Anlasana

Nisan yaÄŸmurları arabanın dışında tıkırtılı sesler oluÅŸtururken Can ve ben iÅŸi asmış, YaÄŸmudede yoluna düÅŸmüÅŸtük. Can yola dikkat kesilmiÅŸken arada bir hayretle bana bakmayı ihmal etmiyordu. Onun bana attığı her bakışta oturduÄŸum koltuÄŸa daha da gömülüyor ve verdiÄŸim fikir için kendime kızıyordum.
Kollarımı göÄŸsümün altında birleÅŸtirip gri gökyüzüne baktım. Sabahki o bahar tazeliÄŸi dolu hava çok hızlı deÄŸiÅŸmiÅŸti. Oflayarak başımı sıkan tokayı çıkarıp saçlarımı havalandırdım. Kabarık saçlarım omzuma dökülürken başım adeta nefes almıştı.
"Binalar gri, yollar gri, hava gri.." diye söylendim.
Can "Sweatshirtün gri.." diyerek ekledi.
Üstüme bakıp mümkünmüÅŸ gibi daha fazla somurttum. "Ä°lk defa siyah deÄŸil gri giydim, havanın eÅŸlik edeceÄŸi tuttu,"
Sonra gözlerim arka koltuÄŸa fırlatılmış gri cekete takıldı. KaÅŸlarım havalanırken "Ceketin gri..." dedim.
Can'ın yüzü ciddiyet bürünürken "Bugün ben koyulaÅŸtım, sen açıldın, garip..." dedi.
Saçlarımı bir kere daha havalandırıp geriye yaslandım. "Üzüm üzüme baka baka kararır derler. Atı atın yanına baÄŸlama ya huyundan suyundan da derler. Ä°ÅŸe gidiyorum, iÅŸte sen. Ä°ÅŸ bitiyor eve gidiyorum, evde sen. Kafa dinlemeye köyüme gidiyorum, köyde sen. Yemin ediyorum, evlenseydik daha az görüÅŸürdük," derken dirseÄŸimi kapıya dayayıp başımı elime yasladım. YaÅŸadığımız ironinin ikimiz de farkındaydık.
Can bu isyanıma geniÅŸçe gülerken ters ters ona baktım. "Babalarımızın iÅŸgüzarlığı, ne yapabiliriz?" dedi.
"Ev kısmına inanırım ama iÅŸi de onlar ayarlayamaz ya," derken yüzünü inceledim. Bu iÅŸte parmağının olması hoÅŸuma gider miydi, gitmez miydi kestiremiyordum.
Sorum üzerine güleç yüzü ciddileÅŸti, kaÅŸları çatıldı ve derince yutkundu. Bana kısa bir bakış atıp tekrar önüne döndü. " Ä°ÅŸ kısmı benim başımın altından çıkmış olabilir," dediÄŸinde ona sert bir bakış attım. Ona dönerken aÄŸzım da hayretle açık kalmıştı.
"Sebep? Benden nefret ettiğini haykırırken burnumun dibinde bitme pahasına neden benim iş yerimde işe başladın," dedim sitemkar sesimle.
Tam o sıralarda Sincan'dan çıkmış AyaÅŸ'ın taÅŸra yollarında takır tukur gitmeye baÅŸladık. Gökyüzünün griliÄŸi devam ederken etraftaki aÄŸaçların yaprakları ve yeÅŸillikler yaÄŸmurun ıslaklığıyla ağırlaÅŸmıştı.
Can sesini çıkarmadan bu yollara aykırı duran arabasını sürmeye devam etti. Onun sessizliÄŸi üzerine parmaklarımla oynamaya baÅŸladım.
Yağmurun sesini ve arabanın tıkırtısını dinlerken "Senden nefret etmiyorum," dedi.
"Bu kızı istemiyorum derken, beni tehdit ederken, babana bağırıp çağırırken öyle gözükmüyordun," diye hesap sordum.
"Ben evlenmek için istemedim seni ama seninle beraber çalışmak için can atıyordum," dediÄŸinde son derece ciddi gözüküyordu.
Gözümü kısarak tüm vücudumla ona döndüm."Nasıl yani?"
