Lura Henyer, dört yaşında kaybolduğunda ardında yalnızca kapanmayan bir oda, susturulmuş kayıtlar ve onu beklemekten vazgeçmeyen bir ev bıraktı. Ama kaybolduğu yer ölüm değildi. Başka bir dünyada adı silindi. Geçmişi parçalandı. Bir çocuk olması gerekirken karanlığın diliyle büyütüldü; emirleri, sessizliği, hayatta kalmayı ve öldürmeden önce tereddüt etmemeyi öğrendi. Yıllar sonra son görevi onu karanlık bir denize sürüklediğinde, Lura öldüğünü sandı. Fakat gözlerini açtığında kendini Sylvariella’nın yaşayan ormanında buldu. Sylvariella onu hemen kabul etmedi. Çünkü orman yalnızca kayıpları saklamazdı; seçimleri sınardı. Kael Akunar ise sarayın sessiz duvarları arasında büyümüş bir prensti. Annesinin ölümünden sonra Drisax’a gönderilmiş, yaşaması beklenmeyen bir sürgüne dönüştürülmüştü. Ama Kael ölmedi. Kuzeyin karanlığından geri döndüğünde yanında yalnızca yaraları değil, kapalı kapılar, eksik kayıtlar ve annesinin ardında bıraktığı tehlikeli mektupları da taşıyordu. Lura ile Kael’in yolları Sylvariella’nın göl kıyısında kesiştiğinde, bu yalnızca iki yaralı ruhun karşılaşması değildi. Eski dünyanın taşları, Demir Ev’in sakladığı sırlar, Akun Sarayı’nın kapalı kayıtları ve iki dünyanın arasındaki unutulmuş eşikler uyanmaya başladı. Lura, Henyer kanının Demir Ateşi’ni, eski ejderha soyunun kıvılcımını ve peri diyarının sessiz büyüsünü taşıyordu. Kael ise yalnızca sürgünden dönen bir prens değil; Elyndra’nın kanıyla saklanan hakikate tanıklık edecek kişiydi. Biri koruyan olacaktı. Diğeri tanık. Ama herkes Lura’yı bir cevap, bir anahtar, bir kayıp miras ya da açılması gereken bir kapı gibi görmeye başladığında, Lura’nın en büyük savaşı iki dünya arasında kalmak değil; kendi kaderinin başkaları tarafından yazılmasına izin vermemek olacaktı. Çünkü bazı bağlar kurulmaz, hatırlanır. Bazı kapılar açılmaz, bekler. Ve bazı kızlar kaybolmaz; yalnızca dünya, onları geri verecek kadar cesur olana dek saklar.

Evrenin kaderi, sakladıkları ölümcül sırlarla birbirine kelepçelenmiş beş kusurlu tanrının avuçlarında.. Asırların ardından Yaşam Ağacının beklenmedik çağrısı tanrıları istenmedik bir maceraya sürüklüyor. Surlar arkalarından bir giyotin gibi kapandığında, ormanda beş farklı tanrı filizi, beş farklı gizem yürüyordu... Bir katil alev, gururunu tanrısının kanıyla vaftiz eden, Bir dilsiz yargıç, yalanların ortasında hakikatin ağırlığıyla susturulan, Bir kukla ustası, tek kılıfta hem maddeyi hem zihinleri iplerle yöneten, Bir mezar hırsızı, fanillerin bedenini emanet belleyen, Ve bir kör pusula, doğanın kalbine giden yegane yaratıcı...

Evrenin her köşesinde aynı anda var olan, içine girenin bir daha asla terk edemediği devasa bir hapishane ya da kutsal bir sığınak olan gezegen...Trynox. Bugünlerde bu gezegen, element krallıklarının ve tanrıların hüküm sürdüğü, barışın az çok pamuk ipliğine bağlı olduğu bir diyar haline gelmişti. Ancak bu huzur dolu yüzeyin altında, sadece birkaç kişinin bildiği karanlık bir sır yatıyordu. Çok eskiden Trynox, uçan arabaların gökyüzünü yardığı, teknolojinin ve büyücülerin el ele verdiği gelişmiş bir medeniyetti. Ejder Tanrısı’nın kurduğu bu denge, o kişinin gazabıyla sadece iki günde yok oldu ve Trynox yeniden şekillendirildi. Aradan binlerce yıl geçti ve bu evrene ait olmayan biri gözlerini bu gezegende açtı

