Planlar ve Kader

Can'ın sorusuyla oda bir anda buz kesti. "Ne evliliği Can?" derken bir haykırış bıraktım ortama.
"Evlilik deyince kuru bir nikah Sıla. İş yerinde rahat etmemizi sağlar. Hem de seninle aramda bir bağ oluşur. Biri sorsa 'Sıla senin neyin?' diye , cevabım olur."
Kafamı yana çevirip öfkeli bir gülümseme sergiledim. "Kuru nikah ne demek? Ya da senin ÅŸu an bir iÅŸ yerin yok. Ya da biri sana niye 'Sıla senin neyin' diye sorsun?"
Yerimi gösterip "Otursana!" dedikten sonra kahvemi masadan alıp elime bıraktı ve kendi de koltuÄŸuna geçti. "Kuru nikah demek hayatın deÄŸiÅŸmeyecek demek. Kabul edersen bir iÅŸ yerim olacak. O DoÄŸan denen zımbırtı ya tekrar gelirse?"
DoÄŸan derken yüzünü ekÅŸitmiÅŸti ve aynı ÅŸekilde benim de mideme kramplar indi o ismi duyunca.
Kahvemden bir yudum aldım. Soğumaya başlamıştı. "Hayatın değişmeyecek derken? Ya da o zımbırtı dediğin adamdan beni nikah mı koruyacak?"
Kahvesini tek dikiÅŸte bitirdikten sonra uzanarak masaya koydu. " Hayatın deÄŸiÅŸmeyecek yani aynı evde yaÅŸamak zorunda olmayacağız. Yine komÅŸu, iÅŸ arkadaşı ve hemÅŸehri olacağız sadece. Ve o heriften kendini fiziksel olarak korursun ama ruhsal olarak hep beni yanında hissedeceksin. Başın zaten dik ama daha da dik olacak. Bunu bir nevi çelik konstrüksiyon olarak düÅŸün." derken parlayan gözlerini gözlerime sabitledi.
Bakışlarım çoktan güneÅŸ açan dışarıya kayarken ben de kahvemin karamel notalı soÄŸukluÄŸunu tek dikiÅŸte bitirdim. Damağıma yayılan acı tadı hissederken Can'ın cevap bekleyen haline göz gezdirdim. Bu adam tam bir deliydi. Åžu an o kadar emindim ki, benim gibi bir kaleyi sadece o fethedebilirdi ve o da sadece benim gibi bir kaleyi fethetmeye tenezzül ederdi.
Gözlerimi yumup başımı yukarıya kaldırdım. Derin bir nefes aldıktan sonra duruÅŸumu düzelttim. BoÄŸazımı temizledikten sonra onun umut dolu bakışlarına sabitlendim. "Evlenelim o zaman."
"Gerçekten mi?" derken sesi hayat dolu bir titremeyle çıktı.
Gözlerimi yumarak onayladım. "ALLAH!" diye bağırıp ayaklandı. Onun bu heyecanlı haline gülerek ben de ayaÄŸa kalktım. Tam bana sarılacaktı ki bir adım geri attım. "Evlenmeden olmaz." dediÄŸimde elleriyle çenesi ve yanaklarını okÅŸayıp güldü.
Sonra aklına bir ÅŸey gelmiÅŸ olacak ki hemen kolundaki saate baktı. "Saat bir. Üç saat içinde halledersek yarına iÅŸ kalmaz. Hadi!" diyerek elimi tuttu ve beni çıkışa sürüklemeye baÅŸladı. "Can , ne bu acele?" derken onun hayat enerjisi benim sesime de yansımıştı.
"Hadi, geç kalmayalım."
Ayakkabılarımı bile zorca giyerken o çoktan giyinmiÅŸ, başımda dikiliyordu. Nihayet oxfordların arkasını da geçirince tekrar elimden tutup koÅŸmaya baÅŸladı. Ama araçlar dibimizdeyken Can onları es geçince "Nereye?" diye sordum.
Cevap vermeden hızla giderken babamların uÄŸrak mekanı köyün kahvehanesinin kapısına geldik bile. Elimi bırakırken gözleriyle müsaade istediÄŸinde arkasından bakakaldım. Sakin adımlarla içeriye girerken iki adım arkasından onu takip ettim.
Tam bir kız babası karşısındaki damat vakarıyla babama yanaÅŸtığında babam ne olduÄŸunu anlamak ister gibi Can'ı süzdü. Tam o sırada gözüne çarpmamla kaÅŸları çatılırken kahvehanenin mensupları meraklı gözlerle bizi inceliyordu. Ä°çerinin puslu havası yüreÄŸimi daraltırken olacakları izledim.
