Kırmızı Gözlük

Aradan geçen bir haftanın sonunda haklı olduÄŸum ortaya çıkmıştı. Karnımı doyurmak için odamdan çıktığımda herkesi fısıldaşırken bulmuÅŸtum yine. Birkaç duyduÄŸum ÅŸey ÅŸuydu; "Yine bildiÄŸini okudu, Nasıl biliyor ki? Bakalım ne zaman tökezleyecek,"
Ben kendinden emin gülüÅŸümü takınıp onları duymazdan gelerek ÅŸirketten ayrıldım. Kara mücevherimin üstünde ellerimi biraz gezdirip en yakındaki bistroya adımlarımı yönlendirirken içimde tarif edemediÄŸim bir huzur hissettim. Hep aynı yere gider, aynı ÅŸeyi yerdim ve çalışanlar bana alıştığı için sadece "Aynısı mı?" diye sorarlardı. BoÅŸsa hep aynı yere otururdum, baÅŸka yere oturunca canım çok sıkılırdı.

Parfümle bastırılmaya çalışılsa da ortama hakim olan yemek kokusu burnumu doldururken ben de sipariÅŸimi bekliyordum ve dışarıyı izlemeye baÅŸladım. Yanımdaki hareketlilik üzerine o tarafa baktığımda gördüÄŸüm kiÅŸi müdürden baÅŸkası deÄŸildi. "Seni burada bulacağımı biliyordum," dedi bilgiç bir tavırla, sanki bu bir sürprizdi.
OturuÅŸumu düzelterek "Ama ben sizin beni ÅŸirketin dışında arayacağınızı ummuyordum," dedim. Dudağı bir yana kıvrılarak tebessüm etti. Ne diyeceÄŸini tahmin etsem de dikkatle ona baktım. "Haberin vardır olanlardan. O ÅŸirketle anlaÅŸmayı iptal ettik. Rakip firmadan rüÅŸvet almışlar. Bu beklenebilir bir durum. Asıl beklenmedik olan senin bunu bilmen. Nasıl oldu bu?"

Müdüre kısa bir biliyordum bakışı atıp gözlerim cama kaydı. Nefesimi tazeleyerek "Sıla Nahmi farkı diyelim," dedim. Müdür ukalalığıma pes eder bir tavırla geriye yaslanarak "Bu tavrın da gayet beklendik bir tavır. Asla anlatma bir ÅŸeyler, tamam mı?" dedi. Bana diÅŸ sıktığı her halinden belliydi. Tam o sırada sipariÅŸim geldi. Müdüre samimi bir gülümseme göstererek "Müdürüm, siz ne alırsınız? Benden olsun," dedim. Ciddi olup olmadığımı anlamak için yüzümü inceledikten sonra "Peki madem, ben de bir Tavuklu Wrap alayım," dedi. Garson baÅŸ sallayıp yanımızdan uzaklaşırken ben de "Etim soÄŸumasın," diyerek yemeÄŸe baÅŸladım. Ben bir etten bir sebzelerden yerken müdür hoÅŸnutsuz bir ifadeyle beni izliyordu ama umursadığım söylenemezdi. Sonunda onun da yemeÄŸi geldiÄŸinde keyfi yerine gelmiÅŸti. Ona bakmadan yemeÄŸimi bitirip geriye yaslanırken doyduÄŸumu hissettim. Onu hala yerken görünce de sabırsız davranarak "Müsaadenizle ben kalkıyorum, afiyet olsun," diyerek ayaklandım. Neticede onun keyfini bekleyecek halim yoktu, bir paylaşımda olduÄŸumuz da söylenemezdi. Bu hareketim üzerine sorgular gözlerle bana bakınca "Merak etmeyin, hesabı ödeyeceÄŸim," dedim ve hızlı adımlarla kasaya gittim. Ä°çimden "Pinti herif!" demeyi ihmal etmedim.

AkÅŸam olup da eve giderken apartman giriÅŸinde geçen gün limon verdiÄŸim delikanlıyla karşılaÅŸtım. Ä°lk gördüÄŸümde dikkatimi çeken kırmızı gözlükleri olmuÅŸtu. Hayatımda ilk defa bir erkekte kırmızı gözlük gördüÄŸüm için içten içe gülmek istesem de dudaklarımı bastırdım. Ä°çten bir sesle "Merhaba!" dediÄŸinde ben sadece onaylamakla yetindim. Sakin adımlarla merdivenlerden çıkarken o da hemen arkamdan geliyordu. Ä°çten içe asansör ile katına ulaÅŸmasını istesem de diyecek bir ÅŸeyim yoktu. Neyse ki arkamdan geliyordu. Gerçi yanımdan yürüme ÅŸansı yoktu çünkü ben ve kaskım her yeri kaplıyordu.