Beş farklı ırk, binlerce yıldır süren kanlı bir savaşın içinde tükenmektedir. İnsanlar, elfler, cüceler, iblisler ve canavarlar birbirlerini yok etmeye çalışırken, gölgelerden hiç kimsenin adını duymadığı bir örgüt ortaya çıkar: **Zero**. Zero`nun hedefi yalnızca bir krallık ya da bir ırk değildir. Onlar, tüm dünyayı diz çöktürmek ister. Tam o sırada başka bir dünyada hayatını kaybeden ve gizemli bir sistemle yeniden doğan **Rezin**, kendisini bu savaşın tam ortasında bulur. Güçlendikçe Zero`nun ardındaki gerçek karanlığın, görünenin çok ötesinde olduğunu keşfeder. Peki, binlerce yıllık nefret sona erebilir mi? Beş ırk geçmişlerini geride bırakıp aynı safta savaşabilecek mi? Yoksa dünya, sahte karanlığın ardına gizlenmiş gerçek felakete teslim mi olacak?

Büyü kullana bilenlerin bulunduğu bir okul mu? okurkan eğlenmek için başka ne isteye bilirsin ki?

Çifte Düzen & Karşıtlıkların Ortasında & Silinerek Yaşamak Aynı şehirde yaşıyorlar. Aynı sokaklardan geçiyorlar. Ama iki farklı taraftalar. Bu dünyada insanlar saç renkleriyle ayrılır; siyahlar ve beyazlar. Bu bir tercih değil, bir kimliktir. Ve kimliğin varsa düşmanın da vardır. Güçler gerçek, bedeller ağır, tarafsız kalmak ise neredeyse imkânsızdır. Yanlış zamanda yapılan tek bir hata, iki grubu da geri dönüşü olmayan bir yola sürükler. Saklanan kimlikler açığa çıkmak üzeredir. Kullanılan her güç, bir şeyleri geri alınamaz şekilde yok eder. Hafıza, bağ, şüphe... "Bedenim bu yolda kalırsa, gücüm beni yarı yolda bırakırsa, hatırladığım son şey adım değil de sen olursan; yine de kendimi doğru yolda sayarım."

Karın hiç durmadığı Kuzey’de bir çocuk doğdu. Gözlerinde, lanet vardı. Ama korku, onu tahta çıkmaktan alıkoymadı. Adına Ragnar dediler. Kızıl Kum’un yakıcı topraklarında ise kör bir veliaht büyüdü. Seslerden sarayları tanıdı, insanların nefeslerinden yalanları ayırdı. Kalbini susturmayı öğrendi ama unutmayı öğrenemedi. Adı, Bengü Şah’tı. Bir tarafta karla mühürlenmiş limanlar, kanlı hanedan savaşları ve kutup ışıkları altında büyüyen bir kral… Diğer tarafta kum fırtınaları, deniz kehanetleri ve ihtişamın ortasında bir yalnızlık… Onları birbirine bağlayan tek şey imkânsızlığın ta kendisi: İpek Yüklü Gemi. Çünkü Kuzey’e ipek gitmezdi. Kızıl Kum’a da oradan gemi gelmezdi. Ve bazı aşklar, doğanın bile istemediği kadar tehlikeliydi. Tahtlar bölünecek. Limanlar yanacak. Denizin dibindeki kemikler kıyıya vuracak. Bazıları aşk için yaşayacak, bazıları aşk yüzünden canavarlaşacak. Ama her masalın bir bedeli vardı. 🦂 Bir akrep varmış. Bir çanta yokmuş. Bir akbaba varmış, Bir insan yokmuş.

