--- “Bazı yaralar büyüdükçe değil, hatırlandıkça sızlar…” Alin Neva Yıldırım, kendisini aldatan nişanlısını terk ettiğinde, yalnızca kalbi değil; ailesinin güveni, toplumun bakışı ve kendi hayalleri de paramparça olur. “Evde kalmış kız” yaftasından korkan ailesi, onun kaderini bir anda belirler: Memleketteki çocukluk arkadaşına, Barut Pars Koz’a nikâhlanacaktır. Ama bu evlilikte Alin için tek bir gerçek vardır: Barut, geçmişin tozlu hatıralarındaki masum dost, şimdi ise tanımadığı bir yabancı… Ancak Barut için bu evlilik bir kader değil; yıllardır içinden çıkamadığı bir dua, yarım kalmış bir hayalin cevabıdır. Çünkü Barut, Alin’e daha çocukken âşık olmuş ve o günden sonra hiçbir kadına adını bile yakıştıramamıştır. Şimdi ise bir geçmişin gölgesinde, birbirine yabancı ama bir o kadar da bağlı iki kalp… Zorluklarla başlanan bir hikâye, zamanla aşkla yazılabilir mi? "Bir adım, bir bakış, bir fısıltı… Belki de aşkın yeniden yazıldığı yerdir burası."

Elini geceliğimin kuşağıma götürdüğünde refleksle tuttum. Parmaklarım onun bileğini sıkıca kavradı. "Yapma," dedim ağlayarak. Sesim titriyordu.Bu sefer gururum falan kalmamıştı. Sadece durmasını istiyordum. Savaş eli hâlâ elimin altındayken yüzüme baktı. Gözleri bir anlığına ellerimize kaydı, sonra tekrar gözlerime döndü. İfadesi değişmemişti ama bakışlarında kısa bir duraksama vardı. "Şşş ağlama artık," dedi ve yavaşça elimi kenara çekti. Direnmek istedim ama gücüm kalmamıştı. Parmaklarım gevşedi. Usulca ipi çözdü. Geceliğin önü açılırken sanki içimde bir şey de parçalanıyordu. Utanç tüm bedenimde dolaşmaya başladı. Hızla elimle kapatmaya çalıştım. Savaş derince yutkundu. Bu sefer bunu net gördüm. Gözleri bir anlığına üzerimde gezindi ama sonra başını kaldırıp yüzüme baktı. "Yüzüme bak," dedi boğuk bir sesle. Başımı olumsuz anlamda salladım. Yapamıyordum. Gözlerimi kaldırmaya cesaretim yoktu. Eli tekrar çeneme geldi. Bu sefer daha kararlıydı. Başımı kaldırdı ve bakışlarımızı sabitledi. Gözlerim çaresizce gözlerine kilitlendi. "Utanıyor musun?" diye sordu. Cevap verecek gücü bulamadım. Sadece başımı hafifçe salladım. Savaş bir an sustu. Gözleri yüzümde dolaştı. "Ben senin kocanım artık," dedi daha düşük bir sesle. Önceki sertliğinden biraz uzak, ama hâlâ kesin. "Benden utanma." *************** Kitap unsurlar şiddet ve küfür içerir. Açıklama kısmını okuyup başlayınız. Konunun ne olduğunu bile bile okuyup şahsıma hakaret edenler engellenecektir. (Daha önce yaşadım). Şimdiden iyi okumalarrr :)

Annem bir mektuptu, babam ise o mektuba bakıp gerçeği kabul etmeyen bir kör. Bense o karanlıkta kendi ışığımı yontmuş bir çocuğum... Öykü 26 yaşında bir marangozdur. Kalbi nasır tutmuş, ruhu ise kimsesizliğin çeliğiyle dövülmüştü. Şimdi karşısında geç kalmış bir baba, koca bir yalanın mimarı ve onun ailesi duruyo. "Siz pürüsüz hayatlarınızda kusursuz olduğunuzu sandınız ama ben o pürüzün o kusurun ta kendisiyim. Sizin vicdanınız sadece mektuptan ibaret olabilir ama benim hayattım hergün ödenen bir bedeldi. Şimdi bir baba olarak değil geç kalmış bir yabancı olarak karşımdasın." "Ve ben yabancılar için asla kapımı yontmam..." Tiktok: nurunhikayeleri

Instagram: azimet340 Bu hikayemin bütün hakları saklıdır ve tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s olursa hukuki işlemler başlatılacaktır. ******* Bildiginiz bütün beşik kertmesi hikâyelerini unutun. Babaları askerde söz verdi, Kadir ve Kader`in geleceği yazıldı. Peki onlar bunu kabul edecekler mi?

