Hayallerin Hapishanesi

Sabah çalan alarmla gözlerimi araladığımda Nil'in tiz ve kısık sesini duydum. TelaÅŸla cıyaklayan telefonunu kapattıktan sonra bana döndüÄŸünde kısık da olsa gözlerimin açık olduÄŸunu gördü. "Sıla daha iyi misin? Ben iÅŸe gideyim mi?" dediÄŸinde boÄŸazımı temizledim. "Daha iyiyim, bir ÅŸey olursa ararım seni," dedim kısık sesimle. "Muhakkak ara," dedikten sonra oflayarak kalktığında tekrar uykunun kucağına bıraktım kendimi. Nil gece ilaç saatim geldiÄŸinde ilacımı içirmiÅŸti ve arada bir ateÅŸimi kontrol etmiÅŸti. AteÅŸ kontrolden çıkmadığı için rahatça gidiyordu.
Alnında hissetiÄŸim sıcak el ile tekrar gözlerimi araladığımda Can'ın ÅŸefkatli ve korkan bakışlarını gördüm. "Daha iyisin," dedikten sonra baÅŸucumdan telefonumu aldı. O sırada yerimde doÄŸrulmaya çalışıyordum ki "Kalkma, rahatsız olma,dinlen," dedi. Telefonumda bir ÅŸeyler yaptıktan sonra aldığı yere geri koydu. Saçımı okÅŸadıktan sonra "Telefon numaramı kaydettim. Kendini kötü hissedersen ara, mutfaÄŸa kahvaltı bıraktım, kalkınca karnını güzelce doyur," dedi ve odadan çıktı. Ben de tekrar uyuyakaldım.
Başım zonklayarak uyandığımda gözüm saate takıldı. Zorla yerimden kalkarak ÅŸakaklarımı ovuÅŸturdum. "Bu saate kadar uyunur mu?" diye söylediÄŸimde saat tam da ondu. Müdüre haber vermediÄŸim aklıma gelince gözlerim aniden büyüdü. Titrek ve seri hareketlerle telefonu elime aldığımda WhatsApp'a gelen mesajları gördüm. Zevzek Bey diye kayıtlı birinden üç tane mesaj gelmiÅŸti. "Uyanınca haber et, müdüre hastalandığını söyledim, rahatına bak, kendini kötü hissedersen anında ara"
Zevzek Bey yazısına bakıp güldüm. "Acaba acilen aramam gerekse seni Zevzek Bey diye mi ararım, sivri zeka,"
Başımın aÄŸrısı zonklamayla kendini hatırlatırken burnum akmaya baÅŸladı. Peçete almak için ayaÄŸa kalktığımda burun kanalımın açıldığını fark ettim. AteÅŸ geçmiÅŸ, hastalık maskesini indirmiÅŸti. Ama garip olan düzenli içtiÄŸim AÄŸrı kesici, ateÅŸ düÅŸürücülere raÄŸmen başım nasıl aÄŸrıyabiliyordu?
Banyoya gidip burnumu temizledikten sonra elimde telefonla mutfaÄŸa geçtiÄŸimde masada bir ÅŸeyler olduÄŸunu, üstünün tepsiyle kapalı olduÄŸunu gördüm. Ağır hareketlerle tepsiyi indirdiÄŸimde kaymak, bal, zeytin, peynir, bolca yeÅŸillik, haÅŸlanmış yumurta ve kara buÄŸday ekmeÄŸi gördüm. Çekmeceden çatal alarak yerime yerleÅŸtikten sonra telefonum titredi. "Uyandın mı?" diye mesaj gelmiÅŸti.
"Åžimdi uyandım Zevzek Bey," yazıp kenara koydum ve bir ÅŸeyler yemeye baÅŸladım. EkmeÄŸi elime alıp güldüm. "GörünüÅŸün önemli olduÄŸu yemek zevklerinden belli," dedikten sonra bir parça koparıp aÄŸzıma attım. Arada başım zonklayınca yüzüm ekÅŸise de genel anlamda kötü sayılmazdım.
Aklıma dün gece olanlar gelince ise gülümsemem yavaÅŸça soldu. Can benim en mahrem anlarıma dahi girmeye baÅŸlamıştı. Beni yıkaması, üstümü çıkartması, sonrasında beni ÅŸortla görmesi benim kabulleneceÄŸim türden ÅŸeyler deÄŸildi. O yumuÅŸacık yumurta bile aÄŸzımda lastiÄŸe dönmeye baÅŸlamıştı.
