Kabuğun Altındaki Kişi

Kapıda en sahici gülümsemesiyle Can beni bekliyordu. Ev kıyafetleri bile özenli ve zevkliydi ama çok renkliydi, benim aksine fazla renkliydi. Kapıya tutunarak ayakkabılarımı çıkarıp içeriye girdiÄŸimde doÄŸrudan salona adım atmış oldum. Hemen giriÅŸte etnik desen kırmızı halı göz kırptı bana. Koltuk bej rengiydi ama renkli yastıklarla bezeliydi. Yastıklarda göz gezdirirken başıma bir darbe yemiÅŸ gibi hissettim. Başım zonklamaya devam ediyordu.
"MutfaÄŸa gel hadi," demesiyle gözlemlerim kısa sürmüÅŸtü. Başımı sallayıp oraya yöneldim. Kurulu masada üç çeÅŸit salata vardı. "Otlamaya mı geldik, hayırdır," diyerek çektiÄŸi sandalyeye oturdum. Bu hareket bana kraliyet üyesi gibi hissettirmiÅŸti.
Yüzü alaylı bir gülümsemeyle aydınlandı. "Ha ha çok komik," dedikten sonra tabağımı almak için önüme eÄŸildi. Sıvalı kolları önüme gelince kollarının damarlı yapısını görmemle nefesimi tuttum. Gözlerimi sımsıkı yumarken ellerimi yüzüme kapattım. Tabağın masaya deÄŸme sesiyle yüzümü açtığımda önümde dünkü toyga çorbasını gördüm. Mideme iyi geleceÄŸini umarak sesimi çıkarmadan yudumlamaya baÅŸladığımda Can da karşıma geçip bir parça ekmek kopardı. Ama o hareket ettikçe kollarında kaldı gözlerim.
" Sen herkes masada olmadan yemek yenmeyeceÄŸini bilmiyor musun?" dediÄŸinde gözümü tabağıma diktim.
"Hastayım ben," derken sesimi naz yapar gibi titrettim.
"Ä°yi, öyle olsun," derken kaşığını salladı çorbasına.
Sessiz sedasız çorbalarımızı içerken arada göz göze geliyorduk ve ben bugün zihnime yerleÅŸen hayallerin ağırlığıyla gözlerimi kaçırıyordum.
Çorbamı ekmekle sıyırdıktan sonra Can hemen tabağımı önümden aldı. Ocağın başında bir ÅŸeyler yaptıktan sonra kemikli et haÅŸlaması olan tabakla geri döndü.
"Tam hasta yemeÄŸi, ilikli," dedikten sonra kendi tabağını doldurdu. O gelene kadar yemeye baÅŸlamıştım. O tabağını masaya koyunca "Çöp için tabak getirsene," dememle dolaptan bir tabak alıp geldi. "Ben senden istesem kendin al dersin," diyerek önündeki eti eline alıp yemeye baÅŸladı.
"Ama benim ellerim batık," diyerek ellerini gösterdim. "Dolapların kirlenmesin diye sana söyledim," dedikten sonra kemiÄŸin içindeki iliÄŸi hüp diye çekmeye çalıştım.
Benim bu halime kafasını sallayarak sessizce güldükten sonra ellerini peçeteyle silip sandalyesini hafif geri çekti ve çekmeceden çay kaşığı alıp önlerimize koydu.
"Arkasıyla rahat çıkar," dedikten hemen sonra yemeye devam etti. O benden daha kibar ÅŸekilde eti kemirirken bakışlarım üstünde sabitlendi. Bir adam yemek yerken bile bu kadar etkileyici görünebilir miydi diye düÅŸünürken başını kaldırıp ışıldayan gözlerime baktı. Emir verir tonda "Ne oldu? Yesene yemeÄŸini," dedi.
"Pek kibar yiyorsun, ona şaşırdım. Saldırsana," dedim sitemle.
Bir ısırık aldı ve çiÄŸnemesi bittikten sonra imalı bir gülüÅŸle "Etin suları yanaklarımdan aksın, sana da malzeme çıksın deÄŸil mi?" dedi.
"Hiç görmediÄŸim ÅŸey deÄŸil, alıştım," dedikten sonra verdiÄŸi kaşığın arkasıyla iliÄŸi ittirdim.