Kapıma ulaÅŸtıktan sonra hevesle botumun fermuarını indirmeye çalışırken o da anahtarıyla kapısını açmıştı. O tarafa bakmasam da çıkardığı sesler ilgimi çekmeye yetiyordu. Botumu açıp anahtarı kapının deliÄŸine takarken adım seslerinin yaklaÅŸtığını hissedip ona baktım. Mesafesini korumaya çalışır bir hali vardı, çok yaklaÅŸmamıştı. Dikkatimi çektiÄŸini fark ettiÄŸinde durup "Yaklaşık iki yıldır komÅŸuyuz ama hiç tanışmamıştık..." diyordu ki sözünü kestim. "Kimseyle arkadaÅŸ olmak istemiyorum,"

Benim bu keskin tavrım karşısında gülen yüzü soluverdi. "Peki," deyip arkasını dönmüÅŸtü ki seslendim. "Üzgünüm, bunu söylemenin kibar bir yolu yok. ArkadaÅŸ canlısı biri deÄŸilim. Sadece merhaba demek yetiyor bana. Hatta onun bile eksikliÄŸini hissetmem. Size iyi akÅŸamlar," diyerek içeriye girdim ve kapıyı kapatıverdim. Çok da kibar olmaya gerek yoktu.

Kaskımı yerine koyduktan sonra oflayarak ceketimi çıkarıp astım ve banyoya gittim. Aynada yüzümü incelerken kendime ÅŸunu sordum: "Gerçekten dikkat çekici miydim?"
Oldum olası erkeklere yanaÅŸmazdım ama defalarca onlardan teklif almıştım. Direk bir teklif olmasa da arkadaÅŸ olmaya çalışıyorlardı, niyetlerinin sadece arkadaÅŸlık olmadığı ise son derece belliydi. Erkeklerin radarına da girmek istemiyordum ama giriyordum iÅŸte.

Bu adam tam karşı komÅŸumdu, pek rastladığımız söylenemezdi. Limon istemeye gelene kadar yüzü net bile deÄŸildi. Åžimdi ise kırmızı gözlükleriyle son derece dikkat çekiciydi. Elbette yakışıklı diyebilirdik ama o artık benim için sadece kırmızı gözlüÄŸü canlandırırdı.

Kehribar gözlerime biraz daha baktıktan sonra yüzümü yıkamaya karar verdim. Bu sırada zihnimin sustuÄŸu söylenemezdi. Ben güzel bir kızdım ama böyle anılmak istemiyordum. Çocukluktan baÅŸlamıştı bu istek, görünmezlik ihtimalini gözden geçirirken tavırlarımın daha dikkat çektiÄŸi gerçeÄŸini düÅŸünüyordum, bir yandan da yüzümü kuruluyordum.

YemeÄŸimi yedikten sonra televizyonda gezinirken telefonumun çalınması üzerine yerimde dikleÅŸtim. Ekranda gördüÄŸüm Nil yazısını onaylayıp açtım telefonu. Hoparlöre aldığımda odayı Nil'in tiz sesi doldurdu. "Sıla n'aber kuzum?"
—"Ä°yidir Nil, sende havalar nasıl?"
—"Ben de iyiyim ve çok heyecanlıyım. Kocaman bir doÄŸum günü partisi organize ettim ve seni de bekliyorum," dediÄŸinde gözlerim büyüdü.
—"Kalabalık ortamları sevmiyorum Nil, ben sana hediyeni baÅŸ baÅŸa veririm,"
—"Of Sıla ya! Bir kere de itiraz etme, seni orada görmek istiyorum,"
—"Ama ben daralıyorum Nil, zorlama beni,"
—"Çok kısa dur ama gel lütfen, kırma beni!"
Onun yalvaran sesine tahammül etmek zordu ama asla vazgeçmiyordu ve tiz sesinin susması için kabul etmekten baÅŸka ÅŸansım yok gibiydi. "Of Nil! Nefret ederim ısrarlardan, eski bir arkadaÅŸ olmasan yüzüne bakmam ama geleceÄŸim. 15 dakikadan fazla durmam," dedim isyankar sesimle.
Israrcı sesi neşe dolmuştu bile. "Beni kırmayacağını biliyordum Sıla, seni seviyorum,"
Onun bu sevecen tavrına karşılık "Hislerimiz karşılıksız, ben sana katlanıyorum," dediÄŸimde biraz neÅŸesi sönse de civildemekten vazgeçmedi. "Eminim öyledir canım, yarın görüÅŸürüz. Güzel giyin bak!"
Bu tembih beni son derece kızdırmıştı. "Sana ne benim kıyafetimden, istediÄŸimi giyerim," diyerek kapattım telefonu. Ä°çimden bana küsmemesini dilerken bir yandan da iÅŸlerime burnunu soktuÄŸu için kızıyordum.

