"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Talia’nın küçükken karıştırıldığını öğrenip, gerçek ailesinin yanına gitmesi. Abilerinin ön yargısı, yaşadıkları ve arkadaşlıkları. Ağlarken kahkaha attırabilir, güven duygunuzu yok edebilir, kafayı sıyırtabilir. (!)

Kendi benliğini kendi içerisinde kaybedenler, kim olduğunu unutanlar ve kendisine, hayata yetişemeyenler. Hoşgeldiniz...

Kendine neden yeni bir sen yaratmak için adım atmıyorsun? sadece bir adım cesur insan .

Hayatım artık yeniden başladı ve bugün en sevdiğim renk mavi... Hem özgürüm hem kaybolmuş... Omuzlarımdaki ağırlıktan kurtuldum bugün belimi doğrultma vakti...90 larda genç bir kızın günlüklerinden..

Bir Anka misali, yanmış hayatımızın küllerinden doğduk. Birbirinden kopmuş beş kişi... Bir zamanlar aynı sokaklarda yürüyen, aynı hayalleri paylaşan bu beş kişi, şimdi birbirine yabancı, hatta düşman. Bir psikolog, başkalarını kendi karanlıklarıdan kurtarırken, kendisi karanlığın içine düşüyor. Bir polis, adaletin peşinde koşarken, aslında eski bir dostunun izini sürüyor. Bir mafya, intikamın kanlı yollarında yürürken, kendi ablasını hedef alıyor, aşktan yok oluyor. Bir ajan, gerçeği saklamakla görevlendirilmişken, eski bir ihanetle yüzleşiyor. Ve aralarında tüm bu karanlığı kahkahasıyla delen, geçmişin yükünü hafifleten biri... Aynı şehirde yeniden karşı karşıya geldiklerinde, hem sevgiler hem de silahlar çekiliyor. Dostlukla düşmanlık, aşkla nefret birbirine karışıyor. Herkesin gizlediği bir sır, herkesin içine işleyen bir yara var. Nihandan Gelenler, sadece kaybolmuş dostlukların değil, küllenmiş duyguların da hikayesi. Peki, bu beş kişi yeniden aynı yolda yürüyebilecek mi, yoksa nihanda yarım kalan geçmiş onları sonsuza dek birbirine düşman mı edecek?

Duyguları olduğu için gezegeninden Dünya`ya sürgün edilen Numara 396`nın elinde yaşamak için son bir şans vardır. 396`nın yolu intihar etmeye karar veren Özgür`le kesişir.

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Bir masa .... Bir beden ama 7 söz sahibi. Bir dünya ama 7 farklı hayat. Sığabilecekler mi? Sessiz savaşın içinde saltanat sahibi kim olacaktı?

Bazı yaralar görünmez. Ama en derin olanlar…en çok kanayanlardır. Kaan Altuğ, emirleri sorgulamayan bir askerdi. Ta ki uyguladığı emrin sonucu masum bir hayatı alana kadar. Derin İpekçi, insanların kırık zihinlerini onaran bir psikologdu. Ama bazı yaralar vardı ki… ne teşhis konulabiliyordu ne de iyileştirilebiliyordu. Ve kader… Bu iki yabancıyı aynı odada karşı karşıya getirdi. Biri yaşadığı gerçeği biliyor. Diğeri ise bildiği gerçeğin yalan olduğuyla yüzleşeceğinden habersiz. Bir operasyon… İki ayrı yara… Ve kapanmayan bir geçmiş. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları …hesaplaşmadır.

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Yalnızlık konusunda usta olmuş bir kız ve kimseye güvenememe korkusu...

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Her gerçek bir gün çıkar;ne kayıp izler vardır yolunu bulan,ne ruhlar vardır yıllar sonra karşılaşan...ama asıl yalan vardır insanın dünyası`nı yıkan. İşte kayıp izler kitabı da budur; iki ruh yıllar sonra karşılaşır, yalan ve çaresizlik dünyasını karanlığa çevirir. Bu kitap her acının kalemini yazdı. Bu kitap kayıp izlerin kalemiyle sonlandırdı.

Alina, bir gece sahafta "tesadüfen" bulduğu, distopik ve ilgi çekici ama basım hatalı olan bir kitabı "yanlışlıkla" alır ve hayatı hiç beklemediği bir şekilde tamamen değişir. Ertesi sabah hiç bilmediği bir evrende uyanır; kitap onu kendi içine davet etmiştir. Geçiş yaptığı evren, Valeria, yapay zeka kullanılarak insanları köleleştirilmiş, özgür iradesi ellerinden alınmış bir evrendir. Ve Alina`nın görevi, ona yardımcı olacak elementleri bularak baş kaldırmak ve evrene özgürlüğünü geri vermektir, bu sayede geçit açılacak ve Alina dünyaya geri dönebilecektir. Ama her şey onun düşündüğünden daha karmaşık ilerler, sırlar ortaya çıkar, geçmiş ona bilmediği kapıları aralar ve tanıştığı her element, yeni bir psikolojik durumla onu zorlar. Altı başrol karakter, altı gerçek psikoloji, onların yaşanmışlıkları, bu günleri ve çok daha derin konular, “ZİHİR; Ölü Ruhların Uyanış Şarkısı” serisinde sizlerle. Eğer çoklu karakter, eğlenceli dinamikler, zekice yazılmış bir kurgu, satranç üzerine inşa edilmiş bir evren, plot twistler ve her detayın birçok olaya uzandığı bir kitap okumak isterseniz, Valeria evreni sizi bu serüvene bir savaşcı olarak davet ediyor. Çünkü bu kurguyu okumak bile, yozlaşmış düşünce kalıplarına ve bize dayatılmaya çalışan her şeye bir başkaldırıdır. Peki ya siz, bu daveti kabul edecek kadar, cesur musunuz? Bu hikaye bir kaçış, bir özgürlük, bir tutsaklık, bir direnişin hikayesi ama her şeyden önce... Gerçekliğin ta kendisi. Şimdi tarafınızı seçin; Özgür iradesi olmayan, sisteme boyun eğen bir senkral mı olacaksınız, yoksa savaşa rağmen başkaldıran ve o kapıyı açan bir arıza mı?

