Bazı ölüler yanarak susmazdı. Küllerinin arasından gerçeği fısıldamaya devam ederdi. Ve ben, bu kelimelerin arasında gizli olan umuda inanarak yaşamaya çalışmıştım. Yıllar önce verilen bir söz. Sebebi açıklanmayan bir yasak. Ve kimsenin yüksek sesle dile getirmeye cesaret edemediği bir gerçek. Ya da bir çok gerçek mi demeliyim? Babam, neyin peşinde olduğunu söylemeden beni herkesten uzak tutmak istemişti. Ben ise nedenini bilmeden susmayı öğrenmiştim. Bazı yaşananlar, fark etmeden kaderime karışmıştı ve buna engel olamamıştım. Günler gelip geçmiş, sırları teker teker gün yüzüne çıkarmaya başlamıştı. Artık bildiğim tek bir şey vardı. Zaman, gerçeklerden kaçmak değil, öğrendiğim her gerçekle bir bir savaşmaktı.

Lidya`nın annesi yıllar önce öldü. Ama bazı insanlar öldükten sonra da gitmez. Bazı sesler susmaz. Bazı hesaplar kapanmaz. Aras bunu bilmiyordu. Tıpkı Lidya`nın, mezarlıkların bazen insanları ayırmak yerine bir araya getirdiğini bilmediği gibi. Fakat ikisinin de bilmediği bir şey daha vardı: Bazı hikâyeler ilk görüşte başlamaz. İlk çöküşte başlar.

Aynı apartmanda yaşanan yasak aşk. Narsist doktor koca, kendisine aşık öğretmen. Üstelik bu iki adam, kardeş...

"Bazı mühürler kanla atılır, bazı dosyalar ise ruhunuzu hapseder." Vespera ve Calyx için altmış günlük kaçış bitti. Anne ve babalarının mezarı üzerine yemin edilen o karanlık, onları yutmak için geri çağırdı. Artık masum değiller; damarlarında uyanan o tekinsiz sızı, artık bir uyarı değil, bir infaz emri. Vane kuzenleri gölgelerin arasından sıyrıldığında ve Valerius kanının gerçek, lanetli mirası uyandığında; sırlar artık birer hatıra değil, doğru kalbe saplanacak birer hançerdir. Her şeyin merkezinde tek bir dehşet var: Kayıp Dosya. O mühür kırıldığında kendine tek bir soru sor: Aynadaki o yabancı yüz hala sana mı ait, yoksa içindeki canavarın ilk zaferi mi? "Geçmişin gölgeleri, geleceği boğan ilmeklerdir."

Güneşin ışığıyla büyüyen bir kız… Gecenin karanlığında kaybolmuş bir oğlan… İkisi asla yan yana gelmemesi gereken iki dünya gibi. Ama kader, en imkânsız olanı bile bir araya getirmeyi sever.

Bu evde saçımı kimse okşamamıştı… Başımı yalnızca dışarıda esen rüzgâr okşamıştı. Benim için kimse ağlamamıştı bu hayatta; bir tek yağmur ağlamıştı. Sanki gökyüzü, içimde biriken her şeyi benden önce fark ediyordu. Bu dünyada herkes için değersizdim belki ama Allah kimsesizliğimi görüyordu. O yüzden her üzüldüğümde yağmur yağıyor gibiydi. Kendimi her yalnız hissettiğimde dışarıda fırtına kopuyordu. Belki hiçbir fırtına içimde kopandan daha büyük değildi ama ben rüzgârı hep sevmiştim. Çünkü o, içindekileri saklamıyordu. Bağırıyor, savruluyor, önüne ne çıkarsa içine çekiyordu. Ben ise susuyordum. Bir ezik gibi oturup rüzgârı izliyordum sadece. Yağmur yağdığında dışarı çıkıp bir daha geri dönmek istemiyordum. Çünkü orası benim cehennemimdi. Bir evden çok, ruhumu içine kilitleyen bir hapishaneydi. Hapisten tek farkı, kapısının açık olmasıydı. İstersem çıkabiliyordum belki ama her geri dönüşümde tutuklanan bedenim değil, ruhum oluyordu. Orada hiç huzur yoktu. Duvarların arasında hep bağırışlar yankılanırdı. Bir tabak sesi, bir kapı çarpışı, yükselen öfkeli sesler… İnsan bir süre sonra sessizlikten bile korkmayı öğreniyordu. Bu yüzden çoğu gece sokaklarda yatıyordum. Çünkü bazen sokaklar bile bir evden daha güvenli hissettiriyordu insana. Kaldırım taşları sırtımı acıtıyordu ama en azından kimse kalbimi ezmiyordu. Soğuk üşütüyordu belki ama içerideki insanlar kadar can yakmıyordu. Ben karanlıktan değil, insanların içindeki karanlıktan korkmayı öğrenmiştim. Bazen gece yarısı gökyüzüne bakıp düşünürdüm: ‘Bir insan gerçekten bu kadar unutulabilir miydi?’ Sonra rüzgâr eserdi. Sanki biri saçlarımı usulca okşuyormuş gibi… İşte o an anlardım; dünya beni sevmemiş olabilir ama gökyüzü hâlâ beni duyuyordu.”

