Statik ve Estetik

O günümü art arda bir kaç film izleyerek geçirdikten sonra zonklayan başımı hissetmemeye çalışarak yataÄŸa attım kendimi.
Sabah olup da o gıcık alarm çaldığında yerimde istemeyerek dikleÅŸtim. Gözlerimi ovuÅŸturduktan sonra karanlık perdelerim gözüme takıldı. Ayaklanıp hırsla perdeleri açtığımda GüneÅŸ ışığı doluverdi odama. Ä°lk baÅŸta gözüm kamaÅŸsa da yavaÅŸ yavaÅŸ alıştım. Camı açıp başımı dışarıya sarkıttım. Hava önceki günlere nazaran daha ılımandı. Mart sonu olduÄŸu için havalar ısınmaya baÅŸlamıştı. Yüzümü yalayan rüzgarı hissetmeye çalışarak yumdum gözlerimi. Yüzüm soÄŸurken içimin ısındığına ÅŸahitlik ettim ve uykunun mahmurluÄŸunu üstümden attıktan sonra odanın havalanması için bir süre daha camı açık bırakarak iÅŸe gitmek için hazırlandım. Bu siyah gömlek ve kumaÅŸ pantolonu hiç sevmiyordum ama baÅŸka da iÅŸe göre giyecek bir ÅŸeylerim yoktu. Memnuniyetsiz bir ifadeyle onlara baktıktan sonra bir günlüÄŸüne eski kıyafetlerimi giymeye karar verdim. Bir günden bir ÅŸey olmazdı, deÄŸil mi?
Hevesle siyah bluzumu, kot pantolonumu giydikten sonra kendimi aynada izlediÄŸimde yüzümde oluÅŸan gururlu gülümsemeye baktım.
Hızla bir ÅŸeyler atıştırdıktan sonra kaskımı kolumun altına yerleÅŸtirdim. Büyük bir neÅŸeyle postallarımı giydikten sonra kapıyı kilitlediÄŸimde birden Can'ın kapısı gözüme çarptı. Yüzümdeki gururlu gülümseme solarken kapının önündeki ayakkabılardan Can'ın da evinde olduÄŸunu anladım. DüÅŸüncelerden sıyrılmak ister gibi boÄŸazımı temizledikten sonra başımı sallayarak merdivenlerden inmeye baÅŸladım.
Motorumun yanına vardığımda baÅŸtan sona onu süzdüm. "GüneÅŸ yerinde, her ÅŸey yolunda" dedim ve derin bir nefes alarak kaskımı geçirdim başıma.
Her zamanki arabaların arasından akan gidiÅŸimle geçirdiÄŸim yaklaşık yirmi dakikanın ardından iÅŸ yerime vardım. Motordan inip anahtarı cebime sokarken binanın görkemine bakış attım ve bir kolumun altında kaskımla, diÄŸer elimle de bugün yeni giydiÄŸim mevsimlik parkamın kapüÅŸonunu başıma geçirip yeri delen adımlarımla içeriye giriÅŸ yaptım.
Odama girdiÄŸimde sakince kaskını yerine koyup sandalyeme yerleÅŸtim. Etrafımda bir tur attıktan sonra üstümdeki köy tozunu attığıma inanıp yeni gelmiÅŸ olan dosyalara göz atmaya baÅŸladım.
Yeni bir arazi dosyasındaki bahçe payı, ideal kolon deÄŸerlerini hesaplarken kapım çalındı. "Gir!" dememle açıldığında koridordaki kalabalığın gürültüsü doldurdu odamı. Sekreter kız Pelin'in "Müdür bey bizi topluyor, sizi de çağırdı," demesi üzerine o uÄŸultulu kalabalığın yanına çıktım. Müdür de odasından çıkıp geldiÄŸinde uÄŸultu birden kesildi. "Evet arkadaÅŸlar, ne zamandır bir iç mimarımız yoktu. Dekorasyon iÅŸlerini baÅŸka firmalara devretmemiz gerekiyordu ama artık bu durumdan kurtulduk." demesi üzerine kendinden emin adım sesleri ulaÅŸtı kulağıma.
