Seni senin gibi koca bir bahaneye sığdıramadım

"Bazı evlilikler kutsal bir bağ değil, ruhun üzerine atılmış paslı bir ilmektir." Aras Saygun, dışarıdan bakıldığında hayallerdeki hayata sahip, başarılı bir mimardır. Ancak görkemli malikanesinin duvarları arasında, sadece güç ve statüye tapan eşi Yelda’nın ördüğü soğuk bir hapishanede yaşamaktadır. Sevginin yerini stratejinin, huzurun yerini sessiz bir savaşın aldığı bu evlilikte Aras, kendi ruhunun enkazı altında kalmıştır. İzmir’in gri ve sağanak yağmurlu bir akşamında, boğulan ruhuna nefes aldırmak için sığındığı o loş kafe, Aras’ın kaderinin kırılma noktası olur. Kapıdaki çan sesiyle içeri giren Klinik Psikiyatrist Elif Erdem, sadece yağmuru değil, beraberinde Aras’ın hiç tanımadığı bir dinginliği de getirir. Elif, insanların zihnindeki karanlıkları iyileştirmeye alışkındır; ancak Aras’ın gözlerindeki o derin ıstırap, onun profesyonel duvarlarını ilk kez sarsar. Bir tesadüf, bir itiraf ve başlayan yasak bir vaha... Aras, Elif’in şefkatli analizlerinde kendi özgürlüğünü keşfederken; Yelda, kurduğu güç imparatorluğunun sarsıldığını fark eder. Bir yılanın sinsiliğiyle harekete geçen Yelda için bu artık sadece bir sadakat meselesi değil, mutlak bir iktidar savaşıdır. Elif’in kariyerini, Aras’ın itibarını ve ikisinin de hayatını hedef alan acımasız entrikalar başladığında, aşk en büyük sınavını verecektir. Sorular net, cevaplar ise kanatacak kadar keskindir: Bir insanın ruhu, başka birinin reçetesi olabilir mi? Ve en önemlisi; gerçek aşk, şeytanın bile diz çöktüğü bir savaştan sağ çıkabilir mi? "Sen benim hiç yazılmamış reçetemsin Elif. Ve ben, iyileşmek için ölümü bile göze aldım."

Her aşkın da kendi kaderi vardır kimi doğar, büyür, ölür; kimi sevdaya dönüşür...

Arya Yılmaz… Gerçeğin peşinden gitmekten asla vazgeçmeyen bir kadındı. Doğruyla yanlışı ayırmak onun için nettir ya da öyle sanıyordu. Ta ki o geceye kadar. Kan kokan bir sokakta, ölmek üzere olan bir adamı kurtardı. Ama o adam sıradan biri değildi. Mehmet Kara… karanlığın içinden doğmuş, gücüyle korku salan bir adamdı. Arya onun hayatını kurtardı. Mehmet ise Arya’nın hayatını geri dönüşü olmayan bir şekilde değiştirdi. Bu, bir aşk hikâyesi değildi sadece. Bu, yanlış zamanda başlayan… yanlış insanlara rağmen büyüyen… ve doğru olup olmadığını kimsenin bilmediği bir bağdı. Çünkü Mehmet’in dünyasında sevgi zayıflıktı. Arya’nın dünyasında ise adalet her şeydi. Ama dudakları birbirine değdiği anda, ne kurallar kaldı… ne de kaçacak bir yol. Artık Arya için tek bir gerçek vardı: Ya bu karanlık adamdan uzak duracaktı… ya da onun dudaklarında kaybolmayı seçecekti. Ve bazı kayboluşlar… geri dönmek için değildir.

Bazı hikayeler, korkudan sarılarak başlar..

Enemies to lovers💗💝 Yarı texting😝😝 Konu: Eski okulundan atılan Mina`nın yeni bir okula transfer olması ve orada yaşadığı aşk.

Kızının okulda yaptığı zorbalıkları ögrenen babası, şımarık kızı Ecem Su Ataman`ı cezalandırmak için onun okulunu değiştirir. Yeni kaydolduğu okul, ülkenin en prestijli okullarından olsa da aslında göründüğü gibi değildir. Ecem Su, burada kendine, okulun zorba ve popüler çocuğu olan Batın Karan Erdemir`i düşman edineceğinden habersizdir. Eskiden zorbası olduğu çocuğun da bu okula kaydolmasıyla olaylar iyice kızışır. Ecem Su ve Batın Karan, iş birliği yapmak zorunda kalacaklardır.