Merhaba ben Ecem Selin Mina Durakdoğan Hayatım çok iyiyken tam bir kabusa döndü gelin hikayemi inceleyelim

Karanlık, her şeyi örtebilirdi. Ama o gece, iki düşman dünyanın tam ortasında bir kadın, kaderin iplerini kendi elleriyle kesmeye yemin etti. İntikam, sessizce örülen bir ağdır; ilmek ilmek, sabırla ve buz gibi bir zekayla genişler. O ağın içine sızan hiç kimse, av mı olduğunu yoksa avcıya mı dönüştüğünü asla ayırt edemez. Şimdi, yeraltının en koyu karanlığında bir düğüm atılıyor. Kan damlayan bir lalenin gölgesinde, geçmişin tüm sırları bu ağa takılmaya mahkûm. "Herkes fırtınanın getireceği yıkımdan korkar... Bilmezler ki asıl tehlike, fırtınadan sonra gecenin karanlığında sessizce ağını örendir."

Kitap kapağı tasarımı ve kitap tanıtımı yapıyorumm... 🦋

Lorenzo Blackwood bir Vampirdi. Odessa Moretti ise onun asla dokunmaması gereken bir insan. Ama bazı takıntılar aşktan daha tehlikelidir ve Lorenzo,Odessa`dan vazgeçmeye niyetli değildi.🖤🍷

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

Dalya o gün sadece dönme dolaba binmek istemişti. Nereden bilebilirdi hayatının o gün tamamen döneceğini ✨

2036 yılı. Üçüncü Yüz isimli bir grup insan ülke yönetimini yasal görünen ancak işin aslında bambaşka olaylar olan bir şekilde ele geçirir. {}{}{}{}{}{}{} Ülke adaletsiz ve bencilce yönetilirken, tüm bunlara şahit olan ve sessizliğini bozanlar vardır. ~~~ Sen de onlardan olacak mısın? Yoksa Zümrüt gibi onlara karşı mı çıkacaksın? Altay gibi güçlü durabilecek misin?

Azra Soydere için dans özgürlüktü.Sahneye çıktığında müzik dışında hiçbir şeyi düşünmüyordu. Kuralları sevmiyor, kimsenin kontrolü altına girmiyordu. Kılıç Karaca içinse kontrol her şeydi. Yeraltı dünyasının en tehlikeli adamlarından biri olan Kılıç, hayatını, kurallarla ve karanlıkla yönetiyordu. Bu şehirde herkes ondan korkardı. Azra hariç. Birinin dünyası ışıklardan oluşuyordu, diğerininki ise karanlıktan.Ama bazı insanlar birbirine denk gelmezdi; çarparlardı. Azra dans ettikçe Kılıç kontrolünü kaybediyordu. Kılıç yaklaştıkça Azra geri dönemeyeceği bir dünyanın içine çekiliyordu. Ve bazı savaşlar silahla başlamazdı. Bir bakış yeterdi...

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile Cumhuriyet Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen iki insanın hikayesi, Cihan Mavisi.

*Önceki hesabım silindiği için başka bir hesaptan yeniden yazmaya başladım. ★★★ Bir doktor ve onun katilin hikayesi... "Sadra..." Elindeki küçük neşteri sol elinin parmakları ile çevirerek etrafta yavaş adımlarla dolanıyordu ve bakışlarını elindeki neşterden hiç çekmiyordu. Aniden olduğu yerde durdu ve bana bakmaya başladı. "Sadra ne demek biliyorsun, değil mi?" Hızlıca, biraz da adrenalinin verdiği hızla başımı aşağı yukarı salladım. Bakışlarını bir kaç saniyeliğine bana çevirdi. Bakışlarını tekrar benden çektiğinde elindeki neşteri çevirmeye devam etti. "Sadra... Asalet demek" Bana bakmadan söyledikleri ile şaşırmıştım çünkü ismimin anlamını çok az kişi biliyordu ve bu devirde neredeyse hiç kullanılmazdı. Elindeki neşteri çevirmeye devam ederken gözlerindeki nefret beni buldu. Gözleri gözlerimdeydi. Zaten yüzündeki maskeden dolayı sadece gözlerini görüyordum. Yemyeşil, koyu yeşil gözleri vardı ve az ışıklı bir ortamda olmamıza rağmen gözlerinin rengi çok belliydi. Bir anlık cesaretle, "Ne istiyorsun?" Diye sordum. Bu sefer elindeki neşteri hızla bana doğru fırlattı. Ellerimi hızlıca başıma koyarak başımı eğdim aynı zamanda da başımı başka tarafa çevirmiştim. "Bunun cevabını zaten biliyorsun!" Ellerim başımı koruduğu, kollarım gözümün önüne geldiği için hareketlerini ve gözlerini göremiyordum. Öfkeli sesi beni iliklerime kadar titretmişti ama hayır, benden ne istediğini bilmiyordum. •Bir doktor ve bir katilin hayatı ne kadar normal olabiliyorsa kitap o derece normaldir. •Sadra isimli yazılan ilk ve tek kurgudur. Çalınması durumunda gereken yerler baş vurulmaktan çekinilmeyecektir. •Kitabıma bir şans vermenizi tavsiye ederim. Yazılma tarihi: 19/06/2024 Paylaşılma tarihi: 01/01/2025 (Wattpad`de de mevcuttur.) İyi günler dilerim🍂🍁🤎