Yakında Eklenecek…

Yaman, geceleri ışıkların altında yaşayan bir adamdı. Paranın satın alamayacağı hiçbir şey olmadığına inanıyordu. Tesettürlü kadınlar mı? Onun dünyasında asla yeri yoktu. Mira ise kalbini saklamayan, inancını saklamayan bir kadındı. Tesettürü onun için bir zorunluluk değil, bir aşktı. Neşesiyle hayata tutunan, sınırlarını kimse için bozmayan biri... Ve kader, bu iki zıt hayatı aynı çatı altında birleştirdi. Zoraki bir evlilik. Önyargılarla örülü bir başlangıç. Aynı evde atılan ama birbirine uzak adımlar... Peki nefret, zamanla meraka dönüşür mü? Merak, yerini kabullenişe bırakır mı? Ve bir adam, nefret ettiği kadına aşık olabilir mi? _____ "Seni önemsediğimi mi sandın?" dedi. Ama sesi o kadar kısık, o kadar doluydu ki... Başını hafif yana eğdi. Gözlerini yüzümde gezdirdi. Ve dudaklarının kenarında o tanıdık, sinir bozucu, alaycı gülümseme belirdi. "Ne oldu?" dedi yavaşça. "Neden konuşmuyorsun karıcığım?" Ses tonu... Resmen içime işledi. Ne kadar rahat, ne kadar emin, ne kadar kışkırtıcı... Gözlerimi kaçırmadım.Ama içimde bir şey titredi. Söyleyecek onca şey varken sadece dudaklarımı büzdüm. "Utanıyor musun benden" dedim, sesimi düşürüp, " Yoksa korkuyor musun herkesin öğrenmesinden?" O bir an durdu. Yüzündeki gülümseme silindi. Ama sadece bir saniyeliğine. Sonra o kendini beğenmiş haline büründü tekrar. "Kimseye evlendiğimizi söylemeyeceksin!" dedi, sesi keskinleşerek. Son bir kez daha bana baktı, Ve ardından sert adımlarla terastan çıktı. Ayak sesleri uzaklaşırken, İçimde hem bir boşluk, hem de bir kararlılık büyüyordu. ________ بِسْــــمِ اللّٰهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيـمِ Öncelikle selamün aleyküm bu benim ilk kitabım ve kusurlarım olabilir inşaAllah mazur görürsünüz. Biraz kitabımdan bahsedeyim. Kitabımda dinine düşkün sonradan İslam ile müşerreflenmiş bir kadın karakteri ve imanı olan fakat dininden pekte haberdar olmayan bir adamın hayatlarını birleştirmesini okuyacaksınız kimi zaman güleceğiz kimi zaman ağlayacağız ama her imtihanın bir mükâfatı olduğunu da unutmayacağız... Bence bir şansı hak ediyor. Sen de böyle düşünüyorsan. Hoşgeldin 🫧

Başını tekrar eğdi ve beni bir kez daha öptü. Bu sefer daha kısa, ama daha yoğun bir öpücüktü. “Beni öldürmeyeceğine söz vermiştin…” dedim kısık bir sesle. Ne diyeceğimi bilmiyordum ve düşünebildiğim ilk şeyi söylemiştim. Ardından alnını benimkine yasladı, sesi fısıltı gibi çıktı. “Ama seni mahvedebilirim Lina… Öyle bir mahvederim ki, kendini benden istemeden kurtaramazsın.” dediğinde inanamaz gözlerle ona bakıyordum. “Sana zarar vermem Lina. Ama seni bırakmayı da düşünmüyorum.” Ayağı kalkmak için hamle yapacakken gözlerim ağırlaştı. Az önce hazdan dolayı bir iğne vurdu da ben bunu hissetmemiş miydim? Kesinlikle sorunun cevabı evetti çünkü tam olarak boynumda keskin bir sızı hissediyordum!

