Yalnız değilsin

Müdürden izin alıp erken çıktım iÅŸten. Motorumun gaz koluna yüklenebildiÄŸim kadar yüklendim. Erken çıktığım için pek trafik yoktu. Haliyle arabaların aralarından kaydığım söylenemezdi. Dümdüz giderken kaskımın içinden bağırdım. "GüneÅŸ yerinde, her ÅŸey yolunda, yanıyor eteklerim...."
Eve vardığımda hızlı hareketlerle motorumdan indim ve merdivenleri inleterek aynı hızla çıktım. Anahtarı deliÄŸine soktuktan sonra çıkan ses apartman boÅŸluÄŸunda yankılanırken kilidi çevirdim. Botlarımı çıkarıp kaskımı portmantoya her zamankinden daha sert koydum. Anahtarı fırlattım, ceketimi bile dağınık bir ÅŸekilde çıkararak astım yerine.
"Yok, benim onu baÅŸka ÅŸekilde susturduÄŸumu hayal edermiÅŸ.." diye söylenirken kendimi koltuÄŸa attım. Åžu anda evin kokusunun ve dokusunun tadını çıkarabilecek halde deÄŸildim. "Yok benim yumurtlama dönemim..." derken elime geçen yastığı alıp öbür koltuÄŸa fırlattım. "Terbiyesiz, zevzek.."
Başımı geriye yaslayıp ÅŸakaklarımı ovuÅŸturdum. "Sen kimsin Can? Niye çıktın karşıma? Niye sızdın kaleme?" dedikten sonra koltuÄŸun sırtıma battığını düÅŸünerek ayaklandım ve banyoya girdim. Kapıyı açtığım gibi ayna ile göz göze geldim. Yansımama bakarken birden aklıma o kara gölgenin sahibi geldi. Aynı karanlık, aynı sertlik gözümün önünde örtüÅŸürken dudaklarımı büzüÅŸtürdüm, burnumu kıvırdım. "Ah" diye bağırırken aynaya avucumun içiyle vurdum. Ayna kırılmadı, elim kanamadı ama kalbim kırıldı, ruhum kanadı.
Hırsımı alamayıp aynı sert hareketlerle üstümdeki her ÅŸeyi çıkarıp duÅŸa girdim. Su aktı ama hayal kırıklıkları, üzüntülerim, piÅŸmanlıklarım akmadı suyla beraber. Üstüme yapışıp kaldı.
Üstümü giyindikten sonra saçlarımı kurutmaya baÅŸladım ama makinenin çıkardığı seslere raÄŸmen iÅŸimin uzun sürecek olması çıldırttı beni. "Seninle mi uÄŸraÅŸacağım?" diyerek fiÅŸten birden çektim makineyi. Sertçe lavabonun yanına koyduktan sonra saçlarımı bulduÄŸum herhangi bir tokayla kabaca baÄŸladım. Anahtarımı, kaskımı ve ceketimi alarak evden ayrıldım.
Motorumu uygun bir yere park ettikten sonra kaskımı motora bisiklet kilidiyle baÄŸladım. Her zaman yapmazdım bunu. Åžu an sırtımda ve yüreÄŸimde hissettiÄŸim ağırlıklar varken kaskı da yük etmek istemedim.
Mogan gölünün yanına gittim. AkÅŸam vakitleri olduÄŸu için insanlarda yemek telaşı vardı. Piknik sepetlerinde bir ÅŸeyler getirmiÅŸ, masalarına yaymışlardı. Herkes ya arkadaÅŸlarıyla ya ailesiyle neÅŸe içinde oturuyor ya Ankara havası oynuyor ya türkü söylüyor ya da içiyorlardı. Gün batımının turuncusu kameriyelerin çatısında dolaşırken ben bu aykırı halimle dikkat çekiyordum. KapüÅŸonum gözlerimi kapatıyordu, onlar benim fersiz gözlerimi göremiyordu ama ben onların ışıldayan gözlerini görüyordum. YavaÅŸ yavaÅŸ yürürken geçmiÅŸimi, umutlarımı adımlarımla beraber geride bırakmayı umuyordum ama onlar benimle beraber yürümeyi tercih ediyordu. Ä°çimdeki enkazlar görünür olsaydı hiç yalnız gözükmezdim, epey kalabalıktık, hem de gürültülü bir kalabalık.