Taşacak Bu Deniz dizisinde ki İso ve Fadime çiftinin sahnelerinin uyarlandığı tek bölümlük hikayeler. Bölüm sonlarına istediğiniz sahneyi veya hayal gücünüze göre istediğiniz bir sahne varsa yazabilirsiniz.

İngiltere’nin soğuk taş duvarlarıyla çevrili kraliyet sarayında, duyguların zayıflık sayıldığı bir dünyada büyüyen Veliah Prens Alaric Windsor, hayatı boyunca tek bir şey öğrenmiştir: Güçlü ol. Hissetme. Bağlanma. Tahtın varisi olarak yetiştirilen Alaric için aşk, sadece krallıkları zayıflatan bir hatadır. Kalbi değil, aklıyla hükmetmesi beklenir. Ta ki saraya yeni bir öğretmen gelene kadar… Geçmişinin izlerini saklayan, keskin zekâsı ve boyun eğmeyen duruşuyla dikkat çeken Elowen Ashford, saraya yalnızca bir görev için gelir: Veliahtı eğitmek. Ama sarayın soğuk kuralları arasında, Elowen’ın varlığı dengeleri bozar. Çünkü o, ilk kez birine boyun eğmeyen, korkmadan konuşan ve Alaric’e bir prens gibi değil… bir insan gibi davranan tek kişidir. Başlangıçta aralarındaki bağ sadece bir görev ve bir sınırdan ibarettir. Ama zamanla bakışlar uzar, sessizlikler anlam kazanır… ve inkâr edilen duygular, kaçınılmaz bir gerçeğe dönüşür. Bu bir aşktır. Ama yanlış zamanda, yanlış yerde… ve en önemlisi, yanlış kişiler arasında. Çünkü bir veliahtın kalbi olmamalıdır. Krallık, Alaric’i politik bir evliliğe zorladığında… Saray entrikalarla sarsıldığında… Ve düşmanlar yalnızca dışarıda değil, duvarların içinde de çoğaldığında… Alaric, hayatının en büyük seçimiyle yüzleşir: Taht mı… yoksa kalbi mi? Ama bazı aşklar sadece iki insanı değil… bir krallığı da yakar. İhanetlerin, güç savaşlarının ve yasak duyguların ortasında, bir öğretmen ve bir veliahtın hikâyesi… Ya her şeyi yok edecek… ya da yeniden yazacaktır.

"Hadi ama beni seviyorsun." "Evet ama miktarı bende kalsın." +16

Batu Erdem, hayatını planlar üzerine kurmuş bir mimardır. Onun dünyasında her şey ölçülü, sağlam ve kalıcıdır. Ta ki kalbini emanet ettiği kadın, Aymira Soylu, bir gün sessizce hayatından çıkana kadar… Bir ayrılık bazen sadece iki insanı ayırmaz; bir insanın içindeki bütün düzeni yıkar. Aymira’nın gidişiyle Batu’nun kurduğu tüm hayaller birer birer çöker. Bir mimar olarak şehirleri yeniden inşa etmeyi bilen Batu, kendi kalbinin enkazı karşısında ilk kez çaresiz kalır.Geceleri bitmeyen düşünceler, cevapsız kalan sorular ve içini kemiren tek bir cümle vardır: “Sevmek mi daha zor, yoksa sevilmeden kalmak mı?” En yakın arkadaşı Caner, onu hayata döndürmeye çalışırken Batu, tesadüflerin içinden çıkan yeni insanlarla tanışır. Bir kafede karşılaştığı Selin, ona hayatın hâlâ küçük umutlar barındırdığını hatırlatır. Yılların bilgeliğini taşıyan Ahmet Karaca ise Batu’ya şu gerçeği gösterir:“Bazı kalpler yıkılmadan yeniden kurulamaz.” Ama geçmiş, insanın peşini kolay bırakmaz.Aymira’nın kararlarının ardındaki gerçekler, dostlukların sınandığı anlar ve kalbin en karanlık yerlerinde saklanan duygular ortaya çıktıkça Batu bir seçim yapmak zorunda kalır: Ya geçmişin enkazında yaşamaya devam edecek… ya da o yıkıntıların içinden bambaşka bir insan olarak doğacaktır. Çünkü bazen bir insanın gerçek hikâyesi aşkı bulduğunda değil, onu kaybettiğinde başlar. Ve Batu Erdem için hayatın en büyük sorusu artık şudur: “Senden sonra ben kimim?”

