"Öldürmeyen ama çaresi de olmayan sinsi bir yara... Kabukları kimde kalır?" 11. sınıf öğrencisi Öykün Alkım, mahalle lisesinin gürültülü koridorlarında görünmez bir fanusun içinde yaşar. Adı gibi bir başkasına "öykünen", kurgulanmış bir mükemmelliğin arkasına saklanan Öykün; ütüsü bozulmayan forması, milimetrik düzeni ve hiç geçmeyen mesafesiyle okulun "beyaz orkidesi"dir. Onun sterilliği bir kibir değil, kökleri toprağa değmeyen bir ruhun hayatta kalma biçimidir. Okulun kaosu ona yabancı bir dil gibi gelirken, evden dışarı adım attığı an üzerine hücum eden tozlu sokaklar ve plansız hayat, Öykün için nefesin kesildiği birer savaş alanıdır. O, bu kargaşanın içinde kirlenmemek için nefesini tutan bir dalgıç gibi yaşar. Ancak göğsünün tam ortasında, paylaşılamayan sırlar ve bastırılmış sancılarla büyüyen "arsız, kimsesiz ve topraksız bir çiçek" vardır. Kendi aslına değil, yarattığı kusursuz surete tutunan Öykün için o sinsi ok çoktan fırlatılmıştır. Şimdi sorması gereken tek bir soru vardır: Camdan kalesi çatladığında, o steril beyazlığın altından sızan kor sürgünle nasıl yüzleşecektir? Zarif bir yabancılaşmanın, köksüzlüğün ve bir "fark edilme" anıyla altüst olan mülksüz bir hayatın şiirsel romanı.

Uzun zamandır psikopat seri katil içeren bir kitap aradım ama maalesef bulamadım 😪 bu yüzden bu iş bana düştü nobel ödülü alacak o kitabımı sizlere sunuyorum. Eğer korku,gerilim,aksiyon,gizem ve arada çok arada aşk ( pek romantizim seven biri değilimde 🤨 ama okurlarım istersede fena yazarım 😎) dolu bir kitap...

aklıma geldi yazim dedim

“Hepsini alırsan gece mavisi Bugatti senin” “Sikeyim anahtarı tae senin anahtarın elimde”

Hiç tanımadığınız bir insanla fake hesaptan konuşursanız en fazla ne olabilir ki?

Bu topraklarda kadın olmak, daha doğarken susmayı öğrenmekti. Sevda bir ihtimal değil, bir suçtu. Ve töre; kalpleri değil, hayatları mühürlerdi. Elfida, sevdiği adam ile kendisi için çizilen yazgı arasında sıkışıp kalan bir genç kadındı. Bir baba, kızını “korumak” adına susturmayı görev bildi. Bir aşiret, geçmişin kanını geleceğe miras bıraktı. Bu roman; zorla evlendirilenlerin, sessizce öldürülen umutların, “yaşamak” ile “boyun eğmek” arasında bırakılan kadınların hikâyesidir. Bazı yazgılar seçilmez. Ama bedeli her zaman kalple ödenir.

(MAHALLE KURGUSUDUR) Aynur ile Yağız küçükken aynı mahallede büyümüş, ama biri taşındığı için bağları kopmuş iki çocukluk arkadaşıdır. Yıllar sonra bir sonbahar günü tesadüfen karşılaşırlar. Aynur bir ilişki travması sonrası kalın duvarlar örmüş biridir. Yağız ise dışarıdan cool, ama içten içe aşırı duygusal biri. Ama sorun şu: ikisi de geçmişleriyle hesaplaşmadan tam olarak birbirlerine yaklaşamıyor. Aynur: “Keşke o zaman gitmeseydim.” Yağız: “Keşke cesaretim olsaydı seni durdursaydım.” Kitap boyunca ikisi de “keşke”lerini aşmayı öğrenir.

Belki de aşk, kaçarken bile aynı yöne giden iki yabancının farkında olmadan birbirine dönüşme hikâyesidir. Kaçışların kaderle kesiştiği bu yolculuğa hazır mısın?

Beni Kim Sevdi Parla ve Sevgi… Hayatları farklı, ama yolları kesiştiğinde her şey değişir. Soğuk aile bağları ve gerçek sevgi sınandığında, kim kime dokunacak, kim kime değer verecek? Ve en önemlisi… Beni kim sevdi?