Aynı kızıllık gölü boyarken o canlı renkler içime iÅŸleyemiyordu bile. Ben adım attım ama güzel günlere koÅŸamadım. Bir adım attım ama geçmiÅŸten kaçamadım. Ä°ÄŸrendiÄŸim bir babanın kanını taşımaktan kaçamadım, seven ama yetemeyen o babanın kucağına sığamadım. Ä°ki annem de varlığımla yetinemedi, bana sarılıp hayat bulmayı tercih etmedi.
Adımlarımın içimi ferahlatmadığını anlayınca sendeleyen adımlarla bankın birine oturdum. Ceketime daha da büründüm. Göle bakarken onun o kibar süzülüÅŸünün aklıma getirdiÄŸi biri vardı. Ama o birini yanımda beklemiyordum.
"Sıla neyin var?" dediÄŸinde boÅŸ gözlerle ona baktım.
"Hayalsin, deÄŸil mi? Gözümde öyle bir sis perdesi var ki, bulutların üstünde ama ÅŸimÅŸeklerin arasında hissediyorum. Beynim uyuÅŸuk," dedim boÅŸ bir sesle.
Elini alnıma götürdü. Sonra yüzünü dehÅŸet kapladı. "Sıla, sen ateÅŸlisin. Cayır cayır yanıyorsun," dediÄŸinde elimi alnıma götürdüm. "Ben hissetmiyorum," dediÄŸimde eli ayağı titrer vaziyette ayaklandı. Elimden tutup hızla kaldırdı beni. "ÜÅŸüdüÄŸünü de mi anlamıyorsun, hemen acile gidiyoruz," diyerek çekiÅŸtirmeye baÅŸladı beni.
"AteÅŸlenince gidilmez acile, ateÅŸ düÅŸmek bilmeyince gidilir," dedim ama sesim itirazdan uzaktı, hatta ayaklarım bile.
Motorumu es geçip arabasına yöneldiÄŸinde "Hey, motorum," diye bağırdım. Bana dönüp kollarımı tuttu. Gözlerime baktı , göz bebekleri de titriyordu. "Åžimdi motor sırası mı? Eve gidiyoruz," dedi itiraz kabul etmeyen sesiyle.
Beni arabaya yerleÅŸtirip hızla direksiyona geçti. "Sen banyo yapıp neden dışarı çıkıyorsun? Havalar tam ısınmadı," diye söylenirken yerimizden ayrıldık.
Eve vardığımızda kolumdan tutarak destek oldu bana. Yukarıya çıktıktan sonra cebimden anahtarımı alıp kapıyı açtı. O tüm her ÅŸeyi organize ederken ben halsizlik yaÅŸadığımı yeni fark ediyordum. Her ÅŸey bulanıklaÅŸmaya da baÅŸlamıştı.
Botlarımı ayağımdan çıkarıp yatağıma yatırdı kibarca. Üstümdeki ceketi de çıkarıp astı. Gözlerim süzgün, vücudum yarı baygın yatarken tekrar eliyle alnıma dokundu. "Yanıyorsun, ateÅŸ düÅŸürücüler nerde?" dedi hafif yüksek ve titreyen sesiyle.
"Mutfakta" derken sesim çıkmamıştı bile. Hemen yanımdan ayrılıp paldır küldür çıkan sesler eÅŸliÄŸinde ilaç aradı. Sesler kesildikten biraz sonra elinde su ve ilaçla yanıma geldi. Zorla tutunarak yerimde dikleÅŸmeye çalıştım ve ne ara bu kadar rahatsızlandığımı düÅŸündüm. O bir bebeÄŸe bakar gibi baktı bana. Ä°lacımı içirdi ve yatırdı. "Kaç saat oldu açsındır," diyerek tekrar mutfaÄŸa gitti. DuyduÄŸum seslerden buzdolabını açtığını anladım. Bugün dolapta yemek yoktu. Biraz baktıktan sonra kapatma sesini duydum. Sonra evden çıktı. Bir inilti kaçtı dudaklarımdan. Titremeye baÅŸladım. Yorganı üstüme alıp almamak arasında tereddüt yaÅŸadım. Her hastalandığımda yalnızdım ama ilk defa parmağımı kımıldatmaya mecalim olmuyordu.
Ä°ki büklüm titrerken dış kapının kapanma sesi geldi. Sonra yine seslerden anladığım kadarıyla mutfaÄŸa gidip ocağı yaktı. Bunu da çıkan fan sesinden anladım. Mutfaktan gelen çat çut seslerinden sonra elinde bir tepsiyle yanıma geldi. "Yemek istemiyorum," dedim belli belirsiz.
"Yemek deÄŸil, toyga çorbası," derken sesi ÅŸefkat ve korku barındırıyordu. Tepsiyi komodine koyup beni doÄŸrultmaya çalıştı. Fakat eli belime deÄŸdiÄŸinde gözleri büyüdü. "Sen ÅŸifayı kapmışsın,"
