Yağmurun,şemsiyeni itmesine izin verme!

“Yanımda bir adam vardı. Adı Kaya Barlas’tı. Ne değişikti ikinci ismi. Ama hoşumu gitmişti. Dilimin sürtmeyeceğini bilsem hep bu isimler ona seslenirdim sanırım. Yanımdaki genç adama daha dikkatli inceledim. Yemyeşil gözleri vardı. Güneşte parlıyorlar ve benimkilerin varlığını adeta unutturuyorlardı. Saçları kumrala yakındı. Ama tam kumralda değildi. Bu adam neden bana yardım ediyordu? Onunla dertleri neydi? Bu bir düğümdü.” Geçmişin karmaşasından bir haber olan Umay Aksel hukuk fakültesi okuyan ve hayatında hiç bir karanlığa yer olmayan bir genç kızdır. Ama hayatının dönüm noktası ile kendini geçmişin karmaşık gerçeklerinin içinde bulur kime güveneceğini şaşıran Umay olaylara anlam vermekte zorlanmaktadır. Bir sabah tanımadığı genç bir adamın yanında uyanmasıyla işler daha da zorlaşır. Bu macerada kime güveneceğini ve kimle ilerleyeceğine karar vermek zorunda kalır.

Buğlemin dc oynarken tedirginleşmesi

Okulun en popüler anonim itiraf sayfası çalınırsa?

Arkadaşlar bu benim ilk kitabım hatalar varsa kusura bakmayın ve bu kitap hayal üründür fazla sorgulamayın

Bir apartmana partiye giden bir grup asansöre biner, asansör gizemli bir katta durur 7.5 kat ama asansör sadece 7 kat çıkabilmektedir. Grup asansörün bozulduğunu sanar ama asansörün kapıları açılır ve grup meraklarını yenik düşüp asansörden inerler ama bilmiyorlardır ki o katın her bir odasında travmaları ve sırları açığa çıkmak üzere bekliyordur. Sizce bu sırlar grubu dağıtacak mı yoksa birbirlerine daha da mı kenetleyecektir? "7.kata çıkmak tercihtir, 8.kata çıkmak kaderdir. Ama 7.5 katta durmak bir oyundur. Ve bu oyunda sadece sırlarını geride bırakanlar tekrar binebilirler."

Doğduğu gün ait olduğu hayattan koparılan Rüya bir gün yaşadığı acıların bir hırs ve intikam uğruna olduğunu öğrenir. Yıllar önce para karşılığı verilen bir bebek... Arkada bırakılan yıkık ve eksik bir aile... Bir Ailenin Kayıp Kızı, kimliğini bulan Rüyanın gerçek ailesine ve hak ettiği hayata uzanan zorlu yolculuğunu anlatıyor. Bu hikaye hayatı çalınan bir kızın hayatını anlatıyor.

"Sadece kim daha çok utanıyormuş, bunu görmek istedim. " Onu ittirmeye çalıştım ama iki elimide yakalayıp kafamın üstünde birleştirdi. "Kişisel alanıma giriyorsun. " Dudağı yanağıma sürtündü. Kulağıma fısıldadı. "Belkide kişisel alanında olmak istiyorumdur. " "Belkide sen delirmişsindir. " deyip malum yerine dizlerimi geçirdim. ~~~~~ Kitap gerçek ailem kurgusu değildir!!

"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

“Bazen ne kadar hızlı olursan ol,kaderi sollayamazsın…” Karya’nın hayatı düzensizdi, ama hızla bir düzen kurmuştu kendine. Geceleri sokaklarda yarışıyor, kazandığı parayla hayatta kalmaya çalışıyordu. Direksiyon başında unuttuğu her şey, arabayı durdurduğunda geri dönüyordu. Ta ki Karan’la tanışana kadar. Karan… Adı gibi sert, bakışı gibi keskin, geçmişi kadar karanlık bir adamdı. Karya ne kadar uzak durmaya çalışsa da, onun sessizliğinde kendini buldu. Yaklaştı. Tanımaya çalıştı. Ve sonunda kayboldu. Çünkü bazı yollar geri dönülmezdir. Ve bazı adamlar seni yavaşça değil, bir anda içine çeker.