Ertesi gün iÅŸ çıkışı direk Nil'in organizasyonunun olduÄŸu mekana gittim. Ä°çeriye girerken yanıp sönen ışıklar, bolca insan kokusu, büyük bir gürültü karşılamıştı beni. Bar gibi bir havası vardı. BoÅŸ bulduÄŸum masanın birine gidip kaskımı tabiri caizse yerine oturttuktan sonra Nil'i görmeyi umarak etrafa kısa bir bakındım. Burnuma gelen parfüm kokusuyla yanıma birisinin geldiÄŸini anladım. Nil olmadığını bildiÄŸim o birine bakarken içimden erkek olmamasını umdum ama umduÄŸumu bulamadım. Deri ceketli, dik saçlı, zincirli bir adamdı ve bakışları flörtözdü. "GördüÄŸüm en farklı kızsın, tanışalım mı?" derken bir yandan dans ediyordu.
Ä°lgilenmeyerek yüzümü baÅŸka bir tarafa dönerken vermek istediÄŸim mesajı fark ederek uzaklaÅŸacağını düÅŸünüyordum ama gitmeye niyeti yok gibiydi. Dikkatimi çekmekte ısrarcı olacağı da belliydi. "Ben kadınların dilinden anlarım, naz yapıyorsun," dediÄŸinde gitmeyeceÄŸinden iyice emin olarak kaskını aldım ve uzaklaÅŸmaya yeltendi. Kolumda hissettiÄŸim el sebebiyle gözümü kan bürümeye baÅŸlamıştı. Kolumu hızla çekerken onun gözleri de öfkeyle koyuldu. Korkmalı mıydım bilmiyorum ama korkumu göstermenin asla sırası deÄŸildi. "Fazla naz aşık usandırır, sen kendini çetin ceviz mi sanıyorsun yani?" dediÄŸinde masadan hızla dolu bir bardak alıp başından aÅŸağıya boÅŸalttım. ÅžaÅŸkın halde gözlerini kırpıştırırken tam bir aptal gibi gözüküyordu. Oradan hızla uzaklaÅŸmak istediÄŸim için arkamı döndüm ama belimde hissettiÄŸim el buna izin vermedi. "Bana bak!" dedi hırlayarak. "Seni burada s... Havan kime?!" Ve bendeki sabır tamamen taÅŸarak kaskı kafasına hızla vurmama sebep oldu.
Beni bu denli taciz ettiÄŸi için piÅŸman olmuÅŸ muydu bilmiyorum ama benim korkudan nefes alışveriÅŸim hızlanmıştı. 'Daha da hırslanıp bana zarar verebilir miydi?' diye düÅŸünürken herkes gözlerini dikmiÅŸ bize bakıyordu. Müzik bile susmuÅŸtu ve ben nihayet üstümdeki ÅŸaÅŸkınlığı üstümden atıp oradan çıkmaya yeltendim. Ama o piÅŸman deÄŸildi ki küfretmeye devam ediyordu. Tam çıkışa varmıştım ki Nil'in tiz sesini duymam bir oldu. "Sıla, nereye böyle?" dedi ama ona cevap veremeyecek kadar öfkeliydim. Bu yaÅŸadığım iÄŸrenç olayın acısını ondan çıkarabilirdim ve dolaylı yoldan sebep olsa da suçlu deÄŸildi, öfkemi hak etmiyordu. "Sıla!" diye haykırdı son defa ama ben kaskı başıma geçirip motosikletime atlamıştım bile.