TelaÅŸla sağına soluna göz gezdirdi. Gardrobum gözüne çarpınca hızla kalkıp orayı karıştırdı. Elinde kısa kollu bir tiÅŸörtle yanıma geldi.
"Ben yan odadayım, deÄŸiÅŸtir üstünü," deyip ayaklandı. Can çıkınca sweatshirtümün eteklerini sıkıca tutup kaldırmaya çalıştım ama gücüm yetmedi, kaldıramadım. Kollarım can çekiÅŸir gibi düÅŸtü iki yanıma. "Can," dedim yarım yamalak.
"DeÄŸiÅŸtirdin mi?" diyerek hevesle geldi ama beni bıraktığı gibi bulunca gücümün yetmediÄŸini anladı. Onun o çaresiz bakışlarını görünce aÄŸlamaya baÅŸladım. "Kendime gücüm bile yetmiyor, ne üstümü deÄŸiÅŸtirmeye, ne geçmiÅŸin gölgelerinden kurtulmaya, ne de hayatıma birini almaya... "
GözyaÅŸlarım yanaklarımı yakıyordu. Yanıma oturdu ve ÅŸefkatle gözyaÅŸlarımı sildi. "Sıla, ben yanındayım, yalnız deÄŸilsin,"
Tereddütlü bakışlarla üstümde göz gezdirdikten sonra beni zorla dikleÅŸtirip gözlerini kapattı. "Allah'ım günah yazma," diyerek üstümdeki fazlalıktan kurtuldu. Fakat eli çıplak tenime deÄŸdiÄŸi için ne kadar yandığımı daha iyi anladı. "Senin ateÅŸin ilaçla geçmeyecek, gel bir duÅŸ aldırayım," dedikten sonra kollarımdan tutup ayaklandırmaya çalıştı. Fakat halsizlikten dizlerim büküldüÄŸü için kucağına almaya karar verdi.
Banyoya duÅŸakabinin dibine oturttu beni. DuÅŸ baÅŸlığını eline tutup suyun sıcaklığını ayarlamaya çalıştı. Ben başımı soÄŸuk fayansa dayayıp acıyla inlemeye baÅŸladım. "Ah Sıla, neden bu kadar kaybettin kendini?" dedikten sonra suyu üstüme tutmaya baÅŸladı. "ÜÅŸüyorum" dedim aÄŸlayarak. "Biliyorum ama seni soÄŸutmam lazım" diyerek her yerime tuttu suyu. Saçlarımı da her yeri ıslansın diye parmaklarıyla hareketlendirdi. Dudağımın titremesine engel olamazken gözümü de açamıyordum.
Arada koluma dokunup ısımı kontrol etti. AteÅŸim biraz düÅŸmüÅŸ olmalıydı ki gözümü hafif açabildim. Can'ın başının üstünden buharlanmış ayna gözüme çarpınca az önceki isyanım geldi aklıma. O zaman kendi gözlerime bakmaya tahammül edememiÅŸken ÅŸimdi Can'ın desteÄŸiyle kendimi biraz olsun deÄŸerli hissetmiÅŸtim.
Tenim istediÄŸi sıcaklığa gelince suyu kapattı. "Sıla, kalkabilir misin? Ben götüreyim mi?"
Elimi hayır anlamında kaldırıp Can'ın koluna tutundum ve destek alarak yavaÅŸça ayaÄŸa kalktım. O da benimle beraber ayaklandı ve kapının arkasındaki bornozumu alıp başıma geçirdi. Titreyen elleriyle bornozu iyice bedenime sardı. Elleriyle omuzlarımı destekleyerek beni odama götürüp yatağıma yatırdı. Havluya iyice sarındım ama bir sorun vardı. Atletim, çamaşırlarım ve pijamam ıslaktı. Yanımda oturup elleriyle aÄŸzını ve çene hattını kapattı. Gözleri boÅŸlukta öylece kaldı. Sonra birden yüzü aydınlanarak bana döndü. "Arkadaşın Nil'i arasak gelir mi?" dediÄŸinde onaylar gibi başımı salladım. Yerinden hızla kalkıp portmantoya doÄŸru gitti. Telefonumu ceketimden alıp aynı hızla yanıma geldi. Telefonumda ÅŸifre olmadığı için rahatça girip Nil'in ismini buldu ve aradı. Telefonu kulağına dayadığında sadece onu izliyordum. Parmağımı oynatacak mecalim olmadığı için 'arama ben giyinirim' diyemedim.
