Turuncu Pencere

Kahvaltıdan sonra babamlar kahvehaneye gitmiÅŸti. Onlarla beraber Can da gidince ben evde yalnız kalmıştım. Odama çekilip kulaklığımı takındıktan sonra YaÄŸmurlar'ı dinlemeye baÅŸladım ama zihnimde dönen düÅŸüncelerin sesi ÅŸarkısının sesini bastırıyordu. Babamın beni yetersiz göstermesi, Can'ın beni istemediÄŸini söyleyip yaptığı sınır ihlalleri hem yakıcı hem can sıkıcıydı. YutkunduÄŸumda boÄŸazımdan inen ÅŸey ılık deÄŸil kor alevdi. Bir elin kalbimi delicesine sıktığını hissederken buna sebep olanın ne olduÄŸuna anlam veremiyordum. Babama neden kırıldığımı anlamıyordum çünkü gerçek babam olmadığını, annem ölene kadar beni ne kadar yalnız bıraktığını biliyordum. Benim iyiliÄŸimi düÅŸünüyor oluÅŸu saçma geliyordu ama neden bu kadar canım yanıyordu o zaman?
Peki ya Can? Neden hem beni istemediÄŸini haykırıyor hem de o bacağına bana deÄŸdirmek gibi temaslarda bulunuyordu. Sapık gibi davranıyordu ama deÄŸildi, son derece gevÅŸek ve zevzek bir adamdı. BileÄŸimi tutuÅŸu, ateÅŸ saçan gözleri ya da zeytini aÄŸzına atarken ki soÄŸuk bakışları geçti gözlerimin önünden. Hem ilgimi çekiyorsun deyip hem nefret saçmak ne demekti, asla anlam veremiyordum. Anlamlandıramadığım için aklımdan çıkmıyor, unutamadıkça kendime öfkeleniyordum.
YaÄŸmurdede bana iyi gelmemiÅŸti, babamı seviyordum ama hissettirdikleri berbattı. Åžifonyerin üstünde duran kaskım ile göz göze geldim. Ä°çimden hızla motoruma atlayıp burayı terk etmek geliyordu, hem de haber bile vermeden. Bir damat ya da öÄŸrenci uÄŸruna beni yok sayan babam haber vermemi bile hak etmiyordu.
AyaÄŸa kalkıp kaskımın yanına gittim. Almak için elimi uzattığımda parmaklarım tüy gibi okÅŸadı onu. Derin bir nefes alıp bıkkınlıkla başımı geriye attım. Babam bu dünyadaki tek varlığımken ona bunu yapamıyordum. Onun ne olursa olsun iyiliÄŸimi düÅŸündüÄŸüne inanmak istiyordum. Belki de sadece Fikri amca ısrar etmesin diye böyle konuÅŸmuÅŸtu. Kafamı dağıtmak adına telefondaki müziÄŸi susturup mutfaÄŸa girdim. Yemek yaparken belki de olanları bir süreliÄŸine unuturdum. SoÄŸanı tahtada doÄŸradıktan sonra yemeÄŸe katacağım karnabaharı yıkamaya niyetlenmiÅŸtim ki lavabo başına dikilince sabahki kahvaltı hazırlığı geldi aklıma. Hışımla karnabaharı lavaboya atıp bağırdım. "Bıktım hepinizden, umursamazlığınızdan, bencilliÄŸinizden, sınırsızlığınızdan, ısrarınızdan, kendinizi bilmiÅŸliÄŸinizden."