"Benim gördüÄŸüm kızlar hep abidik salatası gubidik salatası yiyorlar. Kanlı canlı et yiyen bir seni gördüm," dediÄŸinde tekrar göz göze geldik. Bakışlarındaki o ince hayranlığı görmemek elde deÄŸildi. Onun bakışlarında tam eriyecektim ki boÄŸazımı temizleyip tabağıma diktim gözlerimi. Kendimi ona kaptırmamalıydım.
"O kızlar eminim ki senin yanında o ÅŸeyleri yedikten sonra evde en az iki lahmacun gömüyordur," dedim soÄŸuk sesimle.
Çatılan kaÅŸlarını ona bakmasam da fark ettim. "Yine ne oldu Sıla? Moralin bozuldu," dediÄŸinde ağır çekimde yüzüne baktım.
"Her hareketimi analiz etmeyi bırak, bir şey yok," dedikten sonra eğilip etimden bir ısırık aldım.
Gözlerini kıstı ve ellerini arada masaya vurarak "Elimde deÄŸil, ben oldum olası ittirilmiÅŸ, kaktırılmış bir insanım. Ä°nsanların yüz ifadesinden, bir kasını kasmasından, bir ufacık mimiÄŸini oynatmasından ne hissettiÄŸini duyar, ne düÅŸündüÄŸünü okur oldum." dedi.
Can'ın anlattıkları karşısında kalbimin ince ince sızladığını hissettim. Başımı yana çevirip anlattıklarını hazmetmeye çalıştım. Sonra önümü dönüp bileÄŸimi alnıma dayayıp kısa bir muhasebe yapmak zorunda hissettim. Ona deÄŸer veriyordum ama kapılmak istemiyordum.
Ä°çime çöken ağırlığın etkisiyle hızla elimi silip ayaklandım.
Can da "Nereye?" diyerek fırladı. Bir hışımla kapıya gidiyordum ki önüme geçti. Alev saçan gözlerini gözlerime dikti. "Geç ÅŸuraya, hastasın sen. Åžu tavırları, nazı bırak, bıktırdın," diye gürlediÄŸinde kendimi tekrar masada buldum.
Sandalyenin zeminde sürtme sesi mutfakta yankılanırken serçe parmağıyla sandalyesini düzeltip oturdu.
Aynı gerginlikle "Hadi yemeÄŸini ye, baÅŸla," dediÄŸinde gözlerimi devirdim.
"Bana bağırdın," dedim korkmuş bir kedi gibi.
"Bağırmak istemedim. Ama bazen dağa, bayıra gidip bağırasım geliyor. Avaz Avaz. Benden sana zarar gelmeyeceğini anla artık. Erit şu buzdan duvarlarını," dedi sesi sona doğru incelerek.
Gözlerimi tabağımdan kaldırmadan döküldü cümleler aÄŸzımdan. "Bir günde örmedim ki bir günde yıkılsın,"
Kısa bir sessizlikten sonra "Tamam, daha konuÅŸuruz. YemeÄŸini soÄŸutma hadi, ÅŸifa olacak o yemek sana." dedi. Salatanın birinden bir çatal aldıktan sonra yemeye devam ettim. Çatalın tabaÄŸa sürtme sesi, çiÄŸneme sesleri çınladı mutfakta.
Yemek bitince peçeteyle aÄŸzımı silip ayaklandım. "Yemek için teÅŸekkür ederim," deyip kapıya yöneldim ki "Sana ıhlamur kaynattım, otur koltuÄŸa," dedi. Bu baskın tavrı içten içe hoÅŸuma gitse de belli etmeye niyetim yoktu. Işıldayan gözlerimi saklayıp çenemi gerdim. "Emredersin," dedim soÄŸuk sesimle.
Elini sandalyeye yaslayıp dikleÅŸtirdiÄŸim gözlerime derinden baktı. Bir ÅŸey demesini beklerken konuÅŸmayınca başımı indirdim. "Ne var, ne bakıyorsun?" diye sitem ettim.
Başını kaldırıp içten içe güldü. "Ben sana nasıl emredeyim Sultanım, sen benim kafamı koparırsın," dediÄŸinde yüzümü buruÅŸturdum. "Bak koparmadım iÅŸte, uslu bir kedi yavrusu gibi ne dersen yapıyorum,"
Gülmesini durdurup tekrar gözlerimin derinine odaklandı. "Hastasın diye. Ä°yileÅŸince her ÅŸeyin acısını çıkarırsın, eminim," dedikten sonra mutfaÄŸa girip masayı toplamaya baÅŸladı. Masaya uzanıp yardım etmeye koyuldum ki "Hadi koltuÄŸa uzan," demesiyle ellerimi çektim. Yerini bildiÄŸim banyoya ellerimi yıkamaya gittiÄŸimde aynadaki yansımamla göz göze geldim. Gözlerim hastalıktan soluk gözükse bile göz bebeklerimin gördüÄŸüm ilgiden dolayı parladığını fark ettim. Emin olmak için daha dikkatli baktığımda içimdeki o çırpınan kızın dans ettiÄŸini bile gördüm.
