim bir tesadüf mü, yoksa inşa edilen her şeyin yıkılmasına sebep olacak o büyük fırtına mı? ​"Çünkü bazen sadece dinlemek yetmez, kıyısına vurmak istersin."

"O silah tutuyordu. Ben yaraları sarıyordum. Aynı evde, aynı kaderde, aynı savaşın içindeydik." Siyah ve Beyaz - Gücün, tehlikenin ve yasak bir yakınlığın hikâyesi.

"Bazı kaçışlar, aslında en büyük hapisliğin başlangıcıdır." Mihra, yıllar önce kalbindeki pırıltılı yalanlara kanıp, kendisini her şeyden sakınan o dev adamı, ailesini ve doğup büyüdüğü mahalleyi bir gecede terk etti. Giderken ardında bıraktığı sadece tozlu sokaklar değil; yıkılmış bir baba ocağı ve darmadağın edilmiş bir sevdaydı. Emre, mahallenin sustuğu yerde konuşan, eğilmeyen başıyla nam salmış o "abi"... Mihra gittiği gün, Emre’nin kalbindeki bahar yerini ebedi bir zemheriye bıraktı. Ama o, ne nefret etti ne de vazgeçti. Mihra’nın arkasında bıraktığı ne varsa; saksıdaki kurumuş çiçeğinden, babasının bükülmüş boynuna kadar her şeyi birer "emanet" bildi. O, gidenin değil, geride kalan enkazın gölgesi oldu. Yıllar sonra Mihra, kucağında bir çocuk ve ruhunda onarılmaz yaralarla o sokağın başına döndüğünde; zamanın her şeyi değiştirdiğini ama bazı yaraların hala taze kanadığını görecekti. "Ben artık kimseyi korumuyorum Mihra... Ben sadece bıraktığın enkazın bekçisiyim." İhanetin gölgesinde büyüyen bir pişmanlık, sadakatin sınırlarını zorlayan bir bekleyiş. Emanet Gölge, bir kadının geç kalınmış dönüşü ile bir adamın dilsiz sadakatinin hikayesi

"Bazı hapishanelerin parmaklıkları yoktur; sadece şeffaf, soğuk ve kırılması imkansız bir camdan ibarettirler." Sera için hayat, kontrol edilebildiği sürece katlanılabilirdi. Ağır ilaçların uyuşturduğu zihni, aslında bir satranç ustasından daha hızlı çalışıyor; çevresindeki her insanı birer zayıflık abidesi olarak kodluyordu. Ancak bir sabah, bu camdan dünyası sarsıldı. Yıllardır süren kan davasının bedeli olarak, rakip ailenin tek varisi olan Yekta’ya "berdel" olarak verildiği açıklandı. Yekta; adı gibi tek, kuralları gibi sert ve karanlık bir adamdı. O, bu evliliği sadece toprağını ve gücünü korumak için kabul etmişti. Karşısında boyun eğecek bir kurban beklerken; elinde ilaç şişeleriyle malikanesine giren, daha ilk dakikadan itibaren evdeki herkesin sırlarını bir bir dökerek otoritesini sarsan Sera’yla tanıştı. Sera bu eve teslim olmaya gelmemişti. O, Yekta’nın inşa ettiği bu karanlık imparatorluğu, en küçük tuğlasından başlayarak analiz edip yıkmaya gelmişti. Camdan bir kafesin içinde, iki yırtıcı; biri zekasıyla zehirliyor, diğeri gücüyle kuşatıyor. Kim önce kırılacak? Cam mı, yoksa kalpler mi?