"Senin bizim apartmanı tasarlayan mimar olduÄŸunu anlamak zor deÄŸildi. Daha ismini söylemenle o olduÄŸunu anladım. Güzel bir oturma planı var. Sonra biraz seni araÅŸtırdım Sıla. Mimar kimliÄŸini araÅŸtırdım, iç mimar da olunca ilgimi çekti iÅŸte," derken sözünü böldüm. "Sen çok tehlikelisin, beni adım adım takip mi ettin?" dediÄŸimde hayal kırıklığına uÄŸramıştım.
"Senin ilgimi çektiÄŸini söylemiÅŸtim sana," derken aldığı tepkiden ötürü sesi hafif titrekti.
Duyduklarımı hazmetmeye çalışıyordum. "Sonra da boÅŸ kabuk dedin,"
"Ä°ki saat önce sözümü geri aldım, hatırlarsan,"
"Önce kadın olarak ilgimi çekmiyorsun dedin, sonra kardeÅŸim dedim diye bir hafta küstün Can. Akli melekelerin yerinde mi?" derken sesim yükselmeye baÅŸladı.
"KardeÅŸim dedin diye küsmediÄŸimi açıklamıştım sana ama bir noktaya takılıyorsun ve asla doÄŸrusunu düÅŸünmüyorsun Sıla," derken onun da sesi yükselmeye baÅŸladı.
"Sen dengesiz bir adamsın, bir öylesin bir böyle, ben korkuyorum senden,"
"Ben korkuncum Sıla, öyle mi?" derken direksiyondaki elleri sıkmaktan bembeyaz kesildi.
"Öylesin, seni araÅŸtırdım diyorsun, arkandan geldim diyorsun. Nasıl korkmayayım? Katiller de önce takip ediyorlar, hırsızlar da. Ben kadınım Can. Zırhlarıma raÄŸmen deli gibi korkmam doÄŸal. Bu ülkede günde kaç kadın öldürülüyor, taciz ediliyor ve daha beterleri... Yalnız kalmak istesem de duyduÄŸum her tıkırtıda uyanıyorum,korkudan titriyorum. Asla yalnız bir sokaÄŸa giremiyorum. Bir erkek bana yaklaÅŸtığında kalbim yerinden çıkacak gibi atıyor. Ne yapabilirim?" Sesim Can sanki kilometrelerce uzağımdaymış gibi yüksek ve hararetliydi.
Hemen ilk saÄŸa çekti arabayı. Arabayı park moduna aldıktan sonra kemerini çözdü, sonra hızlı bir ÅŸekilde benim kemerimi de çözdü. Ne yaptığını anlamak için gözlerim büyümüÅŸ vaziyette ona baktım. "Korkuyorsun öyle mi?" dedi ve arabadan inip sertçe kapattı kapıyı.
Benim kapıma gelip aynı sertlikte kapıyı açtıktan sonra "Ä°n" diye bağırdı. Ben titreyerek arabadan inince kapıyı kapatıp üzerime yürümeye baÅŸladı. Ben tedirgin gözlerimle onu incelerken ister istemez geri adımlar attığımda sırtım ıslak arabanın metaliyle buluÅŸtu. Çiseleyen yaÄŸmur bizi ıslatmaya yetiyordu. Onun gözlerinde ise alevler görüyordum. Beni kendi ile arabanın arasına sıkıştırdığında kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. Ä°ki kolunu iki yanıma sabitleyip başını eÄŸdi. Burnu burnumun iki parmak üstündeyken aldığı nefesi hissediyordum. Kokusu burnumu doldururken gözlerini gözlerime dikti. SaÄŸ elini arabadan ayırıp iÅŸaret parmağının tersini ÅŸakağıma yasladı. Tenindeki o serinlik, yaÄŸmurun ıslattığı tenime deÄŸdiÄŸinde irkildim. Parmağının sırtı, sanki bir porselene dokunur gibi büyük bir imtinayla ÅŸakağımdan aÅŸağı, elmacık kemiÄŸime doÄŸru ağır ağır süzüldü. 'Ä°stesem..' derken parmağı tenimden ayrılmadan dudağımın kenarına, oradan çeneme doÄŸru yol aldı. Bu dokunuÅŸ bir tehdit deÄŸil, bir keÅŸif gibiydi. 'Buraları öpücüklere boÄŸardım ama yapmıyorum,' dediÄŸinde, o parmağının tersindeki yumuÅŸaklık ile sesindeki o yakıcı iddia ruhumu altüst etmiÅŸti.
