Duayen Kadın Profesör

Can çenemdeki elini yavaÅŸça çekti. Yüzündeki neÅŸe yerini soÄŸukkanlılığı bırakırken önce ÅŸaşırarak kaÅŸlarımı çattım. Niye morali bozulmuÅŸtu diye düÅŸündüm. Yapay iklimlendirme yapılmış bir binanın samimiyetsiz izdüÅŸümü gibiydi.
Can beni arkasında bırakarak çöken omuzlarıyla beraber salona geçti ve kendini koltuÄŸa bir torba gibi bıraktı. Üstünde beyaz tiÅŸört ve turuncu gömlek bile üzgün görünüyordu.
Ä°ki elimi tezgaha dayayıp başımı geriye yasladım. Can hala reddedilmiÅŸ bir adam olmanın kederini taşıyordu, ben de böyle bir adama kendimi teslim edememenin hüznünü.
Telefonumdan gelen sesler yüzünden atmosfer dağılırken onu elime aldım. Ekranda babam yazısını görünce mutfaktan sıyrılıp Can'ın yanına geçtim ve araya biraz mesafe koyarak yanına oturdum. O da benim hareketlerim yüzünden yerinde dikleÅŸirken yüzündeki hüzünlü gölge yerini ciddi bir meraka bırakmıştı.
"Efendim baba!" diyerek açtım telefonu.
"Kızım ne gelirken ben geldim diyorsun. Ne giderken ben gidiyorum diyorsun. Neredesin sen?"
Babamın sitemi telefondan taşıp odayı doldurmuştu.
"Ä°ÅŸler var baba. Patron o kazulet Can'ı al gel deyince mecburen hızlıca geldim, aynı hızla döndüm." derken Can'a bakıp göz kırptım.
"Benim kafam yandı Sıla. Ä°ÅŸ, nikah, proje. Ne çeviriyorsunuz siz?"
Onu sakinleÅŸtirmek için sesimi yumuÅŸatarak "Bir iÅŸ çevirmiyoruz. Can bey saÄŸolsun hem iÅŸ arkadaşım hem komÅŸum hem köylüm. Her yerde bizim iÅŸler kesiÅŸiyor." dedim.
Can dirseÄŸini koltuÄŸun sırtına yaslayarak bana döndü. Hayretle kalkan kaÅŸlarıyla beni izliyordu.
" Peki, ne bu evlilik işi? Kızım siz bizi azarlayıp durdunuz, biz birbirimizden hoşlanmıyoruz diye. Şimdi de kalkmış, biz evleneceğiz diyorsunuz. Ben sizi takip edemiyorum."
"Baba, asıl ben sana ÅŸaşırıyorum. Önce evlen dedin. Sonra sen oÄŸlana yaramazsın dedin. Sonra Can'ı kıskandın. Åžimdi de hesap soruyorsun."
"Ben babayım Sıla. Hem mutlu ol isterim, hem damadımı kıskanırım."
"Ben de otuz bir yaşındayım baba. Yirmilik kızlar gibi uçuÅŸ uçuÅŸ gezmiyorum. Ne istediÄŸimi biliyorum. Bazı hızlı kararlar alabilirim ama hepsi benim açımdan teknik bir analizden geçiyor." diye savundum kendimi.
"Bu haftasonu isteme olacak mı? Ne diyorsun?" derken sesindeki isyan yerini kabulleniÅŸe bırakmıştı. Can'a göz gezdirdiÄŸimde gözleriyle onayladı.
"Ä°stemeye gelecekler ama gerçekten gerek var mı baba? Gelenek, görenek diyeceksin ama ne ana var ne kaynana."
Ortama ölüm sessizliÄŸi çöktü. Bu cümle herkesin içindeki yarayı sızlatsa da sıyrılmak zorundaydık. Babam hızla toparlanarak cevapladı. "Kız istemede anayı ne yapacaksın? Kına yapmayız sadece."