genç bir veliahtın hem ailesinin mirasına Hem de kendi değerlerini keşfetme yolculuğu. Hazal, babasının liderliğindeki gizemli örgütün veliahtı olarak bu görevin getirdiği sorumluluklarla kendi kimliğini bulma mücadelesine girişir . Ancak örgütün içindeki Sırlar ve güç mücadeleleri hazal`ın hem ailesiyle hem de kendisini yüzleşmesine neden olur bu epik yolculuk güç ,sorumluluk ve kimlik arayışının kesim noktasıdır.

İzge, tutkusu kadar zekâsıyla da öne çıkan genç bir gazeteciydi. Bir haberin peşindeydi. Fakat bir gece, mesafeli ama baş döndürücü bir yabancıyla yolları kesişti. Ve o tek gecenin sabahında, kendini Malta`daki Türk Büyükelçiliği`nde; bir daha hiç karşılaşmayacağını düşündüğü o yabancının karşısında buldu. İzge için artık geri dönüş yoktu. Her cevapsız soru onu daha da derine çekiyor, her bakış bu adama biraz daha bağlıyordu. PARADOKS, tutku, tehlike ve iç içe geçmiş sırlarla örülü bir aşk hikâyesi. 🪞 • Dark Romance • Zorunlu Yakınlık • Örgüt/Çete • Yetişkin İçerik

"Her ruhun bir yansıması vardır. Peki ya seninkinin iki yüzü varsa?" On sekiz yaşına girdiğinde Kadim Orman’a adım atarsın. Ya ruhunla birleşir gerçekliğini bulursun, ya da bir Hollow olarak benliğini kaybedersin. Rosaline Margathia Bellatris için bu gece bir seçim değil, bir yıkım. Göğsündeki dinmeyen ağrı ve gölgelerden gelen o fısıltı... İki farklı güç, tek bir kalp kafesinde dövüşüyor. Ancak karanlığın derinliklerinde, yeşim yeşili gözler pusuda bekliyor. Venomarc yükseliyor ve Morthalis’in bağlarını koparmak için sinsi bir zehir hazırlıyor. Zehir damara girdi. Ateş yükseliyor. Gölgeler ise hiç bu kadar aç olmamıştı. "Kendi ruhuna veda etmeye hazır mısın?"

Asya: Kimsin sen? +59...: Şeytan +59...: Ve sende Şeytanın Kadınısın. Dikkat!: Bu kitap bir darkromance eseridir. Tetikleyici unsurlar olabilir. Bu nedenle hassas okuyuculara önerilmez.

vampir,ruhsuz,kalpsiz. ama kalbini çaldı.

“Biri geçmişten kaçtı, diğeri geçmişi düzeltmeye çalıştı… ama ikisi de aynı hikâyede sıkışıp kaldı.”

"Bütün kızları alın" ~~~~~~ "OSAMU!"~ ~~~~~~ Acı ile yere çakıldım. ~~~~~~ "Sen benden başkasına ait olmazsın. Sadece bana aitsin" dedi kolumu sertçe tutarken, sinsice sırıttım "Emin misin?" dedim , o da aynı şekilde sırıttı "Eminim" dediği gibi kolunu ters çevirdim ve diz çöktürdüm "Bana asla sahip olamazsın, her ne kadar burada üst bir makamda olursan ol , umrumda değil Sakusa Kiyoomi" ~~~~~~ "Seni en başından beri kandırıyordu ama sen bunu göremiyecek kadar saftın güzelim" ~~~~~~ Bu lisede ne olduğu belli değil. Sizde bu gizeme katılmak ister misiniz? :)

Kalp atışlarımın yankılanmasını kulaklarımda duyabiliyordum. Beni bekleyen uçağa doğru koşarak yaklaştığımda arkamdan hızla gelen araba ışıkları tenimde karıncalanmalar yaratıyordu ama durmadım. Uçağa kadar koşarken arkama bile bakmadım. Onu bırakıyordum ve onun bundan haberi bile yoktu. Ben buradan gidip yeni hayatıma yeni bir kimlikle başladığımda artık her şey için çok geç olacaktı. Ona demiştim. Ona beni elinden kaçırırsa bir daha asla bulamayacağını söylemiştim ama o benimle alay etmişti. Kalbimi kırmıştı ve ben de şimdi onun kalbini kıracaktım. Arkamda bıraktığım şehre son bir kez bakış attım. Heavenhell, gece ışıklarları içerisinde görkemle aydınlanıyordu. Bu şehirde yaşayan herkesin bir sırrı vardı. Şehirin kendisinin bile.. Ve benimde sırlarım var, ne de olsa bazen en tehlikeli sırlar, en güzel şehirlerin altında gömülüdür...