Nefesimi tazeledikten sonra geç de olsa cesaretimi toplayarak yumruÄŸumu yüzüne oturttum. Sendeleyip geriye doÄŸru giderek çenesini tutup güldü. Sinsi sinsi gülmesi beni çileden çıkarırken bağırdım. "O elini kırarım demiÅŸtim,"
"Yapmazsın, bana yapamazsın. Çünkü senin için tehlike olmadığımı çok iyi biliyorsun. Ä°stesen bir yumrukla da kalmazdın ama bak, sadece bağırıyorsun," dediÄŸinde ne kadar kasıldığımı fark ettim. Sırtımı dikleÅŸtirirken söylediklerinin doÄŸruluÄŸunu tarttım. Beni sıkıştırmaya baÅŸlamasıyla tepki vermemiÅŸtim ve bu onun dediÄŸini doÄŸruluyordu.
"BaÅŸkası olduÄŸunda o eli kırarsın evet. Ama beni sadece tehdit ediyorsun. Çünkü beni seviyorsun," derken saçları alnına çoktan yapışmıştı. Sesi ona taÅŸ atmaya kalktığımdaki kadar netti.
"Sen ne konuÅŸuyorsun," diyerek üstüne yürüdüm.
Yüzüme düÅŸen örüÄŸü kulağımın arkasına koydu. "Ä°lla bir kadının bir erkeÄŸi sevdiÄŸi gibi deÄŸil ama deÄŸer veriyorsun, aldın dünyana beni. BaÅŸardım, sızdım kalene," derken soÄŸukkanlıydı ama ben hem onun hem de her zamanki halimin aksine çok öfkeliydim. Omuzlarına vurmaya baÅŸladım. O tepkisiz benim yapacaklarımı izliyordu sadece. " Hainsin, alçaksın. Bilerek yaptın. Hesaplayarak yaptın. En korktuÄŸum ÅŸey buydu," derken kendimden geçmiÅŸtim. Aniden iki bileÄŸimden tutup gözlerimizi birbirine kenetledi. "Ben sadece seninle aynı yerde çalışmak istedim, baÅŸka hesap kitap yok. Birbirimize çekiliyoruz, anlasana. Aklımız deÄŸil kalplerimiz getirdi bizi bu noktaya,"
Söylediklerine inanmak istiyordum , o kadar tehlikeli olmadığına inanmak istiyordum. Gözlerinin içine o dünyayı daha iyi görebilmek için baktım. Kahve gözlerini ÅŸimdiye kadar hiç bu kadar samimi görmemiÅŸtim. Sıcaktı ama yakıcı deÄŸil ısıtıcı bir sıcaklıktı. YaÄŸmurun ıslattığı tenim üÅŸüyordu ama ruhum ne zamandır bu kadar ısınmamıştı.
"Sıla ben yerimi bilmek, geri durmak istiyorum ama duramıyorum. Sana sataÅŸmadan, kavga etmeden duramıyorum. Åžu bir haftada o kadar zorlandım ki her an çalabilirdim kapını, zor tuttum kendimi. Sen kaskatı gerçekliÄŸine raÄŸmen içimde bir yerlere dokunuyorsun, varlığın iyi hissettiriyor,"
Saçlarımın artık sırıksıklam olduÄŸundan emindim. Alnıma düÅŸen yaÄŸmur damlalarını hissedemiyordum ama deli gibi üÅŸüyordum. Rüzgarın tenimde bıraktığı bu buz gezdirme hissiyle kendime geldim ve hızla kollarımı çekip kendimi ondan kurtardım. Bir kaç geri adım attıktan sonra acı dolu bir bakış atıp arabaya bindim ve hızla kapattım kapımı.
Can bulunduÄŸu ruh halinden kurtulmak ister gibi başını saÄŸa çevirip hararetli adımlarla arabaya bindi. Ben koltuÄŸuma gömülmüÅŸ, ondan olabilecek en uzak yere oturup kollarımı göÄŸsünün altında birleÅŸtirip dışarıya baktım. Yol kenarlarında açan papatyalar, karahindibalar bile ilgi çekici gelmiyordu. Arabanın kabininde sadece motor sesi varken bir süre ilerledik. "Ben özür dilerim, sana bu kadar yaklaÅŸmamalıydım," dedi kısık bir sesle. Ona bir bakış attığımda gözlerinin piÅŸmanlıkla çöktüÄŸünü, teninin aynı hisle soluklaÅŸtığını fark ettim.
