Hak Ettim

Sabah uyandığımda kendimi daha iyi hissettiÄŸim için iÅŸe gitmeye karar verdim. Yatağımdan doÄŸrulduktan sonra her zamanki rutinlerimi yerine getirdim, tek bir farkla.
Aynadaki kadın tam bir ofis kadınıydı. Siyah pantolonlu, asker yeÅŸili drapeli bluzlu saçları çift Hollanda örgülü o kadına hayran hayran baktım. Kendi etrafımda kabaca döndükten sonra biraz yabancı ama şık kadınla gurur duydum. Ä°ÅŸte ÅŸimdi tam bir plaza kadınıydım. Gözlerimi kısarak dikkatle tekrar süzdüm kendimi. Önüme düÅŸen üç saç telini elimle havalandırıp geri çekildim. Gözlerimi kapatarak derin bir nefes aldım. Åžimdiden üstümde gezinecek meraklı gözleri hissetmeye baÅŸlamıştım. "Alışacağız, alışacaklar. Alışınca bakışlar daha da azalır," diye kendimi telkin ettikten sonra ceketimi giydim. Deri kapüÅŸonlu ceket üstüme çok uymasa da motor kullandığım için mecburdum.
Kaskımı kucakladıktan sonra anahtarımı elime aldığımda hafiflediÄŸini hissettim. Basitçe elimde tarttıktan sonra motorun anahtarının olmadığını gördüm. Orada olmaması imkansızdı, çünkü aynı anahtarlıktaydı, düÅŸme ÅŸansı yoktu.
Aklıma gelen ÅŸeyin doÄŸruluÄŸunu onaylamak için kapıyı açtıktan sonra kabının önünde postallarım olduÄŸu için tam onları giyecektim ki ayağıma batan ÅŸey ile aÄŸzımdan küçük bir çığlık kaçtı.
Elime alıp ters çevirdiÄŸimde motorun anahtarı şıp diye elime düÅŸüverdi. Anahtarın sivri kenarlarını avucumun içinde hissederek elimi yumruk yaptım. Belli ki birileri motorun anahtarlarını diÄŸerlerinden ayırmış ve kullandıktan sonra geri getirmiÅŸti. Halbuki niyetim istemeyerek de olsa toplu taşımaya Mogan'a kadar gidip motorumu almaktı.
Eve girip o ÅŸahin bakışlarımı kuÅŸandım ve eÅŸyalarımı alıp kapıyı kilitledim. Ayakkabılıktan kalın tabanlı Oxford ayakkabılarımı çıkarıp giyerken çapraz daireye keskin bir bakış attım. Sahibi çektiÄŸi reste raÄŸmen bana kıyamamış ve motorumu Mogan'dan alıp getirmiÅŸti.
Benden önce çıktığına emin olarak o yerleri sallayan yürüyüÅŸümle merdivenlerden indim. Dışarıya çıktığımda bana gülümseyen havayı selamladım. Mavi gökyüzü tüm ihtiÅŸamıyla ben buradayım diyordu. KuÅŸların cıvıltılarını dinledikten sonra her zamanki hakim köÅŸesinde duran Kara mücevherime gülücük attım, yaptığım hareketlerden utanarak başımı salladım ve tadını çıkara çıkara kaskı başıma geçirdim. Cebimden eldivenlerimi çıkarıp onları da giydikten sonra hevesle motoruma atladım ve kontağı çevirdim. DuyduÄŸum motor sesiyle beraber gaz kolunu yavaÅŸça çevirdim ve yoluma doÄŸru süzülmeye baÅŸladım.
Sabah trafiÄŸinin o hengamesi arasında motorumu coÅŸturdum ve yılkı atı gibi dehledim. Arabaların arasından tetik hareketlerle kayıp giderken bütün derdim, tasam arkamda uçuyor gibi hissettim.
Keyifle geçen yirmi dakikanın ardından iÅŸ yerinin otoparkına çektim motorumu. Üstünden çevik hareketlerle atlayıp aynı havalı hissiyatla kaskı başımdan çıkardım. Anahtarı parmağımda döndürdükten sonra kapüÅŸonumu çekmeden binaya giriÅŸ yaptım. Kaskımın kolumun altındaki heybetinden güç alarak ilerlerken tahmin ettiÄŸim gibi bakışları üstüme çekmiÅŸtim. Beni gören yanındakiyle fısıldaÅŸmaya baÅŸlıyordu. Asansörün her zamanki gibi meÅŸgul haline bakıp göz devirdikten sonra aynı yürüyüÅŸle merdivenleri tırmandım.