DoÄŸruydu, kız istemede bir baba Allah'ın emri... der diÄŸer baba münasip derdi. Ama kına öyle miydi? Bir anne avucuna altın bırakır diÄŸer anne gözleri yaÅŸlı sarılırdı.
Babamla vedalaÅŸtıktan sonra gözlerimiz nemlenmiÅŸ halde Can ile baÅŸ baÅŸa kaldık.
"Tarihin en ÅŸanslı damadı olabilirim aslında. Hiçbir zaman karımla annem arasında kalmayacağım." diyerek ortamdaki ağırlığı dağıtmaya çalıştı. Gülerek ona eÅŸlik ettiÄŸimde etrafımızda üÅŸüÅŸen sisler de dağılmaya baÅŸlamıştı. Fırından gelen koku yavaÅŸ yavaÅŸ deÄŸiÅŸirken ayaklanıp mutfaÄŸa gittim.
Fırının camından yemeğin pişip pişmediğini kontrol ederken bir telefon sesi daha geldi ama bana ait değildi.
Can'ın sesi de beklediÄŸimden daha canlı çarptı kulağıma.
"Buyurun hocam!" derken ayaklanmıştı bile.
"Evet istifa ettim." derken koltuÄŸun arkasına dolandı. "Gerçekten mi? Çok mutlu olurum." derken sorgulayan gözlerimi onun üstüne dikerek mutfaktan çıktım ve yanına gittim.
"Tamam, yarın baÅŸlarım, iyi günler." diyerek telefonu kapattıktan sonra ışıldayan gözleriyle bana baktı.
"Can ne oluyor?" dedim otoriter bir sesle.
Benim öfkem onun neÅŸesini yerle bir ederken canlı yüzü soluklaÅŸtı. Gülen göz bebekleri gölgelendi.
"Az önce ne kadar mutluydum. Benimle bu mutluluÄŸu paylaÅŸmak yerine beni mi azarlayacaksın?"
Ellerini beline koyup ofladı.
"Can, ben seni iÅŸ yerine tekrar getirmek için YaÄŸmurdede'ye gittim. Aynı yerde çalışacağız diye evlenmeyi kabul ettim ama sen beni bırakıp gideceksin, öyle mi?" dediÄŸimde duruÅŸunu düzeltti ve sıcak elleriyle uzanarak ellerimi tuttu.
"Sıla, ben senin hep bir nefes ötendeyim. Seni bırakmıyorum. Sadece iÅŸimi deÄŸiÅŸtiriyorum. Hepsi bu."
Ellerimi avuçlarından çektim. "Önce iÅŸ sonra ev olur o. Madem baÅŸka bir iÅŸte çalışacaksın, nikaha gerek kalmadı. BoÅŸuna yaptırdık o tetkikleri."
Ben ona bakmazken o gözlerimizi eÅŸitlemek adına bakışlarını eÄŸdi. "Sıla bu ÅŸansı tepemezdim. Arayan hocamdı üniversitede. Åžimdi beraber çalışalım, senin vizyonunu çok beÄŸeniyorum diyor. Hem maaşım da bir buçuk katı olacak."
Ters bakışlar atarken anlattıklarını anlamaya çalıştım. Benim de bir hocam bu ÅŸansı sunsa reddetmeyebilirdim. "Peki Can. Senin sevincini paylaşıyorum ama evlilik fikri rafa kalktı, haberin olsun." diyerek gözlerine baktım. Ellerim göÄŸsümün altındayken başım dikti. "Hayırlı olsun."
Can burnunu kıvırdı. "Evlilik fikrini rafa kaldırmıyorum ama bu gerginliÄŸi uzatıp yemeÄŸi mahvetmeyeceÄŸim." dedikten sonra elini havaya kaldırdı. Ne istediÄŸini anlayarak gülüÅŸüne yarım bir dudak kıvrılmasıyla karşılık verdim, ardından havadaki eline çak yaptım ve yumruk tokuÅŸturduk.