Bazı aşklar kalbi ısıtır… Bazıları ise kurşun gibi yakar. Poyraz Demir, karanlığın içinde büyümüş bir adamdı. Sessiz, soğukkanlı ve ölüm kadar keskin. Mafya dünyasında onun adı fısıltıyla anılırdı; çünkü Poyraz bir tetikçiydi. Görevi belliydi: Cemal Kara’nın en değerli hazinesini korumak. Ama kimse hesaba katmamıştı ki o hazine… Bir kalbe sahipti. Ahsen Kara. Özgürlüğüne düşkün, güçlü ve ateş gibi bir kadın. Babası onu altın bir kafeste koruduğunu sanırken, Ahsen aslında o kafesten kaçmanın yollarını arıyordu. Ta ki Poyraz’la göz göze gelene kadar. O an ikisi de biliyordu: Bu bakış masum değildi. Çünkü bir mafya babasının kızıyla, onun en tehlikeli adamının arasında doğan aşk… Sadece yasak değil, aynı zamanda ölümcül bir hataydı. Kurşunların konuştuğu, ihanetin kol gezdiği bir dünyada… Poyraz’ın ilk kez korktuğu bir şey vardı: Ahsen’i kaybetmek. Ama karanlık bir gerçeği herkes biliyordu… Bir tetikçi aşık olduğunda, ya dünyayı yakar ya da kendi sonunu hazırlar.

"Ben iyiyim Defne, korkma güzelim." Lise zamanı sevdiği çocuğa gizlice yazan kız ve zamanla gelişenler. Bir lise kurgusudur. Mizah ve bad(!)boyluk içerir. Küfür, nude vb. Olabilir dikkate alıp okuyun.

(Alt anlamı: Gerçekler kıyıya vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.) KİTAP AÇIKLAMASI Karadeniz, gerçeği kimsenin yüzüne söylemez. O hep susar, insanlar da onunla birlikte susmayı öğrenir. Kıyılar, dalgaların taşıdığı izleri bir süre saklar; ama insanın içindeki izler kolay kolay silinmez. Bu kitap, kaybolmuş bir gençliğin yeniden başlamasını değil, yarım kalmış bir hayatın geri dönmesini anlatır. Lavinya, geride bıraktığı yılların ağırlığıyla ikinci kez aynı şehrin kıyısına adım atarken, artık çocuk değildir. On yedi yaşındaki bedenine sıkışmış yirmi dokuz yıllık bir hafıza, ona hem yük hem fırsattır. Bu hikâye bir mucizeyle değil, bir hesapla başlar. Çünkü bazı gerçekler denize vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.

Meryem Yılmaz, annesiyle birlikte geçmişini geride bırakmak için İstanbul’un eski mahallelerinden birine taşındığında hayatının tamamen değişeceğini bilmiyordu. O mahallede her şey farklıydı; sokaklar dar, insanlar birbirine yakın ve herkesin saygıyla adını fısıldadığı bir adam vardı: Fatih Kara. Fatih Kara…Mahallenin ağır abisi.Geçmişi karanlık, bakışları sert, kalbi ise kimseye açılmamış bir adam. Meryem’in o sokağa adım attığı gün, Fatih’in yıllardır duvarlarla çevirdiği kalbinde ilk çatlak oluşur. Masumiyetiyle o mahalleye ışık gibi düşen Meryem, farkında olmadan Fatih’in hayatını değiştirmeye başlar. Ama her sokak hikâyesinin bir gölgesi vardır.Fatih’in geçmişinden gelen düşmanlar yeniden ortaya çıktığında, Meryem kendini tehlikeli bir dünyanın ortasında bulur. Sevgiyle korku, tutku ile tehlike birbirine karışırken ikisi de kalplerini korumaya çalışacaktır.Çünkü bazen insan bir mahalleye taşınır…ama kalbi o sokaktan bir daha hiç ayrılamaz. Ve bazen bir aşk, sadece iki insanın değil…bütün bir sokağın kaderini değiştirir.

Eliz, ihanetin ardından Fransa’ya gitmek ister. Ailesi ona ihanet etmiştir ve bu onu derinden etkilemiştir. Peki ya bir gün abisi arayıp düğünü olduğunu söylerse?