Ä°çimdeki iyimser ses araya girdi. 'Åžortlaydın ama bakmadı bile, tek umursadığı iyi olmandı' diye sayıkladı. Ama Nil gelmese belki üstümü bile deÄŸiÅŸtirecekti. 'Sweatshirtünü bile çıkarırken gözünü kapattı' dedi iyimser ses. Hele gitarla çaldığı ÅŸarkı neydi? ÜzmüÅŸler bebeÄŸimi dedi bebeÄŸimi. Bana ÅŸu bir akÅŸam bebek gibi de bakmıştı. Peki ya Nil'in söyledikleri? DoÄŸru adam geldiÄŸinde doÄŸru zamanı ayarlamak sana düÅŸer demiÅŸti. Ne demekti bu? Can doÄŸru adam, yaralarına sahip çık mı demek istedi? Ama onlar kanarken nasıl sahip çıkabilirdim? Can doÄŸru adam mıydı peki?
Babamın "Can gezmek isteyecek, Sıla evde durmak isteyecek. Can muhabbet isteyecek, Sıla sessizlik. Bir problem olduÄŸunda Can çözmek için uÄŸraÅŸacak Sıla içine kapanacak. Ä°ÅŸler yolunda gitmediÄŸinde Sıla Can'ın kalbini kırmaktan çekinmeyecek. Can kendini aynı eve ait hissetmeyince ne olacak Fikri, " demesi çınladı zihnimde. DoÄŸru adam bile olsa bir gün benim onu boÄŸacağım gerçekti. Ben onun için çözülmesi gereken bir bulmacaydım. Teslim olduÄŸumda cazibem bitecekti ve o da çekip gidecekti.
Bana ilgisi olduğu her halinden belliydi. Serap'a "Taş gibi kız" demişti.
Asıl soru şuydu, ben ne hissediyordum?
AÄŸzımdaki lokma birden büyüdü. Elime felç iner gibi havada asılı kaldı, bakışlarım donuklaÅŸtı. Ben ne hissediyordum?
Bu sevecen, korumacı aynı zamanda sıcakkanlı ve neÅŸeli adama karşı ne hissediyordum? Ä°lk karşılaÅŸtığımda istilacı olarak gördüÄŸüm bu adam ne zaman güvenli bir omuza döndü mesela? Bakışları rahatsız ederken ne ara içimi ısıtmaya baÅŸladı? Beni Arif Beyle baÅŸbaÅŸa yemek yemekten kurtardığında mı yoksa beraber çatıda aynı acıyı paylaşınca mı?
Birden midemin kapıları kapandı ve burun kıvırarak elimdeki lokmayı bıraktım. Tepsiyi gerisin geri üstüne kapattıktan sonra salona geçip koltuÄŸa attım kendimi. Bir yandan burnumu silerken başımın zonklamasıyla zıpladım yerimden. Cenin pozisyonu alıp kapattım kendimi. Ama zihnim kapanmak bilmiyordu.
Can'ın gözleri geldi aklıma, dudakları, keskin çene hattı, belirgin elmacık kemikleri, dağınık sakalları, çok uzatmadığı gür saçları, geniÅŸ omuzları tek tek geldi aklıma. Fazlasıyla yakışıklıydı, gözünün içine baktıkça bakasın gelirdi. Sanki boynuna atlayıp o portakal kokusunu içime doya doya çeksem içimdeki tüm yangınlar sönecek gibiydi.
Başımı gömdüÄŸüm yerden kaldırdım. Evin içini ağır ağır taradım. Onun bu eve yakışıp yakışmadığını düÅŸündüm. Bu antrasit koltuklarda kahkaha attığını hayal ettim. Siyah kareli yastıkları kucağına bastırıp o renkli kıyafetlerle neÅŸe saçtığını düÅŸündüm. Ben balkon trabzonına yaslanmış etrafı izlerken bana kahve getirip elini omzuma attığını, ben mutfakta yemek piÅŸirirken sandalyesinde oturmuÅŸ bana günün kritiÄŸini yaptığını izledim. YavaÅŸça olduÄŸum yerden kalkıp yatak odama doÄŸru yürüdüm. Banyonun önünde durduÄŸumda diÅŸ fırçalarken kapının pervazına yaslanmış bana bir ÅŸeyler anlattığını gördüm.