Katıma vardığımda koridorda Pelin'den baÅŸka kimse yoktu. O da meÅŸgul olduÄŸu için beni görmedi ve ben odama süzüldüm. Kapıyı çat diye açarak girdiÄŸimde derin nefes alarak ofisimin kokusunu doyasıya ciÄŸerlerime çektim. "Vay be üç günde özledim," diyerek kaskımı masaya dikkatlice koydum. Salınarak ceketimi çıkarıp askıya astıktan sonra süzülerek masamın başına geçtim.
Ben yokken masamda biriken evraklara ÅŸöyle bir göz attıktan sonra müdürün odasına gitmek üzere odamdan çıktım. Pelin benim kapı sesimi duyup bana baktığında gözlerindeki o meraklı ifadeyi görüp gülümsedim. Ta ki bakışlarım bir odanın kapısını bulasıya kadar... Can'ın odasına bakınca yüreÄŸimde hissettiÄŸim çırpıntıyı duymamak adına boÄŸazımı temizleyip müdürün odasına doÄŸru yürüdüm. Kapıyı çalıp girdiÄŸimde telefon görüÅŸmesi yapıyordu. Eliyle geç iÅŸareti yaparken üstümü görmesiyle memnuniyetle gözleri parladı.
Yerime yerleÅŸtikten sonra konuÅŸmasının bitmesini bekledim. "Tamam o zaman , halledince ben size dönerim," diyerek telefonu kapattı.
"Sıla, geçmiÅŸ olsun, iyisindir artık," dediÄŸinde kafamı sallayarak "TeÅŸekkür ederim,iyiyim" dedim.
Üstümü süzdükten sonra büyük bir hevesle sesi canlandı. "Çok yakışmış, hep böyle devam,"
"Peki," dedikten sonra yüzümü daha ciddi bir tona bürüdüm. "Ä°ÅŸe dönecek olursak, bir sürü dosya var, yeni bir inÅŸaat mı baÅŸlıyor?" diye sordum.
"Evet, yeni bir telaÅŸemiz daha oldu. Ama zaten diÄŸer iki inÅŸaat bitmek üzere. Arif Bey sen yokken baklava yolladı, afiyetle yedik. Özür gibi düÅŸündü sanırım. Ama hasta olunca kaçırdın," derken yüzünde güller açıyordu.
Baklavayı duyunca yüzüm buruÅŸtu. "Åžerbetli tatlıları sevmem zaten, isabet olmuÅŸ,"
"Åžimdi, konuya dönecek olursak arsa ilk defa Balgat dışında, Ä°ncek'te iki katlı villalardan yapılacak. Sıla, öncelikle bir leke çalışması (zemin etüdüne göre kütle yerleÅŸimi) yapıp emsal hesabına (KAKS/TAKS) bir baksana. 30 villayı o %60 yeÅŸil alan sınırını bozmadan nasıl yerleÅŸtiririz, bir görünüp gel," dediÄŸinde başımla onayladım. "FiÅŸek gibiyim, fiÅŸek gibi yetiÅŸtiririm," diyerek ayaklandım ve hızlı adımlarla odama yürümeye baÅŸladım. Tam o sırada Can odasından çıkmış Pelin'e bir ÅŸey diyordu ki beni görmesiyle yerinde donakaldı. Gözleri hem gevezeydi hem sessizdi. O tüm koridoru dolduran varlığı bir ceket gibi yere düÅŸmüÅŸ, dosyayı tutan elleri gevÅŸemiÅŸ, bakışları üstümde sabitlenmiÅŸti. Derince yutkunduÄŸunda aradaki mesafeye raÄŸmen oynayan Adem elmasını fark ettim. Boyun damarlarını görmek benim de nefesimi kesmiÅŸken aniden başımı dönüp odama daldım.
Pat diye kapıyı kapattığımda kesik nefesler aldım. Bu adam her geçen gün daha mı cazip oluyordu bilmiyorum ama karşı koymak zorlaşıyordu. En çok merak ettiÄŸim benim yanıma gelecek miydi sorusuydu. Kendime gelip yerimde doÄŸrulduÄŸumda 'ÅŸimdiye kadar gelirdi, gelmeyecek demek ki 'diyerek hayal kırıklığıyla kendime telkin ettim ve masama geçtim. Bugün zor bir iÅŸim vardı, dikkatimi toplamam ÅŸarttı.