Flaş patladı; o bembeyaz, keskin ışık bir anda yüzüme çarptı. Gözlerimi kapatmadım, aksine meydan okurcasına başımı dikleştirdim. Göğsümün düzensiz iniş kalkışlarını bastırarak nefesimi sabit tutmaya çalıştım. Bileklerimdeki soğuk metal kelepçe, her hareketimde tenimi acımasızca kesiyordu; elimin titremesini en aza indirmeye, o zayıflık belirtisini gizlemeye çalışıyordum. "Sağa dön!" Polis memurunun sert ve aşağılayıcı sesi buz gibi yankılandı odada. "Sabaha kadar bekleyemem," diye ekledi sertçe. Komutuyla birlikte yavaşça sağa döndüm. Flaş tekrar patladı, kör edici ışık bir kez daha zihnimi yaladı. Derin bir nefes aldım, ciğerlerimi emniyetin o ağır, tozlu havasıyla doldurdum. "Sola dön dedim sana, hadi! Uyuşukluğun sırası değil." Bana bir suçluymuşum gibi değil de, bir nesneymişim gibi bakan o adama karşı sessizce sola döndüm. Tekrar flaş patladı; ışık bu sefer her şeyi, odadaki çıplaklığı ve üzerimdeki baskıyı daha da gerçek kılıyordu. Titreyen ellerimle göğüs hizamda tuttuğum kodlu plakaya son bir kez baktım: İstanbul Emniyeti İsim Soyisim: Orelia Soydan Dosya No: 458921 Tarih: 12.10

istihbaratta ekibiyle birlikte ajanlık yapan Deren Aktunç ve ekibinin şimdiki hedefleri Sinan Kozanlılardır. ancak bu diğerlerine benzemeyecektir. çünkü delil yetersizliğinden tutuklanamayan bu mafya adamın bilgileri oldukça gizlidir. Bu adamın şirketine gizlice sızmayı başaran Deren, Sinan Kozanlıların oğlunun asistanlığını yapmaya başlamıştır.

Sevdiğin kızın berdel yoluyla evleneceğini duyar, onunla imkânsız olacağını ve hiç bir zaman olamayacağını kabullenir. Ama kader onun için çoktan her şeyi düşünmüştür. (Bu hikayemi wattpad`te yayınlıyordum ama artık wattpad`e giremiyorum. Bu sebepten artık burda yayınlıyordum _SiyahGecenin_ Kullanıcı adım da buydu.)

Los Angeles’ta işlenen kusursuz cinayetlerin ortak bir dili vardır: iskambil kartları Her kurban, geçmişinde sakladığı bir duygunun bedelini öderken olay yerinde tek bir kart bırakılır. Kupa, Maça, Karo ve Sinek… Her biri bir anlam taşır. Her biri bir sırdır. Adli tıp uzmanı Ethan Merrick, kendini yıllar önce kapanmış bir efsanenin yeniden yazıldığı bir dosyanın içinde bulur. İpuçları çoğaldıkça gerçek bulanıklaşır, cevaplar yerini sorulara bırakır. Bu bir katil hikâyesi değildir. Bu, kaçmaya çalışanların, unutmak isteyenlerin ve kendinden saklananların hikâyesidir. Oyun çoktan başlamıştır. Ve masada herkesin bir kartı vardır.

defne bir köyde sağlık ocağında baş doktor olarak sevk edilir ve köy ağasının oğlu boran DEMİROĞLU ile zıt yönleriyle birbirlerini çekerler

Okulun koridorları hiç bu kadar sessiz ve bir o kadar da gürültülü olmamıştı... Simay ve Melis için her şey sırada bir okul günü gibi başlamıştı. Ama derinliklerde buldukları eski notlar ve duvarların arkasından gelen o ince fısıltılar her şeyi değiştirdi. Zil çaldığında herkes evine giderken bu okulda asıl macera yeni başlıyor. Kapalı kapıların ardındaki sırlar gün yüzüne çıkmayı bekliyor ama bir sorun var. Fısıltıları duymaya başladıysanız artık çok geç...

Hakkâri`nin sert dağlarında görev yapan bir Komando Timi... Görevle şekillenmiş hayatlar, söylenmeyen korkular ve dağların ortasında sessizce filizlenen beklenmedik bir bağ. Yüzbaşı Tolga, sınır hattında görev yaparken disiplinin dışına çıkmamayı öğrenmiş bir subaydır. Onun dünyasında duygular, ertelenmesi gereken ayrıntılardır. Ta ki yolu, çocuk seslerinin azaldığı bir köyde görev yapan öğretmen Zehra ile kesişene kadar.Bir yanda operasyonlar, sorumluluk ve askerî gerçekler vardır. Diğer yanda tebeşir tozu, umut ve hayata tutunma çabası. Bu hikâye; Hakkâri`nin sertliğinde sınanan bir timin, yarım kalmış hayatların ve görevle kalp arasında kurulmaya çalışılan kırılgan bir dengenin hikâyesi. Bir tim. Bir yüzbaşı. Bir öğretmen.