"Hadi lazanya piÅŸti, oturalım yemeÄŸe!" diyerek fırının yanına gittim ve dumanı üstünde yemeÄŸi çıkarıp ocağın üstüne koydum. Önümdeki kaselere çorba koyduktan sonra masaya gelirken Can'ı oturmuÅŸ buldum.
"Al bakalım, tükürük aromalı çorbamız." diyerek kasenin birini önüne koyup yerleÅŸtim yerime.
O benim yorumuma başını büküp güldü. Ä°lk yudumları alırken aklıma o fırtınalı gün geldi. Nil'in, DoÄŸan'ın geldiÄŸi gün, Pelin'in kovulup Can'ın istifa ettiÄŸi gün...
"Bana mesafe koymaya karar verdikten sonra neden odama geldin o gün?" diye sorduÄŸumda düÅŸünceyle çattı kaÅŸlarını. Hangi gün hangi olay olduÄŸunu düÅŸündükten sonra çorbasından bir yudum aldı.
"Sen de mutfakta fena deÄŸilsin. Çorba efsane olmuÅŸ." dedikten sonra içmeye devam etti. Üstüne sabitlediÄŸim bakışlar hiç kaymadan ben de çorbamı içmeye devam ettim. Üstündeki baskıyı hissetmiÅŸ olacak ki "Beni delirttiler o gün." diyerek geri çekildi ve bana baktı. Ama bakışlarından farklı bir kor sızıyordu.
"O gün yeni tarzınla geldin iÅŸ yerine. Benim iyi ekip dediÄŸim adamlar bana 'Aranızda bir ÅŸey var mı?' dediler. Yok dememle arkandan konuÅŸtular."
Ellerimi havada birleÅŸtirip dikkatimi Can'a verdim. "Ne konuÅŸtular?"
"Zaten güzel kızdı, iyice güzelleÅŸmiÅŸ dediler."
Bir süre ne hissedeceÄŸimi bilemedim. Can'ın sahipleniliciÄŸine ne tepki vereceÄŸimi, adamların rahatlığına ne diyeceÄŸimi kestiremedim.
"Ve herkese o benim der gibi odama dalıp kapının arkasına sıkıştırdın beni." diyerek başımı yana büktüm.
"Hayır, adamlara kızdım, kapayın çenenizi, aramızda bir ÅŸey olmaması olmayacağı anlamına gelmez dedim ve sinirlerime hakim olamayarak odana daldım. Amacım seni sıkıştırmak deÄŸildi ama..."
"Sıkıştırdın." diyerek böldüm lafını.
"O zaman sen kaşındın Sıla. Önceki hafta gündüz bana ne dedin, akÅŸam gelip gelmediÄŸimi kontrol ettin. Evet, pavyona gitmedim. Gidemedim. Canım istemedi. Üstüne benden kopamıyorsun deyince kontrolden çıktım iÅŸte." dedi sakin sakin ve yaslandı arkasına.
Ayağımla bacağına hafifçe vurdum. "Senin kontrolden çıkmanı yesinler."
DiÅŸlerimin arasından "Sıla!" diye tıslamasıyla arkamı dönerek gülmeye baÅŸladım.
"Sen benim ayarlarımla gerçekten oynuyorsun. Yap yap, sonra gül!" derken sesi sitemliydi.
Kasem boÅŸaldığı için ayaklandığımda gülüÅŸüm hala yüzümdeydi. Can'ın da kasesini boÅŸ görünce ikisini de el çabukluÄŸuyla bulaşık makinesine koyup servis tabaklarını aldım elime. Lazanyayı dilimlerken Can'ın bakışlarını üstümde hissediyordum. Tabaklara dilimleri koyup masaya geçerken Can'ın bakışları bir an olsun üstümden çekilmemiÅŸti. Bu durum yanaklarımı yaksa da duruÅŸumdan taviz vermedim.