Bacağını sallarken telefon açıldı. "Nil Hanım ile mi görüÅŸüyorum, ben Sıla'nın komÅŸusuyum, hasta, yardımınıza ihtiyacı var, yakınsanız gelir misiniz? Tamam, bekliyorum,"
KonuÅŸması bitince elini alnıma götürdü. "Biraz serinlemiÅŸsin. Birazdan arkadaşın gelip üstünü deÄŸiÅŸtirecek," dedi ÅŸefkatli sesiyle. Sonra gözleri komodindeki çorbaya kaydı. "Bu da soÄŸudu, üstünü deÄŸiÅŸtirince tekrar ısıtayım,"
Kucağındaki eline uzattım elimi. Elinin sıcaklığına dokunduktan sonra titrek sesimle "Uzun zaman sonra ilk defa hastalandığımda biri var yanımda. Her hastalandığımda ne kadar zorlanıyordum bilsen..." dedim. Elimi avucunun içine alıp sımsıcak gözlerle titrek gözlerime baktı. "Artık yalnız deÄŸilsin Sıla, ben varım,"
Gözlerinin sıcağı içimi ısıtırken az da olsa üÅŸüyordum.
Bornozumun ipini çözüp önümü açtı. "Bu bornoz senden daha ıslak ÅŸu anda, faydası olmaz," dedi.
Tekrar alnıma dokunduktan sonra dirseklerini bacağına dayayıp başını ellerine yasladı. Biraz öyle durdu ki nefesi deÄŸiÅŸti. Uyuyakaldığını düÅŸünerek parmak uçlarımla sırtını dürttüm. Birden sıçradı. "Can yoruldun, uzan ÅŸöyle, Nil gelene kadar," dediÄŸimde ağırlaÅŸan gözlerine dayanamayıp yanıma uzandı. Soldaki elini alnıma dayayıp gözlerini yumduÄŸunda onu izledim. Üstü başı ıslanmıştı ama beni bırakmaya gönlü el vermiyordu. Gözlerim ondan ayrılamadı derken uyuyakaldım.
DuyduÄŸum kapı sesiyle irkilirken gözüm duvardaki saate takıldı. Uyuyalı on beÅŸ dakika olmuÅŸtu ki Nil gelmiÅŸti. Can sersemlemiÅŸ halde fırlayıp kapıyı açmaya gitti. Kapının açılma sesini duymamla Nil'in canlı ve tiz sesi evi doldurdu. "O iyi mi?" derken arkasında rüzgar bırakarak yanıma geldi. "Sıla ne bu hal?" dediÄŸinde sesi eriyip bitmiÅŸti.
Can "AteÅŸlendi, yıkadım ama üstünü deÄŸiÅŸtiremedim. Sizi bunun için çağırdım, ben çıkayım," diyerek komodindeki tepsiyi aldı ve kapıyı dışarıdan örttü. Nil yanımdaki tiÅŸörtü fark ederek gardrobumun başına geçti. Altıma rahat bir ÅŸort bulup yanıma geldi. Üstündeki ışıltılı ceketi yanağın kenarına atıp beni doÄŸrultmaya çalıştı. Elleriyle omuzlarımdan tutup zorla dikti ve üstümü hızla deÄŸiÅŸtirdi. "Ah kuzum, ÅŸu haline bak. Åžifanı saÄŸlam kapmışsın," dedi ÅŸefkat dolu sesiyle.
Bütün iÅŸi bitince benim sırtımı dikleÅŸtirdi. Bornozumu ve ıslak kıyafetlerimi alarak banyoya gitmek için kapıyı açtığında Can'ın telaÅŸlı sesini duydum. "Bitti mi iÅŸiniz?"
Nil "Evet" diyerek banyoya girdiÄŸinde Can da elinde tepsiyle odaya girdi. "Ne yapıp edip o çorbayı içireceksin, deÄŸil mi?" dedim hafif düzelen sesimle.
"Ä°yileÅŸmen için ÅŸart, merak etme ellerimle yaptım," diyerek baÅŸucuma oturdu. "Kendim yerim," dedim ama duymazdan gelip kaşığı eline aldı ve ilk yudumu içirdi. O sırada Nil yanımıza gelerek başımızda dikildi. "Can Bey, ben ilgilenirim, siz gidin isterseniz," dediÄŸinde onay almak için bana baktı. Gözlerinin feri sönmüÅŸtü. Onun bu haline kalbim ince ince titredi.
"Can, yoruldun, sen git dinlen, bir ÅŸey olursa haber ederiz," dediÄŸimde gözlerimin içine baktı, daha derinden. "Gerçekten," dedim inandırıcı sesimle. Nil'e dönerek "Peki o halde. Siz kadın kadına daha rahat edersiniz, bir ÅŸey olursa evdeyim," dedi ve tepsiyi komodine bırakıp gözlerini benden ayıramadan önce odadan sonra evden çıktı, gitti.