En son odaya girdiÄŸimde ayaklarım beni taşıyamadığı için yataÄŸa çöktüm. ÇarÅŸafı elimin altında sıkarken aynı yatakta yattığımızı gördüm. Evet, on dakika kadar beraber yatmıştık ama bu çok farklıydı. DirseÄŸin yastığa dayamış beni izlerken yanaklarımı okÅŸadığını izledim. Kendi gülüÅŸlerimi izledim. Ona bir ÅŸeyler anlatıyordum, saçlarımla oynayarak. Eli çenemi kavrayıp baÅŸ parmağıyla okÅŸadıktan sonra yüzünü yüzüme yaklaÅŸtırdı. "Yok artık," diyerek yerimde zıpladığımda başım tekrar zonkladığı için yüzüm buruÅŸtu. Bir anda sahne deÄŸiÅŸti. LoÅŸ ışıklar sardı odayı. Mor çarÅŸaf deniz gibi dalgalanıyordu. Vanilyalı bir mum kokusu ulaÅŸtı burnuma. Ellerini ellerime kenetleyip beni kendimden geçirdiÄŸini gördüÄŸümde yatak odasından fırlayıp çıktım. "Hayır hayır" diye inlerken elimi başıma koydum çaresizce. Kendi hayal dünyamın ürettiÄŸi bu görüntüleri zihnimden silmek ister gibi "Hayır" diye bağırdım. Tekrar koltuÄŸa çöküp zihnimden silmek ister gibi iki yana salladım başımı. Başım tekrar zonklayınca parmaklarımı başıma daha çok bastırdım. Acı çekiyordum ama bu fiziksel miydi yoksa ruhsal mıydı anlamayacak kadar bunalmıştım.

Telefonumun çalmasıyla irkildim. Bu sarsıcı ruh halinden çıkma umuduyla mutfaÄŸa koÅŸtum. Ekranda yazan Zevzek Bey yazısını görünce yutkundum ve hemen açtım. Başımı yatak odasına döndürdüÄŸümde füme çarÅŸafın serili olduÄŸunu, gece üstüme örttüÄŸüm pikenin yavaÅŸça yataktan sarktığını görmemle derin bir nefes aldım. Burnum tıkalı olduÄŸu için koku yerimi yitirsem de vanilya kokmadığı kesindi.
Can yumuşacık sesiyle "Sıla, iyi misin? Sesini duymak istedim," dedi.
YaÅŸadığım sarsıntıyı belli etmek istemeyerek boÄŸazımı hafifçe temizledim. "Ä°yiyim, iÅŸine odaklan artık," derken sesim bıkkındı.
"Ama aklım sende kaldı, bak ne anlatacağım, sabah müdüre gidip durumu anlattığımda bana nasıl baktığını görmeliydin," derken sesi dedikodu yapmanın neÅŸesiyle canlıydı. Onun bu sıcaklığı beni gülümsetiyordu ki balkona bakmamla silkelendim.
"Bakar, o da dedikodu seviyor, malzeme sağlam," derken sesimin soğukluğuna ben bile şaşırdım. "Sıla bir sıkıntı mı var?" derken sesi boğuklaşmıştı.
"Sen yapacağını yaptın, kuru bir teÅŸekkür bile yetmez ama artık kendi hayatına odaklan. Bana destek olmaya çalışırken kendin hastalanma, ben senin kadar iyi hasta bakamam," dedikten sonra cevap beklemeden telefonu yüzüne kapattım. Can'ın solan hevesini hayal edince kalbimin titrediÄŸini hissettim. Telefonu kalbimin hizasına bastırırken gözlerimi tavana diktim. UmutsuzluÄŸuma tutundum, her ÅŸeyimle uyuÅŸtum, öylece kaldım.
Telefondan WhatsApp'a, oradan Zevzek Bey'e tıkladım. "Kusura bakma," yazdım, burun kıvırdım, sildim. "TeÅŸekkür ederim," yazdım, derin nefes aldım, sildim. "Öyle konuÅŸmak istemedim," yazdım, kaÅŸlarımı kaldırdım, sildim. "Aman," deyip masaya çarptım telefonu.
Gözüm tekrar yatak odasına çarpınca dinlenmek için yatmaya karar verdim ama ben yaklaÅŸtıkça o füme çarÅŸaf mora, odanın karanlığı loÅŸ sarılığa dönmeye baÅŸladı. "Hayır ya," deyip ofladım ve duvara tutundum. Gözlerimi sımsıkı yumup tekrar hafifçe araladığımda fümeydi yatak ama adım attığım an mora çalmaya baÅŸladı. Derin bir nefes alıp ellerimle gözümü kapattım ve sarkık pikeyi hızla alıp kendimi dışarı attım. Odayı da görmemek adına kapıyı kapattım ve salondaki koltuÄŸa uzandım. Yattığımda burnum tekrar tıkandığı için aÄŸzımda sesli soluklar alıp vererek tavanı izledim. Canım sıkılınca yan dönüp televizyonu açmaya karar verdiÄŸimde gözüm balkona takıldı, balkondaki hayalime takıldı. "Allah'ım, bir gün evimin dar geleceÄŸini söyleseler inanmazdım," deyip uyuÅŸmak için kumandayı aldım ve kanalların arasında gezmeye baÅŸladım.