Ateş, adının hakkını veren bir adamdı. Gücü, öfkesi ve geçmişinin yaralarıyla büyümüş; affetmeyi değil savaşmayı öğrenmişti. Coeur ise kalbiyle yaşayan, kırıldıkça içine kapanan ama sevdiğinde dünyayı yakabilecek bir kadındı. Bir baba kaybı, bir şirketin mirası, eski dostlukların düşmanlığa dönüşmesi ve gölgede bekleyen sırlar… Aşkları, kıskançlıkla sınandı. Güvenleri, ihanetle test edildi. Geçmişleri peşlerini bırakmadı. Özkan’ın gölgesi, Ateş’in öfkesi, Coeur’un kırılganlığı ve her an patlamaya hazır sırlar… Bir yanlış rapor, bir kayıp umudu, bir evlilik kararı… Ve arkasında hâlâ bitmemiş hesaplar. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, küllerinden doğmaya çalışan iki yaralı ruhun hikâyesi. Sevgi mi kazanacak, yoksa ateş her şeyi yakıp kül mü edecek? Bazı kalpler yanarak öğrenir sevmeyi.

"Mesleğinin getirdiği refleks ile hızlı bir hareketle arkasını döndü ve gördüğü suretle hayatının şokunu yaşadı. Çünkü karşısında gördüğü yüzü en ince detayına kadar hatırlıyordu, zira hafızasına kazımıştı yıllar önce.. Kader yıllar sonra onları bir araya getirmişti ve onlara son oyununu da oynamıştı. Perde açıldı, oyun başladı. Bakalım bu oyunun sonu nereye varacaktı? "

“Hepsini alırsan gece mavisi Bugatti senin” “Sikeyim anahtarı tae senin anahtarın elimde”

istihbaratta ekibiyle birlikte ajanlık yapan Deren Aktunç ve ekibinin şimdiki hedefleri Sinan Kozanlılardır. ancak bu diğerlerine benzemeyecektir. çünkü delil yetersizliğinden tutuklanamayan bu mafya adamın bilgileri oldukça gizlidir. Bu adamın şirketine gizlice sızmayı başaran Deren, Sinan Kozanlıların oğlunun asistanlığını yapmaya başlamıştır.

Karan Demir… İş dünyasında adı fısıltıyla anılan, tehlikeli, soğuk ve ulaşılmaz bir adam. Onun dünyasında güven yoktur, merhamet yoktur ve en önemlisi… duygulara yer yoktur. Ta ki Defne Arman işe girene kadar. Defne için bu sadece bir işti. Soğuk bir patron, disiplinli bir ofis ve profesyonel bir mesafe. Ne fazlası, ne eksiği. O, patronunu sadece mesafeli ve sert biri sanıyordu. Gözlerinin ardında saklanan fırtınadan tamamen habersizdi. Ama Karan için durum asla bu kadar basit değildi. Onu ilk gördüğü günden beri kalbinde sessiz bir savaş taşıyordu. Yaklaşmak istiyor… Ama dokunamıyordu. Seviyor… Ama söyleyemiyordu. Çünkü Karan Demir’in dünyasında sevilen herkes hedef olurdu. Ve o, Defne’yi kendi karanlığına çekmekten korkuyordu. Bu yüzden mesafe koydu. Bu yüzden soğuk davrandı. Bu yüzden dudaklarında kilitli kalan duygularını susturdu. Defne ise onun bakışlarını sadece otorite sandı. Koruyuşunu sadece görev zannetti. Sessizliğini ise ilgisizlik… Fakat tehlike kapıya dayandığında, gizli düşmanlar harekete geçtiğinde ve Defne, Karan’ın karanlık dünyasının hedefi haline geldiğinde, artık susmak bir seçenek olmayacaktı. Bir adam, sevdiği kadını korumak için mesafe koyarsa… Onu gerçekten koruyabilir mi? Yoksa en büyük tehlike, hiç itiraf edilemeyen bir aşk mıdır? Tehlikenin, tutkunun ve bastırılmış duyguların gölgesinde bir adamın dudaklarında saklanan aşk, bir kadının kalbinde yavaşça uyanan hislerle çarpışacak. Ve o gün geldiğinde… Yıllarca susturulan tek bir itiraf, her şeyi değiştirecek: “Ben sana hiç mesafeli değildim, Defne… Sadece seni kaybetmemek için sustum.”