Sandalyemi kaydırarak istediÄŸim konuma geldikten sonra haritayı önümde açıp incelemeye baÅŸladım. Arsanın kot farkı ve zemin etüdü raporlarını da önüme serdikten sonra bilgisayarı da uyandırdım. Tokat gibi çarpması için ofis telefonunuyla çayhaneyi aradım. "Bana bir sert Türk kahvesi getirir misiniz? Büyük fincan olsun," diyerek kapattıktan sonra hevesle avuçlarımı birbirine sürttüm.
Kahvemden sert bir yudum alıp kalemi elime aldığımda, koridordaki o 'Can sarsıntısını' zihnimin en alt çekmecesine ittim. Önümdeki beyaz kağıt benim oyun alanımdı.Önce arsanın o hırçın eÄŸimini evcilleÅŸtirmekle baÅŸladım; villaları araziye birer satranç taşı gibi yerleÅŸtirirken, her birinin manzarasını diÄŸerine kurban etmemek için resmen kağıt üzerinde savaÅŸ verdim. Metrekare hesapları, bahçe sınırları ve 'komÅŸu komÅŸunun terasını görmesin' titizliÄŸi derken, masam bir anda karalama kağıtları ve hesap makinesi çıktılarıyla dolup taÅŸtı.Bilgisayar ekranındaki o soÄŸuk çizgiler, benim hırslı dokunuÅŸlarımla yaÅŸayan birer yuvaya dönüÅŸüyordu. Kağıt üzerindeki o villalar yükseldikçe, içimdeki o hırçın kızın sakinleÅŸtiÄŸini, yerini iÅŸine aşık o profesyonel kadına bıraktığını hissettim. Tam bir günümü harcadım bu projeye ve ertesi günün de bir kısmı gitti.
Saatime baktığımda öÄŸle molasının geldiÄŸini ancak fark edebilmiÅŸtim; önümde artık müdürün 'fiÅŸek gibi' dediÄŸi o taslak plan duruyordu. Sırtımı yaslayıp kütürdettiÄŸimde, odayı saran sessizliÄŸin içinde bir ÅŸeylerin eksikliÄŸini duydum: Kapımın çalınmamasının verdiÄŸi o tuhaf, hüzünlü boÅŸluk. Bir gün geçmiÅŸti ama o kapı hala çalınmamıştı. Can'ı ne öÄŸle arasında ne apartman civarında görmüÅŸtüm. VerdiÄŸi sözü tutmuÅŸ, araya mesafe koymuÅŸtu. Ama neden gözleri ışıldadı diye sordum kendime. Neden hem kaçıp hem kovalıyordu, ya da ben mi abartıyordum. Her ÅŸey benimle alakalı deÄŸildi belki de.
Karnımın guruldamasının baskın gelmesiyle ayaklanıp odamdan ayrıldığımda koridorda bir hareketlilik gördüm. Bir kaç insan ayak üstü muhabbet ederken aralarındaki o çekici gücün Can olduÄŸunu gördüm. Bir bulmaca inceler gibi onları izlediÄŸimde adını bilmediÄŸim bir kadının Can'ın koluna dokunarak sahte kahkahalara boÄŸulduÄŸunu gördüm. YavaÅŸ yavaÅŸ midemin kapılarının kapandığını hissederek rüzgar gibi merdivenlere yöneldim. Hızlı ve delici adımlarla indikten sonra motorumun başına geçtim. Kara metalinde yansımamı görmeyince motorun sepetine koyduÄŸum mikrofiber bezi içme suyumla ıslatıp yüzeyini silmeye baÅŸladım. Hıncını çıkarır gibi sert hareketlerle silerken az önce yukarıdaki kalabalığın arkamdan geçtiÄŸini fark ettim. Onlara diÅŸ sıktıktan sonra dikkatimi tekrar motora verdim ki üstüme düÅŸen gölgeyle başımı kaldırdım.
Can alayla "Neyin siniri bu?" dedi. Onun bu sözü üzerine kendimi süzgeçten geçirince hareketlerimin ne kadar hantal olduÄŸunu fark ettim.
Havanın diÅŸlerimin arasından akmasına izin verirken gerilen çeneme kısık gözlerim eÅŸlik etti. "Sana ne be," diye hırladığımda umarsız bir tavırla arkadaÅŸlarına doÄŸru yürümeye baÅŸladı.