Can önünden bir çatal aldıktan sonra gözlerini yumarak kendinden geçti. "Benim elim deÄŸince bu daha lezzetli olmuÅŸ." dediÄŸinde başımı silkeleyip ben de bir çatal aldım. Fakat lezzeti gerçekten damak çatlayan cinstendi. Üst katmandaki fırınlanmış, hafif çıtır ve karamelize olmuÅŸ peynir dokusu, yerini hemen altındaki ipeksi, yumuÅŸacık ve ağızda dağılan makarna katmanlarına bırakıyordu.
"Can, bu gerçekten mükemmel olmuÅŸ." dedim büyük bir ÅŸevkle. Tekrar bir çatal alıp kendimden geçerek yerken Can'ın hayran bakışlarıyla göz göze geldim. "Önüne dönsene!" dediÄŸimde gülerek yemeye devam etti.
YemeÄŸin tadını biraz daha çıkardıktan sonra "Hocanın adı ne?" diye sordum birden.
"Gülay Akın, tanıyor musun yoksa?"
"Şu evindeki derginin kapağındaki kadın" dedim sesimi incelterek. O kadını sevememiştim ama belli ki Can aynı fikirde değildi.
"Evet, ben Hacettepe'de Güzel Sanatlar Fakültesi'nde okurken doçentti. Åžimdi ise bir profesör. Duayen kadın profesör. O kadar güzel bir bakış açısı var ki bana çok ÅŸey kattı. Ankara'nın zenginlerinin evlerini tasarlıyor. Hatta bazen yurtdışından bile proje alıyor. EÄŸer karşında iyi bir iç mimar varsa bu kadına çok ÅŸey borçluyum." derken gözleri parlıyordu.
Onun bu heyecanı beni mutlu etmek ÅŸöyle dursun karnıma kramplar indiriyordu. "Can, bu kadının soyadı Dündar farkında mısın?" derken onun neÅŸe saçan halinin aksine kasvetliydim.
"Akraba mısınız yani?" dediÄŸinde onun da heyecanı uçup gitmiÅŸti.
"Belli ki evlilik soyadı Dündar. O taraftan.." derken burun kıvırdım. "Hiçbir akrabamı tanımıyorum. Hatta kendisinden genetik kodlar aldığım adamı bile tanımıyorum."
Artık bu lezzeti damak patlatan lazanya sadece benim için sönmüÅŸ lastiÄŸe dönmemiÅŸti belli ki, Can'ın da hızlı lokmaları yerini yutamamaya bırakmıştı.
"Sıla, Ankara kocaman bir şehir. Aynı soyada sahip birden fazla aile olabilir. Benim hocam da Ankaralı değildi zaten."
Tabağımdaki son lokmayı yedikten sonra geriye yaslandım. "Ama kocası Ankaralı olabilir. Hatta belki de kocası..." derken tekrar burun kıvırdım. O adamı hatırlamak bile kalbimden hançerliyordu beni.
"Sıla, bize ne kadının kocasından. Bak, o korktuÄŸun ihtimal olsa bile o günah adamın günahı. Karısını baÄŸlamaz." derken öne eÄŸilip benimle iÅŸitsel ya da görsel temas saÄŸlamaya çalıştı. Ama ben kendimi öyle bir kapatmıştım ki kollarımı göÄŸsümün altında birleÅŸtirmiÅŸ Can'a doÄŸru bakmıyordum bile.
"Peki, anladım. Senin tadın çoktan kaçtı, ne söylesem boÅŸ." diyerek ayaklandı ve masayı toplamaya baÅŸladı. Onu ters ters süzerken söylenmeye devam etti. "Tadımız bozulmasın diyorum ama hiç tadımız yerine gelmiyor maÅŸallah."