Nil Can'dan boÅŸalan yere oturup önüme düÅŸen bir kaç teli kulağımın arkasına aldı. "Çok düÅŸünceli bir adam, deÄŸil mi?" diyerek komodindeki tepsiyi önüne aldı ki ben de onun kucağından aldım. "Can pimpiriklendi, daha iyiyim, içebilirim," diyerek kaşığımı çorbaya salladım. Ben sakin ve yavaÅŸ hareketlerle çorbayı yudumlarken Nil'in sorgulayan gözleri üstümde gezdi. "Bu Can, tam olarak neyin Sıla?" dedi iÄŸneleyici sesiyle.
Gözlerimi merakla ışıldayan gözlerine dikip kısık sesimle yanıtladım. "Arkadaşım sadece,"
Gözlerini kısıp elinin altındaki çarÅŸafla oynadı. "Emin misin?"
Çorbamdan bir yudum daha aldıktan sonra yanıtladım. "Evet"
Komodine uzanıp iÅŸaret parmağıyla bir çizgi çekti. "Müstakbel eniÅŸtem deÄŸilse, ÅŸuraya yazıyorum," dediÄŸinde gözlerimi devirdim. Kibarca kolumu yumrukladı. "Yakışıklıymış," dediÄŸinde az önce düÅŸen ateÅŸim yanaklarımda tekrar alevlendi. Evet, son derece yakışıklıydı, kızların peÅŸinde koÅŸtuÄŸuna ÅŸaÅŸmamalıydı. O havalandırdığı saçları, derin bakan gözleri, kendinden emin adımları gözümün önünde canlanırken kalbimin eriyip gittiÄŸini hissettim.
Nil ayaklarını baÄŸdaÅŸ yapıp iyice dibime sokuldu. "Zıt kutuplar birbirini çeker derler. Senin gibi bir buz kraliçesine böyle sıcak bir adam yakışırdı." dedikten sonra saÄŸ elini uzattı önüme. "Bu sıralar kısmet ikimize de gülüyor, bak ben evlenme teklifi aldım. Sen hayatına ilgili birini,"
Önce yüzüÄŸüne sonra güller açan yüzüne baktım. "Senin adına sevindim Nil ama benim hayatıma birinin girdiÄŸi yok. Can sadece her ÅŸeye burnunu sokmayı seven biri, o daha iyilerine layık," dedikten sonra boÅŸalan tepsiyi yataÄŸa indirip uzandım. Gözlerimi tavana dikip onun o çocuk odasına çizdiÄŸi yıldızların benim tavanımda parladığını hayal ettim.
Yerinde huzursuzca kıpırdandı. "Senin neyin var Sıla, sen de iyilerine layıksın, "
Ä°çimdeki fırtınaları dinledim önce, derin bir nefes alarak fırtınaları susturdum, ben konuÅŸtum. "Hatırlasana, annemi kaybetmeden önce DoÄŸan beni çok seviyordu, ben karalar baÄŸlayınca 'Beni karartıyorsun, sana tahammül edemiyorum' diyerek benden ayrıldı." dedikten sonra Nil'e acılı bir ifadeyle baktım. "Ya Can da birgün beni iç karartıcı bulursa, benden sıkılırsa?"
Nil bir dost ÅŸefkatiyle kolumu okÅŸadı. "DoÄŸan çocuktu Sıla, Can ise bir yetiÅŸkin,"
"Ben de çocuktum Nil. Bu konuda önemli olan DoÄŸan deÄŸil, çocuktuk, gerçekten sevmedik belki birbirimizi. Ama hayatımdaki her ÅŸeyi aynı anda kaybetmek çok sarstı beni," dedikten sonra tekrar tavana diktim gözlerimi.
O ise yanıma uzanıp ellerini karnında birleÅŸtirdi. "DoÄŸru adam ve doÄŸru zaman aynı anda denk gelmeli derler. DoÄŸru adam geldiyse doÄŸru zamanı ayarlamak sana düÅŸer Sıla," derken parlayan gözlerle bana bakıyordu.
Tam o sırada bir tıngırtı duydum. Tahmin ettiÄŸim ÅŸey mi diye düÅŸünürken gözlerimin ışıldadığına emindim. "Ne bu?" dedi Nil. YavaÅŸça yerimde doÄŸrulup başımı duvara dayadığımda ilk notaları duymaya baÅŸladım.