"Ekip çok iyi" diyerek eliyle onaylama iÅŸareti yaptı. Yüzünü bana dönüp geri adımlar atarken devam etti. "AkÅŸama da pavyona gideriz," dedikten sonra alayla dansöz gibi belini iki kere kıvırttığında ne ara olduÄŸunu anlamadığım bir hızla dibinde bitiverdim. "Bana ne ?" diye bağırıp tekrar delici adımlarımla motorumun yanına gittim.
DurduÄŸu yerden elini cebine sokup seslendi. "Senin problemin ne biliyor musun?" dediÄŸinde alev alev yanan gözlerimle onu yakacak bakışlar attım.
"Sevgiden anlamıyorsun," diye herkesin duyacağı ÅŸekilde bağırdı. DuyduÄŸum lafı hazmedemediÄŸim için daha da öfkelendim ve elime taÅŸ alıp ona atmaya kalktım ama kaçtığı için isabet etmedi. ArkadaÅŸlarına yetiÅŸtiÄŸinde gülücükleri tekrar kulağıma doldu. Iskalamanın ve bunun ona verdiÄŸi neÅŸenin öfkesiyle bezi sertçe yere atıp motora yaslandım.
Kesik kesik soluduktan sonra az önce onların olduÄŸu boÅŸluÄŸa boÅŸ bir bakış attım ve başımı arkama yaslayıp gözlerimi yumdum. "Git bakalım Can Efendi," onu taklit ederek iki kere kıvırttım. "Dansözlere doysun gözün. Ama bana nispet yapmıyorsan, ben de bir ÅŸey bilmiyorum." dedim gözlerimi devirerek.
Bezi yerden alıp kaldığım yerden devam ederken az önceki sertliÄŸim yerini kibar okÅŸamalara bırakmıştı.
Motorun her yerini sildikten sonra bezi katlayıp yerine koydum. Her zaman gittiÄŸim bistroya yan bir bakış atıp ofise çıkmaya karar verdim. Odaya girince ofis telefonuyla çayhaneyi arayıp tost istedim ve yerime çöktüm.
AkÅŸama kadar başımı kaldırmadan çalışıp olanları düÅŸünmemeye çalıştım. Hazırladığım leke çalışmasını müdüre sunduktan sonra diÄŸer detaylarla uÄŸraÅŸmak üzere kendimi odama gömdüm. Arada koridorda dolaÅŸan ayak sesleri yüreÄŸimi aÄŸzıma getirirken hiç kapımı açan ya da çalan olmadı. Tıpkı Can hayatıma girmeden önce olduÄŸu gibi... Üstümdeki caka dışında hayatım aynı gibiydi, aynı sessizlik, aynı ıssızlık, aynı renksizlik. Ama ben eskisi kadar zevk almıyordum.
Kollarımı masaya, başımı kollarıma dayayıp masa lambamın sarkan açma düÄŸmesiyle oynamaya baÅŸladım. Bugün jaluzimi de açmadığım için odam aydınlık sayılmazdı. Odadaki tek koku ise ardarda içtiÄŸim kahvenin ilancısı olan kahve kokusuydu. Masa, sandalye sertliÄŸiyle her yerimi aÄŸrıtmaya yetmiÅŸti. Dünkü o özlemiÅŸ olmanın verdiÄŸi ruh hali dağılmış, yerini duygusal açlığa bırakmıştı. Hayatımda hiç olmadığı kadar biriyle sarılmak istediÄŸimi hissettim. Kollarım sıcaklık ararken yutkunduÄŸum tükürüÄŸüm zaten boÄŸazımı yakıyordu. Makyajsız yüzüm bile tonlarca malzeme kullanmış gibi ağırlaÅŸmıştı.
Saat altı buçuÄŸu gösterince masa lambasını kapatıp yarım kalan Avan proje detaylarının üstünü kapattım ve eÅŸyalarımı alıp odamdan ayrıldım. Kolumun altındaki kaskım bana güven vermek yerine kolumu aÄŸrıtıyordu.
Alışık olmadığım ayakkabılar ayağımı aÄŸrıtmış, ÅŸifon bluz bende kaşınma isteÄŸi uyandırmıştı. Ä°ki gündür giymeme raÄŸmen alıştığım söylenemezdi.
YavaÅŸ ve sürüklenen ayaklarımla ofisi terk ederken artık hiç mutlu olamayacağımı fark ettim. Ne eski Sıla, ne yeni tarz iyi hissettiriyordu.