Can babamın dizinin dibine çöküp tedirgin bakışlarını ona yöneltti. "Selami amca, bu köyün eÅŸrafı da ÅŸahit olsun ki kızın Sıla'yı kendime istiyorum." dediÄŸinde sessizlik yerini uÄŸultuya bırakmıştı.
"Helal be damat!" sesi yükselirken sesin sahibini aradım ama bulamadım. Babamın yanında her zamanki yerini koruyan Fikri amca öksürerek boÄŸazını temizledi. "OÄŸlum bu iÅŸin adabı böyle mi?" dedikten sonra cıkladı.
Babam "Dur bakalım Fikri, var bir karın aÄŸrıları. Sanki yangından mal kaçırıyorlar." diyerek göz devirdi ve bana baktı. Ben tuttuÄŸum nefesi bırakırken gözlerimle Can'ı iÅŸaret ettim.
Can "Siz haklıydınız, biz birbirimiz için yaratılmışız. Bugün hemen nikahı kıyalım istiyoruz. Bekleyip de günaha girmeyelim." diye açıklama yaptığında elimle alnıma vurdum. Hayatımda ilk defa 'yer ayrılsa da içine girsem' dedim.
Babam "Günah derken?" diyerek kaÅŸlarını kaldırdı.
Can "Anlayın iÅŸte. Elimiz ayağımız durmuyor." diyerek güldüÄŸünde Fikri amca bir ÅŸaplak kafasına ve bir yumruk omzuna vurdu.
"Edepsiz, kızın babasına denir mi öyle?" dediÄŸinde tüm kahvehane Can ve beni süzerek gülmeye baÅŸladı.
DiÅŸlerimin arasından "Can!" diye tısladığımda Can ayaklanarak yanıma geldi ve ellerime baktıktan sonra onları avuçlarının arasına aldı. Gözlerime sevgi dolu bir bakış attıktan sonra babama döndü.
"Åžaka yapıyorum, hoÅŸ olmadı. Özür dilerim. Ama bu kızı canımdan çok seviyorum. He de evlenelim be Selami hoca!"
Babam ayaÄŸa kalkıp Can'ı omzundan tuttu ve kendine çekti. Ellerimiz ayrılırken Can çaresizce babama baktı. "Öyle uzun boylu deÄŸil. Gelirsin adabıyla istersin. KonuÅŸulur, görüÅŸülür. Onaylarsam olur."
"Ama o kadar vaktimiz yok, proje yetişecek." diyerek atıldım.
"Ben proje anlamam. Benim kızım Telli duvaklı gelin olacak. DeÄŸil mi Fikri?" diyerek Fikri amcaya döndüÄŸünde onun yüzündeki keyifli sırıtış yerini bir ciddiyete bıraktı.
"Elbette, anlı ÅŸanlı bir düÄŸün yapacağız. Öyle kuru kuru nikah olmaz." deyince Can ile birbirimize baktık.
Can "Peki o zaman, bize müsaade. Yarın iÅŸ başı . Hafta sonu bu istemeyi halledelim. Åžimdi gitmemiz lazım." diyerek geri geri iki adım attı ve benim elimi tutarak mekandan çıktı.
Arkamızda ÅŸaÅŸkın bakışları bıraktıktan sonra durduk ve göz göze geldik. Can'ın gülmesiyle kaÅŸlarımı çatarak ona baktım. Benim bu sorgulayan halime karşı üstünü silkeleyip duruÅŸunu düzeltti.
"Onlar hayallere dalakoysun, biz bu iÅŸi bugün halledelim. Yarın o nikah cüzdanını müdürün masasına fırlatışını hayal ederken çok eÄŸleniyorum."
Bu sefer gülme sırası bendeydi. "Babam seni kesecek."
"Sen bana böyle gül, ben kesilmeye razıyım." dediÄŸindeki o hayran ifadede donakaldım. Hafifçe esen rüzgar önce Can'ın cildinde dolanıp sonra bana estiÄŸi için kendimi portakal bahçesinde gibi hissettim. Ama derme çatma, kerpiç evlerin ortasındaydık ve inek koyun ve bilhassa keçi sesleri duyuyorduk. Tezek kokusu da epey baskındı.
Can elini uzattığında kibarca parmaklarımı parmaklarına doladım ve sarı evin yanına el ele yürüdük. Ä°çimden 'umut vermek istemeyene bak' diye kendime kızmayı ihmal etmedim.