Aras, hafifçe güldü, ama bu samimi bir gülüş değildi, daha çok bir alaydı. Adımlarını yavaşça ringe doğru yöneltti, bilek sargılarını gevşetmeye başladı. "Emin misin, ufaklık? Kırılgan bir şeye benziyorsun," dedi. Gözleri, boyumu ve fiziğimi baştan aşağı süzüyordu. "İşin bittiğinde, ağlayarak annenin eteğine koşmayasın."

Özgür hiçbir zaman kalmayı planlamamıştı. Gittiği şehirde sadece biraz nefes almak istemişti. Geçmişinden, sorumluluklardan ve kendinden biraz uzaklaşmak… Ta ki bir kafede, yalnız başına kahve içen sarı saçlı bir kızla karşılaşana kadar. Eflal geri dönmek istemiyordu. Çünkü arkasında bıraktığını sandığı bir hayat vardı — yarım kalmış bir nişan, kapanmamış hesaplar ve hâlâ peşini bırakmayan biri. Mesafe sadece kilometre değildir. Bazen iki kalp arasındaki korkudur. Bazen de geçmişin hâlâ kapını çalmasıdır. Özgür kaçmak için gitti. Eflal unutmak için kaldı. Ama bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Ve bazı aşklar… zaman farkına rağmen başlar.

"Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge, Giray ve Ufuk okullarından kovulur. Yeni okullarında ise öğrenecekleri bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur. 🦈 0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen?

Kılasil gerçek ailem kitabı ama biraz daha farklı... ~Sen bir zavallısın ~Ben bir zavallıyım Diye tekrar ettim onu ama bilmiyordu ki benim yapa bildiklerimi, aldığım eğitimleri, geçtiğim sınavları, ona yapacaklarımı bilmiyordu...

WATTPAD DE VARDIR NUDE İÇERİR Selam ben dövme yaptırmak istiyorum:Siz Acaba fiyat alabilir miyim?:Siz Dövmeci:Nereye olacak? Bel`ime:Siz Dövmeci:At bakayım :Siz

Hayatın ölüme sürüklediği Hilal ,hayatına aniden dahil olan Mert’le yaşamayı öğrenebilecek mi? Yoksa ölüm çoktan kapısına dayandı mı?

"Bazı insanlar küllerinden doğar, bazıları ise o küllerin içinde boğulur." O gece, sağanak yağmurun altında metalin metale çarpma sesi sustuğunda; bir hayat bitti, bir diğeri o enkazın içinden ayağa kalktı. Ayris, gözlerini zifiri bir karanlığa açtı. Ne bir isim, ne bir geçmiş, ne de onu ölüme sürükleyen o son viraj... Hafızası bir hiçlikten ibaretti ama ruhu hâlâ aynıydı: Mağrur, keskin ve sarsılmaz. Karanlık dünyasının kapılarını bu gizemli kadına açan Ateş, sadece yardıma muhtaç bir kazazedeyi kurtardığını sanıyordu. Ancak karşısındaki kadın, bir kurbandan çok, tahtını arayan bir kraliçe gibiydi. Şakağından sızan kana rağmen çarşafların kalitesini sorgulayan, ölümü ensesinde hissederken bile duvarındaki tabloyu düzelten bu "Küçük Prenses", Ateş`in bugüne kadar kurduğu tüm sert kuralları yerle bir etmeye kararlıydı. Ayris kim olduğunu hatırlamıyordu. Ama birileri onun kim olduğunu çok iyi biliyordu. Ve o gece yarım kalan işi bitirmek için kapıya dayandıklarında, karşılarında sadece savunmasız bir kadın değil; Ateş’in bile hayal edemeyeceği kadar derin bir uçurum bulacaklardı. "Kaçtığım şey her neyse, onu benden önce bulmaman senin yararına olur. Çünkü ben uyandım ve artık hiçbir şey eskisi kadar mükemmel olmayacak."

Aden Elçin , güçlü, cesur ve korkusuz bir kadındır. Doğduğu aileden koparıldı, üvey bir evde büyüdü, ama hiç pes etmedi. Gerçek ailesi ve abileriyle yüzleştiğinde, geçmişin sırları, ihaneti ve kayıplarıyla baş etmek zorunda kalır. O artık sadece bir anne değil, “Kızıl Afet” olarak anılan, yıkılmaz bir savaşçıdır. Hayat, aşk ve aile bağlarının ortasında şekillenen hayatında nasıl savaşlar verecek.