Elimi hızlıca yıkayıp dışarıya çıkmaya karar verdim. Sabaha nazaran daha sert olan havaya hayret ederken sakin adımlarla turlamaya baÅŸladım. Bakışlarım yerde yürürken yanımdan geçen insanlara da ÅŸaşırıyordum. Bu soÄŸukta neden evde oturmadıklarını sorgularken birden kendimi Fikri amcaların evinin önünde buldum. Evi kabaca incelediÄŸimde babamınkinden farksız olduÄŸunu anladım. Babamın evini tasarlayan bendim ve bu ev de onun kopyasıydı. Tek farkla; burası Can'ın ev versiyonu gibi canlıydı. Dış cephesi canlı bir sarıydı. Hemen hemen bele gelecek kadar yere patlatma taÅŸ uygulanmıştı. Pencereleri papaya turuncusuydu ve klasik beklentinin aksine pimapen deÄŸil ahÅŸaptı. Bahçe kapısı ve ev pencerelerle aynı renkteydi. Ev kapısında sarı, kırmızı ve turuncu renklerini barındıran kuÅŸ figürlü cam mozaik uygulanmıştı. Bahçe duvarları da aynı patlatma taÅŸ ile kaplanmıştı ve oldukça bakımlıydı. Açıkçası bu kadar canlılık renk uyumları açısından güzel dursa da göz kanatmaya da yetmiÅŸti. Bu evin profilini tasarlayan her kim ise taÅŸra için baÅŸarılı bir iÅŸ çıkarmıştı. Ama asla bana göre deÄŸildi. Ben babamın evi gibi gri ve ahÅŸap döÅŸemeleri, sinterflex kaplamaları, antrasit çerçeveli pimapen pencereleri tercih ederdim. YaÄŸmurdede gibi soÄŸuk bir köyde yalıtım çok önemliydi. Bu evde önemsenmemiÅŸti ki bacası da sürekli tütüyordu. Bizim ev de sobalıydı ama sürekli yakmaya ihtiyaç duymuyorduk, haliyle bacası sürekli tütmüyordu.
Can bu eve girip çıkarken ne hissediyordu acaba? Tam ona benzeyen bu evle kaç yıldır mülaki oluyordu bilmiyorum ya da tasarımda ne kadar parmağı olduÄŸunu. Belki de Fikri amca da bu kadar hayat doluydu. Yalnız bir adam olarak onun soÄŸuk duvarları belli ki bir renk paletiyle ısıtılmaya çalışılmıştı. Can'ı bu turuncu pencerelerden bakarken hayal ettiÄŸimde ne kadar da oraya ait olduÄŸunu gördüm tıpkı kendi antrasit pencereme uyum saÄŸladığım gibi. Kapıdaki kuÅŸa bakarken kağıda çizdiÄŸim kuÅŸ canlandı gözümde. Aynı kuÅŸtu ama benim karakalem kuÅŸumun aksine özgürlüÄŸüne uçmuÅŸçasına renkliydi. Bu canlılığı kendime yakıştıramamışken sahibiyle de savaşım vardı.
Ben ne kadar süredir bu evin önünde dikildiÄŸimi ve inceleme yaptığımı anlamazken kapının kıpırtısı ve çıt sesiyle panikle arkamı dönmüÅŸtüm ama çoktan fark edilmiÅŸtim ve adım onun dudaklarından döküldü. "Sıla" dedi meraklı sesiyle.
Yakalanmış olmanın verdiÄŸi utançla, hapis kaçkını gibi bir ifadeyle ona doÄŸru döndüm. Kapısının önündeki iki basamağı inerken ışıldayan ve odaklanmış gözlerle bana bakıyordu. "Ne arıyorsun burada?"
Gözlerimi kaçırarak "DolaÅŸmaya çıkmıştım, ev ilgimi çekince inceledim biraz" dedim dudaklarımı birbirine bastırarak sergilediÄŸim yarım bir gülüÅŸle.
"Karartı görünce ve gitmeyince sahibini merak ettim ama seni bulmayı beklemiyordum," derken bahçeden çıkıp kapıyı kapattı. Eve gururlu bir bakış atıp bana döndü. "Bize ait olduÄŸunu biliyor muydun?"
Onaylar gibi başımı sallladım.
Beni baÅŸtan aÅŸağıya süzdükten sonra oflayarak elini cebine soktu ve bakışları uzaklara daldı. Arada oluÅŸabilecek bütün köprüleri çoktan yıktığının farkında gibiydi. KonuÅŸacak konu bulamıyordu.