Kael, Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, yasaklanmış Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. 14 yaşında sıradan bir çocuk gibi görünse de damarlarında iki farklı gücün kanını taşıyor İnsan soyundan gelen ateş büyüsü ve iblis soyundan gelen karanlık büyü. Ancak bu güçler onun için bir armağandan ziyade günden güne ağırlaşan bir lanete dönüşmekte Yarı insan, yarı iblis olan Kael, özellikle karanlık büyüyle bağ kurmakta büyük acılar çeker. İblis ırkına özgü olan bu güç, Kael`in yarı insan bedeniyle uyum sağlamayı reddetmektedir. O, bir yandan bu kontrol edilemez güçleri dizginlemeye çalışırken, diğer yandan kaçmaya çalıştığı geçmişinin adım adım peşinden geldiğini fark etmeye başlar. Beş büyük krallığın tamamında iblislere karşı köklü bir korku ve nefret hakim. Kael, ise bu nefretin hedefinde kalan ve hayatta kalmaya çalışan bir melezdir. bu süreçte ise dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları birer birer açılır.

"Bir kitabı okumak hayatını değiştirebilir... Ya o kitabın içinde uyanırsan?" Elena, eski bir kitapçıdan aldığı gizemli bir fantastik romanı okumaya başlar. Hikâye öylesine sürükleyicidir ki kitabı elinden bırakamaz. Ancak bir gece kitabı okurken uyuyakalır... Gözlerini açtığında artık kendi odasında değildir. Karşısında devasa kuleleri, büyüyle dolu koridorları ve renklerine göre ayrılmış cübbeler giyen öğrencileriyle Arcanis Akademisi vardır. Bu dünyada her şey kitaptaki gibidir. Ya da Elena öyle sanıyordur... Herkes onun en alt sınıf olan Kahverengi Cübbe`ye seçileceğini düşünürken, kader bambaşka bir yol çizer ve Elena doğrudan Siyah Cübbe`ye seçilir. Bu seçim yalnızca okulun düzenini değil, yıllardır süren düşmanlığı da sarsacaktır. Bir yanda okulun en güçlü zorba grubu... Diğer yanda karanlık sırların peşindeki Direniş Grubu... Ve tüm bu karmaşanın ortasında, kaderi Elena`nınkine bağlanacak olan gizemli bir öğrenci: Kael. Peki Elena gerçekten bu kitabın baş karakteri mi... Yoksa hiç yazılmamış yeni bir hikâyenin başlangıcı mı?

İki gün önce Valerion, yeryüzünün kilometrelerce altında, sarsılmaz bir kadim sessizliğin içindeydi. Burası, sadece sıradan ölümlülerin gözlerinden değil; dünyadaki en güçlü büyücülerden, kadim ölümsüzlerden ve karanlık iblislerden bile büyüyle tamamen gizlenmiş olan Frugan Tapınağı`ydı. Yeryüzünde varlığını sürdürebilmeyi başarmış, soyuna ait kalan son gizli Kristal-Doğan sığınağı burasıydı. Dış dünyadaki hiçbir varlık, ne kadar muazzam bir kudrete sahip olursa olsun bu tapınağın yerini sezemez, surlarına dokunamaz, hatta varlığına dair en ufak bir zihinsel iz bile bulamazdı. Sadece ve sadece Kristal-Doğanların geçebildiği bu mabet, aynı zamanda soyun tüm üyeleri için ortak bir merkezdi; dünyanın her neresinde olurlarsa olsunlar, bu kadim tapınağı her an zihinlerinin bir köşesinde hissediyorlardı. Mekanı büken gizli geçitlerin ardındaki bu kutsal mabette, zaman bile dışarıya nispeten daha yavaş akıyordu. Tapınağın devasa kristal sütunları, asırlardır olduğu gibi Valerion`nun damarlarındaki parıltıyla aynı kutsal tempoda, huzurlu bir mor ışıkla nefes alıyordu. Tapınağın içi, sadece taş ve kristalden ibaret cansız bir mabet değil; adeta kendi ritmiyle yaşayan, nefes alan bir organizmaydı. Havada, gözle görülebilir yoğunlukta mor bir kadim enerji nehirler halinde akıyor; metalik zeminlerden yükselip devasa sarkıtların arasından süzülerek adeta mistik akıntılar oluşturuyordu. Bir taştan çıkıp bir diğer kristal kütleye doğru havada zikzaklar çizerek dalgalanan bu ham enerji akışları, dokunduğu her yüzeyde parıldayan kırılmalar yaratıyordu. Duvarları süsleyen kristallerin üzerlerine, sıradan büyücülerin alfabelerine hiç benzemeyen, evrenin temel taşlarını simgeleyen benzersiz ve kadim rünler işlenmişti. Bu simgeler, havada akan mor enerji nehirleri kendilerine her temas ettiğinde sanki uykudan uyanırcasına canlanıyor, tapınağın derinliklerine doğru boğuk ama huzur veren bir uğultu fısıldıyordu. Valerion, bu enerjinin etrafında bir pelerin gibi sarıldığını, etinin altındaki damarlarla havada adeta dans eden o mor akıntıların aynı kutsal frekansta titreştiğini hissedebiliyordu. Burası, her hücresiyle saf büyünün kendisiydi.