Gözlerimi kapayarak ritmi tüm hücrelerimde hissetmeye çalıştım ve Can'ın o pürüzsüz sesi girdi devreye.
"Anlamam nedenini, üzmüÅŸler bebeÄŸimi," demeye baÅŸladığında gözümden bir damla yaÅŸ geldi.

Tam yüzüne dalmışken, çizmiÅŸ kendi resmini
Anlaşıldığını hissetmek ne kadar kıymetliymiş o an anladım.

N'olursun kaç kurtar kendini bu diyardan yar

Birinin kendin için can paraladığını bilmek, üstüne titrediÄŸini bilmek ne deÄŸerli bir hazineymiÅŸ.

GüneÅŸ'i ararken peÅŸini bırakmaz ay

Ben bu hazineyi elimle mi tepiyorum diye düÅŸünmeden edemedim.

Sar, bu şehri başından yak, iyice yak
Kim der ki, bu rüyadan uyan
Ona uzat

Onu dinlerken bütün eklemlerimin hiç olmadığı kadar gevÅŸediÄŸini fark ettim.

Ne yalnızlık, ne hüzün. Bu gecenin gündüzü var
Elimin altındaki çarÅŸafın, sırtımı dayadığım yastığın ne kadar yumuÅŸadığını, kalbimdeki buzun nasıl yavaÅŸ yavaÅŸ eridiÄŸini hissettim.

Sanma ki ölümsüzüm, bu ÅŸehrin duvarları dar

Tüylerim ateÅŸten deÄŸil Can'ın sesiyle ürpermiÅŸti. Aldığım nefes bile göÄŸsüme batmayı bırakmış öylece akıp gitmiÅŸti.
Kızılgerdanım ÅŸakıyordu, hem de benim için ÅŸakıdığını çok iyi biliyordum.