Mimari Ä°kilem

"Saçma sapan konuÅŸma!" derken sesimi düz bir çizgide dengeledim ama kalbim yerinden çıkacak gibi hızlı atıyordu.
"Benim neler yapabileceğimi kestirebiliyor musun peki? Beni tanıyor musun?" derken dirseklerini dizine dayamış benim yan profilime dikkatle bakıyordu.
Ondan yana dönmezken içimdeki korku dolu çırpınışları hissettirmemek için beton sertliÄŸine büründüm.
"Sen de beni tanımıyorsun. O papatya seven kız öleli yıllar oldu. Ben duvarlara balyoz indiren biriyim." dedikten sonra ona döndüm ve buz gibi bir sesle "O balyozu bir insanın kafasına indirmek zor gelmez bana." dediÄŸimde sol gözü bir kere seÄŸirdi. Gözlerimin içine baktığında bu ruhsal temastan rahatsız olarak başımı boÅŸluÄŸa çevirdim. Benim bu kaçıngan tavrım üzerine cesaretlenmiÅŸ olacak ki alayla güldü.
"Kimseyi öldürmem elbette. Sadece seni denedim."
Önüme gelen bir tutamı basitçe kulağımın arkasına yerleÅŸtirdikten sonra bakışlarımı boÅŸluktan çekip saçlarına odaklandım. Lisedeyken diktiÄŸi saçları ÅŸimdi dağınık fönle ÅŸekillendirilmiÅŸ gibiydi.
"Deneme, ne anlatacaksan anlat, sonra da defol git!" diyerek başımı aksi yöne çevirdim ve dirseklerimi dizlerime, başımı avuç içime yasladım. Defol yerine baÅŸka bir kelime yakışırdı ama bana yakışmadı, diyemedim.
"Ben yaklaşık üç ay önce boÅŸandım Sıla. Onun öncesinde defalarca birileriyle görüÅŸtüm. Ä°liÅŸkiler yaÅŸadım ama her kadında seni aradığımı fark ettim. DediÄŸim gibi Ankara koca ÅŸehir. Sosyal medyada vs. yoksun. Senin akıbetini tek bilen arkadaşın Nil çıktı." dediÄŸinde başımı kaldırıp boÅŸluÄŸa baktım. "O Nil'i defterden sileceÄŸim. Önce numaramı sonra iÅŸ yerimi bana sormadan sana nasıl verebilir?"
"Nil'e kızma! Ben zorladım onu." dedikten sonra bir süre konuÅŸmadı. Tek duyulan kuÅŸ sesleriyken açık havanın bile ÅŸu an bir hapishane hücresi gibi ruhumu daralttığını fark ettim.
"Sıla, seni görmeden önce bulmayı umduÄŸum bu deÄŸildi ama olsun. Bir zamanlar sevdiÄŸim kız hala senin içinde. Bunu biliyorum." dediÄŸinde dudağım yarım kıvrılırken gözlerim kısıldı.
"Benim içimde farklı bir kız yok. Ben gördüÄŸün gibi, ummasan bile bulduÄŸun gibi bir kadınım. Gerisi hayal gücü."
Kafasını kabullenmez bir tavırla sallayarak "Hayır, deÄŸilsin. Sen benim gördüÄŸüm, tanıdığım en masum ruhlu kadınsın." dedi.
SoÄŸukluÄŸumu yapay bir kahkahayla taçlandırarak "Hayır, sen hayat seni tekmeledikçe geçmiÅŸin hayaletlerini güzellemiÅŸsin." dedim.
DoÄŸan dizine dayanmış kollarının üstündeki ellerini ovuÅŸturarak "Az önce kediyi severken tam da o bıraktığım liseli kızdın." dedi.
Başımı daha da dikerken gururla dudak büktüm. "Ben, bana sırt döndüÄŸünün ertesi günü bile o bıraktığın kız deÄŸildim. Bir tane kediyi sevince bir gülüÅŸe tav olan o kız geri mi geldi sandın. Sen bir zavallısın."
DediÄŸim laf ağır gelmiÅŸ olacak ki geriye yaslanıp kaÅŸlarını çattı. Alay dolu yüzü gerginleÅŸirken "Zavallıyım, öyle mi?" dedi.
"Nesin ya? Yıllar sonra ne iÅŸin var benimle? Evleniyorum diyorum sana. Neyini anlamıyorsun?" derken sesim sakin notalardan bir tık yüksekti.
"Beni sen de unutamadın biliyorum." dediÄŸinde dizlerime vurup tek elimle yüzümü kapadım.