Ben Maysa Aslan. Doğum gününde katledilen, bir köşede sessizce ölüme bırakılan o kız. "Şah damarı, insanı hayata bağlayan bir düğüm gibiydi ve hiçbir doktor, zamanında çözülen o düğümü yeniden bağlayamazdı." Kendi kanında boğulan bir genç kız, aynadaki son tebessüm ve kulağa fısıldanan lanetli bir tekerleme: “Ölümü bilecek, acıyı ezberleyecek zavallı kurt...” Maysa, aşkı Kerim’de ararken, kaderini antik bir derinin işlemelerinde buldu. Okuduğu son kitap onun nefesini kesmiş olabilir ama bu karanlık kurguda ölüler her zaman sessiz kalmaz. Zümrüt yeşili bir elbisenin kana bulandığı o geceden sonra, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

Taş duvarlar, yasaklı büyüler ve suskun koridorlarla çevrili bir akademi. Bilginin güç, hatıraların ise tehlike olduğu bir dünya. Linda Waldwin, akademinin sadece teori derslerinden ibaret olmadığını, diyarın ne kadar karanlık sırlar barındırdığını öğrenemk üzeredir. Büyü, psikolojik gerilim ve dark academia atmosferiyle örülü bir hikaye sizi bekliyor.

Kadim çağlardan beri anlatılır… Dört büyük hanedanlığın savaşını ne krallar bitirebilir, ne de tanrılar. Çünkü bu savaş, öfke ya da ihtirastan değil, dengenin kırılmasından doğmuştur. Ve denge… dünyanın unuttuğu bir sır gibi, tek bir varise mühürlenmiştir. Onun nefesi çağları ayakta tutar, onun kaderi hanedanlıkları zincirler. Yaşadığı sürece savaş varlığını korur, düştüğü gün ise yazgılar yeniden şekillenir. O kız, bir varisten fazlasıdır. O, başlangıcın sessiz yankısı, sonun kaçınılmaz gölgesidir.

🌙Ay ve güneş krallığı 🌞 Ay kadar parlak, güneş kadar yakıcı... Yüzyıllardır birbirine dokunması yasak iki krallık ... Bir zamanlar kaderin bile reddettiği bir çocuk doğdu ve doğum iki dünyanın dengesini sonsuza dek değiştirdi. Yıllar sonra Mira , sıradan bir öğretmen olduğunu sanırken kapısına bırakılan siyah bir zarf hayatını altüst etti. “Geçmiş seni buldu.” O andan itibaren Mira`nın bildiği her şey bir yalandan ibaretti. Kim olduğunu öğrenmek zorunda... Çünkü iki krallığın kanla yazılmış geçmişi yeniden uyanıyor. Ve bazı sırlar ... Sonsuza kadar saklanmaz. “Kader kaçtığın yoldan değil; seni beklediği yerden gelir.”

Ormanını red etmiş bir doğa perisiyim ben

FANTASTİK KURGU SEVENLER BURAYA! Kitaba dair: Neera, annesiyle dünyada yaşayan sıradan bir kızdır. Bir gece ansızın evlerini basan süvariler tarafından annesinden koparılarak Efrandiya diyarına götürülür. Burada haberi bile olmadığı sihir güçlerini keşfedecek ve kendi dünyasına ait sırları öğrenecektir... 1.KİTAP: ATEŞİN AĞIDI VE KIRIK YEMİNLER: VAROLUŞ 2.KİTAP: GÜMÜŞ GECE VE KIZIL ŞAFAK: YARATILIŞ 3.KİTAP: ? 4.KİTAP: ? Elfler, kahinler, büyücüler ve daha bir dolu macera sizleri bekliyor!