Dengesizler, hayata bir adım geriden başlayanların, susarak büyüyenlerin ve ayakta kalmak için karanlığa mecbur bırakılanların hikâyesi. Muzaffer, sokakların verdiği isimle Muzo; doğduğu coğrafyanın sessizliğini, kayıplarını ve adaletsizliğini omzunda taşıyan bir adamdır. Çocuk yaşta tanıştığı yoksulluk, şiddet ve yalnızlık onu suça değil; hayatta kalmaya iter. Ancak bu yol, zamanla vicdanla hesaplaşmanın kaçınılmaz olduğu bir uçuruma dönüşür. Cezaevi, sokaklar ve mezarlıklar arasında geçen bu hikâye; sadece bir mafya ya da suç romanı değildir. Dengesizler, aidiyet duygusunu yitirmiş ruhların iç çatışmasını, dostluk ile ihanet arasındaki ince çizgiyi ve kayıplarla şekillenen bir karakterin dönüşümünü anlatır. Muzo`nun geçmişiyle yüzleşmesi, annesinin yokluğunda büyüyen öfkesi ve hesaplaşmaları; okuyucuyu hem sert hem de derin bir yolculuğa çıkarır. Bu roman; kanla değil, eksiklikle yazılmıştır. Her satırında suskunluk, her bölümünde bir hesap vardır. Dengesizler, kimsenin doğuştan kötü olmadığını ama bazı insanların iyi kalma şansının elinden alındığını hatırlatan karanlık ve sarsıcı bir anlatıdır.

"Bu kadar işte, hepsi bu." Annem cümleye girdi o kadar az konuşuyordu ki, sesini duymak bir mucizeydi. O konuştuğunda sesini zihnime bir çivi ve çekiçle asmak istiyordum. Bir daha ne zaman duyulacağı belli değildi çünkü. "Kızım sen neden böyle yapıyorsun? Bugüne kadar neyini eksik ettik? Ne istediysen almadık mı?" Duyduğum, duyduğun nice cümle... "Biraz sevin..." sesim öyle kısıktı, bir ben duymuştum. Sesimi karşıya, anneme aktaramadım, babama aktaramadım. Bir ben duydum, hep. Lise üçüncü sınıfa başlayan Mehir, hayatının her zamanki gibi sıradan geçeceğinin kanaatindeydi. Ancak zengin ailesi ve sosyeteyle mücadelesi yaşıyla beraber büyümüştü. Şimdi de başında bu bela vardı. Hacker... Onun kim olduğunu bulabilecek miydi? -LİSE KURGUSU- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Çok eski bir kehanet vardır küçüğüm... Derler ki bu diyarın tek bir varisi vardı. Fakat bir gün o hapsedildi. Bu gördüğün çöller eskiden dört krallığa aitti. Krallıklar varisin sesi ile hayattaydı. Şimdi hepsi varisinin yasını tutuyor... Ve onun sesini son duyan bendim. onu son gören bendim. Bu yüzden bana lanetli varis muhafızı diyorlar. Son gördüğümde varis ve kıyameti sırt sırta duruyorlardı... Varis`i kıyameti ile ayrı yola düşürdüler. Amaçları varisi düşürmek ve yok etmekti... Varis yaralı ve güçleri olmadan bir başına kalmıştı. Varise ne olduğunu ben de dahil kimse bilmiyor. Kıyameti de varisini kaybettiği günden beri kayıptı. Rivayete göre varis hala bir yerlerde sesini güçlendiriyor. Kıyameti ise küçük kıyameti o güne hazırlıyor. *** Kehanetleri takip et Muhafızım. Sana lanetli diyorlar, aldırma. Siyahlarına beyazlarımı karıştırdım. İrsia`daki en özel parçamsın. Yeryüzünün de yer altının da sesini ben duyarım! Sen benim parçamsın! Parçaları birleştir, Eksikleri tamamla! Sesim diyara ulaştığında, Düzen yeniden sağlandığında, Cezalar dağıtıldığında, Taşlar diyarı uyandıracak! Sevgili muhafızım, Pelsi`m... Beni bulmalısın, Diyarı tamamlamalısın! ~°Yağmur Özcan°~

Defne Aydın, kelimelere sığınarak hayatta kalan bir edebiyat öğretmeniydi. Savaşın gölgesinde, çocuklara umut öğretirken kendi kalbini sessizliğe mahkûm etmişti. Ta ki bir gün, üniformasının altında kitap taşıyan bir adamla göz göze gelene kadar… Lucien Moreau bir teğmendi. Emirlere itaat etmeyi bilen, duygularını satır aralarına saklayan bir asker. Edebiyatı bir kaçış değil, bir suç gibi severdi. Ve Defne, onun altını çizdiği en tehlikeli cümle oldu. Bu bir aşk değildi. Bu, yasak bir dokunuş, ten üzerinde kalan bir öpücük, dudaklarda susmayan bir günahtı. Görevle vicdan, disiplinle arzu, suskun bakışlarla tutkulu yakınlık arasında sıkışan iki ruh… Çünkü bazı aşklar yaşanmaz, işlenir. Dudaklarımda Fransız Günahı, kelimelerle başlayan, tenle devam eden ve bedelini kalple ödeten bir yasak aşkın hikâyesi.