Ellerimi yıkayıp koltuÄŸa geçerken derin sorgulamalar içindeydim. Mutfaktan gelen o çatır çutur bulaşık, tabak çanak sesi fon gibi kalıyordu. Hafif alçak olan koltuÄŸa oturduÄŸumda birden gömülüverdim. Ä°lk ÅŸoku atlattıktan sonra fazla yumuÅŸak olduÄŸunu idrak edip oturuÅŸumu düzelttim. Hemen önümdeki sehpanın üstündeki kumandayı elime alıp televizyonu açtım. Gözlerim televizyonda, zihnim Can'daydı. Ya da bende bıraktığı etkide. Neydi içimi bu denli titreten? Beni kabullenmesi mi, her ÅŸeye raÄŸmen beÄŸenmesi mi, aynı acıda demlenmemiz mi?
Bakışlarım televizyondan kaydığında sehpada sadece kumanda olmadığını fark ettim. Alelade konmuÅŸ üç tane dergi vardı. En üsttekini elime aldığımda moda dergisi olduÄŸunu gördüm. DiÄŸeri önemli kiÅŸilerin röportajlarının olduÄŸu bir dergiydi ve kapağında Ankara'nın ünlü iç mimarlarından birinin resmi vardı. Ä°smi altın harflerle yazılıydı. "Gülay Akın Dündar"
Kadının Marilyn Monroe benzeri saçları ve kıpkırmızı bir ruhu vardı. Aynı sıkıcılıkta kırmızı bir takım elbise giymiÅŸ, bacak bacak üstüne atmış, küçük daÄŸları ben yarattım havasında bakışlarıyla poz kesmiÅŸti. Kadının ismini birkaç kez duysam da yüzünü bilmiyordum ama görür görmez içimin pek alışık olmadığım sıcaklıkta yandığını hissettim. Gözlerimi devirip dergiyi sehpaya attığımda elimin karıncalandığını hissettim.
Üçüncü dergiye baktığımda tarihi bir dergi olduÄŸunu gördüm.
Ben o derginin sayfalarını karıştırırken Can elinde iki koca fincan ıhlamurla yanıma geldi. Birini önüme koyduktan sonra odasına gitti. Ben ne yapmaya çalıştığını anlamak ister gibi ona baktığımda elinde turuncu bir pikeyle yanıma gelip üstüme örttü. "Ne gerek var," dedim hafif ince sesimle.
"Ä°yice terle diye,rahatına bak, yaslan hadi," dediÄŸinde yarım bir gülüÅŸle yastıkları düzleyip hafif yaslandım.
Can da tekli koltuÄŸa otururken laf attı bana. "Tarih okumayı seviyorum, geçmiÅŸ çok görkemli geliyor,"
Dergiyi kibarca cam sehpaya bıraktıktan sonra ıhlamurumdan bir yudum aldım. "Ben daha çok bilim kurgu hatta Uzay temalarını seviyorum. Ä°zlediÄŸim filmler hep öyle. Ä°nterstellar, Marslı, Yerçekimi vs. Ama favorim Marslı,"
"O filmleri izlemedim" diye karşılık verdi, "Filmler iyi ama ben okumayı seviyorum."
"Bu kadar lambaderden belli, kitap köÅŸen de maÅŸaallah, çok kitap var ve belli ki sürekli elliyorsun onlara, okuyup bırakmamışsın." derken gözlerim dağınık kitaplıktaydı. Kitaplığın hemen dibindeki boÅŸ ve açık gitar çantası dikkatimi çekti.
"Gitarın yatak odanda mı?" derken bakışlarım yüzüne çevrildi.
"Çalmamı ister misin? Hep duvar ardından dinledin, bugün canlı dinle," diyerek bardağını sehpaya bırakıp odasına gitti. Ben de televizyonu kapatıp o gelesiye kadar etrafı inceledim. Kitaplığın üstündeki minik vazolara ve canlı çiçeklere baktım. Hayran ifadeyle dudağımı büktüm. DokunduÄŸu her yere hayat taşımak istiyor gibiydi.