"Allahümme Salli... Neyini unutamayacağım senin?" dedikten sonra başımı kaldırıp elimi havaya savurdum.
Kollarını göÄŸsünün altında birleÅŸtirerek "O yüzden mi ÅŸimdiye kadar bekar kaldın?" dedi. Alaylı haline geri dönmüÅŸtü, aÄŸzı keyifle yanlara açılmıştı.
"Sana ne?" dedikten sonra boÄŸazımı temizleyip odağımı ondan kopardım. Benim çektiÄŸim sete biraz bakıp strateji deÄŸiÅŸtirdi.
"Ä°zin ver, o kaybettiÄŸin kızı geri getireyim sana." derken az önceki gevÅŸek DoÄŸan gitmiÅŸ yerine bir dedektif gelmiÅŸti. Umutlanıp beklentiye girmesin diye tavrımı korudum. Sakin ve soÄŸuk görünüyordum.
"Kapa çeneni!"
BeklediÄŸini bulamayınca göÄŸsünün altındaki kolları çözüldü ve destek almak ister gibi ellerini banka dayadı. Aklına gelen ilk soruyu boÅŸluÄŸa savurdu. "Neden bu ÅŸirkette çalışıyorsun?"
Aynı sertlikle "Sana ne?" diye yanıtladım.
"Åžirketin adı mafya masalarında geziyor. Sen daha uyu." derken sesi derinlerden gelmeye baÅŸladı. YediÄŸim bu beklenmedik golden sonra kaÅŸlarımı çatıp ona döndüm. "Sen nereden biliyorsun?"
Derin bir nefes alıp boÅŸluÄŸa daldı. "Polistim ben Sıla. Ama masum olmama raÄŸmen atıldım ve ne yaptım biliyor musun? Herkes kapı çarptı yüzüme, mafyaya girdim. Korumayım birinin kapısında." derken sesi incelmiÅŸti. Onun çaresizliÄŸini iliklerimde hissetmek üzereydim ki hırçın tarafım galip geldi. Yerimde dikleÅŸerek sert bir tona büründürdüm sesimi. "Bundan bana ne?"
Anlamsız ifadeyle gülerken sesi çıkmıyordu ama nefesi kuvvetliydi. Ä°nanmak istemez gibi gözleri kapalıyken az önceden beri duvara tosladığını yeni kabulleniyor gibiydi. Kendine geldiÄŸi an "Aklın varsa ayrılırsın buradan" dedi.
O ne yaparsa yapsın ben aynı Sıla'ydım ve cevabım da bu yönde oldu. "Bundan sana ne?"
"Ne kadar kabasın. 'Sana ne, bana ne' demek yakışıyor mu senin gibi hanımefendiye?" dediğinde bulutların yanıma indiğini hissettim.
"Ne hanımefendi ama..."
"Sıla, annen ölmeden önce bir problem yoktu. Gayet de hanımefendiydin. " derken ciddiyete büründü.
Gözlerimi büyüterek ona baktım. "DoÄŸan gerçekten yeter ya. Ben buyum, bu." derken elimle baÄŸrıma vurarak kendimi gösterdim.
"Ben seni eski haline getireceÄŸim." demesi üzerine hiddetle ayaklandım. "Sağır mısın, aptal mısın, madde mi kullanıyorsun anlamıyorum. Ama ne yaşıyorsan benden uzakta yaÅŸa!" dedikten sonra arkama bakmadan ÅŸirkete girdim.
Hızlı adımlarla odama vardığımda duyduklarımın ağırlığı yüzünden kalbimin çarpıntı yaptığını anlamak zor deÄŸildi. Sırtımdaki ceketi çıkarıp alelade sandalyenin üstüne fırlattıktan sonra sandalyeme oturdum. Kucağımda tonla yük varmışçasına çöküverdim.
Elimle ÅŸakaklarımı ovarken basit bir hesap kitap yaptım. Can'ın varlığında dikkatimden kaçan ÅŸey üstüme doÄŸru olanca hızıyla yuvarlanan bir kar topuydu. Åžirkette son olanları düÅŸününce mafya teorisi mantıklıydı.
Başımı kaldırıp güneÅŸ ışığını cılızlaÅŸtıran jaluzi ve perdeye baktım. Hemen camın önündeki sandalyeyi taraçalı ÅŸekilde aydınlatıyordu. Gözlerim sandalyeden sehpaya kayarken burnuma kağıt kokuları geliyordu. Yutkunurken boÄŸazımdan inen ÅŸey paslı bir demir tadıydı.