Bakışlarımı yerden kaldırmadan baktığımda ilk gözüme çarpan kahverengi deri Oxford ayakkabı oldu. Ayakkabının hemen üstünde modern kesimli bir kanvas pantolon, koyu mavi bir ceket, içine giydiÄŸi iki düÄŸmesi açık beyaz hakim yaka gömlek, boynundaki kırmızı fular ile gelen Can'dan baÅŸkası deÄŸildi. Parlayan kırmızı gözlüklerinin ardından gururlu bir bakış gezdirdi üstümüzde. Bu giydikleriyle tam da zevkli bir beyefendi portresi çiziyordu. Tek elini cebine koyarak gösterdiÄŸi güçlü duruÅŸ bir çok kız için çığlık atılasıydı ama ben sadece dehÅŸet içinde izliyordum. Kapıdan giren o adamın, bacaklarıma masanın altından deÄŸen o hırçın çocuk olduÄŸuna inanmak imkansızdı. Üzerindeki o jilet gibi ceket, omuzlarının geniÅŸliÄŸini YaÄŸmurdede’nin köyvari eski usul kıyafetlerinden çok daha iyi sergiliyordu. Saçları özenle taranmış, sakalları o dağınık havasını kaybetmeden düzeltilmiÅŸti. Adımlarındaki o özgüven, koridordaki uÄŸultuyu kesen asıl ÅŸeydi. Ä°lk kez onu kendi sahasında, tasarımın ve estetiÄŸin merkezinde görüyordum. Ve kahretsin ki, o antrasit gri plazanın içinde, Can’ın o toprak kokan aurası bile bir lüks gibi duruyordu. Ama o boynundaki fular ile gözümü kanatıyordu, fazla cıvıl cıvıldı.
Müdür "Can bey yeni iç mimarımız, çok baÅŸarılı projelere imza atmış biri, bize yeni bir kan, can katacağından ÅŸüphem yok. Tekrar hayırlı olsun," diyerek tokalaÅŸtı Can'la ve odasına çekildi.
Pelin "Can bey, beni hatırladınız mı?" diyerek atıldığında tanıdık bir simanın verdiÄŸi rahatlıkla Can'ın dudakları kıvrıldı. "Evet," diyerek elini uzattı kıza. Kız hevesle dibine girip önce tokalaÅŸtı sonra pervasızca sarıldı. Bu yakın temas ile Can ilk defa gözlerime baktı. Bu bakışlardan dolayı burada olduÄŸumu önceden biliyor gibi hissettim . Hesap sorar gibi bir hali yoktu ama içten de deÄŸildi.
Kızın Can'dan ayrılması üzerine herkes tanışmak ve tokalaÅŸmak için sıralandığında gözlerimi kaydırarak nefesimi tazeledim ve umursamaz bir tavırla odama döndüm. Dosyalara başımı gömdüÄŸümde koridordaki uÄŸultunun odama girmesine diÅŸ sıktım. Can iÅŸ yerimde de istila etmiÅŸti beni. Bunun hesabını mı sormalıydım yoksa görmezden mi gelmeliydim bilmiyorum.
Ben tekrar dosyama dikkatimi vermiÅŸken kapımın birden açılmasıyla irkildim. Ä°çeriye giren bakışlarıyla hesap soran Can'dı. "Sen yeni gelen birine hoÅŸ geldin diyemeyecek kadar mı kabasın?" derken ellerini masama dayayıp vücudunu öne eÄŸdi. "Sana ne!" diyerek olduÄŸu yönün zıttına hafifçe döndüm.
Burun kıvırarak beni süzdü ve "Åžuna bak, ÅŸu plazaya bile sırıtıyorsun, asi kız imajı için daha güzel parçalar seçemedin mi?" dedi.
Ona bakmadan tekrar "Sana ne!" dediÄŸimde yerinde dikleÅŸip "Pekala, daha çok görüÅŸeceÄŸiz," dedi ve hiddetle odadan çıktı. Ondan boÅŸalan havaya bakıp zafer edasıyla dudaklarımı birbirine bastırdım.
ÖÄŸlene kadar rahatsız edilmeden çalıştıktan sonra karnımı doyurmak üzere her zaman gittiÄŸim bistroya gittim ve her zamanki yerime oturup her zamanki gibi az piÅŸmiÅŸ antrikot ve ızgara sebzemi yedim. Uzun zaman sonra ilk defa alanım gasp edilmemiÅŸ gibi hissediyordum. Tadını çıkara çıkara, lezzetin damağımda patlamasına izin vererek, nefeslerimi bile hesap ederek büyük bir keyifle yedim yemeÄŸimi. Hesabı ödeyip çıktıktan sonra yüzümde zafer kazanmış bir gülümsemeyle ÅŸirketin binasına giriÅŸ yaptım.