Nihayet araçlarımızın yanına vardığımızda kaskımı duvar dibinden alıp başıma geçirirken arabasına binmekten vazgeçip yanıma geldi. Daha vizörü indirmemiÅŸtim ki kaskın üstünde parmaklarını gezdirdi.
"Sıla bu seni korumaz artık. DeÄŸiÅŸmesi lazım. Her yeri çatlamış." dedi incelen sesiyle.
"Hatırlasana! Sen çatlattın." dediÄŸimde yarım bir gülüÅŸle dudakları kıvrıldı. Gözlerinin önünden önceki günün geçtiÄŸi bakışlarının gölgesinden belliydi.
"Ben çatlatmadım, sen kabına sığamadın."
"Engellemeseydin tek çatlayan kaskım olmayacaktı." dediÄŸimde ikimizin de bakışları Allı Turna'nın ön camına gitti.
"Araba elden gidiyor' diye bağırdı o gün biri bana. 'kafamı kıracağına camı kırsın' diyerek koÅŸtum yanına. Ama camı da kırdırmadım. Aferin bana!"
"Kırılan kafan ya da camın olmadı..." diyerek gözlerine baktım. "Kırılan kalbindi." dediÄŸimde ellerime baktı. Ardından gözleri önce gözlerime daldı. Gözlerinin kahvesi içime ılık ılık akarken bakışları dudaklarıma kaydığında nefesimi tuttum.
"Kalbimi onarmak için çok zamanın var Sıla Kutsal." dediÄŸinde kaÅŸlarımı çattım.
"Soyadını almayacağım." diyerek geri adım attım ve motoruma atladım. O benim bu fevri hareketime karşı başını silkeledikten sonra arabasına bindi. Ben yerimden ayrılırken o arabasını yenice çalıştırdı ve bu sefer de tableti evde unutarak yola düÅŸtük. Ama sadece evde kalan tablet deÄŸildi, ceketim de orada kaldı, haliyle yüzümü örten kapüÅŸonum da.
YaÄŸmurdede'den çıkasıya Can beni takip etti ama asfalt yola düÅŸtüÄŸümüz anda beni solladı. Yanımdan geçen o kırmızı soluk beni daha da hırslandırdı. Gaz kolunu biraz daha çevirerek ben Can'ı solladım. O bana korna çalarken yüreÄŸimin ortasında güçlü davul sesleri gümlüyormuÅŸ gibi hissettim.
Sonra tekrar solumda kırmızı bir hüzme belirdi ve beni geçti. Başımı sallayıp tekrar çevirdim gaz kolunu ve öne geçtim. Fakat hızımı ilk viraja kadar kesmedim. Ben önde o arkada virajı aldıktan sonra ceketim geldi birden aklıma. Ä°lk müsait saÄŸa kendimi çektiÄŸimde kırmızı araba da tekerlerin sürtme sesi eÅŸliÄŸinde yanımda durdu. Can camı açıp meraklı gözlerle bana bakarken vizörü kaldırdım. "Can, kapüÅŸonum yani ceketim evde kaldı. Geri dönüp alacağım." dedim telaÅŸla titreyen sesimle.
"Alma bence, böyle de iyisin."
"Ama ben ceketim olmadan nasıl yaparım."
"Sıla derin bir nefes alıp kendine güvenmeyi dene. Ä°nsanları gözlerinden uzak tutmak için yüzünü örtmene gerek yok. Sen bir mesafe ustasısın." derken gözlerinde bana vermeye çalıştığı güven bir battaniye gibi üstümü sardı.
"Ama tabletin?"
"Tabletsiz iki gün idare edebilirim."
KabulleniÅŸ dolu bir baÅŸ sallamayla kaskımı kapattım ve kontağı çalıştırdım. O da camını örttü. O arabasını stop etmediÄŸi için doÄŸrudan yola çıktı. Onun sakin ve güvenle dönen lastik hareketlerini takip ettim.
Mogan Gölü'nün nazlı süzülüÅŸünü izledikten sonra belediye binasına doÄŸru yol aldık. Can arabasını sakin bir köÅŸeye park ettiÄŸinde ben de motorumu onun dibine çektim. O kapısını açtığında ben motordan atlamıştım. Can indiÄŸinde kaskımı çıkardım ve motora sabitledim. Belediye binasına heybetli bir giriÅŸ yapmak istemiyordum.