Bu kitabın kurgusunu olaylar ve kişileri ben yaptım fakat yazısını arkadaşım yazdı ben pek iyi yazamıyorum o deftere yazıyor bense aynı şekilde buraya geçiriyorum

Her şey bir bildirim sesiyle başladı. Önce mahremiyetim döküldü ekranlara, sonra onurum çiğnendi o leş yorumlarda. Dakikalar içinde bir videoyla hayatımı altüst ettiler, yetmedi; o kuytu köşede nefesimi kesene kadar üzerime çullandılar. Ağzımdaki o metalik kan tadı ve karnıma inen darbeler canımı yakıyordu evet, ama beni asıl öldüren şey o gülen yüzlerdi. Yerde sürüklenişimi çekip paylaştıklarında bittiğimi sandılar. Oysa ben o çaresizliğin içinde bile onlara ödeteceğim bedelin kanıtlarını topluyordum.

Ailesi Asya`nın normal bir hayatı olmasını için Asya`ya biraz baskıcılardır... Asya`nın anne ve babası iş için yurt dışına cıkmak zorunda kalır. Asya`da bunu fırsat bulup en yakın arkadaşı seda ile boks macına gitmeye karar verir... Bu maçtan sonra hayatı çokk deyişir istediği hayale kavuşmak ister bu hayalin ortasında başka bir şey daha olur aşk...

Ünüversitede okuyan genç kız olan Kardelen Akpınar, ailesinin evdeki baskılarına dayanamayıp modelliğe kendini atması ile olaylar başlar. Ordaki çekimlerde tanıştığı Berk Karahan ile arkadaş olur ve yakınlaşırlar. Sadece kitap bu kadar la kalmaz. Kardelenin en yakın arkadaşı olan Sıla Yılmaz Kardelenden sakladığı sırları Kardelen çözmeye çalılır.

Bazı çocuklar masallarla büyür, bazıları ise soğuk duvarların fısıltılarıyla. Elfida için hayat, bir çöp konteynerinin kenarında, henüz nefes bile almayı bilmediği o gün durmuştu. On sekiz yıl boyunca terk edilmişliğin buz gibi gölgesinde, kalbindeki yaraları tek başına sardı. ​Tam özgürlüğüne kavuşacağı, o gri binadan kurtulacağı gün, geçmişin hayaleti kapısına dayandı. Kendisine sevgiyi öğretmesi gerekenler, şimdi günahlarını temize çekmek için geri dönmüştü Bazı yaralar iyileşmez, sadece kabuk bağlar. Ve o kabuk, bir kez kalktığında yer yerinden oynar.

​“Denizin boğduğu bir kızı, ancak toprak kokusu hayata döndürebilirdi.” ​Hüma, sekiz yaşındayken o karanlık suların dibinde sadece ailesini değil, nefesini de bıraktı. O geceden ona kalan tek miras; kapalı duvarlar arasında geçirdiği krizler ve boynundaki gümüş kolyeydi. Bir de kulağına fısıldanan o imkansız vaat: “Dünya seni bir kafese hapsetmeye kalkarsa bu kolyeye dokun; o zaman benim ruhum senin gökyüzün olacak.” ​Boran ise ruhundaki kırıkları dövmelerle yamayan, kalbi intikamla taşlaşmış bir adamdı. En sevdiğini toprağa verdiğinde, o toprağı bir canla sulamaya yemin etti. Hüma’yı bir kefaret olarak kendi cehennemine hapsederken, aslında kendi elleriyle kırdığı kanatların kime ait olduğunu bilmiyordu. ​Hüma, boğulduğu her an celladının toprak kokusuna sığınıyor, Boran’da kıyıyı buluyordu. Boran ise nefretle baktığı bu gözlerin, yıllar önce gökyüzünü vadettiği o küçük kıza ait olduğundan habersizdi. ​Bir yanda denizden sağ çıkan ama nefes alamayan bir Kuş... Diğer yanda toprağın altında kalan ama ölemeyen bir Kafes... ​Sırlar aralandığında, Boran’ın ruhu Hüma’nın gökyüzü mü olacaktı, yoksa onu sonsuza dek hapseden o demir parmaklıklar mı?

Alt tarafı lise de arkadaşım sandığım çocuğa aşık oldum. Ne olabilir ki?