Ayaklarımı sürüyerek motorumun yanına vardığımda yansımama baktım. Bakışlarım solmuÅŸ, yüzüm gergindi. Ä°çimden bir ses yankılandı. "Hak ettim,"
Yansımamdan gözümü ayırmadan yavaÅŸça kaskımı kafama geçirdim. "Evet , hak ettim,"
Bulvarın sağından sakin sakin motorumu sürdükten sonra eve vardığımda Can'ın arabasının yokluÄŸunu hissettim. O kadar yavaÅŸ gelmiÅŸtim ki benden önce geleceÄŸini umuyordum ama gelmemiÅŸti. Omuzlarıma çöken ağırlıkla daha da ezilerek eve çıkan merdivenleri tırmandım.
Can'ın kapısına acı dolu bir bakış yolladıktan sonra ağır hareketlerle eve girdim. Anahtarı bile keyifsizce fırlattıktan sonra üstümü deÄŸiÅŸtirmek üzere yatak odasına geçtim. Zihnime Can'ın önceki günler çaldığı ÅŸarkıların nakaratları doluÅŸurken yatak örtüsünün tekrar mora döndüÄŸünü gördüm. Odanın karanlığı yavaÅŸça loÅŸ sarıya dönerken burnuma gelen vanilya kokusuna aldırmadan çöktüm yataÄŸa. Ellerimle yüzümü kapadıktan sonra "AÅŸk nefrete ne yakınsın," dizeleri döküldü dudaklarından. Ne oluyordu bana? Onu istemediÄŸimi söylerken yokluÄŸu canımı yakıyordu. CiÄŸerim, kalbim damarlarımda asit geziyormuÅŸçasına yanıyordu. Ankara'nın gri ve devasa camlı gökdelenlerinin zemin kat basıncı vardı içimde. Ve ferahlamak isteÄŸiyle ayaklandım.
Üstümü çıkararak banyoya girdim. Rahatlatıcı bir banyodan sonra saçlarımın ıslağını havluyla alırken salonun camından dışarıyı izlemek istedim. Ellerimle kapan hareketi yaparak saçlarımı kuruturken kuvvetli yanan farlara dikkat kesildim. Kırmızı arabanın kırmızı farları... Can ağırca içinden indiÄŸinde gündüz gördüÄŸümün aksine yüzü düÅŸüktü. Belki yorgundur diye düÅŸünürken arabasını kilitleyip anahtarı cebine koydu. Gözleri birden benim camıma kaydığında göz göze geldik. Kendiminkiyle aynı hüznü onun gözlerinde yakaladığında yüreÄŸimin kuÅŸ gibi çırpındığını fark ettim. Ä°kimiz de gözlerimizi kaçırmadan baktık birbirimize. Åžifalanmak varken birbirimizden kaçan inatlarımıza baktık. Aramıza koyduÄŸumuzu sandığımız mesafe yapının çatlamasını önlemek için olan dilatasyon derziydi ama sanki iÅŸlevini yapamıyordu, çatlaklar artıyordu.
Ä°lk silkelenen ben oldum. Başımı sallayıp bir hışımla kapattım perdeyi. Ardından tekli koltuÄŸa oturup elimi yüreÄŸime götürdüm. Bir tarafım hesap sormak istiyordu. Bütün hırçınlığımı üstüne salıp "Neden alt üst ettin beni?" diye bağırmak istiyordu.
DiÄŸer taraf da onun üstüne atlayıp sarsıla sarsıla aÄŸlamak, "ihtiyacım var sana, bırakma ellerimi" diye haykırmak istiyordu. Ama ikisine de gücüm yetmiyordu.
Sonradan dudaklarıma bir gülümseme yerleÅŸti. "Pavyona gitmemiÅŸ," dedikten sonra tekrar sabah ki dansını taklit ettim. Sonra halime bakıp "Ne yapıyorum ben?" diye hayret ettim. Kapıya koÅŸtum, gelmiÅŸ mi diye dürbünden baktım. Ağır adımları dairesinin önünde son bulduÄŸunda kapının kulbunu açmak ister gibi tuttum ama indiremedim. Gücüm o kulbu indirmeye yetmezken eve giriÅŸini izledim ve tekrar çöktüm koltuÄŸuma.
Beni bırakma diye yalvaran adama beni bırakabilir ihtimali yüzünden acı çektiriyordum ama o kıvranırken ben de paramparça oluyordum.