"Ben iyiyim Defne, korkma güzelim." Lise zamanı sevdiği çocuğa gizlice yazan kız ve zamanla gelişenler. Bir lise kurgusudur. Mizah ve bad(!)boyluk içerir. Küfür, nude vb. Olabilir dikkate alıp okuyun.

İyi okumalar dilerrrimmm!!!

Bilinmeyen Dünya`nın içine giren Almila, kaybolan eski sevgilisi Yavuz ile karşılasacaktır. Fakat bilmiyorlarki aralarından birisi buna izin vermeyecek... (Küfür içermez)

Lisede geçen bu hikâyede, okulun çalışkan ve güzel öğrencisi Güneş Aksoy, sürekli zorbalığa uğrasa da hayallerinden vazgeçmeyen güçlü bir genç kızdır. Aynı sınıfta okuyan Canberk Demirtaş ise yakışıklı ama okulun zorbası olarak bilinir; notları kötüdür ve annesi okul müdürüdür. Müdür anne, oğlunun başarısızlığını düzeltmek için Güneş’ten özel öğretmenlik yapmasını ister. Bu süreçte Güneş ve Canberk arasında beklenmedik bir aşk filizlenir. Ancak bu aşkı kıskanan Zeliha Kara, güç ve itibar için Canberk’e sahte bir aşk oyunu oynar ve entrikalı öğretmen Mehmet Kaya ile işbirliği yaparak Canberk’in notlarını değiştirir. Güneş, Canberk’i çalıştırdığı için bu sahtekârlığı fark eder. Zeliha ve öğretmen lise döneminde okuldan atılır. Hikâyenin kriz noktasında Güneş’in sevgisiz ve nefret dolu babası Halil Aksoy ortaya çıkar. Güneş’i öldürmeye kalkıştığı sırada Canberk yaralanır ve hastaneye kaldırılır. Hastane odasında Güneş ve Canberk arasında ilk öpüşme ve duygusal yakınlık yaşanır. Eve döndüklerinde ise Güneş hazır olduğunu belirtir ve aralarında tam bir yakınlaşma gerçekleşir. Sonunda Güneş, annesinin dileği olan Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne girer; Canberk ise Hacettepe Üniversitesi Öğretmenlik Bölümü’ne kabul edilir. Üniversite yıllarında ilişkileri güçlenir ve evlenerek hikâyeyi mutlu sona taşırlar.

vampirlerin dünyasına hoşgeldiniz…

Mavi lotus, birçok efsaneye konuk edildi. Herkes onu Güneş Tanrısı Ra`nın doğuşunun simgesi, bilgelik, berraklık ve maneviyat olarak tanımladı. Ama mavi lotus belki de bunların hiçbirisi değildi. Yaralıydı, yalnızdı, gülmekten bile korkuyordu... Hep hayal kurardı, en sevdiği şey hep hayal kurmaktı. Öyle ki, bir süre sonra hayal ve gerçeği birbirinden ayırt edememeye başladı. Şimdi yaşadıkları da kendi zihnindeki evrenden türemiş bir hayal ürünü müydü, yoksa gerçekliğin ta kendisi miydi? Bir kitaptan mı fırlayıp gelmişti, yoksa bu yaşadıkları kendi hayatı mıydı? O, hep yaralıydı. O, hep acıyla sarılıydı. O, kendi hayallerini tüm imkânsızlıklara rağmen gerçek yapandı.

(Alt anlamı: Gerçekler kıyıya vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.) KİTAP AÇIKLAMASI Karadeniz, gerçeği kimsenin yüzüne söylemez. O hep susar, insanlar da onunla birlikte susmayı öğrenir. Kıyılar, dalgaların taşıdığı izleri bir süre saklar; ama insanın içindeki izler kolay kolay silinmez. Bu kitap, kaybolmuş bir gençliğin yeniden başlamasını değil, yarım kalmış bir hayatın geri dönmesini anlatır. Lavinya, geride bıraktığı yılların ağırlığıyla ikinci kez aynı şehrin kıyısına adım atarken, artık çocuk değildir. On yedi yaşındaki bedenine sıkışmış yirmi dokuz yıllık bir hafıza, ona hem yük hem fırsattır. Bu hikâye bir mucizeyle değil, bir hesapla başlar. Çünkü bazı gerçekler denize vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.