"İki kişinin kavuşmasına bedeldi bir kişinin ölmesi."

Ya babanız yüzünden hapis hayatı yaşamak zorunda kaldığınız kasabada babanız tarafından perilere kurban edilirseniz? Peri prensi ile olan geçmişinize rağmen sizi kendi elleri ile düşmana teslim eden adama misilleme yapmak gelir miydi içinizden yoksa önce düşmanınız olan periyi mi öldürmek isterdiniz?

"UZAK DUR… YOKSA KENDİNİ KAYBEDERSİN." Yüzyıllar önce cadılarla insanlar arasındaki savaşta, insanlığı korumak için özel güçlerle doğan Koruyucular ortaya çıktı . İnsan gibi görünseler de güçleri, zekâları ve doğaları onlardan farklıydı. Cadı büyülerinin giderek arttığı son dönemde Bethany, Koruyuculardan uzaklaşıp inzivaya çekilmişti. Ancak geçmişten gelen bir lanet ve bitmeyen bir intikam, tüm planlarını tersine döndürmüştü . Şimdi Koruyucuların ona hiç olmadığı kadar ihtiyacı vardı. Bethany ise geri dönmenin eşiğindeydi. Ya lanetine rağmen Koruyucularla yeniden savaşacaktı ya da doğasına sırt çevirip milyonlarca insanı cadıların eline bırakacaktı...

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

92 yıl önceki büyük savaşta Plexia da tüm dengeler değişti. 4 ana ruh devrildi. Evren lanetlerle sarıldı...

“Küller soğuduğunda, iki düşman soyun çocukları aynı kaderi paylaşacak.” Yüzyıllar önce küle dönen bir krallığın ardından geriye yalnızca sessizlik ve unutulduğu sanılan bir kehanet kaldı. Fakat kader, zamanı geldiğinde en eski yaraları bile yeniden kanatmayı bilir. İmparatorluğun en genç komutanı Valerius Ravencrest, ömrünü ailesinin onurunu korumaya adamış, duygularını zırhının ardına gömmüş bir savaşçıdır. Aeris Virelith ise kadim bilgeliğin son mirasçılarından biridir; geçmişin sırlarını taşıyan, gerçeği aramaktan vazgeçmeyen genç bir kadın. Birbirlerinden nefret etmeleri için sayısız nedenleri vardır. Ancak unutulmuş bir kehanet, onları istemedikleri bir yolculuğa sürükler. Bu yolculukta sadece krallıkların kaderi değil, kendi kalpleri de sınanacaktır. İhanetlerin gölgesinde, savaşın ortasında ve küllerin arasında filizlenen bu hikâyede bazen en büyük düşman, kaderin ta kendisidir.

Bir lanet bir aileyi nasıl dağıtır? Eskiden kalma bir büyü tutar mı? 12 kişilik bir aile nasıl tarihe gömülür? Korkunç bir büyü, eski bir lanet! Sancak ailesi yurt dışına taşınma kararı almıştı fakat bu onların sonu olacaktı! Amerikada eski büyük bir evde henüz bilmedikleri, hiçbir ilmin onlara yardım edemeyeceği eski bir lanet onları bekliyordu..

Darsel ailesi, beşiz çocuklarından birinin tehlikeli bir lanetle doğduğunu öğrendiğinde, onu herkesten saklamaya kalkar. Ancak hiçbir sır sonsuza dek sürmez. Yalnızca bir gecede Tanrının laneti büyük bir yıkıma sebep oldu. Masallarda hiçbir zaman öcüler kazanmaz. Bu hikaye, mutlu sonla biten masalların iç yüzü… 🍎🍎🍎 Bu kitabın tüm hakları saklıdır. Çoğaltılması veya herhangi bir şekilde kopyalanması durumunda yasal işlemler uygulanacaktır!!!