"Pekala, görüÅŸmemek üzere," diyerek oradan ayrılmaya niyetlendim ama içimdeki yıkıcı kız beni durdurdu. Geriye dönüp hızla ona yaklaşırken kaÅŸlarım çatılmış, çenem gerginleÅŸmiÅŸti. "Sen ne planlıyorsun?" derken sesim sözlerimin aksine daha sakindi. Ellerini cebinden çıkarıp aldığı nefesle göÄŸsü kabarırken "Sen ne saçmalıyorsun Sıla?" dedi. Sesi de tehditkar bir tona bürünmüÅŸtü. "Hem bu kızı istemiyorum diyorsun hem de bacağını bacağına deÄŸdiriyorsun. Sapık mısın sen?" dedim aynı tonda.
"Sapıklık yapsam sana mı yaparım?" diye gürledi.
"Sen kapıma ilk geldiÄŸinde daha doÄŸrusu ikinci geldiÄŸinde benimle flört etmek için geldin. Laubali tavırların da cabası...Karşılık alamayınca da pisleÅŸiyorsun. Kedi ulaÅŸamadığı ciÄŸere mundar dermiÅŸ. Bu iÄŸrenç tavırların, beni beÄŸenmiyormuÅŸ gibi hallerin hep bundan deÄŸil mi?" dedim bir çırpıda.
Ellerini yumruk yapıp isyan edercesine havaya kaldırdıktan sonra parmaklarını serbest bırakıp sinirlerine hakim olmak ister gibi sağına döndü. Elleriyle yüzünü kapatıp nefesini düzenlemeye çalıştı. Gözbebekleri daralırken "Sıla, hakaret etmek için mi geldin kapıma? Ne sapıklığım kaldı ne sığlığım. Madem bu kadar iÄŸrenç bir herifim, niye etrafımda dolanıyorsun?" dedi. Onun bu isyanına karşı gözlerine dik dik bakarken donup kaldım bir süre. KuÅŸ figürü incelemekten nerelere gelmiÅŸtim.
Kaşlarım havaya kalkarken "Ben mi senin etrafında dolanıyorum?" dedim.
"Bak neredeyiz?" diyerek elini açıp etrafı gösterdi. "Sen geldin evime,"
"Sadece tesadüf Can, bilerek gelmedim," dedim yüzümü dikleÅŸtirerek.
Can'ın dudakları yukarı kalkarken "Belli" dedi alayla. Kısılan gözlerimle onu incelerken tiksinti dolu bir dudak hareketi yaptığımda bana yaklaÅŸtı. Dibime kadar girip başını bana yaklaÅŸmak için eÄŸdiÄŸinde geri adım attım ama o da yakınlığı hizaladı. "Hem kaçıp hem kovalıyorsun, ilginç bir insansın" dedi az öncekine nazaran kısık çıkan sesiyle.
"Ben kimseyi kovalamam," diyerek arkamı döndüm ve o portakal kokusundan uzaklaÅŸtım.
BoÅŸ eve girmek istemediÄŸim için kahvehanenin yolunu tuttum. Hiddetle içeriye girdiÄŸimde meraklı gözler beni buldu. Babamın gözlerine ihanete uÄŸramış bir buruklukla bakarken gülen yüzü soldu ve hızla yanıma geldi. "Kızım, senin ne iÅŸin var burada ?" diye sordu telaÅŸla.
"Seninle konuÅŸacağım ÅŸeyler var," dediÄŸimde yüzü daha da asıldı ve hesabı ödemeye gitti.
Eve girdiÄŸimizde "Ne oldu kızım, ne var?" dedi merakla. Oturma odasına geçip
koltuÄŸun birine oturdum. O da bana eÅŸlik ederken gözlerindeki odaklanmış ifade çok belirgindi. "Sen niye sabah öyle davrandın?" dedim gözlerinin içine bakarak. Ciddi bir ifadeyle onu dinlerken ÅŸaşırdı. "Nasıl davrandım?"
"Baba, senin kızın benim, o zevzek deÄŸil. Ben onun hayatını karartırmışım falan ne demek? Tamam, birilerinin benden ürkmesi mesele deÄŸil ama senin böyle ifade etmen çok kırıcıydı." dedim bir çırpıda.