Elinde gitarıyla az önce kalktığı koltuÄŸa kuruldu. BaÄŸdaÅŸ kurup penasını aldı eline. Notaları titretip kulağımdan kalbime yollarken pürüzsüz sesi kulaklarımın dibinde ince ince iÅŸliyordu.


"Ansızın tarifsiz gelir ya
O zamanlar sormaya cürretin kalmaz olanından..." dizeleri döküldü dudaklarından. Gözlerini yumup ritmin tadını çıkarırken onu izliyordum.
Feri soluk, niyeti kayıp, dardayım
Aşk nefrete ne yakınsın
Kim kırdı her okşamak istediğimde seni
Elimi gözlerimi gömdüm tebessüme
Yalnız kendine inkarın
Sadece senden kaçarsın
Halin ele verir anlamazsın

Yalan söyleme bana derken gözlerimin içine baktı. En derinlerine baktığında o az önce dans eden kızı görebilir miydi?
Gözlerin anlatıyor her ÅŸeyi
Yalan söyleme bana
Zaten yoktur nedeni

O daha da derinleÅŸirken istemsizce önüme döndüm. Önüme düÅŸen saçlarımın arasından onu süzerken ıhlamurumdan bir yudum daha aldım. O ise arada bana baksa da gözlerini kapatıp ritme kaptırıyordu kendini.
Uzak düÅŸmüÅŸüm kendimden, aklım fikrimden
Çaresiz sürükleniyorum
Bilerek peÅŸinden
Yalnız kendine inkarın
Sadece senden kaçarsın
Halin ele verir anlamazsın

Elimin altındaki pikeyi sıktırdım hıncımı çıkarmak ister gibi. O sırada ÅŸarkıyı bitirip yavaÅŸça yanına koydu gitarını. BaÄŸdaşını bozarak ayaklarını yere sarkıtıp ıhlamurundan bir yudum aldı. Gözlerini üstümde gezdirmekten vazgeçmiyordu. Åžarkının bitmesine güvenip gözlerimi yumarak nefesimi tazeledim ve yüzümü Can'a döndüm.
"Ben de çocukken piyano çalardım. Babam beni özel öÄŸretmene götürmüÅŸtü. "derken çocukluk yıllarıma geçtim. Piyano dersinden gelince annemin yenice piÅŸirdiÄŸi sıcacık portakallı keki yerken başımı okÅŸamasını hatırladım.
Anılardan çıktığımda bakışlarıyla saçımı okÅŸayan o adama baktım. "Sonra ne oldu?" derken aslında cevabı biliyor gibi dolmuÅŸtu yüzü.
Bakışlarım gölgelendi. "Annem ölünce sadece yaÅŸamaya odaklandık. Piyano çalmayı bıraktım. Çalabilir miyim bilmiyorum," derken gözlerim acıyla büyümüÅŸtü.
"Ben de orta sonda gitar çalmaya baÅŸladım. Biraz havam, süksem olsun istedim. ÖÄŸretmenden izin alıp teneffüste çaldığımda alkışlarlardı beni. Sadece o an dışlamıyorlardı. Benim de hoÅŸuma gidiyordu," derken aynı gölge onun da yüzüne oturdu.
"Benim yanımda parlamana gerek yok, biliyorsun. Ben senin o canlı kabuÄŸundan deÄŸil içindeki yaralı çocuktan etkilendim," dedim, elimdeki ıhlamurun sıcağını kalbimde hissetmek için daha da sıkarken.
"Biliyorum," dedikten sonra bana bakarak bir yudum aldı.
"Ben liseye geçince kendime yeni bir kimlik, yeni bir imaj çizdiÄŸimde okulun popüler delikanlısı olmuÅŸtum. Erkekler arkadaÅŸ, kızlar sevgili olmak için can atıyorlardı. Hala da biraz öyle. GirdiÄŸim ortamda parlıyorum. Bu parlaklığıma aldırmayan sadece sen oldun ÅŸimdiye kadar. Sen o parlak kabuÄŸun içindeki çocuÄŸu gören tek kiÅŸisin. Onunla ilgilenen tek kiÅŸisin," dedi bir çırpıda. Gözlerinin hayran hayran parlamasına bakarken kendimi çekemedim. Gerçekten onun içindeki yaralı çocuk durduruyordu beni. Ä°çten içe kıyamıyordum ona.