Arabaların arasında kayıp giderken gaz kolunu çevirdikçe çeviriyordum. Aklıma o pis adamın kolumu tutması, belimi kavraması geldikçe ben daha çok hızlanıyordum. 500 cc'lik motorum sebebiyle fark etmeden hızım 170'lere dayanmıştı bile. Sertçe çalınan kornalar benim için sadece uÄŸultudan ibaretti. Gittikçe gidiyor, hızlandıkça hızlanıyordum, ta ki görüÅŸ mesafemi kaybedene kadar... Her ÅŸey bulanıklaÅŸmaya baÅŸlayınca damarlarımdaki adrenalin beni terk etmiÅŸ, yerini derin bir panik almaya baÅŸlamıştı. Gaz kolunu çevirmeyi bıraktığımda yavaÅŸladım ve ilk saÄŸa çektim kendimi. Kaskı çıkarıp derin nefesler alıp vermeye baÅŸladım. Biraz nefeslerim sakinleyince kaskı kucağıma oturtup kolumu ve başımı dayadım. Bir süre o ÅŸekilde sakinleÅŸtikten sonra başımı kaldırıp etrafı izledim. Az önce ki ruh halimden ötürü fark edemediÄŸim ÅŸeylere bakmaya baÅŸladım; akÅŸam trafiÄŸinden ötürü akıp giden arabalar, arabaların farlarından çıkıp etrafı kırmızıyı boyayan ışıklar, korna sesleri, araba lastiklerinin kulak aşındıran asfaltta sürtme sesi ilgimi çekti. Ben tüm bu olanlara dikkatle bakarken iç sıkıntımı unutmuÅŸ, normale dönmüÅŸtüm bile. Tekrar kaskımı takıp motoru çalıştırdım ve daha sakin bir ÅŸekilde evime doÄŸru yol aldım.

Eve vardığımda Nil de arabasından iniyordu, partiyi bırakıp peÅŸimden gelmesine anlam veremesem de az önceki öfkem biraz olsun kırıldığı için konuÅŸmaya daha müsaittim. Ben motoru park edip apartman kapısında onu beklerken Nil mahcup bir tavırla, bakışları yerde, yüzü hafif eÄŸik yanıma geldi. "Sebep olduÄŸum ÅŸey için özür dilerim Sıla, tahmin edemedim," dedi.

"Böyle ortamları, partileri, mekanları sevmiyorum Nil ve sen bunu bile bile beni zorladın. Hem ne iÄŸrenç arkadaÅŸların var senin öyle," dedim tane tane ve net bir ÅŸekilde.
Mahcup hali devam ederken "Ne desen haklısın ama bana kızma, olur mu? Bir daha seni böyle bir ÅŸeye sürüklemeyeceÄŸim, o sinir bozucuyla da iliÅŸkiyi keseceÄŸim. Tahmin edemedim böyle davranacağını. Çapkındı ama sapık deÄŸildi," dedi.

Nefesimi tazeleyip yüzümü dikleÅŸtirdim ve boÅŸta kalan elimle kapüÅŸonumu başıma çektim. Kara gölge bakışlarımı kapattığında bu konuÅŸmaya son noktayı koydum. "Tamam Nil, oldu bitti, kızgınlığım sana deÄŸil, hala arkadaşız," dedim ve dostane bir hafiflikle koluna vurdum. "Pekala, görüÅŸürüz yine o zaman," diyerek başını salladı ve iki geri adım attıktan sonra arabasına yöneldi.

Biz onunla çok eski bir arkadaÅŸtık, neredeyse birbirimizin ciÄŸerini bilirdik. Bu kabulleniÅŸinin altında benim bu konu hakkında daha fazla konuÅŸmayacağımı bilmesi yatıyordu. Onun arkasından biraz baktıktan sonra bakışlarımı gökyüzüne, ışık kirliliÄŸinden dolayı görünemeyen yıldızlara çevirdim. Orada ama uzak oluÅŸları ve görkemleri gözlerimi kamaÅŸtırıyordu. Sesli bir nefesten sonra apartman ÅŸifresini girip emin adımlarımı merdivenlere yönlendirdim.