Bir zamanlar diye başlardı masallar. Bir zamanlar… Bir kız vardı. Ne çok sevilmişti ne de çok mutlu olmuştu ama inanmıştı. İyi bir kalbin her şeyi düzelteceğine, sabrın her kapıyı açacağına, aşkın her şeyi affettireceğine… O kız bendim. Ben, bir masala inandım. Belki de her kadın gibi, gelinlik beyazına umut yükledim. Bir masanın başında, herkesin gözleri üzerimdeyken, bir ömür beklemeyi vaat ettim. Ama ben beklerken, o gelmedi. Ve o gün… içimdeki tüm çocukluk düştü yere. Ne bir prens vardı o salonda, ne de gerçek bir masal. İnsanlar “geçer” dediler. Zaman “iyileştiririm” dedi. Aile “sen suçlusun” dedi. Ben… sustum. Bir kez daha, herkes konuştu; ben sadece içimdeki gürültüyü dinledim. Masalların hep güzel bittiği söylenir. Oysa bazı masallar hiç bitmez. Yarım kalır, kırılır, kanar. İşte bu kitap, öyle bir hikâyenin önsözü: Gelinliğini çıkardığında üzerindeki kanı hâlâ silinmemiş bir kızın hikâyesi bu. Dudaklarından damlayan sessiz çığlıkların, kırılmış hayallerin, yarım kalmış adımların hikâyesi. Ben aşkı göğsüme bir nişan gibi taktım ama kalbime saplandı. Bir kere değil, defalarca. Çünkü bazı insanlar seni sevmez, sadece seni ezberler. Ve ezber bozulduğunda giderler. Cihan da öyle yaptı. En yakın arkadaşımla, herkese karşı sanki hiç suçlu değilmiş gibi gülerken… Ben, onların neşesine uzaktan bakıyordum. Kimin ne düşündüğü artık umrumda değildi. Ben sadece ne hissettiğimi biliyordum: Kırılmıştım. Ama kırılan her şey parçalanmaz. Bazıları yeniden şekil alır. Ben de öyle yaptım. Topladım kendimi. Acımı bir yastık gibi kucakladım. Ve yeniden doğdum. Sırf ben istemedim diye bitmeyen şeyler vardı, evet… Ama artık sırf birileri istiyor diye kalmayacak bir ben var. Bu kitap, yalnızca bir aşkın çöküşü değil, bir kadının yeniden yazdığı bir masaldır. İçinde beyazlar var, ama artık temiz değil. İçinde düğünler var, ama gelin yalnız. İçinde dostluk var, ama ihanetle karışık. Ve içinde hâlâ umut var. Çünkü ben artık masallara değil, gerçeğe inanıyorum. Ve gerçek şu: Bazı masallar kırılır. Ama içinden bambaşka bir kadın doğar.

+16 yazıyorum yine ona göre okuyup yorum yaparsınız. Kurguda her şey açık açık olamasa da değinilmiştir. "Evlen benimle," dedi Aras birden. Sesinde en ufak bir şüphe yoktu. Ahu donup kaldı. "Ne? Ne diyorsunuz Aras Bey?" "Doğru duydun. Evlen benimle." "Benim kalbim..." dedi Ahu, eliyle göğsünü tutarak. "Satılık değil." "Kararın değiştiğinde..." dedi Aras, sesi şimdi daha alçak ve etkileyiciydi. "Ya da o yorgun kalbinin artık gerçekten yeni birine ihtiyacı olduğunu anladığın an... Bana sadece `Evet` diye mesaj atmanı bekliyorum." "Evet" yazmak, hayatını bir yabancıya teslim etmek demekti. Yazmamak ise... Yazmamak, sonunu bildiği bir hikayeyi beklemekti.

ULYSSES YAYINLARI TARAFINDAN BASILIYORRR Hayatının bütün yükünü sırtlanmış genç bir kız ve onun hep yanında olan arkadaşları, peki ya bir gün o kızın hayatına gerçek ailesi girerse...

Bir asker. Bir doktor. Ve karanlığın tam ortasında, birbirlerine zincirlenmiş iki yürek. Bu savaşta kazanan olmayacak. Ve ikisi de, birbirine yenilecekti.