" Bu sertliÄŸime raÄŸmen benden vazgeçmeyen de sadece sensin," derken bakışlarım önüme kaydı.
Bu adamın dokunduÄŸu her yer çiçek açıyor, benim dokunduÄŸum yerler ise sadece üÅŸüyordü. Åžimdi bu yakınlıkla içimdeki o son buz kütlesini de mi eritecekti?
Benim durgun sessizliÄŸime dayanamayıp yanıma geldi. Önüme diz çöküp o turuncu pikenin üstünden yanan ellerini dizimin üstüne koydu. "Senin bakışlarının solmasına dayanamıyorum Sıla, izin ver de beraber iyileÅŸelim," dediÄŸinde bir damla yaÅŸ süzüldü sol gözümden. Gözlerimi yumarak ÅŸefkatli bakışlarını hissetmemeye çalıştım. "Seni bilmem ama benim yaram iyileÅŸmez, hayatını benimle karartma," diyebildim kısılan sesimle. Harfler dudaklarımdan dökülürken boÄŸazıma cam batıyor gibi canım yanıyordu.
Gözlerimi açtığımda karşımda gördüÄŸüm o sıcacık adam gitmiÅŸ, yerine alev topu gelmiÅŸti. "Yine mi Sıla? Denemedin ki iyileÅŸmeyi, nereden biliyorsun yaranın kapanmayacağını. Denemiyorsun bile, benim hayatım niye seninle kararsın? Baban da öyle söyledi. O günden beri düÅŸünüp duruyorum, neden benim hayatım kararsın. Sen cani misin, katil misin, duygusuz musun? " deyip cevap bekledi benden. "Yapma," diyerek başımı hafif yana yatırdım.
"Yok ben gezmek istermiÅŸim, sen evde durmak istermiÅŸsin. Yok bir problem olsa sen benim kalbimi kırarmışsın," derken sesi yüksek perdedendi. Sonra bakışları yumuÅŸadı, sesi alçaldı. "Sıla, ben senin kalbindeki o hayat dolu, empati yapabilen, sabırlı, sevgi dolu kızı gördüm. O kızı bulup çıkarmak istiyorum sadece. Sen istediÄŸinde biz el ele veririz, her problemi çözeriz, sen yeter ki iste," derken adeta yalvarıyordu.
"Bana zaman tanı, bu kadar yakınken doÄŸru düÅŸünemiyorum," dedim kısık sesimle. Bıkkın bakışlarını yere indirip ayaÄŸa kalktı ve yerine oturdu. "Tamam, iyileÅŸ , ondan sonra serbestsin. GelmeyeceÄŸim yanına, ilgilenmeyeceÄŸim seninle. Ne zaman istersen sen gel. Ama dediÄŸim gibi geldiÄŸinde aynı yerde olacağıma garanti veremem. Hayat bu," derken yüzüme deÄŸil saÄŸa sola bakıyordu.
Ortama çöken ağırlık üzerine daha fazla kalmak istemedim. Kalan ıhlamurumu bir dikiÅŸte bitirip üstümdeki pikeyi koltuÄŸun kenarına fırlattım. Anahtarımı ve telefonumu alıp ağır adımlarla evi terk ederken beni geçirmeye gelmedi bile.
Önce onun kapısını sonra kendi kapımı sertçe kapattım. Ayaklarımın beni taşıyamadığını hissederek kapının dibinde çöktüÄŸümde az önce üstümdeki turuncu pikenin ısıttığı yerlerin bu karanlık evde üÅŸüdüÄŸünü hissettim. Can'ın "Denemiyorsun bile," diyen sesi yankılandı kulaklarımda. Bende bu acılar varken denemeye cesaret bile edemiyordum. Åžu an tek yapabildiÄŸim kapımın önünde birilerinin beni duyma ihtimaline aldırmadan aÄŸlamaktı. Hem de sessiz deÄŸil hıçkırarak aÄŸlamak, Can hayatıma girdiÄŸinden beri soÄŸuk sessizliÄŸim iç yakıcı göz yaÅŸlarına dönmüÅŸtü. Beni deÄŸiÅŸtiriyordu ama ne kadar iyiydi bilmiyorum. BildiÄŸim cehennem ile bilmediÄŸim cennet arasında araftaydım.