Odamın olduÄŸu kata vardığımda arkamdan gelen gülüÅŸme sesleri üzerine o yöne baktım. Ä°ç mimar Can, pazarlamacı Serap, inÅŸaat mühendisi Mert ve sabah Can'a sarılan Pelin beraber yemek yemiÅŸler ve keyifli sohbetleri bitmeden iÅŸ başına geçmek üzereydiler. Can ile göz göze geldiÄŸimizde istifini bile bozmadan muhabbete devam etti, neÅŸesi yerindeydi, göz bebekleri mutluluktan titriyor, dudakları birbirine kavuÅŸmuyordu. Benim aksime insanların içine bu kadar hızlı dahil olması, bu sıcak tavırları midemi bulandırıyordu ama her yerimi istila eden adama taviz vermeye niyetim yoktu. Sertçe kapıyı açıp odama girdiÄŸimde derin bir nefes aldım. Zor günler bitmiÅŸti, geride daha zorları vardı.
Odamda sona kalan birkaç iÅŸi imzaladıktan sonra müdürün odasına gitmek için dışarıya çıktım. Her gün gördüÄŸüm ve ilgimi çekmeyen Pelin masada oturmuÅŸ, kahve içiyordu. NeÅŸeli ve sevecen bir kızdı ama bugün bu kızdan soÄŸumuÅŸtum, o zevzek adamla kurduÄŸu samimiyet bende tiksintiye sebep olmuÅŸtu. Ona yandan bir bakış attığımda benim farkımda bile deÄŸildi. Hızla müdürün odasına girip dosyaları sundum. Sayfaları teker teker inceledikten sonra imzalayıp elime verdi. "Bugün belediyeye onaya gidecek misin?" diye sordu bilgisayarına bakarken.
"Bugün ÅŸantiyeye gideyim demiÅŸtim, bir haftadır bakmıyorum. Belediye yarına kalabilir," dediÄŸimde başıyla onayladı.
Odama girip dosyaları yerlerine yerleÅŸtikten sonra ÅŸantiyeye gitmek üzere ÅŸirketten ayrıldım. Herkes kendi halinde olduÄŸu için kimseyle karşılaÅŸmadan çıkabilmiÅŸtim.
Åžantiyeye vardığımda en son gördüÄŸümden farklı olarak bir kat daha inÅŸa edilmiÅŸti. Kabaca bakıldığında projeye uygun ilerliyordu. Åžantiyeye geldiÄŸimde saçlarımı at kuyruÄŸu yapmak beni rahat hissettirdiÄŸi için saçlarımı savurarak tokamı taktıktan sonra bahçeye bir göz gezdirdim. Kaskımı güvenlik kulübesine bırakıp sarı baretlerden birini kafama taktım. Katları teker teker gezerken pencere boÅŸluklarının dengesiz olduÄŸunu görmemle kızmam bir oldu. Duvarları ören usta başının yanına gittim. Türkü söyleyerek harcı karıştırırken başında dikildim. "Necip usta," dedim sert bir sesle. Sadece başını kaldırıp bıkkın bir yüzle "Efendim, Mimar Hanım!" dedi.
"Ne bu pencere boşluklarının hali? Biri sağa bakıyor biri sola. Aynı odadaki iki boşluktan biri 190, biri 180 cm. Projeye uymamışsın"
"Ya Mimar Hanım, dış cephe yapılınca kim fark edecek, kıralım mı duvarı?" dedi pişkince.
Beni ciddiye almadığına kani olunca çöktüm yanına. "Bana bak usta, ben yeni yetme mimarlara, mühendislere benzemem. Sen düzeltmezsen ben bütün duvarları kırarım, tekrar örersin. Beni anlıyor musun?" dedim gözlerinin içine bakarak. Gözleriyle beni biraz tarttıktan sonra vazgeçmeyeceÄŸimi anlayıp malayı sertçe harç kovasına atıp ayaklandı.
"Erkan!" diye bağırdığında ben de istediÄŸimi elde etmenin verdiÄŸi gururla ayaklandım. Ellerini birbirine sürtüp diÄŸer yerleri kontrol etmek için kıpırdandığımda ustanın seslendiÄŸi adam yanına geldi. Usta gerekli emirleri adama verdikten sonra yanındaki baÅŸka bir ustaya benim duymayacağımı umarak seslendi. "Çattık deliye,"
Öbür adamın da "Aman bulaÅŸma ona, yapar dediÄŸini" demesi üzerine gülümsedim. Adım biraz deliye çıkmış olabilirdi ama bu otoriteye ihtiyacım vardı.