Ani bir hareketle cebimden telefonumu çıkarıp Zevzek Bey'i aradım. Ayaklarımı yere vurup dururken ikinci çalışımda telefon açıldı.
Can "Benim sultanım, müstakbel karım, öl de öleyim." diyerek açtı telefonu. Sesi benim aksime hayat doluydu.
"Sen niye istifa etmiÅŸtin?" diyerek doÄŸrudan konuya girmem üzerine sesi süzüldü.
"AÅŸk olsun sana. Ä°nsan hayatım, ömrüm, müstakbel kocam ölme, sen bana canlı lazımsın demek varken dan diye konuya giriyorsun."
"Can, soruma cevap ver. Niye istifa ettin?" dedim sert bir tonda.
"AÅŸk acısı çekiyordum Sıla. UzaklaÅŸmak iyi olur diye düÅŸündüm" derken sesi hala kırgındı. Tekrar canlanarak devam etti, " Ama tam vazgeçtim ki hocam güzel bir teklifle geldi."
Kaşlarımı kaldırarak "O kadar yani?" dedim sorgular vaziyette.
Benim sesimdeki dehşet ona da bulaşarak "Sıla, bir sıkıntı mı var?" dedi.
Ä°çimdeki sıkıntının bir kısmını boÅŸaltmaya karar vererek "Bir restorasyon var Can. Pirinç Hanı. Bu iÅŸ hoÅŸuma gitmedi." dedim. Ardından bu fikri saçma bulup toparlama ihtiyacı hissederek sesimi tok bir kıvama oturttum. "Ama tamam, boÅŸver! Bu benim meselem."
Benim bu geçiÅŸtirmem Can'ı tatmin etmedi ki "Sıla, ne sıkıntı var? Söyle! Aklım sende kalmasın." dedi sıkıntıyla.
Ahizeyi beni duymaması için kapatarak dolu bir of çektim. Ardından kulağıma yaklaÅŸtırıp ağır bir lokma yutar gibi yutkundum.
"Can, bir sıkıntı yok. Olursa da haber veririm " derken sesim beklediÄŸim gibi sakinleÅŸtirici bir incelikle çıktı. Can tatmin olmamış sesiyle "Peki." dediÄŸinde konuÅŸmayı sonlandırdım.
Gözlerim odayı taramayı bitirdiÄŸinde karar vermiÅŸ olmanın özgüveniyle ayaklandım ve nefesimi tazeleyerek odayı terk ettim.
Adımlarım yeri delerken müdürün kapısında buldum kendimi. Tıklamaya bile lüzum görmeden içeriye girdiÄŸimde müdür kaÅŸları çatık karşıladı beni.
Oturmaya bile tenezzül etmeden hemen yanına gittim.
"Ä°stifa ediyorum. Yazılı dilekçeyi de en kısa zamanda masanıza bırakırım." derken sesim sertti ve sanki üst olan benmiÅŸim gibiydi.
Müdür benim bu restim üstüne beni süzdükten sonra ayaÄŸa kalktı. "Restorasyonu tamamlamadan hiçbir yere gitmiyorsun." dediÄŸinde kaÅŸlarımı çatarak bir adım geri attım.
"Hayır, restorasyonu da yapmıyorum." dedim ve bir ÅŸey demesine müsaade etmeden ÅŸirketten çıktım. Fakat adımımı dışarıya atmamla siyah bir minibüsün önüme çekmesi bir oldu. Ne olduÄŸunu anlamak ister gibi geri çekildiÄŸimde otomatik kapısı ağır ağır açıldı. "Mimar hanım, sizi Pirinç Hanı'na götürmeye geldik."
YüreÄŸimin çırpınışları kulağımda patlarken bir adım geriye gittim. "Ben kendi aracımla gelirim." dedim sabit çıkması için uÄŸraÅŸtığım sesimle.
"Bizi zorlama bayan! Biz götüreceÄŸiz." dedi kapıya yakın olan adam. Zaten ÅŸoför kısmı hariç üç kiÅŸi vardı. Üçü de takım elbise giymiÅŸ, haydut tipli heriflerdi.
Yutkunurken boÄŸazımın yandığını hissettim. Yer beÅŸiÄŸe dönmüÅŸ de beni sallıyormuÅŸ gibi hissediyordum. Gökyüzünün rengi maviden griye dönmüÅŸ, renkler yavaÅŸ yavaÅŸ çekilmeye baÅŸlamıştı.