Babamın hüzünle bakışları gölgelendi. "Kızım, sen evlenmek istemiyorum deyince ben vazgeçsinler diye öyle söyledim. Seni hayat karartan biri olarak görmüyorum,"
Kollarımı dizlerime dayayıp ellerimi aÅŸağıya sarkıtırken "Vazgeçsinler derken? Vazgeçmesi gereken sadece bir kiÅŸiydi. Öbürü beni kadın olarak bile görmüyor," dedim.
Bu itirafı babamı ÅŸaşırtmış olacak ki bakışları canlandı, vücudu tamamen bana döndü. "Seni kadın olarak görmediÄŸini nereden çıkardın? Ayrıca böyle düÅŸünmesi senin için iyi deÄŸil mi?"
Üzerine konuÅŸacağım ÅŸeylerin ağırlığı çökmüÅŸtü bile. "Kendi aÄŸzıyla dolaylı yoldan dedi. Böyle düÅŸünmesi iyi, bana ilgisi olmasından iyi ama ben ne olursa olsun bir kadınım baba, erkek deÄŸilim ki, beni kadın görsün ama ilgisini çekmesin" dedim isyankar bir tavırla.
Sakin ve rahatlatıcı bir tonla "Kızım, sen aynaya bakmıyorsun herhalde. Senin gibi biriyle ilgilenmemesi için kendini senin kadın olmadığına ikna etmesi gerekir. Kehribar gözlerini, ÅŸu güzel beyaz tenine zıt kara saçlarını ilgi çekici bulmayan adam aptaldır. Sen çok güzelsin ve erkekler ayakları yere saÄŸlam basan, isyankar, gizemli kadınlara hayran olurlar. Ben seninle bir yere gittiÄŸimde senin üstündeki bakışları hemen fark ediyorum ama öyle bir duvar ve sınır çiziyorsun ki yanaÅŸamıyorlar," dediÄŸinde hayretle onu dinledim. Anlattıkları yüzünden yanaklarımın alev almasına engel olamıyordum. Ben aynaya bakıyordum ama karşımda gördüÄŸüm enerjisiz bir yüzdü, buz kraliçesi deÄŸildi. Zaten bu bakışlar üstüme çevrilmesin diye deÄŸil miydi bütün çabam?
"Baba, sen babasın ya, öyle dan diye söylenir mi?" derken başımı saÄŸa çevirdim.
"Gerçekleri bilmem lazım Sıla. Can seni taşıyabilecek biriyse seni fetheder zaten. Fethedemezse zaten sana layık deÄŸildir," dedi emin ÅŸekilde.
"Ä°yi de, belki senin gözünde güzelim sadece. Aslana yavrusu ceylan gelirmiÅŸ derler, belki Can güzel bulmuyordur," dediÄŸimde güldü.
"Can seni etkilemiÅŸ belli, elbette daha bir ÅŸeyler hissetmen için erken ama üstünde düÅŸünüp durman kabuÄŸunun çatladığının kanıtı"
Babamın tespitleri moralimi bozmaya baÅŸlamıştı. Hiddetle ayaklandığımda gülüÅŸü geniÅŸledi.
"Beni kimse etkileyemez," dedim sertçe.
"Yakışıklı geliyor mu peki sana?" dediÄŸinde cevaplamadan odama geçtim. Biraz da bu konuÅŸmayı sindirmem gerekiyordu.

Odama girdiÄŸimde biraz volta atsam da sakinleÅŸmem imkansızdı. Dışarıya çıksam; eve yeni gelmiÅŸtim. Uzun zamandır düÅŸünmediÄŸim kadar düÅŸünüyor, gerilmediÄŸim kadar geriliyor, hiç tatmadığım duyguların pençesinde çaresizce çırpınıyordum. Åžeytan kulağıma 'Git Can'ı boÄŸ' diye fısıldıyordu. "Sapıklık yapsam sana mı yaparım" demesi zihnimde çan gibi çınladığında sinirle ellerim titredi. Babamın dediÄŸi gibi beni fethetmeye çalışmıyordu deÄŸil mi? Sandığımdan zeki olup stratejik hamleler yapması ürkütücü olurdu.