Bütün detayları kontrol ettikten sonra bir sıkıntı görmeyince ÅŸirkete geri dönmek üzere güvenlik kulübesine indim. Ä°çindeki küçük aynada kendimle göz göze geldiÄŸimde YaÄŸmurdede'deki maÄŸlup bakışların aksine çelik gibi canlı bir ifade görünce içimde bir gurur ÅŸöleni yaÅŸandı. Aksime bakarak bareti yerine koyup kaskımı taktıktan sonra kara mücevherime atladım.
Ofise vardığımda çıktığımın aksine ferahlamış olarak odama girdim. Kaskımı ciddiyetle masama koyduktan sonra eldivenlerimi çıkarırken Can'ın masaya yaslanmış portresiyle karşı karşıya kaldım. Umursamaz bir ifadeye bürünüp sandalyeme oturdum ve masaya tutunarak sandalyeyi sürükledim. Üstümde ÅŸantiyenin tozu varken bu jilet gibi plaza adamını ne kadar ciddiye alabilirdim, bilmiyorum ."Evet, Can bey, size nasıl yardımcı olabilirim?"
"Yeni teslim ettiÄŸiniz projeyi incelediÄŸimde," derken önüme dosyayı koyup ilgili sayfayı açtı. "Mutfağın kare forma yakın olduÄŸunu görüyorum. Kare mutfak çok kullanışsız ve güzel durmaz. Daha dar ve uzun bir form kendini gösterir, deÄŸiÅŸtirir misiniz?" derken üstüme doÄŸru eÄŸilmiÅŸ tüm kokusunu üstüme salmıştı. Kafamı dosyadan azıcık kaldırdığımda kırmızı fuları ve boynu ile mülaki oluyordum.
BeÅŸ duyumun iÅŸlevini azaltma hissiyle gözlerim büyüyüp küçüldü. Geriye doÄŸru yaslanıp dosyanın kapağını kapatarak "Kare mutfak; iki tezgah kullanımı için sirkülasyon ve çalışma üçgeni açısından gayet kullanışlı, metrekare kullanımı açısından en doÄŸru tercih bu olacaktır," dedim. Ona daha önce tanışmıyormuÅŸuz gibi davranıyordum ve o da bu oyunu sürdürüyordu.
"Ä°ki tezgah demode olmak üzere, L tezgah her zaman daha iyidir. Bu sayede mutfaÄŸa daha fazla beyaz eÅŸya bile entegre edilebilir," dedi sakince ama gözleri öyle deÄŸildi. Alev alev yanıyordu ve bunu görmeme gözlükleri bile engel olamıyordu.
" Mutfakta daha fazla beyaz eÅŸyaya ne gerek var? Önemli olan iÅŸlevsellik, iki tezgah kahve köÅŸesi de yapmaya müsait olduÄŸu için daha kullanışlı," derken bir yandan onu süzüyor bir yandan kendimi tatmin ediyordum.
"Ama eskide kalmak üzere, müÅŸteriler bize sövebilir, yeni trend L tezgah, kısa köÅŸeyle baÄŸlantılı mutfak masası, bazen de bar masası, hatta masayı pencere önüne konumlandırırsak daha zevkli olur,"
"Mutfağın konumu ve odaların düzeni açısından deÄŸiÅŸiklik yapmayı düÅŸünmüyorum," dedim keskin bir sesle.
"Ama ben de bu mutfakla içimdeki yaratıcı ruhu ortaya koyamam," dedi isyankar bir sesle.
"Peki, Can Bey, müdürün odasının yerini biliyorsun, benden de selam söyle," dediÄŸimde dosyayı önümden hırsla alıp kapıyı çarparak odayı terk etti.
Onun bu maÄŸlup öfkesi beni daha da keyiflendirirken iÅŸime geri döndüm. Bir süre bilgisayardan yapacaklarımı yaptıktan sonra mesai bitimine çok az kaldığını fark ettim. Duvardaki saati inceledikten sonra bacaklarım hareketlensin diye ayaÄŸa kalkıp pencerenin önüne gittim. Bahar geldiÄŸi için dışarısı ışıl ışıldı, aÄŸaçların yeni çıkmaya baÅŸlayan yeÅŸil yaprakları oldukça canlıydı, kuÅŸların bile sesi uzun sessizliklerinin ardından daha berraktı. Kahve almak için odamdan çıktığımda sekreter Pelin yanıma geldi. "Sıla hanım, müdür bey sizi çağırıyor,"
Neler olduÄŸunu tahmin etsem de ne tepkiyle karşılaÅŸacağımı bilmediÄŸim için kalbimin atışı hızlanmıştı. Nefesimi daha hızlı tazelerken çaldım kapısını. "Gir" sesiyle kibarca girip müdürün yüzünü bir ÅŸey bulmak umuduyla inceledim. O bana bakmazken karşısına geçip oturdum. "Problem neydi Müdür Bey?"