Beni kurtaracak bir ÅŸeyler aradım bir iki saniye. Etrafa hızlıca göz attığımda çaresizliÄŸin benim yakamı bırakmayacağını anlayarak arabaya ilk adımımı attım.
Adamlardan en uzak yere oturmak istesem de birinin kolumu tutmasıyla ikisinin ortasına oturmak zorunda kaldım. Adamlar cüsseli olduÄŸu için aralarında ezildim demek daha doÄŸru olurdu.
Arabanın içindeki kesif sigara kokusu ile sandal aÄŸacı notalı erkek parfümü kokusu birbirine karışmış, midemi kaldırmıştı. Ä°çten içe 'Neye bulaÅŸtım böyle?' derken geriye yaslandım ve aleyhime delil olmaması için, hiçbir ÅŸey görmemek için gözlerimi yumdum ama göz kapaklarımın çırpınışlarını durdurmak imkansızdı. Gözlerim kapalı olduÄŸu için kulağıma dolan sesi ayırt edebiliyordum. Chopin’in Do-diyez minör Noktürn'üydü. Çocukken öÄŸretmenim sol elimle o bas notalara her bastığımda 'Sıla, burası ölüm kadar ağır olmalı' derdi. Åžimdi o ağırlık tam göÄŸsümdeydi. MüziÄŸin ritmi, arabanın hızlanan tekerlek seslerine karışıyordu; saÄŸ elin bastığı o tiz, aÄŸlamaklı notalar sanki benim çığlıklarımdı.
Dışarıyı seyredemiyordum ama aradaki mesafenin kısa olduÄŸunu bildiÄŸim için tren garının yanından geçtiÄŸimizi tahmin ediyordum. Zaten çok geçmeden araba hafif bir sarsıntıyla durdu. Ben gözlerimi hafifçe aralarken karşımdaki adam aÅŸağıya inmiÅŸti bile. "Bayan hadi!" dedi sağımdaki adam. AyaÄŸa kalkıp kapıya vardığımda önden inen adam tutmam için elini uzattı ve ben de görmezden gelerek aÅŸağıya indim. DiÄŸer iki adam arkamdan inerken ne zamandır gelmediÄŸim Ulus ve Kalealtı mevkiine göz gezdirdim. Boz renkli binalar adeta göÄŸü de aynı renge boyuyordu. Bir tarafta Çinçin'in kendine has panayırımsı rengarek havası, diÄŸer tarafta Ankara Kalesi'sinin heybeti duruyordu. Gözlerim uzaktaki bir noktaya daldığında Hacı Bayram Veli Camii ve Külliyesi göz kırptı bana. Bahçesinden çalan neyi duymasam da huzurunu gönlümde hissederek sakinleÅŸmeye çalıştım.
Adımlarımız Pirinç Hanı'na yönelmiÅŸken dar, taÅŸ kemerli yolu geçmiÅŸtik. Eski Ankara evleri gibi ahÅŸap ve beyazdı. Çerçeveleri bu ahÅŸap rengi desteklerken kendini Osmanlı dönemini yaşıyor gibi hissetmemek elde deÄŸildi. Altındaki dükkanların varlığına ÅŸaşırırken binaya giriÅŸ yaptık. Ve girmemizle rutubet kokusuna eklenen tanımlayamadığım ÅŸey genzimi yakmıştı. Binanın içine göz gezdirirken tavanın ağırlığını dengeleyen beyaz duvarları fark ettim. Bina bu haliyle bir restorasyona ihtiyaç duymuyor gibi görünüyordu.
Ä°çeriyi oda oda gezerken kolonları ve konumlarını da inceledim. Yanıma not etmek ve ölçmek için hiçbir materyal alamamıştım ve arkamda kuyruk gibi gezen üç tane adam vardı.
Kaba incelemem bittiÄŸinde adamlara döndüm. "Benden tam olarak ne istiyorsunuz?" dediÄŸimde arkadaki ikisi birbirine baktı. Öndeki de yüzündeki nemrut ifadeyi dağıtmadan telefonunu aldı eline.
Üçünün de göz hapsindeyken etrafı incelemeye devam ettim ama sandıklarının aksine bu mimari bir inceleme deÄŸil kaçış kapısı aramak içindi.
Öndeki adam "Al bakalım bayan!" diyerek telefonu bana uzattı. Ters bakışlar atarak telefonu elime aldıktan sonra kulağıma dayadım.
Çatallı ve orta yaÅŸlı bir adama ait olduÄŸunu düÅŸündüÄŸüm ses ulaÅŸtı kulağıma. "Mimar Sıla Nahmi. Babanın huzuru YaÄŸmurdede'de yerinde deÄŸil mi? Ya da müstakbel kocan Can Kutsal mutlu mutlu çizim yapıyor. Onların rahatı için beni dinleyeceksin."