“Beni öldürmeyeceğine söz vermiştin…” dedim kısık bir sesle. Ne diyeceğimi bilmiyordum ve düşünebildiğim ilk şeyi söylemiştim. Ardından alnını benimkine yasladı, sesi fısıltı gibi çıktı. “Ama seni mahvedebilirim Lina… Öyle bir mahvederim ki, kendini benden istemeden kurtaramazsın.” dediğinde inanamaz gözlerle ona bakıyordum. “Sana zarar vermem Lina. Ama seni bırakmayı da düşünmüyorum.” **** Kitaba adapte olmak isterseniz ilk başta tiktok hesabımdan alıntılara bakmanızı öneririm. Tiktok: Nora_knigi

Bunca yıl sonra sadece bir günde hayatımın bu kadar değişeceğini hiç düşünmemiştim.

"Sen beyazsın" dedi elinin tersiyle yüzümü okşarken. "Ben ise siyahım. Senin beyazlığında ben leke olurum ancak." dedi kendine kızan bir ses tonuyla. "Senin kalbin hayatın koca bir beyaz ama benim hayatım hep karanlık" Onu dinlerken dolan gözlerime engel olamadım. Kalbim birkaç parçaya bölünüyordu sanki. "Sen adın gibi güneşsin ben ise ay. Biz hiç ortak bir noktada denk gelmeyiz, gelemeyiz sevgilim" parmakları akan gözyaşlarımın üzerinde gezdi. "Ne sen sandığın kadar siyahsın ne de ben beyazım." diye fısıldadım sessizce. Gözyaşlarım artık durmadan akıyordu. "Ben beyaz olacak kadar iyi değilim ama siyah olacak kadar kötüleşmedi de kalbim.Ben arafta kalan griyim." bu sefer benim ellerim onun kemikli yüzünü kavradı. "Sende onlar kadar kötü değilsin canımın en neşeli yanı. Sen, siyah olamazsın, olmamalısın." Dudaklarım titredi, ellerim titredi, bedenim onu kaybetme korkusuyla titredi. Her zaman yaptığım gibi yine ona tutundum. Kollarım ondan destek alırken beklemediği bir şey yaptım ve onu öptüm... Onun aklında düşündüğü siyah ve beyaz o izbe depoda birbirine karıştı ve benim aklımdaki griyi oluşturdu. O ve ben bir olduk ve bizi oluşturduk...

Ömrü beklemelerle geçen bir kız vardı. Peki bir gün yolu Karadenizin en zengin ailesinin ortanca oğlu Erez Karademir `le karşılaşırsa

Düştüm ey Gönül! Gözden, yürekten, elden ayaktan... Bilemezdim böyle olacağını. Ben ki iflah olmaz, serseri bir kızdım. Tek derdim Galata`nın yamacında bir ömür geçirmekten ibaretken Karadeniz`de boğuldum. Abi bildiğimle evlenmekten kaçarken ateşle nikâhlandı yüreğim. Ama sen bilemezdin bu aciz beni! Görmemeliydin gözlerimde çağlayan seni! Varsın sen yine beni dilbaz bil. Ben yanarım ateşinde, kül olurum ama asla sönmem. Varsın sen görme beni, yine sev sarı saçlı mavi gözlünü ama gülme de yüzüme, çünkü ben ilk kelimesini henüz söylememiş bir bebekten farksızım. Gülüşlerine de aldanırım, dokunuşlarına da. İlk kelimem sen olursun o zaman ben savrulurum. ----- Yandım ey Can, cayır cayır kor alev oldum. Nerden bilecektim kara gözlerinin Karadeniz`den tehlikeli olacağını. Hani o yaramaz bir kız çocuğuydu sadece? Nereden bilirdim o yaramaz çocuğun kalbimin zillerine basıp kaçacağını? Hani aşk bir kez olurdu? Yoksa ona kadar olanlar aşk mı değildi? Oysa o hayatıma girdiğinde kalbim başkasındaydı... Bende bile değildi! Nasıl ele geçirdi ruhumu? Dilbaz`ım, Telli Turnam... Galata`n olsam ayrılmasan yamacımdan... ⚓⚓⚓⚓ Tüm hakları saklıdır.

Anlaşmalı evlilik ve mafya tarzı

Dilim tutulmuşçasına tek kelime edemiyordum. Tek yapabildiğim derin derin nefes almaktı. Bu halime karşı dudağının köşesi tehlikeli bir gülümsemeyle kıvrıldı. Dudaklarını dekolteme değdirene kadar o tehlikeli bakışlarını gözlerimden çekmemişti. “Dilini mi yuttun yoksa senden uzak durmam konusunda fikrin mi değişti?” “Değişmedi.” Dakikalar sonra sonunda sesimi bulabilmiştim. İtirazımla birlikte dekoltemi hafifçe dişledi. Bu hareketiyle birlikte omuzlarını tutan parmaklarım olduğu yeri sıkmıştı. Şimdiye çoktan kucağından inmiş olmam gerekiyordu. İstemediğim bir şeyi yapacak birisi kesinlikle değildi. Sorun da buydu ya, onu istiyordum ve bunu çok iyi biliyordu. Aksini iddia etsem de bir halta yaramamış, ona karşı koyamamıştım.