Kapıma vardığımda botlarımın fermuarını açmak için eÄŸildim ve tam o sırada adını bilmediÄŸim kırmızı gözlüklünün kapısının açılma sesini duydum. O tarafa bakmaya tenezzül etmesem de kapının pervazına yaslanıp beni izlediÄŸini biliyordum. Bugün ki tacizden sonra laçkalaÅŸmış sinirlerimden dolayı kontrolümü kaybetmiÅŸ olmalıyım ki; botları çıkarıp kapıyı açtıktan sonra yüzümü ona döndüm ve "Hayırdır, sirk mi iÅŸletiyoruz burada? Kime bakıyorsun?" dedim söylediklerimin aksine sakin olan sesimle. Kendini pervazdan ayırıp yerinde dikleÅŸerek "Ä°yi görünmüyorsun," dediÄŸinde yüzüm kapalı olduÄŸu için nereden anladığını sorguladım kendimce, o ise kapısının önündeki terlikleri giyip yanıma geldi. Zaten dairelerin arası yakındı, birkaç adım yanımda bitmesi için yeterliydi.

Ben hiddetli ve kızgın gözlerimle onu ürkütmeyi planlayarak gözlerine baktığımda onda gördüÄŸüm aradaki camlara raÄŸmen kocaman bir ÅŸefkatti. "ArkadaÅŸlık istemiyorsun ama dert paylaÅŸtıkça azalır," dedi son derece sevecen bir sesle. Ä°nsanlarla göz göze gelmeyi sevmesem de beni içine hapseden bu derin bakışlardan kurtulamıyordum.

"Kahven vardır herhalde," diyerek terliklerini çıkardığında ben hala kapı eÅŸiÄŸinde onun ne yapacağını kestirmeye çalışıyordum. O benim geri çekilip kahve hazırlamaya gideceÄŸimi ya da onu buyur edeceÄŸimi umarken geri çekilmediÄŸim için neredeyse burun buruna geldik. O fazla yakınlık onun portakal ve topraksı kokusunun ciÄŸerlerimi doldurmasına sebep olurken birden kendimi geri çektim. Ondan uzaklaÅŸmak için kaskımı ve ceketimi portmantoya koyduktan sonra hızla mutfaÄŸa giderken o da içeriye girip kapıyı kapattı. Ona izin verdiÄŸim için, etkisine kapıldığım için kendime kızarken dolaptan çıkardığım french pressi hırsla tezgaha koyup içine kahve doldurdum. Su ısınırken mutfakla ile salonun açık aralığından arkası dönük koltuÄŸa oturmuÅŸ o adama bakıyordum. Neden burun buruna geldiÄŸimizi sorgularken kollarım göÄŸsümün altında birbirine kenetlenmiÅŸti bile. Bu yabancıya diÅŸ sıkarken kettledan gelen ses üzerine iÅŸime geri döndüm. Kahveler hazır olduÄŸunda tepsiye koyup salona geçerken o da sehpadaki mimarlık dergilerini inceliyordu. Onun bu rahat tavırlarına ters ters bakarak kahvesini sehpaya koyup koltuÄŸun ondan uzak köÅŸesine geçtim. Dergiyi sehpaya bırakıp kahvesini aldı ve gözlerini kapatarak önce kokusunu çekti içine. Ardından garip bir hazla bir yudum alıp sehpaya geri bıraktı ve bana döndü. "Evet, anlatmaya hazır mısın?" dedi danışanına hizmet vermeye hazır bir psikolog gibi. "Ne anlatmalıyım tam olarak. Ayrıca adını bile bilmiyorum," dedim ve kahvemden ses çıkaran bir yudum alıp elimde tutmaya devam ettim.

O beni alaya alan bakışlar atarak inceledi ve tekrar konuÅŸtu: "Adım Can, tanışmak için yeterli mi?" Gözlerini benden ayırmadan kahvesinden bir yudum daha alırken ben de ona keskin ve sert bakışlar atıyordum. "Bir insanı tanımak bu kadar basit mi?" dedim bakışlarımın aksine sakin sesimle.

"Zamanla tanışılır ne olacak, kahve bahane, sohbet şahane," derken dudakları yana kıvrıldı. Benimle uğraşmak hoşuna gidiyor gibiydi. Ben ona cevap vermezken tekrar atıldı: "İsmini bahşeder misin?"

Tekrar kahvemi höpürdeterek içtikten sonra "Sıla," dedim isyankar bir sesle.
"Peki Sıla," dedi ismimi sindirmeye çalışır gibi bir halde, "Neden hortlak görmüÅŸ gibi geldin, anlatsana,"

Adetim olmasa da ufak bir kahkaha attım, içinde bulunduÄŸum ironiye. Benim gibi biri onun gibi birine dert mi anlatacaktı yani?