AÄŸzından çıkan her bir kelime insanın beynine çivi çakıyor gibi hissettiriyordu. Büyük bir çıkmazın içinde olduÄŸumu daha derinden idrak ettim. YüreÄŸim yarım saattir çırpınmıyormuÅŸ gibi daha da hızlandı. Åžu hayatta sevdiÄŸim iki kiÅŸi de tehlike altındaydı. Tepemde dikilen bu üç adamla ve telefondaki diÄŸer adamla anlaÅŸmak zorunda olduÄŸum belliydi.
Fark etmeden yaptığım yumruk yüzünden tırnaklarım avuç içine batınca girdiÄŸim girdaptan hızla çıktım. "Benden ne istiyorsunuz?" derken sesimin titremesine engel olmaya çalışıyordum.
"O Rahmi denen herif anlatmadı mı?"
Gözlerimi yumarak yanıtladım. "Müdür Bey restorasyon yapacaksın dedi ama bina iyi durumda."
"Bakanlığın zorlaması var Mimar Kadın. Biz kendimizce yeniledik. Sen güzelce binanın kendi projesine uygun bir rapor hazırlayacaksın. Gerekli imzaları atacaksın. Konu kapanacak."
Kendi uygunsuz iÅŸleri için kim bilir hangi kapıyı kapatmış, hangi duvarı patlatmışlardı. Kültür Varlıkları komisyonu rastgele gezmeye kalksalar verdiÄŸim imzalar yüzünden hapishanelik olur, imza yetkimi, mimari yeterliliÄŸimi kaybederdim. Ä°mzalamasam tehdit ediliyordum.
"Ä°stediÄŸinizi yaparım ama detaylı incelememe izin vermeniz lazım. Yoksa raporu yanlış hazırlayıp dikkatleri buraya daha çok çekme riski var." derken aslında yalan söylüyordum. Sesimdeki minik gelgitlere içten içe söverken aslında vakit kazanmaya çalışıyordum.
Telefondaki adam "Her deliÄŸe girip çıkmana gerek yok. Sende uygulama cart-curt vardır. Oradan öÄŸren asıl projeyi. Yap bir ÅŸeyler. Mimar deÄŸilim ki sana öÄŸreteyim." dediÄŸinde gözlerimi devirdim.
"O iÅŸ öyle olmuyor. Bu iÅŸin komisyonu var. Ä°mzayı attığım an kontrole gelecekler. DoÄŸru kılıfı hazırlamazsam kilidi vururlar buraya. Elinizden bile alabilirler."
"Sen orasını düÅŸünme. Komisyonu biz hallederiz. Sen sadece burayı ben düzelttim de yeter." diyerek telefonu yüzüne kapattı. Dıtlayan telefona bakarken bir fikir bulma amacıyla etrafa göz gezdirdim.
Telefonun sahibi elini uzattığında cihazı eline çarparak bıraktığımda arkasındaki adamlardan biri burnundan tıslayarak güldü. Öndeki adam ona sert bakışlar atınca öksürerek duruÅŸunu düzeltti.
"Sizin patron sistemden çıkar haritayı diyor. Nasıl yapalım? Bana bilgisayar mı bulursunuz? o iÅŸ sizde" derken saÄŸ bacağımı vücudumdan uzaklaÅŸtırırken ellerimi belime koydum ve kıstığım gözlerimi üzerlerinde gezdirdim.
"O iÅŸ yaÅŸ bayan. Sen ÅŸimdi saÄŸa sola haber verirsin. Hiç güven vermiyorsun bize." dedi öndeki adam.
Ellerimi havaya savurarak etrafımda döndüm. "La havle..." diye bağırdıktan sonra adamlara döndüm. "Lazermetre yok, takometre yok, tablet yok, bilgisayar yok. Buranın aks hatlarını nasıl ölçeceÄŸim. Taşıyıcı sistem analizi yok. Hangi kolonun yerini deÄŸiÅŸtirdiÄŸini bilmeden nasıl rapor yazayım? Daha rölöve, restitüsyon var bilinmesi gereken. Ne yapacağım ben çıplak ellerimle? Karışla mı ölçeyim yerleri?"
Benim bu isyanım üzerine öndeki adam bir fikir sundu. "Tamam, sana ölçüm aleti falan getirelim ama sen deÄŸil, biz ölçeceÄŸiz."