YataÄŸa otururken Can'ın babasına isyan ettiÄŸi için bana böyle kaba davrandığı konusunda kendimi ikna ettim. Beni babamın dediÄŸi gibi güzel bulsa sıradan flört hamlelerine baÅŸvururdu. Hiçbir zaman flörtöz davranmamıştı. Ama yine de tutarsızlığı canımı sıkmaya yetiyordu.
Odama sığamayacağımı anladığımda tekrar mutfaÄŸa yöneldim. Babam, benim evden çıkmadan önce hıncımı çıkardığım karnabaharı sakince doÄŸruyordu. Kapının pervazına yaslanmış onu izlerken sevecen bir bakış attı bana.
Aklım on altı yıl öncesine kaydı. Annem ölmeden önce ne kadar ilgisizse ölünce de o kadar üstüme titremiÅŸti. Annemin mezarında ne yapacağını bilmez halde aÄŸlarken yanıma çökmüÅŸtü. Toprak avuçlarımın içinden alıp giderken kocaman sarılmıştı bana. "Sadece ikimiz varız bu dünyada,sen bana emanetsin,ben sana," demiÅŸti hıçkırıklarla. Ben üniversite kazanıp gidene kadar neredeyse meyvemi bile eliyle yedirdi bana, yalnızlık yerine bana sarıldı ama ona hiçbir zaman yüreÄŸimdeki ağırlığı, acıyı anlatamadım. Bir kucak dolusu sevgiye raÄŸmen dünyanın en yalnız insanıydım. Åžimdi bu aramızdaki mesafesiz mesafe,sevgi dolu sevgisizlik, desteksiz destek o günlerden mirastı.
"Ne oldu mimar hanım? Gözüne toz mu kaçtı?"
Babamın sesiyle geçmiÅŸin tozlu raflarından uzaklaşırken gözlerimin nemlendiÄŸini hissettim. Tekrar dikkatim babama yöneldiÄŸinde bendeki hüznün ona bulaÅŸtığını fark ettim. "Baba, burası bana yaramıyor," dediÄŸimde tezgahın başından ayrılıp sıcacık sarıldı bana, annemin soÄŸuk mezarının aksine. Başıma sevgi dolu bir öpücük kondurduktan sonra "Farkındayım kızım, ben alıştım buraların hatıra kokan burukluÄŸuna. Elbet bir gün sen de alışırsın. Gurbet ellerden iyidir," dedi. Kollarım ne çok sımsıkı ne gevÅŸekti. Sıcaklığına ihtiyacım olsa da yaklaÅŸmak yakıyordu.
Burada geçirdiÄŸim bir hafta boyunca Can'ı gördüÄŸüm pek söylenemezdi. Daha çok babamla evde muhabbet ediyorduk. Birbirinden kopamayan babam ve Fikri amca günün bir bölümü kahvehanede buluÅŸuyordu. Ben de o zamanlar evde dinleniyordum. Her gün muhakkak yürüyüÅŸe çıksam da Can'la denk gelmemek adına onun evinin tarafına deÄŸil aksi yöne yürüdüÄŸüm için karşılaÅŸamıyorduk. Köydeki rastlaÅŸma ihtimalini düÅŸürmüÅŸtüm ama evime döndüÄŸümde bu ne kadar sürecekti merak ediyordum. Gerçi iki yıl boyunca varlığından haberdar bile deÄŸildim, belki yine öyle olur diye ummaktan baÅŸka çarem yoktu.