"HERKİMSE GEÇMİŞİNİ BIRAKABİLİR AMA GEÇMİŞİ ONUN ARDINDAN GELECEK" Azad Zinar, yıllar önce Mardin`in tozlu sokaklarını ve törenin nefes aldırmayan kurallarını arkasında bırakıp İstanbul`a sığınmış bir adamdır. Kendi tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu imparatorluk, bugün Türkiye`nin dört bir yanına yayılan şirketler zinciriyle ona büyük bir güç ve özgürlük kazandırmıştır. O artık Mezopotamya`nın bir aşiret varisi değil, modern iş dünyasının parmakla gösterilen, sert ve kararlı iş adamıdır. Geçmişin gölgesinden kaçtığını sanırken, hayatın ona en büyük oyununu oynaması uzun sürmez. Kız kardeşinin bir başka aşiretin oğluyla kaçtığı haberi, Azad`ın İstanbul`daki lüks hayatına bir yıldırım gibi düşer. Töresi, kanı ve aşireti onu geri çağırır. Mardin`e döndüğünde, namlunun ucunda sadece bir hayat değil, sarsılan bir onur ve durdurulması gereken bir kan davası vardır. Silahların susması, toprağın kanla sulanmaması için tek bir yol kalmıştır: Berdel. Rojîn, hayatı boyunca o topraklardan kaçmanın hayaliyle yaşamış, gecesini gündüzüne katarak tıp fakültesini kazanmış genç bir kızdır. Beyaz önlüğünü giyip insanlara şifa dağıtacağı günün hayaliyle yaşarken, bir sabah kendini o meşhur berdel masasında bulur. Kardeşinin hatasının bedeli, Rojîn`in hayallerinden vazgeçmesi ve hiç tanımadığı, kalbi buz tutmuş bir adama gelin olmasıdır. İstanbul`un gökdelenlerinden Mardin`in taş konaklarına dönen Azad ile hayalleri elinden alınan müstakbel doktor Rojîn... Bir yanda törenin yıkılmaz duvarları, diğer yanda yarım kalmış bir gençlik. Azad, bu evliliği sadece bir borç olarak görürken; Rojîn, o konakta kendi sesini ve özgürlüğünü arayacaktır. Bu sadece bir evliliğin değil; pişmanlığın, küllerinden doğan bir aşkın ve bir kadının onur mücadelesinin hikayesidir.

Lura, çocukken tek bir gecede hayatından koparıldı. Adı silindi, geçmişi parçalandı ve hayatta kalabilmek için karanlığın dilini öğrenmek zorunda kaldı. Kael ise sarayın suskun duvarları arasında büyürken, saklanan mektupların, kirletilmiş soyların ve kırık kapıların ardına gömülmüş bir hakikatin içine sürüklendi. Yolları Sylvariella’nın yaşayan sessizliğinde kesiştiğinde, bunun sıradan bir karşılaşma değil, çok daha eski ve derin bir kaderin uyanışı olduğu ortaya çıkar. Çünkü bazı bağlar kurulmaz; hatırlanır. Bazı kaderler seçilmez; er ya da geç uyanır. Ama onları bekleyen şey yalnızca düşmanlar değildir. Açılmaması gereken yaralar, iç dairenin kanla mühürlediği sırlar, iki dünya arasında yeniden aralanan eski eşikler ve her şeyi yutabilecek son kırılma giderek yaklaşmaktadır. Lura ile Kael, bu karanlığın içinde ya birbirlerini kurtaracak ya da aynı uçurumda birlikte kaybolacaktır. İki Dünya Tek Kader, aşkın bile önce hayatta kalmak zorunda olduğu; kaybın, ihanetin ve kadim büyünün gölgesinde şekillenen karanlık, sert ve sarsıcı bir fantastik romandır.