Telefonum tekrar titremesiyle dikkatim dağıldı. Elime aldığımda Nil'in mesajını gördüm. "Ä°yi misin?"
"Ä°yiyim, senin o çiÄŸ kokunun evi doldurduÄŸunu anlayacak kadar iyiyim," yazıp yolladım. Yazdığım doÄŸru deÄŸildi ama onu gıcık etmeyi seviyordum. O sürmeli gözlerini devirdiÄŸini hayal ederken cevap gecikmedi. "Evet, toparlamışsın,"
Biraz daha bir ÅŸeyler izlemeye devam ettim. AÄŸzıma gelen demir tadı yüzünden yüzüm ekÅŸise de başımı hareket ettirmediÄŸim için zonklamaların ÅŸiddeti azalmıştı. Yanıma aldığım peçeteyle arada bir burnumu siliyordum. Ä°zlediÄŸim ÅŸeyler pek keyif vermese de yapacak bir ÅŸey bulduÄŸum söylenemezdi.
Telefonum çaldığında saatin bir olduÄŸunu ve arayanın Can olduÄŸunu gördüm. "Ä°natçı Keçi" diye göz devirdikten sonra boÄŸazımı temizleyerek açtım telefonu. "Efendim Can" dedim buz gibi bir sesle.
"Sıla, problem ne? Yanlış bir ÅŸey mi yaptım?" derken sesi alt tondan çıkıyordu.
"Hayır,"
"Bu tavırlar ne o zaman?" derken sesi üst perdeye yaklaşıyordu.
"Hastayım,"
"Evet hastasın, hem de kafadan. YakınlaÅŸtık diye yine duvar ördün, deÄŸil mi? Senin elinden tuttuÄŸum için cezalandırıyorsun beni," derken sesi epey yükselmiÅŸti. Benim kısa, soÄŸuk ve net cevaplarım onu tam anlamıyla deliye döndürmüÅŸtü.
"Hayır," dedim ama kalbimin içinde çırpınan o kız buna isyan etti. 'Evet, korkuyorum. Beni bırakmandan korkuyorum'
"Peki kaç bakalım Sıla, dönmeye karar verdiÄŸinde beni aynı yerde bulacak mısın?" dedi ve pat diye telefonu suratıma kapattı. Telefonu kulağımdan çekip kararan ekrandaki yansımama baktım. Gözlerimin içinde çırpınan umut yüklü kız 'Yanlış yapıyorsun' diye fısıldadı. Ama içimde yükselen daha kuvvetli bir ses 'Seni annen, baban, annen, sevgilin, arkadaÅŸların terk etti. O da terk edecek, diye bağırdı.
Televizyondan gelen sesler boÄŸuklaÅŸtı birden. Camdan giren ışık soluklaÅŸtı, zaten koku da alamıyordum. Yattığım koltuk sertleÅŸmiÅŸti. Alnımdan bir damlanın süzülmesiyle acı acı terlediÄŸimi anladım ve tek yoldaşım pikeye daha da sarıldım.
Åžu anda bu ev hem hapishane hem sığınaktı. Can hem kaçtığım kiÅŸi hem korunaktı. Bense hem çaresiz hem de korkaktım.
Kapının çalmasıyla yerimde irkildim. Gözlerimi zar zor açtığımda havanın kızıllaÅŸtığını fark ettim. Başımı ovalayarak yerimde doÄŸrulduktan sonra kapının tak tak sesi tüm kuvvetiyle salonda çınladı. Üstüme bile dikkat etmeden kapıyı açmaya gittim. Kapının dürbününden baktığımda Can'ı beklemiyordum. En azından o sert konuÅŸmadan sonra kuyruÄŸunu kıstırıp kendi sosyal hayatına akmasını beklerken kapımda belirmesine ÅŸaşırmıştım. Kapıyı açmamla içeriye girmesi bir oldu. "Gir dedim mi?" diye sitem ettim.
"Gireyim mi demedim zaten," diyerek koltuÄŸa oturdu. Pikeyi süzdükten sonra eliyle topak yapıp kenara attığında yan koltuÄŸa oturdum. "Sen ne yaptığını sanıyorsun?" derken kaÅŸlarım çatıktı.