Pazar sabahı babamla samimi bir kahvaltıdan sonra yola çıkmak üzere hazırlandım. Nihayet kaskımı kucakladığımda babam kaskımla yaÅŸadığım yakınlığa hayretle bakıp güldü. "Ben kızım otuzunu geçti diye endiÅŸeleniyorum ama onun tek derdi motoruyla eÄŸile büküle hız yapmak, kaskını takmak." dediÄŸinde gülerek eÅŸlik ettim ona. Gölbaşı'ndaki evim, Balgat'taki ofisim kimliÄŸimdi benim. Babamla hasret gidermek istediÄŸimde kimliÄŸinden ayrı kalıyordum. KimliÄŸine büründüÄŸüm için havalara zıpladığımda ise babamı özlüyordum. Ayrılacak olmanın verdiÄŸi buruk hüzünle boynuna sarıldım. O ellerini sımsıkı etrafıma sardığında bir süre öyle kaldık. Emektar kokusunu ciÄŸerlerime çekip gözlerimi yumdum.
Ben yalnızlığımla mutluydum ama o deÄŸildi, evden dışarıya çıkmazsa çaydanlığın tiz sesi, saatin gerici tik takları ve buz gibi duvarlarla baÅŸ baÅŸa kalacaktı.
Gözlerinin içine bakarak "Baba, hayatından memnunsun, deÄŸil mi?" dedim.
Yanağımı okÅŸayarak "Memnunum Sıla, tek sıkıntı sana duyduÄŸum özlem ve daha da kötüsü yalnız olduÄŸunu bilmem. Ama sen de hayatından memnun olduÄŸun için teselli ediyorum kendimi." dedi.
"GörüÅŸürüz baba" diyerek ondan ayrıldım. Onun merhametli bakışları eÅŸliÄŸinde montumu giyip kaskımı koyduÄŸum yerden aldım.
Dudaklarını bükerek "GörüÅŸürüz kızım," dedi.
Ve o bir haftadır süremediÄŸim kara mücevherime atladım. Kaskı başım geçirdiÄŸimde moda girmiÅŸtim bile. Ellerim gaz ve debriyaj kolunu kavrarken içimdeki hırçın kız heyecanla çığlık atıyordu.
Motoru çalıştırdıktan sonra yavaÅŸça süzülerek bahçeden çıktım. Babamın bana salladığı eli geride bırakarak önce köy yollarını sonra virajlı yolları almaya baÅŸladım. Kara mücevherim tozlansa bile vuran GüneÅŸ ışığı altında parlıyordu. Vizörün açıklığından manzaranın keyfini çıkarırken yerine göre motoru yatırıp kaldırıyordum. Zorlu daÄŸ yolları bitip de Sincan'a girerken ellerimi kaldırıp "Varım" diye çığlık attım ve tekrar motoruma sarılıp önümdeki ÅŸehir yollarını kat ettim. Köy havası kadar güzel olmayan gri ÅŸehir, bana oraya ait olduÄŸumu fısıldarken pazar sabahı olduÄŸu için sakin olan yollardan hızla geçip gittim. Merkeze girmeden çevreyolundan Gölbaşı manzarasına vardığımda daha da keyiflendim. Mogan gölünün GüneÅŸ vururken oluÅŸturduÄŸu o narin parıldamayı geçtikten sonra bayırı çıkmaya baÅŸladım.
Evin kapısına vardığımda kapı kolunda gezdirdim parmaklarımı. Köyde geçen duygusal günlerin ardından kendi kabuÄŸumu okÅŸuyor gibiydim. Hevesle botumu çıkarıp kapıyı açtım. Ä°lk burnuma çarpan ise evimin kendi has kokusu olunca gururla gülümsedim. O toprak portakal karışımı kokudan ne kadar uzak, o kadar iyiydi.
Her zamanki Sılavari ÅŸekilde kaskımı portmantoya bırakıp anahtarımı attım ve montumu dolaba kaldırdım. Rahat olmak adına gündelik kıyafetlerimi giyip televizyon karşısındaki kanepeye attım kendimi. Keyifle kumandayı elime aldığımda aslında rol yapıyormuÅŸ gibi buruk bir acı dolandı dilime. Gülen yüzüm solarken dikleÅŸtim yerimde. Tedirgin bir ifadeyle evi incelediÄŸimde bu geçen bir haftada evime bile ne kadar yabancılaÅŸtığımı fark ettim. Bir an önce toparlanmazsam bu duvarlar üstüme çökebilirdi.