Canlı varlıkların aslında cansız varlıkları örnek aldığını biliyor muydunuz? Nasıl mı; bir çay bardağına cayını doldur, bi yudum al tadı biraz acı gelecek sonra bi kaşık şeker koy içine yine bi yudum al ,ımmmm yine istediğin lezzeti alamadın bu sefer karıştır bak o zaman ne de tatlı oluyor , işte tam da burada başlıyor herşey. bi an yaşarsın hayatım alt üst oldu dersin ,ama bazen hayatın altı üstünden daha güzeldir bunu farketmek için daha çok karıştırmak gerekmez mi sizce? Bi deneyin derim..

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Şizofreni tanısı konulan bir kadının psikoloğa başvurmasıyla başlar. Kadının anlattıkları, hem gerçeklikle hem de kurguyla iç içe geçer. Dr. Tülin, bu karmaşık hikayeyi dinlerken hem merak hem de endişe içindedir. Seanslar ilerledikçe, psikolog aile ile görüşmek ister. Ancak sonunda, beklenmedik bir olayın ortaya çıkması, herkesi şaşırtır. “Karanlık Yolculuk,” sadece bir hastanın değil, aynı zamanda psikoloğun ve ailenin de hayatını değiştirecektir. 📖✨ *Kurgu daha yazım aşamasında olduğu için yanlışlarım olabilir. Kurguyu tamamladıktan sonra düzenlemeyi planlıyorum. Düzeltmemi istediğiniz şeyleri yorumda yazarsanız dikkate alıp düzeltirim :)

Aryel intihar sonrası gizemli bir şekilde Cehennem’de uyanır; burada geçmişi, kaderi ve kimliğiyle ilgili karanlık sırlarla yüzleşirken, aslında düşündüğünden çok daha büyük bir yazgının parçası olduğunu keşfeder. - Tüm hakları tarafıma aittir.

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

(yarım bırakıldı) Biz ona 4 gün vereceğiz, 4 gün sonra ona geri döneceğiz, Ah! Nasıl da döneceğiz ama! Rahatsız edici öğeler barındırabilir, hassas kişilerin okuması tavsiye edilmez.

​"Bir psikoloğun en büyük kabusu nedir? Kendi zihnine hapsolmuş bir katille karşılaşmak mı, yoksa o katilin aslında kendi yansıması olduğunu fark etmek mi?" ​Ateş İkra, insanların ruhunu iyileştirirken kendi geçmişini çelik bir kutuya kilitlemişti. Pamir ise o kutunun anahtarını değil, baltasını getirmişti. Onu unvansız, işsiz ve kimliksiz bırakana kadar durmayacaktı. Ancak Pamir’in hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir kadını tamamen yıktığınızda, enkazın altından çıkan gerçekler sadece onu değil, sizi de ezip geçer. ​Kimin ateşi daha yakıcı, kimin gölgesi daha derin? Gerçekler birer birer sızmaya başladığında; kimin cellat, kimin kurban olduğunu anlamak için artık çok geç olacak. ​"Tabelası sökülmüş bir ofis, yağmurda ıslanan eski bir yetimhane fotoğrafı ve birbirinin yarasını isminden önce tanıyan iki yabancı..."

Duygular. Onları anlamak benim için her zaman kolaydı. Ama patronumun duyguları...yazılım kadar karmaşık ve çözülmesi zor. Empati eksikliği. Duygusal mesafe. Hiç bir zaman gösteremediği şeyleri benden bekleyişi. Bunların hepsi benim için yeni. Yeni ve tehlikeli. En tehlikelisi ise... patronum olan bir erkeğe aşık olmam.

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Kalbiniz durduğunda canınızın yanmayacağını sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Daria’nın hikayesi, bittiği yerden başlıyor. İhanetle zehirlenmiş bir ruhun, acıyı uyuşturmak için seçtiği en karanlık yol: Morfin Sülfat. Bazı yaralar iyileşmek için merhem değil, bir cellat bekler. Daria için ölüm bir son değil; sadece uykusuz geçen bir gecenin sabahıydı. İhanetin soğukluğuyla uyuşmuş bir ruh, Morfin Sülfat’ın karanlığında nefes almayı yeniden öğrenebilir mi? "Çünkü bazen ölmek, hayatta kalmaktan çok daha kolaydır."