Masaya tutunup ayaklandıktan sonra el çabukluÄŸuyla masayı topladığımda o bulaşıkları yerleÅŸtiriyordu. Masayı sildiÄŸimde geriye iÅŸ kalmamıştı. Ä°ÅŸi bitince mutfaÄŸa göz gezdirdi ve "Ben gideyim. Kalmam iyi olmayacak. Sevincimi paylaÅŸtığın için de ayrıca teÅŸekkür ederim. Hak ettiÄŸimi buluyorum, sayende" diyerek önce mutfağı ardından evi terk etti. Arkasından gitsem de kapıyı çarpmasını engelleyemedim. Onun aksine gitmek bilmeyen topraksı portakal kokusunu ciÄŸerime çektikten sonra koltuÄŸa çöktüm. Ellerimle başımı tutup iyice geriye yaslandım.
"Niye girdin hayatıma? Her ÅŸey sen yokken yolundaydı. GüneÅŸ yerindeydi. Åžimdi gece ile gündüz karıştı, yıldızlar bile gözükmüyor." diye hayıflandım.
Kafamı kaldırıp açık pencereden dolayı nazlı nazlı dans eden perdeye takıldı gözüm. Dışarıyı süzdüÄŸümde güneÅŸin büyük oranda battığını, kızıllığın yerini kara geceye bırakmaya baÅŸladığını fark ettim.
Küçük balkona doÄŸru gidip tek hamlede perdeyi açınca dışarının telaÅŸlı sesleri kulağımı doldurdu. Gölbaşı çok sakin bir ilçeydi ama baharın tadını çıkarmak isteyen çocukları ve gençleri kim durdurabilirdi.
Balkon korkuluklarını süzerken kızılgerdanın geldiÄŸi günü düÅŸündüm. Taburenin üstündeki örtüyü kaldırıp otururken suçluluk duygusuyla kıvrandığımı da fark ettim. Ben kendi dertlerimle o kadar meÅŸguldüm ki Can'ı incitmekten geri durmuyorum. O büyük heyecanı ellerimle parçalayıp atmıştım.
Korkulukların temiz olmamasına aldırmadan yaslandım. Az önceki sofranın sıcaklığı dağılmış yerini akÅŸam soÄŸuÄŸuna bırakmıştı.
Hayali kızılgerdanı okÅŸadım. Bu hikayenin kızılgerdanı kimdi peki? Bölgesine hakimiyeti ve koruyuculuÄŸu bana benzese de cana yakınlığı Can'a benziyordu. Ya da asiliÄŸiyle bana , güzel ötmesiyle Can'a benziyordu. Ama ÅŸu an kesin ÅŸakıması da sönmüÅŸtü.
Sıkıntıyla iç geçirirken bir kere daha birbirimize yaramadığımızı düÅŸündüm. Benimle tanışana kadar belki eve girmek bilmeyen adam ÅŸimdi evden çıkmıyordu. Her girdiÄŸi ortama uyum saÄŸlarken benim yüzümden birileriyle arası bozulmuÅŸtu. Ve ÅŸu anda idolü diyebileceÄŸimiz bir insanı sorgulamamla belki inandığı her ÅŸeyi alt üst ediyor gözükmüÅŸtüm.
Benim yaralarım peki? Baba diyemediÄŸim genetik materyal taşıyıcısı olan adama kinim basit miydi? EÄŸer biriyle evlendiyse eÅŸi masum olabilir miydi? Ya da böyle birine hayran olan biri benim hayatımı paylaÅŸabilir miydi?
Sabah olduÄŸunda tüm hissettiklerim de benimle beraber güne baÅŸlamıştı. Gözlerimi ovuÅŸturarak kalktığımda hayat enerjimi birisinin sondajla çekip aldığını hissettim. Kıyafetlerimi seçerken elim eskisine gitti. Her ters düz olduÄŸumda eskiye dönen alışkanlıklarıma kızdım ilk defa. Ayağımı sertçe yere vurdum. Siyah bluz, siyah pantolon üstüne gri bir ceket giydim. Saçımı kaba bir topuz yaparak çıktım evden. Artık ne eski ne yeni yetiyordu bana.