Tek bir dakika bile uyuyamadığım gecelerin ardından yeni sabaha merhaba dedim. Evet, gecelerin; onunla ama ondan uzak olan, onunla ama onsuz gibi yaşanan sonsuz gibi gecelerin...
Yerimde keyifsizce gerindikten sonra yüzümü ovuÅŸturdum. EÄŸer diÄŸer günler gibi geçecekse yanmıştım. Her sabah farklı olmasını umarak kalkıyor ama aynı günü sonlandırıyordum. Dolabımdan döndürebildiÄŸim kadar kıyafetle plaza kadını taklidi yapıyordum. Ä°çimde bana veda etmeye baÅŸlamış postallı Sıla ile yenilik arayan ama hiçbir yere sığamayan bu kadınla boÄŸuÅŸuyordum.
Aynı sıkılgan hareketlerle iÅŸ yerime vardıktan sonra odama girdim. Kaskımı yerine aceleyle koyup projenin heyecanını hissetmeye çalıştım. Derin nefes aldım, dünkü kapattığım dosyaları tekrar yaydım masaya. Ellerimi masaya dayayıp gözlerimle tekrar tararken kapımın pat diye açılmasıyla yerimde sıçradım.
"Çık odamdan ," diye bağırırken parmağımla dışarıyı gösterdim. Åžimdiden nefesim göÄŸüs kafesini delecek gibi olmuÅŸtu. Uzun günlerin ardından ilk defa bu kadar yakındı bana. ÖzlediÄŸim yakınlığın altından kalkamamanın heyecanıydı bu.
"Çıkmıyorum," dedikten sonra tek hareketle kapıyı kapattı. Gözleri alev saçarken üstüme yürüdü. "O gün beni niye gözetledin? Madem benden kaçıyorsun, neden gözetliyorsun?"
"Bunun hesabını niye şimdi soruyorsun?" derken ellerimi belime dayadım. Diklenebildiğim kadar diklendim.
"Geceler boyu uyuyamadığım için. Uykularımı kaçırıyorsun" derken beni gösterdi, "dengesizliÄŸinle."
Nefesimi tazeleyip göz süzdüm. YumuÅŸayan sesimle " Pavyona gitmemiÅŸsin, dansözlere para saçmamışsın, yoksa o gün koluna dokunan kadının çatlak kahkahaları yetti mi sana?" dedim.
"Hala pavyon diyor, önce motoru söylesene. " dedikten sonra elini kaldırdı. " Bir teÅŸekkür bile etmedin,"
Bir adım atıp gururla gülümsedim. "Ä°ÅŸin ne, getireceksin tabii!" Onunla itiÅŸmeyi gerçekten özlemiÅŸtim. Ait olduÄŸum yer sanki tam da burasıydı. FlörtleÅŸmediÄŸimiz ya da uzaklaÅŸmadığımız her an benim yerimdi.
KaÅŸları hayretle kalkarken " Åžahsi hizmetçin miyim ben senin?" dedi. Evet, oyuna giriyordu.
Gözlerinin içine gururla baktım. "Hayır, kopamıyorsun benden, sırt dönemiyorsun. Seninki sadece maske,"
BileÄŸimden tutup beni kendine çekti, ardından sertçe kapının arkasına yasladı. Gözlerini muzaffer bir komutan gibi gözlerime dikti. Ben ne yapacağını kestiremez halde titreyen bakışlarla ona bakarken beni çaresiz görmenin keyfini yaşıyordu. Ä°çimden kendime saydırdım; Al sana oyun.
Gözlerim dudaklarına kaydığında üflediÄŸi nefesi yüzümü yaladı. Portakal kokusu tüm hücrelerimi sararken hiç bu kadar yanmadığımı hissettim.
Can'ın gözleri de koyulaÅŸmış, gözlerim ile dudaklarım üstünde bir köprü kurmuÅŸçasına inceliyordu beni. Dudağını hafifçe diÅŸlediÄŸinde kalbinin atışını göÄŸsümün üstünde hissettim. Nefes alışım hızlanırken o da farklı deÄŸildi. Bina üstümüze yıkılacaktı sanki.
Ä°stese o iki santimlik boÅŸluk kapanırdı ama kendini tutuyor gibiydi. O boÅŸluÄŸu kapatsa ne kadar karşı koyabilirdim, bilmiyorum ama içimde iki insanın savaşını izliyordum. Biri atılıp kendim mesafeyi kapatayım isterken öbürü yumruÄŸu çenesine oturtmak istiyordu. Beni bu ikilemden ise kapının çalması kurtardı.