"KonuÅŸacağız Sıla," derken onun da yüzündeki gerginlik belirgindi.
"KonuÅŸacak bir ÅŸey yok Can, seni cezalandırdığımı düÅŸündüÄŸünü söyledin, ben de onayladım. Daha ne?" derken kollarımı göÄŸsümün altında birleÅŸtirip arkama yaslandım.
Can kaÅŸları havalanırken beni taklit eder gibi kollarını göÄŸsünün altında kavuÅŸturup"Telefonda konuÅŸulacak ÅŸeyler mi bunlar, hele ki hastasın. RestleÅŸmek için iyileÅŸmeyi bekleseydin," dedi.
Yüzümü ona dönüp sesimi incelttim. "Sana ne?"
"Bak aynı Sıla, ateÅŸle oynuyorum resmen." derken başını geriye yasladı. Daha sonra tekrar pikeye ve peçetelere bakıp "Hem sen niye burada yatıyorsun? Yatsana yatağına." dedi.
"Tıngırtılarını duymam diye mi korkuyorsun?" derken ona değil balkona doğru bakıyordum.
Can "Rahatsız oluyorsan çalmam bir daha," dedi. Benden yanıt alamayınca oluÅŸan sessizlik üzerine derin bir nefes alıp atıldı.
"Hem ne olmuÅŸ hastayken yanında olmuÅŸsam? Seni yıkadım diye mi böyle yapıyorsun? Hiçbir yerine bakmadım. Åžimdi de çıplak bacaklarına bakmadığım gibi," dedikten sonra başını saÄŸa çevirdi. SoÄŸukkanlı ÅŸekilde dediÄŸi laf üzerine kaÅŸlarım çatıldı.
"Şu pikeyi bana at," diye bağırdım.
"Atmayacağım" derken çocuk gibi kaÅŸları havalandı.
"Atacaksın"
Birden yüzünü bana dönüp alev gibi bakışlarını dikti gözlerime. "Sen bana emredemezsin,"
"O zaman niye vurguluyorsun çıplak bacakların diye, ben mi aldım seni eve?" derken hafif öne eÄŸildim.
Duraksadı ve sesi birden yumuÅŸadı."Evet ben zorla girdim ama konuÅŸacağız diye, açık açık söyle, niye duvar örüyorsun?"
Arkama yaslanarak soÄŸuk bakışlarımı yolladım üstüne, "Sana ne?"
"Ama bana karşı örüyorsun, bilmek benim hakkım," derken başını hafif eÄŸip gözlerini yukarı kaldırdı. Cevapsızlıkla onu cevapladığımda tekrar sessizliÄŸe boÄŸuldum.
"KonuÅŸmuyorsun öyle mi? Peki, ÅŸimdi ben eve gidip yemek ayarlayıp geliyorum, sen de üstüne utanmayacağın , duvar örmek zorunda kalmayacağım bir ÅŸeyler giy, mesafeni de iyileÅŸtikten sonra koyarsın," dedikten sonra ellerini dizlerine vurup ayaklandı ve onu geçirmemi beklemeden evden çıktı.
Az önce oturduÄŸu boÅŸluÄŸa bakıp gözlerimi devirdim. Başımı silkeleyerek ayaklandım ve yatak odasına doÄŸru sürüklenen adımlarla yol aldım. Kapıya vardım ve kulbu tuttum ki aynı hayali görmemeyi umarak gözlerimi sımsıkı kapattım. YavaÅŸça kulbu indirip odama girdim. Gözlerimi hafif araladığımda füme çarÅŸaf ve ışıksız odamı görünce tuttuÄŸum nefesi bırakarak gözlerimi açtım. Tekrar bir nefes alıp pijamalarımı giydim. Can gelene kadar ortalığı toparlamaya karar verdim. Füme rengi çarÅŸafımı düzleyip siyah pikemi üstüne örttüm.
Mutfakta üstü kabaca kapalı kahvaltılıkları tepsiye koydum. Yıkanacakları makineye dizdim ki telefonum çaldı. "Hadi gel, yemek hazır," dedi Can.
"Benim evde yeseydik,"
"Senin evinde bulaşıkla uÄŸraÅŸamam, sen gel hadi, sofra hazır," demesi üstüne anahtarımı ve telefonumu alıp evden çıktım. Tam karşımdaki daireye yürürken kapı açılıverdi. Can'ın koridorundaki canlı sarı ışık, apartman boÅŸluÄŸuna renk katarken nasıl bir evle karşılaÅŸacağımı merak etmeye baÅŸladım.