Kolumun altındaki kaskımla merdivenleri indikten sonra apartmanın dışına çıktım. Kırmızı arabasına yaslanmış Can beni bekliyor gibiydi. Beni görünce yanıma gelip bileÄŸimi tutarken bakışları alevliydi ama hareketleri robot gibiydi. "Hazır mısın?" dediÄŸinde kaÅŸlarımı çattım.
"Neye?"
"Gün almaya. SaÄŸlık raporları çıkmış." dediÄŸinde öfkeli bir gülüÅŸ sergiledim.
"Öküz öldü, ortaklık bozuldu." diyerek yanından ayrıldım, tam motoruma yönelmiÅŸtim ki kolumu tuttu.
"Çek elini, kırmayayım" dedim diÅŸlerimin arasından. Elini çekmesiyle motorumun yanına gidip kaskımı taktım ve atladım üstüne. Önüme geçip elleriyle gaz ve debriyaj kollarını tuttu.
Vizörümü açarak "Ne yapıyorsun Can? Çekil!" dedim.
"Benim dediÄŸim olacak Sıla!" derken gözlerini gözlerime dikmiÅŸ, hakimiyetini ilan ediyordu.
Gözlerimi devirip öne eÄŸildim.
"Bak, ben senin sevincini bile paylaşmaktan aciz biriyim. Benimle evlenip ne yapacaksın?"
"Seni kimseye bırakmayacağım. Benim eÅŸim olmasan bile kimsenin eÅŸi olamayacaksın. Bütün resmi iÅŸlerinde beni hatırlayacaksın. Bu benim için yeterli." dediÄŸinde aÄŸzım açık kalmıştı.
"Sen kafayı yemiÅŸsin." dedikten sonra anahtarı yerine yerleÅŸtirip kontağı çevirdim. Büyük bir gürültüyle motor çalışırken kılı bile kıpırdamadı.
"Yedirttin kafayı."
"Beni kafaya takan sensin. Ben mi dedim bana saplan diye?" dedikten sonra aÄŸzını açmıştı ki kolu çevirdim ve çıkan ses söylediklerini bastırdı.
"Ne diyorsun?" dedim alayla ve tekrar konuşacakken motoru bağırttım.
Sinirle başını yana çevirirken dudakları kıvrıldı. "Can sesin çok kısık." dedikten sonra tekrar kolu çevirmem üzerine elini elimin üstüne kapattı ve kolu çevirmemi engelledi. Benzin kokusu iyice artmışken gözlerini kısıp öne biraz daha eÄŸildi.
"Beni caydıramazsın Sıla. Bir kere dedim hep derim. Ne olursa olsun sana aşığım ben. Senden vazgeçmeye niyetim yok. Sen sevmesen de sorun yok. Bana benim sevgim yetiyor."
Kontağı kapatıp kaskı tek hamlede çıkardım başımdan. Kaskı gösterge paneline dayayıp kollarımla yaslandım ve Can'a daha da yaklaÅŸtım. "Åžimdi yetiyor. Bir zaman sonra yetmeyecek. Ayrıca sevmek karın doyurmuyor. Ben de seni seviyorum ama emin ol, o da yetmeyecek. Biz birbirimize uygun deÄŸiliz." dediÄŸimde donakaldı.
"Sen de mi seviyorsun?" dediÄŸinde göz devirdim.
"Odaklandığın şeye bak. Ben birbirimize uygun değiliz diyorum, sen hala seviyor musun diyorsun." diyerek başımı eğdiğimde birden belimde bir baskı hissettim. Başımı kaldırmamla havalanmam da bir oldu. Ve kendimi Can'ın arabasında buldum. Ben ne anlatıyordum, o ne yapıyordu?