gönül heybemde biriken kelimeleri, kağıttan gemiler yapıp meçhul kıyılara bırakıyorum. Belki senin kıyına vurur diye

Adı Aysar... Ruhu ayın evreleri gibi değişken, zihni bir cerrahın neşteri kadar keskin. Toplumun `normal` dediği o büyük yanılsamaya karşı, elinde sadece kitapları ve kimsenin duymadığı içsel mahşeri var. Dünya; rasyonel bir `akıl çıkmazı` ile dindiremediği bir `ruh mahşeri` arasında sıkışmış, rutubet kokan bir labirentten ibaretti. Anlamak, onun için bir yetenek değil, her gün biraz daha yandığı bir infazdı. Peki, mantığın bittiği yerde başlayan o büyük gürültüde, kendi sessizliğini bulabilecek miydi?

"Bazı evlilikler kutsal bir bağ değil, ruhun üzerine atılmış paslı bir ilmektir." Aras Saygun, dışarıdan bakıldığında hayallerdeki hayata sahip, başarılı bir mimardır. Ancak görkemli malikanesinin duvarları arasında, sadece güç ve statüye tapan eşi Yelda’nın ördüğü soğuk bir hapishanede yaşamaktadır. Sevginin yerini stratejinin, huzurun yerini sessiz bir savaşın aldığı bu evlilikte Aras, kendi ruhunun enkazı altında kalmıştır. İzmir’in gri ve sağanak yağmurlu bir akşamında, boğulan ruhuna nefes aldırmak için sığındığı o loş kafe, Aras’ın kaderinin kırılma noktası olur. Kapıdaki çan sesiyle içeri giren Klinik Psikiyatrist Elif Erdem, sadece yağmuru değil, beraberinde Aras’ın hiç tanımadığı bir dinginliği de getirir. Elif, insanların zihnindeki karanlıkları iyileştirmeye alışkındır; ancak Aras’ın gözlerindeki o derin ıstırap, onun profesyonel duvarlarını ilk kez sarsar. Bir tesadüf, bir itiraf ve başlayan yasak bir vaha... Aras, Elif’in şefkatli analizlerinde kendi özgürlüğünü keşfederken; Yelda, kurduğu güç imparatorluğunun sarsıldığını fark eder. Bir yılanın sinsiliğiyle harekete geçen Yelda için bu artık sadece bir sadakat meselesi değil, mutlak bir iktidar savaşıdır. Elif’in kariyerini, Aras’ın itibarını ve ikisinin de hayatını hedef alan acımasız entrikalar başladığında, aşk en büyük sınavını verecektir. Sorular net, cevaplar ise kanatacak kadar keskindir: Bir insanın ruhu, başka birinin reçetesi olabilir mi? Ve en önemlisi; gerçek aşk, şeytanın bile diz çöktüğü bir savaştan sağ çıkabilir mi? "Sen benim hiç yazılmamış reçetemsin Elif. Ve ben, iyileşmek için ölümü bile göze aldım."

Arya Yılmaz… Gerçeğin peşinden gitmekten asla vazgeçmeyen bir kadındı. Doğruyla yanlışı ayırmak onun için nettir ya da öyle sanıyordu. Ta ki o geceye kadar. Kan kokan bir sokakta, ölmek üzere olan bir adamı kurtardı. Ama o adam sıradan biri değildi. Mehmet Kara… karanlığın içinden doğmuş, gücüyle korku salan bir adamdı. Arya onun hayatını kurtardı. Mehmet ise Arya’nın hayatını geri dönüşü olmayan bir şekilde değiştirdi. Bu, bir aşk hikâyesi değildi sadece. Bu, yanlış zamanda başlayan… yanlış insanlara rağmen büyüyen… ve doğru olup olmadığını kimsenin bilmediği bir bağdı. Çünkü Mehmet’in dünyasında sevgi zayıflıktı. Arya’nın dünyasında ise adalet her şeydi. Ama dudakları birbirine değdiği anda, ne kurallar kaldı… ne de kaçacak bir yol. Artık Arya için tek bir gerçek vardı: Ya bu karanlık adamdan uzak duracaktı… ya da onun dudaklarında kaybolmayı seçecekti. Ve bazı kayboluşlar… geri dönmek için değildir.