Can yanıma gelip gözlerimde cesaret arar gibi göz gezdirdi. Teslimiyet dolu bir göz yummanın ardından yan yana binaya giriÅŸ yaptık. Sorarak nikah memurlarının alanına gittiÄŸimizde önümüzdeki insan kalabalığına göz gezdirdik. Sanki tüm Gölbaşı aynı anda evlenmeye karar vermiÅŸ gibiydi. Umutlarımızı çökerten uÄŸultuların arasında sıramızı beklemeye baÅŸladık.
Nihayet içeri girebildiÄŸimizde Can sırtımdan destekleyerek beni yönlendirdi. Memurun önündeki sandalyelere geçtik. "Biz en yakın ne zamana evlenebiliriz?" diye sordu Can.
Kadın bize göz atıp ellerini birleÅŸtirdi. "Evraklar tamam mı?"
"Hayır, ilk defa başvuruyoruz."
Kadın önündeki evraklardan birkaç tanesini alıp Can'ın önüne uzattı. "Bunlar tamamlandıktan sonra sıra verebiliyoruz ve ne yazık ki üç hafta tamamen doluyuz. Yarın sonuçlarınız çıksa bile nikahını iptal eden olmadıkça biraz daha bekar kalacaksınız." dediÄŸinde Can çaresiz bir baÅŸ sallamayla evrakları aldı.
Dışarıya çıktığımızda Can girdiÄŸindeki heyecanı kursağında kalmış halde ensesini kaşıdı. "O zaman ÅŸimdi kan tahlili vereceÄŸiz, baÅŸka ÅŸansımız yok."
Önlü arkalı evimizin olduÄŸu yokuÅŸu tırmandıktan sonra saÄŸlık merkezine gittik. Birbiri ardınca geçen kan verme ve akciÄŸer filmi sonrası yapacak bir ÅŸey kalmamıştı.
Evimize vardığımızda araçlarımızı yan yana park ettik. Merdivenleri adımlarımızla ezerken ben öndeydim. Katımıza çıkar çıkmaz Can dairesine yönelmiÅŸti ki benden beklenmeyecek o teklifi yaptım. "YemeÄŸe bana gelsene, laflarız."
Can'ın yüzü bir anda aydınlandı. "Sen ciddi misin?" dediÄŸinde "Ben vazgeçmeden gel buraya!" dedim emreder tonda. Ben anahtarı çevirirken Can çoktan yanımda belirmiÅŸti. Ä°ki hamlede ayakkabılarımı çıkarıp kaskımı portmantoya koyduÄŸumda günün ne kadar uzun olduÄŸunu düÅŸündüm.
Can da peÅŸin sıra içeri girerken portakal kokusunu tüm odalara yaymıştı. "Bu eve girmeyeli ne kadar zaman oluyor." derken sesi ve nefesi kendinden önce girmiÅŸti eve.
Banyoda ellerimi yıkadıktan sonra kurularken Can'ı karşımda buldum.
"Niye dibimdesin? Nefes alacak yer kalmadı." diye söylenerek banyodan çıktım ve ona deÄŸmeden geçmek için biraz bükülmüÅŸ bulundum. O da arkamdan "Ben öyle nefes keserim iÅŸte." diyerek güldü ve çeÅŸmeyi açtı. Odama geçip üstüme rahat bir ÅŸeyler giydikten sonra çıktığımda Can'ı salonda deÄŸil mutfakta bulmuÅŸtum. Çoktan buzdolabını açmış, piÅŸirecek bir ÅŸeyler arıyordu. Salonla mutfağı ayıran masaya ellerimi dayayıp onu izlemeye baÅŸladım.
Bir elinde patlıcan diÄŸer elinde kabak, karar vermeye çalışır gibi bakınıyordu. "Sana kim benim mutfağıma girme izni verdi?" diye seslendiÄŸimde ikisini de çekmeceye koydu ve dolabı kapatarak masanın karşı kenarına ellerini benim gibi dayadı. "Sen hazırlarken ben yatacak mıyım? Ben yemek yapmayı severim. Åžanslısın Sıla Hanım. Müstakbel kocan becerikli bir adam." derken yarı alaylı yarı diklenmeciydi.
"Yemek yapmak istiyorsan kendi mutfağına. Ben düzenime karıştırtmam." diyerek gözlerimi büyüttüm.
Can iyice öne eÄŸilerek aramızdaki mesafeyi azalttı. "Bu eve soktuktan sonra beni durduramazsın."
KaÅŸlarımı çatarak yüzüne dik dik baktım. "Seni bu evden atarım."
"Karabasan"
"Zevzek"
"Gıcık"
"Çok bilmiÅŸ"
"Ukala"
"Dümbelek"
"Aa, senin gibi bir hanımefendiye yakışıyor mu Sıla?" dedikten sonra ne yapacağımı merak ederek beni inceledi.