(Eski Adı: Beşik Kertmesi) İnsanın kaderi ne zaman yazılmaya başlar? İnsanın kaderi kaç kez yazılır? İnsan kaderini değiştirebilir mi? Melek ve Yiğit`in kaderi onlar doğmadan çok önce yazılmaya başlamıştı. Bir böğürtlenin bir insana verebileceği en mucizevi hediyeyle... Onların kaderi üç kez yazıldı. İlkiydi doğmadan önce yazılan ama sonra değişti. Ayrıldılar ve unuttular birbirlerini. Kaderleri üçüncü kez yazılırken ikisi de bu işe karşıydı. Ve ikisi de bu kaderi silmeye kararlıydı. Bir böğürtlenin mucizesi ile yazılan kader bir silahın patlamasıyla değişti. Bu kez ne oldu da yeniden buluştular dersiniz? Tüm hakları saklıdır.

Ben Dilem Akyel. Hayatının iplerini eline almayı başaramamış o kızım. Hayatında onlarca hayal kırıklığı barındıran, onlarca gerçekleşmemiş hayali bulunan, anne babasının kuklası olmaktan bir adım öteye gidememiş o kız. Şimdilerde Dilem Soykamer olma yolunda büyük ve aceleci adımlar atmaktayım. Yine ve yine anne babamın emirlerine boyun eğmiş, istedikleri adamla evlenmeyi kabul etmiştim.

"Kaçma benden," diye fısıldadı adam, tadına doyamadığı dudaklara doğru. "Kaçmıyorum," dedi, üstündeki bedeni daha çok hissetmek istercesine kendine çekip bastırırken, kaçmadığına da ikna etmek ister gibi, buradayım der gibi. Sol eli sardığı parmaklardan ayrıldı ve çıplak bel oyuntusunu okşamaya başladı. Ona istediğini vermek ister gibi ağırlığını üzerine bıraktı, diğer eli dirseğininden yatağa yaslıyken yumuşacık saçlarını okşamaya başladı kadının. Kulağına dolan hafif inleme ile başını boynuna eğdi. Burnunu yasladığı boyundan kulağının altına kadar diliyle ıslak bir yol çizdi. Kulağına dolan hızlanan tatlı nefesler ve çıplak göğsüne çarpan göğüslerin etkisiyle dudaklarının arasına aldığı kulak memesine ufak bir ısırık bıraktı. "Hmmm." Boğazından gelen derin bir sesle konuşmaya devam etti. "Demek kaçmıyorsun, öyle mi?" Üstündeki adamın sıcak nefesleri boynuna vururken kurumuş dudaklarını diliyle ıslatıp inlercesine fısıldadı. "Evet, kaçmıyorum." Ondan pek sık duymadığı bir kıkırtı doldu kulağına. Kalp atışlarını hızlandıran gülümsemesini hissetti görmese de, görmeyi ne kadar çok isterdi. "Bedenin burada, ellerimin arasında," hissetmek, hissettirmek için dudaklarını boynuna bastırdı derin bir öpücük bırakıp başını kaldırdı, karısı ile göz göze geldi. "Peki ya sarıp sarmaladığın, herkesten sakladığın, kimseye kapısını aralamadığın kalbin? Sence o benden kaçmıyor mu gece güzelim?"

Yıllardır süren kanlı savaşı bitirmek için anlaşmalı bir evliliğe sürüklenen asi bir gencin hikayesi....

Bir çeşit mafya olan Kutay silahlı saldırı sırasında yaralanır.Evine gelen doktor Lavin ile tekrardan karşılaşır. Kutay kendini aşka kapatan Lavin`in karşısında neler yapabilecek? Bu kitapta bunları okuyacağız:)

Anlaşmalı sevgililik yapmayı planlayan bu ikilinin başına neler gelebilirdi ki?

Anlaşmalı evlilik