SessizliÄŸin üzerine devam etti. "Benden korktuÄŸunu duyunca çileden çıktım Sıla. Biliyorum affı yok ama korkunç bir adam olmadığımı kanıtlamak istedim,"
"Beni arabanın yanına sıkıştırarak ve beni öpmekle tehdit ederek," dedim ona bakmadan.
"Bir daha rızan olmadan dokunmayacağıma söz veriyorum," derken sesinden kahrolduÄŸu belliydi.
"Ä°yi olur,"derken yüzüne bile bakmadım.
Yaklaşık yarım saat sonra ise köy yoluna girdik. Kimileri kerpiç kimileri daha modern olan köy evleri, bazen bozuk bazen düzgün olan yollar karşıladı bizi.
"Bizim eve gidelim," dedim net sesimle. Ne düÅŸündüÄŸümü anlamaya çalılır gibi kısa bir bakış attı ve sorgulamadan Allı turnasını oraya yönlendirdi. Anahtarın kapıda olduÄŸuna emin olarak hızla eve yürüdüm ama kapıya varınca hayal kırıklığına uÄŸradım. "Zamanı mıydı yani?" diye haykırdıktan gözlerimi devirip ofladım. Hıncını almak ister gibi kapıyı salladıktan sonra arabadan inip yavaÅŸ adımlarla beni takip eden Can'a "Gel" diyerek kahvehaneye doÄŸru yürümeye baÅŸladım. Islak asfalt ayağımın altında yok sesler çıkarırken menzilime varmıştım.
Ä°çeriye girdiÄŸimde tüm gözler bana döndü. Amcalar fısıldaÅŸmaya baÅŸladığında babam ile bakışlarımız kesiÅŸti. Can dışarıda kaldığı için tek görünen bendim. Babamın hayretle gözleri açılırken yanındaki Fikri amca da farklı deÄŸildi. Babam yaptığım baskın karşısında utanır bir ifadeyle ayaklanıp yanıma gelirken Fikri amca da ona eÅŸlik etti. Babam beni kolumdan tutup dışarıya yönlendirdikten sonra kendine çekip kısa bir süre sarıldı. Ona ne çok sıkı ne çok gevÅŸek bir karşılık verdikten sonra ayrıldığında merakla yüzümü inceledi. "Kızım hayırdır, bayram deÄŸil, seyran deÄŸil," derken sorgular bakışları üstümde geziyordu. Tam o sırada oÄŸlunu yeni fark eden Fikri amca "Aa, bizim kerata da burada," dedi. Gözlerini kısmış bizi süzüyor, bir ÅŸeyler bulmayı umuyordu.
İkimiz de sırılsıklamdık. Fikri amca "Ne bu hal?" derken muzip bakışlar atıyordu.
"Bize evin anahtarını verir misin baba? " dedim elimi uzatarak. Babamın gözleri tekrar büyüdü. "Yok artık, ikiniz evde baÅŸbaÅŸa..." dediÄŸinde ne düÅŸündüÄŸünü tahmin ettim. Fikri amca ve Can'ın aynı tahminde bulunmasıyla tıslayarak güldüler.
"Baba , daha neler? Hem düÅŸündüÄŸün ÅŸey için olsa köye gelmeye ne gerek var? Adamı kendi elinle yan daireme yerleÅŸtirdin ya," dedim isyankar sesimle.
Can daha da sesli güldükten sonra boÄŸazını temizleyip ciddileÅŸti. "Selami amca, sadece beraber geldik, evde baÅŸbaÅŸa falan yok," dediÄŸinde babam bizi süzgeçten geçirerek anahtarı uzattı.
Babalarımızın sorgulayıcı bakışları ve fiskoslarını arkamızda bırakırken Can ve ikimiz kuruyabilmek ve üstümüzü deÄŸiÅŸtirmek için evlerimize doÄŸru yola çıktık. Can'ın keyifli ıslığını duyarken ters ters baktım ona. Sonra da yollarımız ayrıldı.