Masanın etrafında dolanıp sandalyeyi çektim ve gözlerimle oturmasını iÅŸaret ettim. Gözlerini devirerek sandalyeye oturdu. Ben de kollarımı sıvayarak dolaptan kıyma çıkardım.
Onun beni süzen bakışlarına aldırmadan lavabonun altından tava çıkardım ve kıymayı çok uÄŸraÅŸmadan tavaya aktardım.
Can kollarını göÄŸsünün altında birleÅŸtirirken saÄŸdaki dolaptan kırmızı mercimek çıkarıp delikli leÄŸene koydum. Suyun altına sokup bulanık suyunu iyice temizlemek için mercimeÄŸi ovaladım. Ä°ÅŸim bitip tamamen suyunu akıttıktan sonra ellerimi yıkayıp kıymayı kavurmaya baÅŸladım. Ne yaptığını merak ederek Can'a baktığımda sabırsız bakışlarıyla karşı karşıya geldim.
"Ne bakıyorsun?" dedim önüme dönerek. Kıymayı biraz daha çevirdikten sonra dolaptan soÄŸan çıkardım ve kesme tahtasıyla beraber Can'ın önüne bıraktım.
"Sirk iÅŸletmiyorsun." dediÄŸinde başımı çevirip güldüm.
"Unutmamışsın" dediÄŸimde yüzündeki ifade bir anda ciddileÅŸti. Hayatındaki en deÄŸerli ÅŸeye bakar gibi yüzümü incelerken "Unutmak ne mümkün" dediÄŸinde yanaklarımın yandığını hissettim.
Konuyu deÄŸiÅŸtirmek adına "Gözlerinle oydun beni, al ÅŸu soÄŸanı doÄŸra da meÅŸgul ol bari!" dedim ve tekrar tezgahın başına geçtim. Ama Can sadece soÄŸanı doÄŸramakla kalmadı. Daha fazla dayanamayıp ayaklandı ve benim yanıma tezgahın, ocağın başına geçti. Karabiber almak için dizili olan baharatlıkları karıştırırken ellerine vurmamak için kendimi zor tuttum. En son kepçelerin çekmecesini karıştırınca elimin tersiyle omzunu dürttüm. Kızmak yerine halimize gülünce ben de kendimi akışa bırakmaya karar verdim.
Lazanyanın beÅŸamel sosunu hazırlarken çırpıcının sesi geldi kulaklarıma. Küçücük mutfak süt, kıyma ve mercimek kokusuyla dolmuÅŸken Can'ın sıcak nefesini hissetmemek elde deÄŸildi.
Artık lazanyanın katlarını çıkmaya karar verdiÄŸimizde ben yaprakları ve kıyma sosu döktüm. Can'ın beÅŸamel sosu dökerken son derece profesyonel duran ellerini izledim. Gözlerindeki ışıkla, kendinden emin duruÅŸuyla çok şık bir restoranın ÅŸefi gibi duruyordu. VerdiÄŸi sıcak hava, antrasit mutfağımın soÄŸukluÄŸuna çarparken kendisine has portakal kokusu yemek kokuları arasında kendini hissettiriyordu.
Beraber katları çıktıktan sonra yemeÄŸi fırına verdik. O sırada piÅŸen mercimek çorbasını ben blendera vururken Can da salata yapmaya karar verdi. Çorbayı son bir taşım kaynattıktan sonra tuzunu anlamak için kaşıkla bir yudum aldım. "Tuzu iyi sanki." diyerek kaşığı tezgaha bırakmamla eline alması bir oldu. Aynı kaşığı çorbaya daldırdığında kızdım ona. "Aynı kaşık iki kere sokulur mu?"
"Yabancı mı yiyecek sanki." dedikten sonra aynı kaşıkla bir yudum da o içti.
"Aynı kaşıkla iki farklı insan içer mi ya!" diye isyan ettiÄŸimde kaşığı çoktan lavaboya fırlattı. Sonra yüzünü bana dönüp tezgaha yaslandı.
"Senin tenine, aÄŸzına deÄŸen her ÅŸey ÅŸifalıdır benim için. Ben seninle kalbimi paylaÅŸtım. Kaşığın lafı mı olur?" diyerek çenemi tutup hafifçe kaldırdı. Gözlerimiz buluÅŸtuÄŸunda bakışları ve nefesi tenimi yaktı geçti. Biz ateÅŸ ve baruttuk gerçekten. Bu iÅŸin içinden nasıl çıkacaktık?