OKUYUN yeter oku

"Bugün de uyanamadım, sadece açtım gözlerimi." Sabahın beş buçuğu. Masal için bu bir zaman dilimi değil, bir histi. Herkesin uykuda olduğu, hayatın nefes bile almadığı o aralıkta, kendini en çok hissediyordu. Ne geceye aitti ne gündüze. O, ikisinin arasında sıkışmış, arada kalmış bir canlıydı. Tıpkı ne göğe yükselebilen, ne de yere sığınabilen bir kaldırım serçesi gibi. Küçük bir valiz , gri bir atkı ve içinde adını koyamadığı kalın bir sessizlik. Masal, kendi evine dönerken bile bir yabancıdır. Çiçeklerin arasında solan , "Uykusuzluğun da bir sesi var" diye yazan defteri, onun içindeki görünmez cenazenin tek şahididir. Kaldırım Serçesi, kayboluşun eşiğindeki bir ruhun, bir sabahın beş buçuğunda geçen, yorgun ve hüzünlü hikâyesidir. Bazen uçmayı unutmak, sadece gözlerini açmak demektir.

Yaşadığı ülkede çıkan bir savaştan kaçan Marcus`un hayat hikayesi.

--- 📖 🖤 17 yaşındaki Elif, içine kapanık, hayal gücü çok geniş bir kızdır. Sessizliğiyle bilinir ama zihninde çığlıklar kopmaktadır. Yeni taşındığı kasabada, kimsenin bilmediği bir geçmişten kaçmaktadır. Okulda tanıştığı gizemli bir çocuk olan Baran, onun sessizliğinde bir şeyler fark eder. Ancak Baran’ın da kendi karanlık sırları vardır. İkisi de birbirinin içindeki yaraları görür. Fakat bir gün Elif, Baran’ın geçmişinde kaybolmuş bir kızla ilgili sırları keşfeder. Bu aşk mıydı, yoksa sadece bir yanılsama mı? ---

Bazı insanlar karanlıkta kaybolur bazılarıysa yıldız olup oba yön buldurur...

Merhabalar,Tekrardan bunu yapmaya başladım.Ama bu sefer hem kitapları hem de yazarları belirli sorularla tanıyacağız.Dm`ye gelinn

Yazmaya üşeniyorum kitap kapaginda var okursunuz aşk mafya seri katil fln var

Beklentisiz başlanan sohbet, beklentiye dönüştü. Kalp mi karıştı, klavye mi bozuldu belli değil. Ama eğlence garanti.

Kitaptır güzeldir mizah da var

Bir distopyanın içinde, koloni yaşamının zorluklarıyla yüzleşen bir grup insan... Eski dünyanın teknolojik çöküşünden sonra, hayatta kalanlar kendilerine yeni bir düzen kurmaya çalışıyor. Ancak karanlık, her an en beklenmedik şekilde ortaya çıkıyor. Kimse, kendi geçmişinden ya da geleceğinden emin değil. Kayıp kimlikler, sırlar ve ihanetin gölgesinde, her karakterin mücadelesi farklıdır. Fakat bir şey kesindir: her şey bir seçimle değişebilir. Ayın karanlık yüzü, herkesin görmek istemediği, fakat kaçınılmaz olan gerçekleri açığa çıkaracaktır.

Bu bir İlk Yazı denemesidir. Kısa ve pek bir şey anlatmayan bir yazıdır. Lütfen ona göre beklentiler içinde okuyun. Yorumlara ve eleştirilere her zaman açığım. Fikirleriniz benim için çok önemli.

"Ezgi, sana bir şey söyleyeceğim." Midemde kelebekler uçuşuyordu. Herhalde 100 değil 1000 tane uçuşuyordu. Başka bir açıklaması olamazdı çünkü. Her geçen saniye, midem daha tuhaf olmaya başlamıştı. "Dinliyorum." "Seni şu an öpmeyi o kadar çok istiyorum ki. Öpebilir miyim?"

başlama tarihi: 27.01.2025

Aklımda ki savaş bitmemişken kalbimde ki savaşı kazanabilecek miydim? -Tabi ki hayır ~Bizim aşkımız mahşere bile kalmadı.~

Hayatta bazen her şey istediğimiz gibi gitmez asla yapmam dediğin şeyi bile yaptırır insana hayatta tıpkı bir oyun gibidir kaybetmekte var kazanmak ta bu kitapta ise ölmekde var yaşamakta ama bu oyunu kim nasıl oynayacak kimse bilmiyor bu oyunda babana bile güvemiyeceksin

Şöyle bir örnek vereyim. İnsanlar kötü bir olay yaşayınca, hayatı film şeridi gibi gözünün önünden geçer. Orada, hikayenin sonunun geldiğini düşünürler. Oysaki biz, bir başlangıçla sonumuzun geldiğini sanmıştık. Daha başlangıç olduğu için sıfır bellek olan düşüncelerimizi, yine de zihinden geçirmeye çalışıyorduk. Ben Beril, tanıştığımıza memnun oldum. Başlangıcımızı bir son sandığımız hikayemize hoş geldiniz.