Eve geldikten sonra anahtarı kilide yerleÅŸtirip döndürdükten sonra ağır kapının gıcırtı sesi sokakta yankılandı. Hızla odama gidip gri eÅŸofmanlarımı aldım ve banyoya girdim. Kıyafetlerim ıslandığı için zorca üstümden çıkardıktan sonra rahatladım. Anahtarı kapının üstüne koyduÄŸum için yakalanma riskine karşı hızlı bir duÅŸ aldıktan sonra giyindim.

Saçlarımı kuruturken kapının çatırt sesinin eÅŸliÄŸinde Can girdi eve. Ben banyoda saçımla uÄŸraşırken yanıma geldi ve banyo kapısının pervazına yaslandı. Ben ona bakmıyor, adeta yok sayıyordum. Ama onun yüzümden boynuma doÄŸru inen bakışları her zamankinden yoÄŸundu. YaÄŸmurun altında elini dokundurduÄŸu yerlerde gezdirdiÄŸi bakışlarını hissetmemek mümkün deÄŸildi.
Ä°ÅŸim bittikten sonra soÄŸuk bir sesle Can'a sordum. "YaÄŸmur kesilmiÅŸ mi?"
Ben kurutma makinesini kaldırırken o cevapladı, "Evet," dediÄŸinde mutfaktan büyükçe iki poÅŸet aldım ve 'Hadi' diyerek çatıya çıkan kapağı indirdim. O merakla beni izlerken duvara dayalı merdiveni alıp çıkışın olduÄŸu yere dayadım. O adımlarıyla beni takip ederken bastığım basamaktan çıkan gıcırtılar etrafı inletiyordu. Nihayet çatıya çıktığımda ıslak kiremit ve toprak kokusunu ciÄŸerlerimize çektik. Ben olduÄŸum yerde dikilmiÅŸ manzara ve kokunun tadını çıkarırken arkamdan baÅŸka bir yere geçip "Niye buraya çıkıyoruz?" dedi merakla. Ona ters bakışlar attıktan sonra poÅŸetin birini yere serip oturdum. Öbürünü de eline verip benden uzak bir yeri göstererek "Otur" dedim. Anlamaz bakışlarla, ağır hareketlerle dediÄŸimi yaptı. Kendini ağırca poÅŸetin üstüne bıraktıktan sonra sorgular bakışlarla bir kendisine bir bana baktı.
"Gökyüzüne baksana," dedim içimdeki kıpırtıyla.
"Gün batımı mı izlemeye geldik yani," dedi isyanla. Omuzları düÅŸmüÅŸ, içten içe bana kızıyordu ama kızmak konusunda ben de farksızdım. Her zaman halimi, durumumu okuyup ona göre davranan Can gitmiÅŸ, yerine mızmız bir çocuk gelmiÅŸti. Hareket ettikçe poÅŸetin hışırdaması onun bu ruh haline eÅŸlik ediyordu.
Ben "Önce gün batımı, sonra yıldızlar," derken Can gün batımına dikti gözlerini.
"Sıla, bu kadar yolu gün batımı izlemeye gelmedik, deÄŸil mi? GüneÅŸ Balgat'ta da batıyor ya da Gölbaşı'nda," derken sadece manzaraya bakıyordu. Aramıza serdiÄŸim o plastik poÅŸetler, aslında birbirimize bulaÅŸmamamız için kurduÄŸum son barikattı. Ama güneÅŸ batarken gölgelerimiz kiremitlerin üzerinde birbirine karışmaktan çekinmiyordu.

Ona yaralarımı göstermenin tam sırasıydı. Yolculukta yaÅŸadığımız ÅŸeyler yüzünden vazgeçmem gerekirdi ama konuÅŸmaya çok hevesliydim. Ama ellerim titriyordu. SoÄŸuktan mı konuÅŸacaklarımızın ağırlığından mı bilmiyorum ama titriyordu. AÄŸzımı açtığımda sesim de o titremeye eÅŸlik edecek miydi onu da bilmiyordum. Tek bildiÄŸim bazı ÅŸeylerin artık açığa kavuÅŸması gerektiÄŸiydi.

​"Siyah KapüÅŸonlu Kız’ın bu gizemli virajına benimle birlikte dönen sevgili okur; sonraki bölüme geçmeden önce sol alttaki o küçük yıldıza dokunarak kalbimi aydınlatmayı unutma. Keyifli okumalar..."