Başını bilgisayardan kaldırıp bana dönerken "Sıla, Can bey ile daha ilk günden tartışmışsınız, o da soluÄŸu benim kapımda aldı. Hayırdır?" dedi.
"Mimarlar ve iç mimarlar her zaman tartışır, ben iÅŸlevsel olsun diyorum, o modaları takip ediyor. Olan tam anlamıyla bu," dedim piÅŸkince.
Gözlerini gözlerime dikip ellerini masanın üstünde birleÅŸtirdi. "Ben kendisine seninle çatışmayacağımı, sen ne yapsan arkanda olduÄŸumu söyledim. Åžayet deÄŸiÅŸiklik yapacaksan seni o ikna etmeli, ben deÄŸil. UzlaÅŸmadan masama gelmeyin de dedim. Projenin son halini istiyorum ben, pürüz deÄŸil,"
Aynı ciddiyetle sordum. "Madem benim arkamdasınız ve beni destekliyorsunuz, neden beni çağırdınız?"
"O bir iç mimar Sıla, renk vermek, zevkle döÅŸemek isteyecek. Bazen kendi doÄŸrularından sıyrılıp ÅŸans verirsen ziyanı olmaz. O milimetrik hesapların adamın ruhunu öldürmesin," dediÄŸinde gözlerimi yumarak duyduklarımı idrak etmeye çalıştım. Tekrar bir Can savunması dinlemek hiç hoÅŸ deÄŸildi. Sanki gerçekten ben bir karabasanmışım gibi davranıyorlardı.
Sesimin sakinliÄŸini korumaya çalışarak "Müdür bey, prosedür belli, mimar tuvale çizer, iç mimar boyar. Ben onun o gün kullanmak istediÄŸi renge göre bir tasarım yapamam. Her zaman müÅŸteri memnuniyeti önde gelir. Benim ürettiÄŸim iÅŸ yıllarca insanlarla yaÅŸar ama onun yaptığı o dekorasyonlar modaya bakar, gelip geçicidir," dedim.
"Ben diyeceÄŸimi dedim Sıla, bu adamla iyi geçin, adamın içini karartma," dediÄŸinde ayaklanıp odadan çıktım.
Az önce ruhumda hissettiÄŸim bahar neÅŸesi uçup gitmiÅŸ, yerini derin bir ayaza bırakmıştı.
Ä°ÅŸ çıkışı motorumu sürerken günün tüm yorgunluÄŸunu atmak ister gibi yüklendim gaz koluna. Arabaların arasından kayıp giderken iÅŸ yerindeki sarsılan rahatımla alakalı düÅŸüncelerim de kayıp gidiyordu. Hareketlerim daha sert, motorla uyumum daha hantaldı. Åžantiye çıkışındaki otorite dolu tozlar çoktan uçup gitmiÅŸken Can ve müdürün konuÅŸmaları kaskın içine dolan rüzgar sesini bastırıyordu.
Nihayet eve vardığımda arkamda hissettiÄŸim ayak sesleriyle o yöne baktım. Can ateÅŸ çıkan gözlerini gözlerime sabitleyerek evine girdi ve kapıyı pat diye kapattı. Bu bir seninle savaÅŸmaktan vazgeçmeyeceÄŸim mesajıydı. Ama ben korkmuyordum, savaÅŸsa savaÅŸ, dövüÅŸse dövüÅŸ. Yıllardır inÅŸaat tozu tutuyordum, ustalarla uÄŸraşıyor, birçok iÅŸi aynı anda döndürüyordum. Kimse benden daha savaÅŸçı ruhlu olamazdı.
Ama mesele ÅŸu ki; havada kalan ve hesabı sorulması gereken çok mevzu vardı ve bunlara iÅŸ çatışmaları da eklenmiÅŸti. Bu iÅŸin sonunda birbirimizi öldürmezsek iyiydi.